This is a digital copy of a book that was preserved for generations on library shelves before it was carefully scanned by Google as part of a project to make the world's books discoverable online.
It has survived long enough for the copyright to expire and the book to enter the public domain. A public domain book is one that was never subject to copyright or whose legal copyright term has expired. Whether a book is in the public domain may vary country to country. Public domain books are our gateways to the past, representing a wealth of history, culture and knowledge that's often difficult to discover.
Marks, notations and other marginalia present in the original volume will appear in this file - a reminder of this book's long journey from the publisher to a library and finally to you.
Usage guidelines
Google is proud to partner with libraries to digitize public domain materials and make them widely accessible. Public domain books belong to the public and we are merely their custodians. Nevertheless, this work 15 expensive, so in order to keep providing this resource, we have taken steps to prevent abuse by commercial parties, including placing technical restrictions on automated querying.
We also ask that you:
- Make non-commercial use of the files We designed Google Book Search for use by individuals, and we request that you use these files for personal, non-commercial purposes.
- Refrain from automated querying Do not send automated queries of any sort to Google's system: If you are conducting research on machine translation, optical character recognition or other areas where access to a large amount of text is helpful, please contact us. We encourage the use of public domain materials for these purposes and may be able to help.
- Maintain attribution The Google *watermark" you see on each file is essential for informing people about this project and helping them find additional materials through Google Book Search. Please do not remove it.
- Keep it legal Whatever your use, remember that you are responsible for ensuring that what you are doing is legal. Do not assume that just because we believe a book is in the public domain for users in the United States, that the work is also in the public domain for users in other countries. Whether a book is still in copyright varies from country to country, and we can't offer guidance on whether any specific use of any specific book is allowed. Please do not assume that a book's appearance in Google Book Search means it can be used in any manner anywhere in the world. Copyright infringement liability can be quite severe.
About Google Book Search
Google's mission is to organize the world's information and to make it universally accessible and useful. Google Book Search helps readers discover the world's books while helping authors and publishers reach new audiences. You can search through the full text of this book on the web
alhttb://books.;coodle.comj
^ aJ. CQ &* 2T! τυ.
TN
HARVARD COLLEGE LIBRARY
zi
"LEXICON TECHNOLOGIAE
GRAECORVM
RHETORICAE
CONGESSIT ET ANIMADVERSIONIBVS ILLVSTRAVIT
IO. CHRIST. THEOPH. ERNESTI
PHILOS. PROF. LIPS.
————— DD npo ad 9 est^ ^,^ oem Ὁ. qiero — . b
LIPSIAE
g&vMT1iBVS CASPARI FRITSCH MDCCXCYV. ZEE
HARVARD UNIVERSITY LIBRARY
σπασαφασα“α΄Ὅὐσασσᾳ΄Θ ΚΟ ΟΣ — Gnd €
PRAEFATIO
mnium artium ac difciplinarum, quae magnis Graecorum veterum ftudiis viguerunt, ne-
fcio an nulla maiore, quam ars oratoria, inge- niorum contentione tractata atque exculta fuerit. Nam cum ceterarum ftudium in vitae maxime privatae umbra et otio fe contineret, tantumque - in iis homines docti elaborarent, quantum fui quemque ingenii ftimulus excitaret , vel veritatis inquirendae propria et domeftica quaedam cupi- ditas vel ambitio impelleret; una eloquentia, in. ipfis reipublicae incunabulis nata, in fori, iudi- ciorum, omnisque civitatis luce verfabatur, eam- que cum fumma re publica neceffitudinem habuit; ut, quo quis eloquentior effet, eo idem dignior, qui ad fummos honores accederet, et civitati adminiftrandae iuvandaeque aptior exiftimaretur. Itaque non folum fummos oratores Graecia ha- buit, fed illico etiam artis oratoriae doctores. praeceptoresque extiterunt. Nempe, qui primi facultate dicendi pollebant, non quidem praece- ptis, quae tum, ut fit, nulla erant, fed ingenii beneficio confequebantur, ut eleganter et gravi- ter et copiofe dicerent. Enimvero, quod in non- nullis natura exferuerat, in omnibus non poterat. ^82 : Erant,
Ν
IV. PRAEFATIO
Erant, a quibus officii munerisque ratio poftula- bat, quod natura negarat. Itaque aemulandi imi - tandique neceffitas artis ftudium peperit, doceri- que et difci eloquentia coepta eft, quam antea indocta vis ingenii exprefferat. "Vt paucis multa complectar, diia funt omnia, Quintilianus ait Inftitt. orat. Lib. V, to. antequam praeciperentur : sux ea fcriptores ob[ervata εἰ colleta | ediderunt.
Artifices illi, qui dixerunt: [ed habenda. iis quoque
gratia efl, ger quos labor nobis detra&us efl. Nam, quae priores beneficio ingenii fingula invenerunt , nobis
et non funt. requirenda , e£ nota omnia. Hinc five
a Corace Siculo, a quo artem rhetoricam primum in Sicilia inventam commemorat Auctor. Prole-
gom. ad Schol. Hermog. apud Aldum Tom. II.
p. 5 fqq. coll. Quintilian. II, 17. 7. five a 71/ia illo, quem Cicero principem et inventorem artis rhe- toricae appellat, tantus in Graecia Rhetorum numerus extitit, ut quorum nomina a veteribus mermorata aegre memoria complectimur, eorum fcripta, fi haberemus, dubitandum fit, an domus ampliffima caperet. Vtinam vero ex tanto nume- ro; in quo haud dubie bona malis mixta fuerunt, pauca optimorum, utinam Ariftotelis illa faltem τεχνῶν συναγωγὴ. quam Diogenes Laertius com- memorat, et Cicero Invent. II, 2. in mente ha- buiífe videtur, utinam Theophrafti, 'T'heodectis, Hermagorae, fimiliumque elegantiffima acutiffi- maque fcripta temporis iniuriam effugiffent. Sed,
| ut
-
PRAEFATIO v ut humanum eft, ea optare, quae inviti defide- ramus, ita haud paullo utilius et fapientius, iis uti; quae habemus, nec anxie requirere, quae habere non poffumus: nifi forte talia etiamnum requirendi fperandique venia nobis facta fit libe- raliffimo ftudio Italorum, qui in explicandis Vo- - luminibus graecis ex agro Herculanenfi erutis elaborant, et iam id agunt, ut mox Hermarchi. libros Rhetoricos typis expreffos habeamus.
Me quidem haud poenituit eius operae, quam Rhetorum graecorum, quos temporis clementia reliquiffet, fcriptis perlegendis navaram. Neque enim illud folüm confecutus fum, cuius caufa inprimis animum adpuleram ad legendum, ut eloquentiae graecae indolem, faciem, ambitum cognofcerem, et, quomodo prifca obfervandi praecipiendique frugalitas caftitasque locum fub- tilitati, argutiis, ineptiis etiam, fecerit, quid . porro ex fingulis illis (fcriptoribus ad rationem eius eloquentiae, quam noflra aetas poftulat vel admittit, definiendam iuvandamque praefidii peti poffit, denique, quam novum aut bonum effet, quicquid ad eloquentiam iudicandam noftro aevo homines acuti contulerint, accuratius intellige. rem; verum etiam, fi quid vel ad graecae lin- guae plenius ftudium, vel ad omnis artis rheto- ricae ambitum, ingeniorumque, quibus exculta elt, acumen, doctrinam, elegantiam, cogno- fcendam utilitatis capi ex hoc noflro libello pof-
83 | fit,
ΕΣ PRAEFATIO
fit, id legendi-operae illi noftrae tribuendum vi-
| deatur. Memini me faepe mirari, cum Rhetori-
bus illis legendis animadverterem, quam parum in quamplurimis locis mea me linguae graecae intelligentia iuvaret, quae tamen ceteris fcripto- ribus graecis bene intelligendis fufficere poflet. In his enim cum ita comparata ratio fit, ut, qui graecam linquam fatis callent, recte affequi fen- fum fcriptoris poffint: Rhetores legenti idém fere accidit, quod illis, qui artifices vulgares; fabros, textores aliosque eius generis, de arte fua disferentes audiunt, ut, quamvis communi et vernacula lingua ufos, tamen vix intelligant, nifi antea verborum a vulgari fignificatione ad res τεχνικας defignandas translatorum peculiarem vim et ufum cognoverint. Nam quaecunque ars iis demum temporibus coepta eít excoli et prae- ceptis illuftrari, cum iam lingua ad abfolutam formam definitumque ambitum perfecta effet; in eius inflitutione verba fingula, quae quidem ad artem ipfam illuftrandam pertinent, hoc eft, rey.
yix& , eadem etiam μεταφορικα,, translataque fint,
neceffe eft. Diferte quidem Dionyfius Hal. de Compof. p. 1 46. cum tres elocutionis characteres generales definire vellet, ἐγα μέντοι, inquit, xv. οἷοις ὀνόμασιν ἐκ ἔχων αὐταὶς προσαγορεῦσαι, ὡς οὐκατονομώξες, μεταφορικοῖς ὀνόμασι καλῶ, τὴν
. μὲν αὐφηραὰν, τὴν δὲ γλαφιραν, ἢ ἀνθηραν, τὴν δὲ
τοίτην κοινήν. Quo maior autem vel illorum ver- . borum,
. PRAEFATIO "NIE borum; ex artis ambitu, copia, vel, ex eiusdem indole, translationis fubtilitas eft, eo maior in- telligendi difficultas nafcitur. Vnde paffim anim- adverti viros docliffimos eo, quod elocutionis ilius rhetoricae rationem ex communi linguae graecae confuetudine metiebantur, faepenumero án errorem interpretandi adductos, neque tutum ad Lexica refugium effe, quorum auctores uni- verfis linguae copiis addicti, ad illas dicendi for-. . mas, quas certi fcriptores ad ufum artis fuae ac- commodafífent, vel non defcenderant, vel tam leviter eas attigerant, ut nihil, aut certe non multum inde peti ad intelligendum adiument : poffit. : Vnus Henricus Stephanus hos etiam Rhe- torum angulos excuffit. Sed primum, quotus- quisque eft, qui illo 'Thefauro uti queat? deinde fumma viri immortalis diligentia, cum in res paene infinitas effet diffufa et disfipata; totum- que linguae graecae corpus complecteretur, non - poterat in fingulis membris et partibus tantum praeftare, quantum vel a mediocri ftudio, in his foluminodo partibus collocato, expectari poteft. Mea igitur in hoc laboris genere commodior fa- ciliorque ratio fuit. Nam cum et fola Rhetorum antiquorum fcripta, et hoc certo confilio excu- terem, ut, quibus quisque modis et formis artis fuae elementa, partes, praecepta, enunciaverit, viderem notaremque, ea re factum eft, vt non folum diligentius et plenius omnem technologiae
à 4 varie-
-- PRAEFATIO. varietatem deprehendere ; fed et fingulorum ver- borum ac formarum dicendi, quae ad illam per- tinerent, vim fenfumque accuratius definire pof- fem. In utroque genere ftudium certe meum non defuit. Sed minus, quid potuerim, volue- rimve, quam quid effecerim quaeritur; cuius quidem omne penes eruditos harum literarum arbitros iudicium efto. Venio ad alia, quae pro- pius ad hoc praefandi inítitutum pertinere vi- dentur. | .. In deligendis, adícifcendisque verbis et for- mis dicendi iis, quae hoc libello continentur, hanc mihi legem fcribendam duxi, ut, quibus verbis formisque loquendi Rhetores ad orationis varias partes, artificia, virtutes, vitia, adfectio- pnesque fignificandas, ac demonftrandas in infti- tutione oratoria ufi effent, ea omnia iudicarem . χεχνικαὶ efle non alio fenfu, quam quo in cete- rarum artium inflitutione ufum verborum fen- tentiarumque τεχνικὸν, a communi loquendi con- fuetudine diftinguere folemus. Quodfi quis au- tem artis oratoriae fummam fubtilitatem cum ceterarum artium fíimplicitate contenderit, is tum illius -delectus difficultatem intelliget, tum ingentem technologiae ambitum, quem libellus declarat, non valde mirabitur. Vt alia multa taceam, illud unum quanti momenti eít, quod ars dicendi non modo in rerum fumma varietate verfatur, fed in verborum etiam et elocutionis, culus
PRAEFATIO IX - cuius.tot membris articulisque connexum cor- pus eft, explicatione occupata effe debet. Ne. que intra tam anguítos docendi praecipiendique terminos illi Rhetores fe continebant, ut, quid fummi oratores eleganter, graviter, copiofe, concinne dixerint, univerfe commendarent, at- que imitandum proponerent: fed ita omnium rerum, quae ad eloquentiam pertinere videren. tur, elementa, caufas, indolem, rationemque exquifiverunt, ut qui eos reprehendere velint, eorum non negligentiam vel inertiam , fed potius nimiam diligentiam moleltamque fedulitatem vi. tuperare debeant. Praeterea ad omnem techno- logiae rhetoricae ambitum, ipfamque adeo ver- borum artis copiam augendam, vel propria non- nullorum ingenii indoles, vel vanitas etiam mul- tum contuli. Nunquam difciplinae- rhetoricae tam certi circumferiptique fines, fuerunt, extra quos evagari nemini liceret. Omnes in eo fibi placebant, ut alius alium fübtilitate praecipiendi obfervandique vinceret. Itaque cum, ut iam fupra diximus, ad fignificandas notiones illas, quas eloquentiae inftitutio poftulabat, verba for- sasque dicendi ex alienis locis, ubi propriae erant, transferri neceffe effet; quo quis ad re- rum fimilitudines videndas acutior, vel pronior ad captandas erat, eo plus ad verborum artis multitudinem augendam conferebat. Longinus, acrioris vir ingenii, et poeticae ornafaeque,
ἃ 5 quam
x — PRÁEFATIO
quam vulgaris e£ communis elocutionis, aman- tior, cum omnem fere de Sublimitate libellum metaphoris contexuiffet, magnum nobis illorum verborum numerum a nullo alio Rhetore adhi. bitorum reliquit, quibus careremus, fi non illo, - quo diximus, ingenio fuiffet. Cuius ceteri libri, quos de arte rhetorica fcripfit (v. Fabric. Bibl. Gr. Lib. IV. Cap. 3 1. p. 445.) fi aetatem tuliflent, dubitari non poteft, quin magnus verborum fen- tentiarumque τεχνικῶν ad. libellum noftrum cu-
» mulus accefífiffet. Dionyfius Hialicarnaffenfis,
valde Longino, ubertate quidem explicandi, iu- dicandique fübtilitate, fimilis, quamvis modera- tior et venuflior in ornando, multa ex eo genere nobis fuppeditavit, quae foli eius ingenio deben-
— tur. Vanitatis autem, quam diximus ad verbo-
rum artis copiam multum contuliffe, cum vario- rum Rhetorum exempla reperiebamus, tum in- primis luculenta Demetrii Phalerei, qui ita in mnultis Ariftotelem fecutus eft, ut, rebus ferva- tis, verba tamen immutaret.
Sed iam liceat fingulorum Rhetorum grae- corum, quibus in hoc omni opere adornando ufi fumus, brevem recenfum facere, partim, ut labo-
ris: noftri ratio et ambitus conftet, partim ut, quoniam nonnüllorum et fcripta et nomina ob-
fcura funt, tirones certe habeant, unde illa dilu- cidius cognofcant.
e
7
PRAEFATIO κε.
- " Primum appello, qui. inter Rhetores noftros |
non ordine et numero folum, fed et dignitate princeps recte cenfétur, Zfrifloteem; cuius ex multis operibus Rhetoricis, a Buhlio, V. C. ad Ariítotel. edit. Vol. IV. p. 4. ex Diogene Laertio aliisque nominatis, fola Τέχνη ῥητορικὴ, tribus libris comprehenfa, nobis relicta eft. ^ Quod opus, quamvis abfolutam fere partibus fuis de arte dicendi inftitutionem continet, qualem cete- rorum Rhetorum nullam habemus, tamen exinde
multo exiliorem, quam ex quovis alio, verbo- :
rum τεχνικὼν meffem fecimuS. - Mirum hoc for- taffe multis videbitur: fed eft ita profecto :. ne-
᾿ que eius rei probabilis ratio réddi non poteft.
Omnino Ariftoteles, quemadmodum omnia eius (cripta declarant, ita fe comparaverat, ut maio- rem rerum quam verborum curam gereret, non quidem abiiciens et afpernans elocutionis ftu- dium, at ab ornandae concinnandaeque oratio- nis cupiditate abhorrens, et ad argumenti, quod tractabat, meditationem ita animo defixus, ut rerum ubertati, fubtilitati, veritati, verborum omnisque dictionis curam dele&umque poftpo- neret. Singulatim in Arte Rhetorica, fummam oratoris virtutem in eo ponit, ut fit ἐνθυμηματε xos, hoc eft, rebus et argumentis valeat, Lib.I. Cap. τ. Saepenumero magnam Rhetorices cum Dialectica coniunctionem et neceffitudinem in- culcat, et alio loco, Lib. III, 1. ubi de elocutio-
ne
N 4 "A
XH "PRAEFAT'IÓ . ne et actione oratoria disputat, fententiam fuam - his fere declarat: τὸ πορὶ τὴν λέξιν ὀψὲ προῆλθε, καὶ δοκῶ φορτικὸν ἄνα καλῶς ὑπολαμβανόμενον, UA ὅλης Bons πρὸς δόξαν τῆς πραγματείας, τῆς στερὶ ῥητορικὴν, 8X ὀρϑὼς ἔχοντος, oM ὡς ἀναγκαίδ' τὴν ἐπιμέλειαν ποιητέον. Ἐπεὶ τό γε δίκαιον, μηδὲν gres Cnreiy περὶ τὸν λόγον, ἢ ὡς μήτε λυπῶν, μήτ᾽ εὐφραίνειν. δίκαιον γὰρ, αὐτοῖς αἰγωνίξεϑαι τοῖς πρώγμασιν. “Ὡς τε τάλα, ἔξω TB ἀποδέξξωι περί- «ργώ is* eA. ὅμως μέγα δύναται, καϑάπερ een φαρ διὸ τὴν T8 ἀκροατᾷ μοχϑηρίαν, h. e. ἀοξίγίπα de di&lione fero γγουεξία efl, εἰ fane, fi quis rette re- putet, [levis et importuna res videtur : veruntamen cum omnis ars dicendi ab hominum opinione pendeat , non ianquam iuflae rei, fed tanquam neceffariae curam ei impendere debemus: — fiquidem. certe aequum eft, nihil aliud in oratione quaerere, quam μὲ audientibus suc molefliam nec laetitiam afferamus : iuflum enim efi, ipfis rebus in iudicio contendere: quare alia praeter. pro- . bationes adhibita, fupervatanea funt: fed tamen plu- rimum valent , μὲ dium eft, propter auditoris vitium. - Itaque, cum de rebus ad fidem faciendam necef- fariis duobus integris libris expofuiffet, de elo- cutione praecepta paucis tertii libri capitibus ab- folvit. Hanc autem Ariftotelici ingenii, quam diximus, indolem, multum eo quoque valuiffe, ut in ufu verborum artis ipfe fe abstinentiorem praeftaret, quis negaverit? Qui enim in arte dicendi explicanda philofophi magis quam Sophi- : | [tae
PRAEFATIO. xm.
ftae aut Rhetoris partes agebat: qui in omni ceterarum difciplinarum inflitutione ita verfaba- tur, ut neglectis elocutionis luminibus, oratio- nisque lenociniis et ornamentis, rerum fignifi- candarum nomina non longius arcefferet, trans- ferretque, fed propriis maxime uteretur, atque ex communi loquendi confüetudine petitis: qui denique de elocutione oratoria, unde alii Rheto- res longe uberrimam verborum artis fegetem produxerunt, ita fentiebat, ut eius explicandae neceffitatem magis vitio auditorum, quam utt- litate factam ftatueret, is igitur, cur pauciora, quam alii, verba artis in difciplinae fuae inftitu- tionem induxerit, difficile intellectu effe non pot- eft. Si qui autem ita disputent, ut dicant, quo tempore Ariftoteles fcriphiffet, vix fieri potuiffe, ut magna verborum artis copia extaret: audirem, fi de Corace vel Tifia, vel alio- vetuftiore Rhe- tore fermo effet non multum autem illa ratio valere in Ariítotele poteft, quem Dionyfius Hal. Ep. I. ad Ammaeum evicit tum demum fcribere Artem Rhetoricam coepiffe, cum iam 'Theodo- rus, Thrafymachus, Antiphon, Ifocrates, Anaxi-
menes, Alcidamas, Theodectes, Philiftus, Ifaeus, .
Cephifodorus, Hyperides, Lycurgus, Aefchines, ipfeque Demofthenes, et praeceptis et orationi-
bus publicis artem dicendi illuftraffent, quemque
Cicero quoque de Invent. II, a. veteres fcriptores artis unum in locum conduxiffe, et nominatitn | cuius-
Li 1
xv — PRAEFATIO
cuiusque praecepta magna conquifita cura perfpi- cue confcripfiffe, atque enodata diligenter expo- fuiffe, memoria prodidit.
δ ΤΟ Ef liber fingularis de Arte Rhetorica ad
c
Alexandrum, cui Aldus Manütius, qui primus:
edidit inter Rhetores graecos 1508. Tom. I. p.
255. Ariftotelis nomen infcripfit. Praemiffa eít
' Ariftotelis ad Alexandrum epiftola, in qua pri-
mum inftituti rationem exponit , deinde nonnulla in univerfum de orationis omnisque facultatis di- eendi praeftantia commemorat, poltremo duas operis partes promittit, quarum una 'T'heodecteo- rum Epitomen, altera Coracis Rhetoris libellum
exhibeat. In ipfa autem illa Epitome (nam Cora-
ν
cis libellus periit) de tribus dicendi generibus, deliberativo, iudiciali et demonítrativo ita disfe- ritur, ut uniuscuiusque tractandi modus, artifi- cia, variique loci fubtilius exponantur. Sed ma- ture de vero huius libelli auctore dubitatum eft. Petrus Victorius eum non folum Ariftoteli abiu-- dicabat, fed evincere adeo conabatur, Anaxime- ni Lampfaceno deberi, fretus potiffimum loco: Quintiliani Lib. lII, 4. ubi is diviftonem artis di- cendi, quam Anaximenes feciffet, tradens, hanc ipfam adfert, quam Auctor libri de Rhetorica ad Alexandrum probavit. Hoc quidem aliaque non- nulla argumenta a Victorio adhibita Buhlius V.C. in Addendis ad edit. Ariftot. Vol. IV. fatis confu- - tavit, ipfe tamen, defendere fe malle fententiam
con-
PRAEFATIO XV contrariam, librum vere Ariítoteli deberi, pro- feffus. Mihi a lectione librorum vere Ariítote- licorum recenti, omnemque eius tum argument tractandi, tum elocutionis formam rationemque animo contuenti et comparanti, fenfus quidàm
. meus perfuadebat, ut. librum ex "Theodeécteis . Ariftotelicis . excerptum ab incerto o compllatore !
ftatuerem. .
Plurimas technologiae rhetoricae partes 7 Her-. be
mogenes Tarfenlis fcriptis illuftravit, quae primum
ab Aldo edita, deinde.a Ioh. Sturmio repetita et.
doctiffimo fubtiliffimoque Commentario inftructa -habemus. Qui περὶ τῶν sacewv infcribitur libel- lus, omnem de ftatibus doctrinam complectitur, totus ad eloquentiam forenfem pertinet, eítque omnium fubtiliffimus. Itaque varios interpretes na(ctus eít, qui breviora Hermogenis praecepta diftinctius explicarent, exemplisque illuftrarent.
Hi funt, qui Scholiaftae Hermogenis dicuntur, :
Syrianus, Sopater, Marcellinus, quorum Com- mentaria Aldus in "Tom. II. Rhett. gr. 1509. edi-
dit, praemiffa eicayoryg σχολιὼν ἐκ διαφόρων TEX-
νογράφων eic τοὺ προλεγόμενω τῆς Egucyéves ónroei- xn. In binis περὶ εὐρέσεων libris hoc inprimis
agitur, ut et prooemii varia genera, et ceterae -
orationis iuftae partes recenfeantur atque expli- centur. Anonymi in hos libros Commentaria graeca extant apud Aldum Tom. IL. p. 352. Ele-
gantillimi autem illius Rhetoris libri funt, quos |
περὶ
4
XVI PRAEFATIO
reel ἰδεῶν, hoc eft, de elocutionis varlis characte- ribus et virtutibus fcripfit, In his ita fere totus - e Demofthene pendet, ut omnium virtutum elo- cutionis, quae in Demofthenis orationibus repe- riri poffint, velut indicem quendam dediffe, exi- füimandus fit. Neque alia ratio eit libri fingula- ris, quem περὶ μεϑόδῳ δωνότητος infcripfit. Nam omnium formarum dicendi (σχήμωτα Tis ἐννοίας alii appellant) quibus Demofthenes inprimis ufus eft, vis et indoles explicatur. Vtriusque operis interpretatio graeca Anonymi apud Aldum |l. c. p. 376. expreífa reperitur. In pofterlus autem fingularem Commentarium Gregorii Corinthil a Reiskio ex MS. in Orator. graec. Vol. VIII. graece editum non fine utilitate ufurpavi, --- Ad haec Hermogenis fcripta nuper accefíerunt eiusdem Progymnafmata, quae Heeren V. C. ex MSto 'Taurinenfi in Biblioth. Art. et Liter. Gotting. Part. 5. et (14 graece cum adnotationibus edidit: unde, quae prodeífe inftituto mco poffent, ftu- diofe in ufum meum converti.
Neque etiam defuerunt, qui Hermogenis di- fciplinam rhetoricam brevibus ἐπιτομοῶς, com- pendilsque traderent. Ex co genere cít, quae Cue TixM παωροίδοσις τῆς ῥητορικῆς infcribitur, edi- ta primum ab Hoefchelio 1597. qui fictum libelli auctorem, JMatthatwn Camariotan, ἃ Mangurio primum inductum co:tenidit. Eundem libellum poftea lo. Sehetferus ad calcem Lectionum Aca-
demi-
PRAEFATIO . xx
Acioy , “τερὶ πάϑες. - 8) Eiusdem Apfinis libellus “περὶ τῶν ἐσχηματισμένων “προβλημάτων, h..e. de controverfiis figuratis. 9) JMinuciani Lib. aeg ἐπιχαφημώτων.
Neque tamen intra horum Rhetorum, quos adhuc nominavi, terminos legendi anquirendi- que ftudium meum, quamvis iam paene faíti- 4ientis, fefe continere poterat; in latiores etiam fcriptorum Graecorum campos éxcurrendum erat Nam cum ufu cognoveram, nullum fere ilorum effe, quin, vel.aliud agens, rerum ad eloquentiam artemque dicendi pertinentium ali- quami mentionem iniecifíet, tum omnes. illi in- primis adeundi atque excutiendi erant, qui vel Oratorum, Rhetorum, Philofophorum, alio- zumque fummorum virorum vitas fcripfiffent, vel:poetarum, aut Oratorum interpretes extitif- fent. Itaque qui hoc opus noftrum infpicere volent, fingulis fere paginis reperient, nec pau- €a nec contemnenda effe, quae lectio Plutarchs, Diogenis Laertii, Philofirati , Sexti Empirii, Ew- napi, Libani, Synefü, Marcellini, Photii, alio- rumque ad technologiam rhetoricam illuflran- . dam nobts fuppeditaret. Quod ad interpretes . Graecos attinet, ex uno Zípiano, cuius Com- ientariorum in Orationes Demofthenis editio- nem Bafileenfem 1532. ufurpavimus, tantum profecimus, ut certe nos eum legiffe haud poe-
b 3 mite
xz — PRAEFATIO
niteret. ^ Ceterorum lectio; quos Scholiaftas vulgo dicunt, quosque artis rhetoricae veftigia — paffim in poetis monflraffe fecimus, maiorem - moleftiam, quam utilitatem habuit. Nam lio- trum omnis propemodum doctrina intra rerum grammaticarum aut metricarum, paucarurüque figurarum: commemorationem fubftitit. Neque siagnum eventum illa quidem fpes habuit, quam de Eu/lathii eruditiffiImo in Homerum Commen- tario conceperam. Ipfe in Prooem. ad. Odyff. e 1579. Homerum appellat τὸν πώσης τῆς ἐν λό- Yos τέχνης καϑηγητὴν. ἐξ ou οἷα τινος ὠκεανᾷ πάντες ποταμοὶ Wgj πᾶσαι Acyixay μεϑόδων πηγαν — Idem ad Iliad. β΄. p. 3231. ita Homerum explicat, - Ὧι omnium generum dicendi, συμβωλευτικῦ, ὃ» . «mwxü, σανηγυρικὃ, tractationem ex eo diíck . poffe contendat. Et in Praefat. ad lliadem, . Odyfleae πολλὰς ὠφορμὸς eis ῥητορείας doe Ψιλοίαν tribuit. Itaque totum, Euftathium perlegi. Sed praeter explicationem paucarum figurarum; quas ubique inculcat, non reperi, quibus tantum le- -
gendi laborem fatis confolati. poffem. |
Reftat; ut illius quoque operae, quam Rhe- torum Latinorum lectioni impendendam duxi, brevem rationem reddam, , Quamvis enim in . illorum, principum inprimis, Ciceronis et Quin- tiliani, technologia Rhetorica, multa funt, quae
propriae horum doctrinae, elegantiae, acumini, | deben-
PRAEFATIO xxu.
debentur, tamen in univerfum, difciplinam La- tinorum rhetoricam e Graecorum maxime infti- tutione expreffam effe, negari non poteft. Ci- cero quidem ipfe, de Invent. Lib. IJ, 2. fe, ut artem. dicendi. per/criberet, omnibur unum in. locum coactis fcriptoribus, quodcunque quisque commodi/fime graecipere videretur , excerpfiffe, eb ex varüs ingenii - excellenti/fima. quaeque libaffe, profitetur. Quinti- lianum e Graecis profeciffe, ἄς pependiffe, fin- gulae Inflitutionum oratoriarum paginae fignifi- canty de ceteris, quorum fcripta minora Fran- cifcus Pithoeus coniunctim edidit, illud etiam minus dubitari debet. Quum autem hoc, quod dixi, Latinorum obfequium non in rebus modo transferendis, et in artis Graecae forma imitanda acquiefceret, fed eo etiam pertineret, ut verba artis maxime ad formam fenfumque Graecorum efficta, et paene e Graecis verfa, referrent, fa. cile intelligi poteft, quantopere Rhetorum illo- rum u(íus et comparatio technologiae Graecae illuftrandae ftudium adiuverit.
Quo confilio inffitutum, quibusque ftudiis et praefidiis peractum hoc opus a me fuerit, ex- pofui. Ego quidem, qui omni diligentia mea mihi ipfe non fatisfacio, adeo levis et arrogans effe non poffum, ut omnibus, qui hunc libel- lum legere et iudicare poffunt, fatisfacturum me efie arbitrer. Sed in promtu folatium eft. Quos
34d mE mihi
xuv — PRAEFATIO
mihi libelli iudices fingo et opto, fcient, quan- tas hoc genus literarum difficultates habeat; in- telligent, cum talis libelli fumma perfectio ab in- finito propemodum lectionis obfervationisque labore pendeat, quam humanum fit, quaedam non obfervare , omnia legere non poffe; ftudium certe fcribentis agnofcent. . Ceterorum, qui ifto- eum nibil fciunt; intelligunt, agnofcunt, levita- tem contemno. Sor. in Acad. Lt d. xiv, Apr. MDGCXCV. |
| LEXI-
LEXICON.
TECHNOLOGIAE GRAECORVM :
RHETORICAE.
K. A s. βασάνιφο y; quod non arte et ftudio elaboratum et in oratione, fed naturali fimplicitate gaudet. Ergo dici.
tur ro ἀφελὲς, αὐτοφυὲς, καὶ ἀβασανιςον ap. Dionyf. Hal. Cenf. 5, 1. p. 425. vid. voc. βασανίζεϑαι. :
"AB ates, χαρις, venuftas quaedatn non quaefi ta ftudio, fed fponte irrepens, eim ungeziwngener natürli cher Reitz, Dionyf. in lud. Demofth. 38. P. 1071.
'ABpór 36; λόγου. fuavitas , dulcedo quaedam elocu. fionis. Hermog. ij. lib. 11, p. 254. Non multum ab illa differt ἡ j| γλυκήτης, et ὥρα τοῦ λέγου, fed videtur de ea ora- tione inprimis dici, quae in his fere modum excedit. ΜΗ que cnm Menander Rhetor περὶ dicup. éd. p. 5706. Ald. ὥραν et κόσμον iis commendaffet, qui hymnis et in« vocationibus Deorum uti velint, hoc praereptum, tan- quam cautionem quandam , addit: prs ἡ περὶ τὴν κατα- σκευὴν aBporgc ὑπερῷϑέγγοιτο τὴν συγγραφὴν, h. e. non adAttantus ornatus, quantus non deceat Jtriptionem pro- Jaicam,. Alio loco, ubi de λαλιᾷ προπεμπτιπῆ exponit, ait: xeiger d βρότητι καταποικίλλεαϑαι » χαίρει διηγημάτων ἤϑέων. χάρισι. E£uftath. ad Hom. Il. o P. 1035. ἐν σπυϑρω. c Toig is ἰβρὼς λαλῶν Homerum dicit, ubi is fententiam, τίν
A em
2 | . ATA
ftem et gravem, figuris quibusdam fuavitatem habenti. bus, v. c. παρισώσησι, velut.exhilarat: quae ibidem (pa- «ixj χάρις appellatur. cf. quae di&a funt ad voc. ἱλαρόν. Porro ἀβρότης dicebatur Sophiftis, quaedam pronuntiandi mollities, et grata dulcedo; vid. Philoftr. in Scopel, et . Hemfterh. Praef. ad Polluc. p. 28. — Apud Philoftr. Vit. Aefch. I. p. 509. «ps9 σεμνολογία Aefchini tribuitur, h.e. dictio fonora et gravis, in qua tarpen fuerit quaedam dul. cedo, et amoenitas. Mox idem appellat τὸ ἐπίχαρι σὺν δεινότητι, Schol. in. Aphth. Progymn. in ἐξηγήσοι τοῦ ψόγου Rhet. Ald. T.2. /séov ὡς dy τοῖς ἐγκωμίοις ἐπιτηδεύξφιν δέ γλαφυράν τε xa) ἀβρωτέραν καὶ ϑεατρικὴν Φράσιν pera
j τινὸς σεμνότητος.
'Ayxya XT3716; indignatio , quae fit maxime prov nunciatione. lul, Rufin. de Fig. Cap. 11. Zracundia Cicer. de Orat. 3, 52.
᾿Αγκύλως, abrupte, contorte. Dionyf. Iud. Ifaei 13. βραχέως καὶ ἀγκύλως καὶ ἐκ παραδόξου συντίϑεοθαι. Lucianus de Confcr, Hift. 43. ἀγκύλην ταῖς ἐπιχειρήσασι, fcil. λέξιν vel Φωνὴν, vocat di&'ionem argumentis Jentfn-. tisque contórtam, mágis oratoribus quam hiftoricis 'aptame Sic et Dionyf. in lud. Thuc. Cap. 25. p. 873. periodum Thucydidi$ variis parenthefibus et incifis perplexam et intricatam Φρασιν d'yxvAwrépxy καὶ δεινοτέραν, cui vero pérfpicuitas δὲ [πανία defit; eim £ünflliches Labyrinth ᾿υδὴ I'orten und Gedanken auf. Koflen der. Deutlichkeit und ' des Gefülligen angelegt. vid. voc. σκολιά. ZEE
o» AwvAsuxjc, dicitur fcriptor, qui eo fcribendi ge. nere utitur, ut non infit in oratione γλυκήτης, üt non . valde teneat, et deleCtet leCtores, fed magis'docendo, et perfüadendo. operam det, eim trockmer, nicht genug an- 2iehender und unterhaltender Schrififleller. Sic de Thucy- dide Hermog. περὶ ἰδ. ll. p. 392. ede Sturm,
οτος "Ayópoeov, τῆς ῥητὸρικῆς μέρος, circulatoria et. is« dolia ratio rhetorices exercendae Dionyf. Compof. 25. p.
206. —- ἀγοραίως Aéveiv , protritis, vulgaribus verbis wii. 14, Art. Rhet. 10. 11. — «'yogcix καὶ καπηλικὰ ὀνόματα apud Lucian. de Hift. Confer. 44. de media turba et dé cau- gona fumta vockbula. v. in πεπατημένος. | Deinde: éyogdzea λόγοι, iidem αὐλ. ὡκανικοὶ, forem/es, iuridiciales oratio» ον - .ne&
ATX — EE nes, et controverfiae, Philoftr. Vit, Soph. IL. p. 570. in
vita Alexandri:
'Avxivein, ῥητορικὴ, ingenii quaedam penerofitas, ἃ venuitate et acumine exquilito, Zeinheit, gebildetes JPefen im | Betragen. und. Ausdruck... Hic vocis fenfus. . apud Dionyf. Iud; Lyf. 12. patet Inprimis éx contrario vitio," quod opponit τὴν φρατιωτιπὴν αὐϑαδειαν καὶ xXxqos yetxy;, 88 gemiffes derbes, vauhes. dir, welches einem noch vom Soldaten her. anhüngt. — Eodenr modo üfürpatur α΄ Plutarche Solon. 5. qui-locus eft. ad conftituendum eius verbi fenfum claíficas. cf. etiam Plut. in. Lucull. 16. ubi Olthaci cuiusdam mores ita defcribuntur, ut.eorutg fums ma ineffet in ἀγχινοίᾳ illa. vid. et in Alexand. Cap. 23. p. 284. Suidas ἀγχίνοια, σύνεσις, ἢ ἕξις εὑρετιπὴ τοῦ καϑή:, κοντὸς ἐκ τοῦ καραχρῆμα, ἢ εὐτοχία τις ἐν ἀσκέπτῳ ?6p9» ye. cf. id.in μνήμη. Apud Longinum $4. 4. Morus ver- tit animi prae/eutiam. — Addam locum Cicerobis, qui mi: hi videtur cuncta exhibere; quae latiffimo. fenfu ad illam uyxíveixy pertineant, ; Is cutn docuiffet, quantae et quam variae rerum copiae eflent,. quarüm feientiam oratoris facultas poftularet; haec quoque definit: zfcéedut eodem oportet iepos quidam facetiaeque , et. eruditio libero: digna, celeritasque et brevitas et. refpondendi et. lace[fendi , fubtils venu/iate et urbanitate coniuntla ; de Orat, 1, 4, Quinti ^ liàn. Vl, 4. p. 306. ed, Gefn, ,, valet in. altercatione pluris '- mum acumen , quod fine dubio ex arte non venit; natutà - enim non docetur, arte tamen adiuvatur, ' ΚΤ . AC. ᾿Αγχίφροφον, τὸ, proptie, propingkum converftos- - Ai, quod celeriter convertitur. Hinc Longinus 9; 13; . iHud Homero tribuit, quatenus perpetuo confüeverit ab alio ad aliud repente trarisire; ut femper aliud, fempef '- improvifo occurrat lectori, et femper videatur epéQa9ap ἢ . h. e. in omnes partes verti. - Ita Morüs ad h. 1. cf. Cap. : . 27, 3. ubi iungitur τὸ ἐμπαϑὲς et ἄγχίξῥοφον. — Nam illa- celeritas in convertendo ad'ectum et vim adiüvéát dicem: tis. Deinde τὸ ἀγχίσροφον érixeipyiia dixit Hermog; In- vent. Lib. I; rà ἐκ τοῦ σύνεγγυς ἔχον τὴν ««bdeiii; expli: cante fic Scholiafte Anon, ad h; 1; p; 357; Tom. 2. [δῷ Ald. ubi hoc exemplo utitur: ax ἂν εἰ λέγοιμεν ἀδεβῶζςε ^ - καὶ εὐθὺς ἐκάγοιμεν οἷς οὐδὲ oj 'y Τοὺς καρποὺς. ἀνῆκε. -- Porro zpeeí/ua ἀγχίφροφα, exordia, quae quali 4nte ocu: los veríantur, ditta lunt Rhetoribus ea; quae (àmta funt Aa εἴ
Tr
4 | AIX
ex rebus praefentibus v.'c. a loco, perfonis, tefnpore, aliisque περιφάσεσι praefentibus, vulgo nominata προοίμιον. ἐκ τοῦ καιροῦ, apud Hermog. de Invent. I. p. 24. vid. in xoupoc. Latini appellant exordium ex ip/a cau/a natum, quod et feparatum vocatur Au&. ad Herenn. ], 7. — ἐκ. τῶν παρὰ πόδας πραγμάτων τὸ προοίμιον πορίζειν dixit Eu- ftath. ad Hom. τ΄ p. 1171. 1486. |
oCAYyX duae, infirma argumenta, adsydsspx. Dio- nyf. Art. Rhet. 10, 4. |
Ἀγῶν ὃ «95 αἱ. fimpl. contendere aliquid oratione, pro- prie tamen de oratoribus. v. Hermog. Part, p. 60. &qoví- «9a λόγον. | habere orationem, | dicere orationem. Plot. Vit. Demofth. i5. Vnde ipfa declamatio diCta ἀγών,σωμα. vid. Himerii Orat. XXI. S. 11. p. 749. ed. Wernsdorf.
"Ay rac, orationes forenfes , ut εἰρηκέναι ἀγῶνας ap. Dionyf. ad Amm. 1, 2. Quae funt in a&u εἰ contentione, ait Quintil. XI, 1. 48. /wa/oriae, et iwdiciales. ΑὉ his eximendae fünt demon/irativae materiae, ad voluptatem aydientiutn compofitae. — Longin. 15. τὸν ἀγῶνα dixit vim, velementiam , iunxitque τῷ ὄγκῳ et μεγαληγορίᾳ. vid. in ἐναγώγιος, Eidem Cap. 26. ἀγῶνος &kmAswc auditor eft, cum veluti occupatur oratione ita ut in focietatem adfe. '&us et aCtionis eius, qui dicit, adducatur. Hoc fit Xv. -Tuuara-Jécet de qua fuo loco. — Deinde ἀγῶνας etiam di- cuntur cosfirmatioues , vel is locus orationis, ubi orator cum adveríario contendit de caufa, δίς Photius Bibl. Cod. 165. ubi cum Himerium dixiffet fubinde uti exemplis ex hiftoria et mythologia petitis, iisque orationes fuas varie ornare, addit : τὰ προόΐμια δὲ xoj οἱ ἐπίλογοι καὶ ol οἷον ἀγῶνας ἀπὸ τούτων αὐτῷ διασκευάῶντες. Vnde fimul - Ῥαΐϊοῖ, improprie ἀγῶνες et veluti tropice Photium dixiffe de contentionibus et confirmationibus caufae, quatenus ea peculiaris orationis pars eft, — Sed et ceteris Rhetori« Ὁ bus folennis hic vocis ufüs fuit. ^ AuGtor συνοπτικῆς. πα- pajos. óyr. quae vulgo Matthaeo Camatiotae tribuitur, Ῥ. 4. éxasq τῶν φάσεων ἐκ τεσσάρων μερῶν σύγκειται. προο᾿ οἰμίων, διηγήσεων, ἀγώνων, κοὴ ἐπιλόγων. Τινὲς δὲ πέν. T& ταῦτα Φασὶν ἀγῶνας μὴ ὀνομαζοντες, ἀντὶ ἀγώνων ἀντι. ϑέσοις καὶ λύσεις εἴς. Ét mox: οἱ ἀγῶνες δὰ διαιροῦνται εἰς. ἄντιϑέσοις καὶ λύσεις. Definit autem hoc modo: ἀγον £s? τίσις xo] -Xmodet£ig τῶν οἰκείων κεφαλαίων. vid. Schol. ad Aphth. Prog. in Tom. 2. Rh. Ald. ubi tertiam partem ora- tionis,
ἈἉΤΩ | y
tionis, quae in argumentatione, vonfirmatione, tefüta- tione verfatur, definit τῷ πρὸς πίξιν ἀγωνίζεαϑα!. cf. "Tzetz. Chil. VI, 79. Hinc etiam ὁ ἀγὼν fimpliciter dicitur
ipfüm aput rerum dicendarum, quod in cauía primarium eft. vilis. Orat. J. δ, 14. et ibi Wernsdorf. Omni.
no ad fenfüm vocis ἀγὼν declarandum pertinet locus So- patri Rhetoris in Prolegom. ad Ariftidem , ubi inter alia φιυρίως, inquit, TO τῶν αὐγώνων ὄνομα ὑπὸ δικανιιῆς ὑποϑέ. σεως τέτακται, ἐπειδὴ πρὸς ἀλλήλους ἀγωνίζονται. περὶ τῆς X víxys ἀμφότεροι. cf. Crefoil; Theatr. 111,17. p. 256. fqq.
"Ayevisdc, qui ougtione decertat in iudicio, vel con. cione. Dionyf. lud. Ifaei. 20. ad Amm. T, 2. Sie Plutarch, Cat. 1. de Catone: πρῶτον μὲν ὃ ἀὠγωνιφὴς ἄναι δοκῶν πράᾷ- ϑυμος, éra καὶ ῥήτωρ ἱκανός. vid. in ἀϑλῃητῆς.
᾿Αγωνιςικὴ, λέξις, genus dicendi | contentifum, quo utuntur oratores in concionibus et caufis publicis: quare eadem dicitur ὑποκριτικὴ» quia cum aCtione coniun. a eft. — Contraria eft γραφικὴ Ariftot, Rhet. III, 12.
Hinc τὸ ἀγωνιξιπὸν idein, quod παϑητικὸν Longin. 22. cf. 18. a. et inf. in ἐναγώνιον. it. Cap. 23. 1. ubi , quae ἄγωνεν ex dicuntur, eadem. etiam fünt πάϑους καὶ ὕψους συνερ- yX. Porro τὸ &*yarisix0y | etiam opponitur τῷ σοφιφικῷ. Et hoc quidem cernitur in nimio et inani figurarum qua- ruudam, ornatusque oratorii ufü, qui nihil.nifi artis oftentationem et auditorum lenocinia quaserit. Sed τὰ &yw»is. dicitur, cum illi ornatus re&te, modefte et in Op- portuno loco adhibentur. Gregor. ad. Hermog. περὶ der- vór. Cap. 14. Δημοωϑένης καὶ Ὅμηρος T τὰ δοκοῦντα σοφιτ καὶ καὶ κατ᾽ ἐπ τήθευσιν yeysygo3o ,' ἐποίησαν μὴ ταῦτα ἄνα doxeiy , αλλ᾽ ἐγωνιφικαὶ , ὥς ἄλλο xo) ἄλλο σημαίνοντα. δίηπ- , seither Schmuck im Gegenjatz des. blofen Fiitterflaates.
᾿Αδιανό JT TX, Graecis diCta fant, qwae verbis aper- 1a occultos Jen/us habent , fecundum Quintil; VIII, 2. 20.
A διάρϑρωτον. σῶμα, corpus artubus fuis. wondum diflint?um , vocat Lucianus de Coníc. Hift. 48. rudem con- eriem rerum et materiarum, ex quibus opus biftoricum conflandum erat. Antea dixit ὑπόμνημα, commentarium dam. Ein rohes Chaos von Materialien ew einem Ge-
uen Jeticiswrko, sime Oriusng « und Poliwr.
6 : AAI | (0 SAdíd spo oc, ad/irif'us. Longin. 34. 3. de Demo- fene, Ea orationis virtus quam vim habeat, pluribug ipfe Longinus Cep, 12. 4. explicat, | | 'Adokea 8v, oratio dicitur, cum nimimiftoquax eft; in quod quidem vitium incurrunt, qui multis, verbis perfpicuitatem captant. Ariftot, II, 12, Contrarium vi- tium eft τὸ eóyrouoy, nimia brevitas, quae in obfcurita, tem degenerat. Sed vid. inf. in φύντομος, et πλεονασμὸς et cf. not. Wernsdorf. ad Himer, Or, XIV. p. 647.
"Ade£ec ἄδοξοι droSécei funt Rhetoribus, smate fige inhoneflae, perniciofae, infames, quales faepe a So. phiftis tractari folebant, exercitationis atque oftentationis gratia, eaedemque ἄτοποι et παράδοξοι. δὶς Hermoge. nes περὶ $xa. p. 20. ed. Ald. inter varia genera caufarum ἰσυςάτων, quae in iudicio non confiftunt, pec admittun- - tur, numerat etiam τὸ ἄδοξον, ἢ. e. wexqdofov, αἰσχρὸν, ἀσελγές. cf, ad ἢ. 1, Schol. Marcellin. in Tém, 2. Rh, Ald, p..63. Auft, euvor. wap. p. 4. Gell. N. A. XVII, 12. et Crefoll. Theatr. 111, 9. Inter quinque genera caufarum, quorum mentionem facit Quintil, IV, 1. p. 172, eft etiam &dofov, humile, nempe quoad argumentum, et materiam, ef. Cic. Invent. I, 13. et Fortupat, Rhet. p. 6o. ed. Pith.
'A0pav3oÀo y, vid. inf, in μεγαλοφυὲς.
'Adpóy, τὸ, amplum, id. quod τὸ περιττὸν, der vol. — le, Rarke Ausdruck, praefertim ob numeri quandam am» . plitudinem. Longin. 40, 3. Proclus in Chreftom, apud Pho- tium Ced. 139. tria dicendi genera ftatuit, τὸ σχκὸν, τὰ «dpóv, rd μέσον. τὸ ὠδρὸν μὲν ἐκπληκτικώτατόν det καὶ ψατεακευααμένον. μαλισα: καὶ ποιητικὸν ἐμφαΐνον κάλλορ,
Contrarium τῷ, οἐδρῷ vitium eft τὸ σκληρὸν καὶ ἐπηρμένοι, Haerte, Bombafl. Δυξζον. συνοπτ. παρ. p. 4. qui tria ge- nera fcribendi appellat. χαλαρὸν, ἀδρὰν καὶ μέσον, mox ita: edd δὲ καὶ σύντοχας, à éyxgraoxsuac, καὶ πυκνοτέ- pee κεχρημένος ταῖς οἰποδείξεσιν, προσφυὴς τῷ δικανικῷ ἄδει τελῶν, Eodem modo Fortunat. Rhet, p. 13. Pith.
'A eii ey lo, τὸ ἀεὶ λέγον καὶ εὐϑύνας ὑπέχειν, fem-
"m rationes et argumenta in promtu habere. Suid. et. arpocrat. ex Demofthene et 1faeo, — Vilpianus ad De. mofth. περὶ rapuvgecp. p. 204. ἀφλογίᾳ ivi, τὸ ἀεὶ wpo-. veivediog λόγον, xa) Aéyenr τὶς ὑμᾶψ κατηγορᾶ; Τοῦτο δὲ
Ἰγοιοῦσι,
Ae. EE “χοιοῦσι, συνειδότες ὅτι ὁσάκις κρίνονται καϑαροὶ, τοσαῦτά. xi καὶ ϑαυμαφόνται.. Φησὶ δὲ ὁ Γενέϑλιος, ὅτι πεποίηται ἢ λέξις τῷ ῥήτορι, τῆς ἀειλογίας. σπανίως yxp εὑρίσκετο παρ᾽ ἄλλῳ. Ἐπ paullo poft: τῷ μηδὲν ἑαυτοῖς συνε; δέναι καπὸν, ἀεὶ ϑέλουσι xaj ὑποωένουσι δοῦναι λόγον. τοῦτο yap ésiy ἀειλογίχκ. — Hefych. xeiAoyís. πολυλογία, τὸ Sxxcora διδόναι λόγον xa) ἀπολογίαν. cf. Budaei Comment.gr. p. 233.
'"ASA»T43c, κατὰσκευῆς, auCtore quidem Wolfio, dicitur lfocrates Dionyfio Hal, in Iud, Ifocr. Cap. 11..qua- tenus magnis viribus in id incumbat, quod tractandum fufceperit, animofeque perficiat, et ita quidem, ut tota eius ratio non tam ad feriam pugnam, quam ad pompam et fpeCtatorum voluptatem referatur. Vnde fup. Cap. 2. dixerat compofitionem lfocrateam. effe πδποημένην μᾶλ- λον εἰς σεμνότητα πομπικὴν καὶ ποικίλην. Haec Wolfius ad h, 1. Dionyfii. Sed poteft hic modus loquendi fimplicius explicari. Nempe Lyfiam moderatiorem et fimpliclbrem dixerat Dionyfius, eixxcy»v, veluti pictorem, qui ih fola veritate exprimenda elaborat, et tranquille res fuas agit. Eo autem lfocrates vehementior eft, tanquam athleta qui^
dam, qui vires fuas experitur, et maiore motu incedit: quamobrem huic κατασκευὴν tribuit, illi ἀλήϑειαν. Dein- de alio loco in lud. Demofih. 18. p. 1007. ἀϑλητὰς τῆς αληϑινὴς λέξεως vocat eos, qui oratione fimplici et vera utuntur; ut ἀϑλητὴς videatur fere idem effe qui ἀγωνιφής, Nam ἀϑλητὴς graece etiam dicitur, qui alicuius rei ftu.- diofus eft, in aliqua re elaborat, Sic, Diod. Sic. Tom. II, p. 531. et alibi v. c. ἀϑλητὴς πάσης ἀρετῆς, Omnis virtu. tis ftudiofus. Ergo αϑλητὴς παρασκευῆς dicitur orator, qui artificiofa et elaborata, operofaque elocutione utitéi; Wolfiana autem interpretatio plus infert illis : verbis, quam revera ineft. Eodem modo l'lutarcho de aud. Poet, - Cap. 2. Socrates dicitur γεγονὼς ἀληϑείας ἀγωνικὴς TOV Κπαντα βίον, qui per omnem vitam veritali fe confecrqut- rat, et pro ea veluti pugnabat. | Lucian. Rhet, praec. 20: δεινόν riyg ἐν τοῖς λόγοις ἀγωνισὴν, infuparábilem dicendi artificem, dicit. Libanius in Vit. Demofth, ad Moniuga Proconf. de Demo(thene: &xgec ἀγωνισὴς γέγονᾳ τοῦ τὰ δικανικοῦ xoj αυμβουλευτικεῦ, in. genere iudiciali et. delibe- s'ativo magnam vim et artem declaravit. — 7^ —— ἢ
"AO poícic, Hermogenl περὶ )δ, l.p. 128. elt re
rum diverfarum «onglobatio, eaque per partes varias
& AP
elata, ut in oratione Cic, pro Claent. ,Ahimadverti iu- dices, ómnem accufationem adverfarii in düas divifam effe partes “ etc. ! :
;
(074 ϑροισμὸς, fig. orationis, congeries, — Longin. 23. 1. v. in συναϑροισμὸς.
᾿Αϑρόως λέγοιν, pro parte totum ponere, vt ΤΙ έρ- , ὅαιῥτὸ τὰ τῶν Περσῶν. v. Ariftid. περὶ ἀῷ. Aoy. p. 678.
Haec forma etiam συλλογισμὸς dicitur. v. Schol. "Thucyd. Lib. I, 9. p. 9. ed. Duk. | |
. AiyujÀosc, εἰπᾶν,. copia dicendi infiru£fus, Plut. praec. polit. T. !X. Reisk. p. 199. Eunap. ín vita Aedef. P* 44. τὸ ἐπὶ τῇ γλώττῃ καὶ τοῖς χείλεσιν αἱμύλον οὐκ ἔξω γοητείας ἐδόκει, linguae facundia, labiisque infidens lepor quiddam v» magitis pr acftigis fimile obtinebant. ,' Vnde αἱμὸ-
ἀ xci] χάρις coniunctim dicitur faepe apud Plutarch. ut jn Numa Cap. 8. De voce ipfa vid. Euftath. ad Hom. Odyff. «. p. 1391.
) Afviy puo, allegoria obfcuri ior Rhetoribus dicitur. Sic Quintil, ΝΠ], 6. — Clearchus Solenfis apud Athe. máeum Lib. 10. definit: πρόβλημα ποισικὸν, προσταντικὸν soU dix ὠγτήσεως δὑρέϊν τῇ διανοίᾳ τὸ προβληϑὲν, τιμῆς, ἢ ἐπιζημίου χάριν εἰρημένον. Quae tamen. definitio non ad vim vocis rhetoricam pertinet. Ariftot. de oet. c. 22. euví- Ῥατος ἰδέα αὕτη ἐς), τὸ; λέγοντα τὰ ὑπάρχοντα, ἀδύνατα συν- wo. Fufe hunc locum tractavit Volfius Inft. Rhet. Lib. 4 pe 202. fqq.
* Αἡτήματα, Ariftot. Rhet. ad Alexandr. P. 252. Ald. οὐτήματα ἐν τοῖς λόγοις ἐσὶν, ἃ παρὰ τῶν ἐἰκουόνταν οἱ λέγοντες οἰτοῦνται.
Αὔτησις. Suidas i in h. v. ὔτησις παρὰ ᾿Αριφοτέλει ἐςὶ τοῦ ἐναντίου ἡ ἐν λόγοις παραγωγὴ, τὸ λαμβάνειν τι παρὰ τοῦ ἀποκρινομένου, καὴ μετὰ ταῦτα meia τὸ ἀν- | Suxeiuavoy αὐτῷ ap αὐτοῦ λαμβάνειν, καὶ διαὶ τούτου τοῦ rim δέιξαι τὴν ἐναντιολογίαν τῶν ἀποκῤίσεων. Nifi for. te haec definitio magis ad Dialecticam, quam ad Rheto- ficàm pertinet.
ΑἸτιολογία, fig. qua (ententiae alicuius . comme- fnoratae caufam apponimus. v. Alexand. rep! σχῆμ. p. 577. Ald. Rhet. T. 1, Rui Lup. Π, 19. Hoc fchnma, inquit,
effici-
a
AIT. 000. 9 efficitur ratione brevi εἰ fententiofa , ita ut, quod dubium. eft vijum, ad certam fidem adduci videatur. v. Quintil. IX,
5. v. 456. Cicero de Orat. 11L, 52. ad propofitum. fubictta ratio. Quintil. Vl, 3. cau/aruvs relationes vocat. |
Arioy, caufa, propter quim accufatio imflituitor. vid. Anonymus de Rhetor. ed. Fifch. Fortunatianus p. 39. aetion e(t, caufativum litis, propter quod res in iudicium vocatur. "Nempe omnem ὑπόϑεσιν, feu argumentutn controverfiae Rhetores conftare dicunt ἐξ αἰτίου, evvé- «ovroc, et κρινομένου. De his vid. Sturm. ad Hermog. Parti, p. 35. ubi τὸ &rioy explicat, defen/oris rationem fa&i. Sic Oreftis defenfio fuit: Clytemneftra patreri meum occidit.. Sopater ad Hermog. p. $3. in Tom. 2. AM. Rh. dirioy μὲν καὶ τοῦ κατηγόρου Φωνὴ, ὃ καὶ οὕτω λέ- γεται!. διὰ τὸ τὴν αἰτίαν τῆς κρίσεως μηνύειν. cf. AuCt. ad . Herenn. 1, 16. ubi rationem vocat. Quintil. 111, 11. p. 162. ,,ratio elt, qua id, quod factum effe conftat defen. ditur; hoc οὕτιον dicitur. ^ Quidam diviferunt rio» et eTrÍay, ut effet altera, propter quam iudicium conftitu- tum eft, altera qua factum defenditur. *
VAxc pog, dy πράγμασι dicitur fcriptor, qui ad res non neceflarias evagatur, adeoque etiam μακρὸς, aiffufus oratione, τὰ οὐκ ἀναγκαία λέγων. Diony(. Hal. Lyf. Cap. S. — ἄκαιρον ποίγμα Demetrio de, Eloc. 118. eft carmen jntempeftive et inepte orationi folutae immixtum , ex ni« , mia numeri poetici cura, qua fubinde fit, ut in medio fer-
mone veríus five dimidiatus five integer alicui excidat. vid. in συνεχής. | |
᾿Ακαταάλληλον, ἐνθύμημα, fententia inconcinnd. Dionyf. lud. Demoffh. 27. p. 1038. ubi hoc Platonis ex- emplo utitur: γένεσιν αὐτόχϑονα, καὶ ἐπηήλυδα. Nam hoc eft accidens, ut quis fit indigena, vel externus, non' autem ad γένεσιν pertinet.
ar&v δύγωτο Dionyf. lud. I(aei, 7. vid. κατασκευάζειν. 6. . yrander etiam in &joup. ἐπτδ. p. 624. iungit haec fyrienyma doc ἀπαγγελίας ἐπκλοῦν, ἀφελὲς, καὶ ἀκατάσκευδν,
᾿Ακατασπευον, inornatum, ὡς ἂν s re δ.»
Ax aTX φροῷο e. vid. in dxápuQec. 'Axurépyasoc. Longit. t5, 5. Aefchylo tribuft in. yoíag ἀκατεργάφους,. nondum tra&latas, vel mollitas, ei. ᾿ | À 5 E demque
ΤΌ AKE
demque ποκοειδέῖς, fimiles πόκῳ, velleri nondm fuba&o, et ἀἐμαλάκτους, impexas, et rudes, metaphoris de lana impexa et rudi fümtis, quibus omnino crudam quandam Aefchyli duritiem dellgnat. .
"Axsyrpov, quod nullam vim habet. Longin. 21.
'Axgy, vigor orationis ,. oritur auctore Hermogene id. T. p. 8o. ex λαμπρότητι et τραχύτητι, /plendore et afpe- rilate; quae tamen origo et coniunctio non in omnibus generibus et partibus orationis valet: id quod 1. 1. fubtili- ter docetur. Sed ex inftituto ἀκμὴν λόγου explicat alio loco p. 108. ubi mox pag. 118. ita ftatuit : ἀκμὴ δὲ οὐκ ἔχει γενέσεως ὑπόςασιν καϑ' ἑαυτὴν, ἀλλ᾽ Ji μίξις τῶν ἀπὸ τραχύτητος, ἢ σφοδρότητος, κ καὶ τῶν ἀπὸ τῆς λαμπρότητος 70:6 τὴν ἀκμήν. διὸ, ὅπερ μὲν οὐκ ριρίέον , πάντως καὶ πρὸν ἐφι, καὶ ἐξ τι σφοδρόν γε, ἤ τραχὺ, ἤ. τὸ συναμ- " τερον. οὐ μὴν. vis ἂν Ἃ τραχύ γε ἥ σφοδρὸν, ἢ 7 καὶ λαμ: pov, ἀνάγκη τὸ αὐτὸ καὶ ἀκμαῖον ἄνα. — Vnde ἀκμοίος Aó- γος eidem dicitur oratio virilis, quae valet robore, quae eft veluti lacertofa, quae premit adverfarium, eumque in omnes partes, ficut et ipfos iudices, impellit .cf. Her- mog. de Inv. T. p. 66. et DV- Pe 9.190. ubi ἀκμὴν λόγου et VOX LX TV diftinguit , et delinit τῶν πνευμάτων συνϑήκην, h. e. continuationem earum. ormarum dicendi, quae fpi- ritum oratorium habent, etadiuvant. Quae quales fint, . dictum eít ad voc. πνδῦμία. Aptüd Philoftr. in Vita Sco- pelian. p. $19. «xucuorépa τῶν ὑποϑέσξεων funt argumen. ta, quae multum va377:x00 admittunt, et frequentem in dicendo vim. cf. in Vit. Polem. $537. ubi ἀπμαὴ ὑποϑέσεων eodem fenfu dicuntur, et commemoratur ὁρμὴ, iinpetus, quo declamabat in his argumentis orator. Synefius in Dione p. 40. ὁ Δίων ἢ ἤκμασε ἀάλιφα ἐν τῷ κατὰ τῶν Φιλο- σόφων, ἥντινα καλοῦσιν ἀκμὴν οἱ νεώτεροι" τρουτέζιν ἡριμά. σατο πανηγυρικώτερον xvdpo; ἀσφαλοῦς, ἢ. e. ambitiofiori, quam gravem folidumque hominem deceat, ufüs eft ora- tionis ftruCtura. cf. Crefoll, Theatr. ΠῚ, 17.
- "'Ax( λλητα; φοιίχοια, literae, quae inter fe mi(ceri et coniungi non debent, ut v cum fequenti x, in his ver- bis: dv χορὸν, quae et ἀσύμμικτα. Dionyf. de Compof. . 22. p. 156. Contrarius eft ἤχος συνῳϑὸς et εὐκέρατος, cum bene coeunt literae; ut p, 158.
| ^Axe-
AKO olt
'AunoAouS n, τὸ κατ᾽ ἀκολουϑίαν, ufitata.et natu ralis verborum compofitio. Longin. 22. A qua qpicquid .recedit, ἀνακόλουϑον dicitur, Mox etiam τὸν κατ Φύ- σιν εἱρμὸν. et τὸ κατὰ τα Ziy appellat, ]
᾿Ακόμψευτος, dpuovíx, compofitio orationis in-- Comta. Dionyf. Comp. 22. p, 150. cf, Cic. Orat. 25.
'Axepu(pec Dionyfio Compof. 23. p. 168. dicitur περίοδος, quae non habet idoneam rotunditatem, ita ut videatur initie et fine carere, unde idem eft ἀκαταθρο- Qoc, finis et idonei exitus expers. Addit explicandi cau- fa haec: ὥσπερ μέρος οὖσα τῆς δευτέρας, ἀλλ᾽ οὐχὶ τῆς πρώτης γέλος,᾿ | |
ἌΑκρα, τὰ, quae maxime eminent. Longin. 10, t. quae etiam Tx ὑπερτεταμένα δεινὰ, vocat. Requirit hoc Longinus ad füblimitatem, ut fi, qua fint in aliqua ww, quae ei tribui poffint, exinde colligamus maxime notabi. lia et aptiffima, eaque confertim proponamus, et con- deénfemus : die concentrirte. Darflellung von Eigen]chaften, JVirkungen, etc, Eam λῆψιν τῶν ἄκρων, σύνοδον zov, et συναίρεσιν appellat, |
᾿Ακρίβεια, ὡρμονιῶμ, h, .e, elegantia et delectus jn ftrücCtura verborum et compofitione, ad venuftatem et erfeCtionem orationi conciliandam , Dionyf. de Comp. 23. p. 171. vid. in ἀκριβολογία, | Deinde καὶ ἀκρίβεια etiam opponitur τῷ σχεδιάζειν. Philoftr, Vit. Soph. Il. p. 58r. ἐπὶ τὸ σχεδιάζειν μὴ ἑπομένης αὐτῷ τῆς Φύσεως, ἀκριβείας ἐπεμελήϑη, cum addicendum ex tempore naturam minus ob/equentem haberet, elaborangdis.cum cuya orationibus ani- gnum applicuit, v. in voc, due. Accuratas et meditatas commentationes Cicero dicit de Orat. T, 6o.
ἸΑκριβς, λόγοι, orationes accurato ftudio elabo- ratae, caftigataeque, in quibus nihil effet luxurians, ni. hil hiftrionicum, fed ad veritatem et ueceffitatem ufus Draefentis exacta effent omnia, Ita Reisk. in Aunott. ad
ionyf. Hal. Iud. Ifaei 20.
᾿Αχκριβελᾳγία, accurata rerum traftatio, ut cum partes et fpecies recenfentur, et in fua elementa res dis- ' folvitur, Ariftot, Rhet. 1, 5. Sed 3 ἐν τοῖς óvópaat axgufoe λογία eft accuratus verborum delectus, v, Marcellin, ig
.Vita Thucyd, p. 6,
v
'Axvpím.
τ ΑΚΥ͂ | PA κυρία, improprietas: Verfloff gege den. Sprach- gebróteh bey. I ürtern, older. deren Verbindung: ut íi quis utatur verbo δέομαι, ubi debebat ati τῷ £pwrzv, aut vice verfa. v. Hermog. περὶ deior. p. 4. Gregor. ad ἢ. 1, defi- ' nit: dxopíx λέξεώς ési, ὅταν μὴ ἐφ᾽ qc xeiray σημασίας . φυρίως ἡ λέξις, ταύτην ϑήσομεν. Eandem ἀκυρολογίαν di- xit. Dionyf. Lyf: 4. ubi vid. nott, Matth. in ed. Reisk. p. "462. it. τὸ ἄκυρον v. Quintil. VIII, 2. | |
| ᾿Ακχκώλιςος, περίοδος. periodus fine membris. Dio- 'nyf. Compof. 23. p. 172. Haec proríüs illa eft, quam alii &psÀyv et uovóxwAoy dixerunt, non quafi poffit unum idemque et totum effe et membrum, .ratione eiusdem, fed quia, quod ratione füi non nifi totum elt, id ratione alterius, periodi fcil. πολυκώλου, membrum fit, non re ipfa, fed duyX Le. Haec funt verba Voffii Inft. Rhet. IV. ]» 63. vid. quae dicta funt in voc. περίοδος.
᾿Δληήϑεια, veritas, qualem obfequium naturae do. cet, fimplicitas quaedam naturalis. Dionyf. Iud. Lyf. 8. Contraria illi eft τέχνῃ id. in Tad. Ifaei 18. Vnde αἀληϑινὴ λέξις dicta in Iud, Demofth. 18. p. 1007. — Inter formas. orationis.varias, quas ὀδέας appellat Hermogenes, refert etiam λόγον ἀληϑῆ et ἐνδιάϑετον, Lib. Il. περὶ id. in Cap. περὶ ἀληϑινοῦ Aóyov. . Ad hunc locum Scholiattes anonym, "Tom. 2. Ald. Rh. p. 429. /séov δὲ, ὅτι ἀληϑινὸς μὲν A&vys- mu λόγος, ὅτι ὁποῖα ἐςί τε παάϑη τῆς ψυχῆς. τοιαῦτα xa) ἐπιφαΐνει αὐτά. Deinde τὰ ἀληϑῆ, vel ἀληϑεύσεις notant veras et ferias caufas, quatenus oppofitae funt declama- tionibus fictis, quae πλάσματα dici folent. v. Dionyf. de «i Demoíth. Cap. 33. pag. 1056.
"AAA ga vopíx, is modus dicendi, quo aliud dicimus, aliud innuimus, Vnde Demetr. El. 100. ὥσπερ συγκάλυμε: μὰ τοῦ λόγου appellat, qwoddam operimentum. orationis : διὸ καὶ, inquit, τοὶ posypix ἐν ἀλληγορίαις λέγεται πρὸς Eu- φλχέιν καὶ φρίκην, ὥσπερ ἐν σκότῳ καὶ νυκτί, Heraclid. Pont. in . Alleg. Hom. Cap. 5. ὁ γὰρ ἄλλα μὲν ὠγορδύων τρόπος, ἕτερα dà ὧν λέγει σημαίνων, ἐπωνόμως ἀλλγγορία xxAéroj. Cicero Orat. 27. Graecos dicit vocare ἀλληγος βίαν. quae latinis fit tratsiátio, et immutatio ea, quae
t tropis et catachrefi et hypallage. Quintil. VIII, 6. 44. étverftonem,, interpretatur, qua aliud verbis, aliud fen/u offenüimus , interim etiani cottrarinm. Deinde non mul. toipoft has fpecies allegoriae numerat: σαρκασμὸν, ἀφεὶσο
| pov,
ΑΔΔ t3
póv,. αἀντίθρασιν; taporulay , μοκτηριδμόν. Sunt tdfnen, inquit, qui haec non fpecies allégoriae , fed tropos dicunt δ.
acri quidem ratione , quod ila ob/curior. fit, et in his. ommi-
bus aperte appareat , quid velimus. - Cui accedit hoc qua-
que , quod genus, cum dividitur in fpecies, niliil habet pro-
prium, allegoria vero habeat aliquid proprium , quod, quo-
modo fieri potefl , nifi /pecies ipfa εβ.3 Idem 1X, 2. 46. alie- . goríam , continuatam metuphoram appellat. s.
ehe. COT
᾿Αλληγορικὸς, μέϑοδος, Hermogeni περὶ 74. T, p.: 64. dicitur is modus dicendi, quo alienam auctoritatem. adhibemus ad aliquid coufirtosndum, ut cum verba et fen- tentiae virorum fapientium do&torumque allegantur. Er.. go ἀλληγορία Hermogeni eft allnfio quaedam, et provo- catio ad alienum teftimonium, . fortafle etymon. vocis.fe- cuto ilii magis, quam coinmunem Rhetorum confuetu--
dinem. | EDEN Q .7 tt et .
"A XA«A0c. TX πρὸς ἄλληλα di&a Graecis argumen-
ta, quae ex rébus mutuam confirtrationempraeftantibus
ducuntur. vid; Quintil. V, 10. p. 227. Cicero "Invent. I,
30. dixit res, quae fub eandem cüduftit rationem. . ^-^ — c
᾿Αλλοίωσις;, vid. Ammon. p. r$. et Suid. ΤΙ T. p.. 126. Alexander Rhet. περὶ σχημ. p. 584. ubi et ἀλλαγὴ dicitur. Locum babet in multis rebus, ut in numero, ca- fibus, temporibus etc. uc fi dicitur ἡ "EAÀ«c pro “Ἕλληνες, Quam vero hic ἀλλαγὴν ἀρυϑιμοῦ, γένους, xgóvou ,. πτώ-᾿ σεως etc. appellat, Phoebammon in Schol. novis figura-- rum nominibus. infignit,. nt ἑτεραριϑμον, ἑτερόπτωτον, ἑτεροσχημάτιξον, érspóx;povoy, érspompóawmoy.. Rutiling Lup. 11, 3, in ἀλλοιώσει docet effe divifionem et feparatia- nem perfonarum aut rerum, et demon(trationem, quags- tum interfit. cf. Quintil. IX, 3. p. 456. |
᾿Αλλόκοτα, ὀνόματα, abfurda, tmonftrofa verba, €t plane abfona. à confuetudine^ linguae , eiusque indole. ν id. Lucian. Rhet. praec. 17. Aefcehines cum in Demofthe- : X1 € nonnulla verba reprehenderet, dira et intolerabilia, ea «9 αὐματα dixit, portentà, ut Cicéro vertit Orat. Cap: 8.
᾿Αλλότριας. μετάφορα ἀλλ. metaphora aliena, lots £e petita. Ariítot. Ill, το. Huic contraria eft 3 xaT. &YX- | ογίαν. vid. voc. σκληρός. - S4
"A koyos,
-
14 ἌΔΟ
*AXoyoc, ἀϊοῖεαν in da&ylo- fyllabz pHma longi, |
quia! veluti iuftam proportionem non habeat. | Dionyf. Hal. Compof. 16. p. 109. cf. p. 143: Deinde ἄλογος τριβὴ — graecis diCta ille w/us veluti érrationdlis, quo mauus in Jeribendo decurrit, oculi totos fimul in. leGtione verfus , fles &usque eorum et trausitus iniumntur , δὲ ante fequentia vi- dent , quam priora dixerunt. — Die Routine im. Lofen und Schreiben, die von. langer. Uebung entfleht. Tta Quintil, X, 7. 1 1. ἄτεχνον τριβὴν Plato appellat in Phaedro p. 351. Bip. ubi rj τέχνῃ opponitur. — τίξοις ἀλόγους commetno.« rat Synefius in Dion. p. 60. ἐν rci; ἀλόγοις s píS'ugrag πῇ $87/3 , 0, τι μὴ παρὸ τὴν orerJo) τοῦ Aéyeurog, xÀAd παραὶ τὴν πολιτείαν ἰσχύει, quae non perfüafione dicentis, fed
reipublicae au&oritate nituntur; — Nempe eaedem viden« .
tur notati ἢ, 1, quae vulgo πίφοις ἄτεχνοι, vocantur, vid, in v/ec 6 ΄ | τ' ΝΕ ᾿Αμάλακτοι, dyyolay, vid. in ἀκαγέργαξος, ΟΥΆμετρος, λέξις, oratio foluta, profaica. Dionyf; de Comp. 3. οὗ in voc. μέτρον, et Kupsrpoc, Demetrio de Eloc. 4. ἄμετρος δύνϑεσις eft oratio iuíto longior, dva»
παρακολούϑητος, quae modum ambitus excedit, smüber» . fehbareo — | 0.
"Aper olor, dicitur Thucydides Marcellino in eius Vita p. 8. quatenus in concionibus hiftoriae intertextisg
faepe dialogica forma, more philofophorum, utitur. Ta.
lis δημηγορίας διαλογιπῆς exemplum eft Lib. V, 85. ubi-
Melii et Athenienfes in confeffu fecum disputant. | Nec
oblitus eft Scholiaftes. huius formae raritatem adnotare :. dy πᾶσι 0 Θουκυδίδης ἔφυγε τὴν συνηϑειὰαν, οὐχ puso δὰ
ἐνταῦϑα, ἀντὶ γὰρ δημηγορίας διάλογόν τινα τῶν Μηλίων καὶ ᾿Αϑηναίων ἐτόλμησε" avv éivaj. |
JAum oO T:dsQ, τοῦ μεγέϑους. Longinus IX, 15. dixit veluti refiuxus magnitudinis, quatenus ea decrefcit, jme: χωρᾶ, ut Oceanus ad litora fua recedens, et decreícenst Zdbnehmende Stürke des Tons und des. /fusdruks. ín. der Ody[Jée, im Gegen/atze der fich immer gleich bleibenden Grüjje, die i& der. Iliade herr/cht. Haec dixerat ἐξωμα- λισμένα ὕψη, et ὁμοίαν πῤόχυσιν τῶν παϑῶν.. Mox ean: dem ἐπακμὴν κάϑους appellat, cum adfectus imminuitue et decrefcit.
Aa.
TN
ΑΜΦ | 1$
"AubiBeXa, smbiguitas. fenfus alicuius feüten- tiae ex vitiotfa verbórum collocatione; ut in ebliqua ftru- Cura, ubi dubium eft, utrum verbum fübie&to, aut prae-: dicato tribuas. Hermog. παρὶ dewór. p. 72. ubi hoc ex. emplum ponit ex Homer. liad. f. ϑεοῖσι δὲ ; Usa, ἀνώγει, ΤΙάτρωκλον ov ér&ipoy, in quo loco ambiguum eft, utruth Patroclus focium fuum, an hic Patrocluth facrificare ju- beat. Deinde etiam οἰαΦιβολία dicitur flatus ambigui in quaeftionibus iudicialibus h. e, controverfia fcripti, quae áut accentu, àut fyllabarum fit diftinctione, unde aliquis defenfionis materiem haurire poffit. v. Herrmog. Partit. p. 46. et 116. cf. Cicer, Itivent. Π 40. de Orat. 1T, 26. Quin- til. VII, Ὁ. Quod fi fit ambiguitas propter fyllabarum va- riam diftipctionem, dicitur ἡὶ κατὰ διάφασιν ἐμφιβολία,. de quo genere vid. in voc. διάφασις. Sin fit ex accentu, dicitur.» χαροὶ τὸν τόνον, vel ἐκ προσωδίας ἀμφιβολία, de qua agit Hermog. ἷ. c. p. 116. hoc exemplo legis ufus 2 ἑταίρα χρυσία εἰ Φοροίη, δημοσία ἔξω. Ambiguitas et fta." tus ambigui naícitur, prouti accentum ponas, δημόσια». an δημοσίχ legas, Si illud, referendum elt; ad χρυσία, fi hoc, ad*érciga. cf, Schol. ad Hermog. p. 339. ed. Ald. "Tom. 2. et Suidas in b. v. p. 149. Kuft. Vfüus.eft eodetn exemplo Cicero de Invent. 11, 40. cf. Voff..Inftit. Rhet. p. 167. |
᾿ἈΑμφιδιόρϑωσις, fig. mixta wgodiop9ecer εἰ ét» diop3oiaer, ex difciplina Alexandri Rhet. περὶ &3yu. page. 511- Ald. T7 . ' mE
᾿ΑμΦιλαφὴς, ἐμπρησμὸς , late fufum incéndium. Xo Longinus Xll], 4. comparat vim Ciceronianae oratio- nis, quae ubique adiunCtam habeat ubertatem et latitudi- nem, diverfa a Demofthenica, quae fulmidis ritü feratur. non itntnorans, fed celeri impetu omnia disfipans.
"Aui λαβὴς, λόγος ; copiofa oratio, ex multitudi.- me rerum traCtandarum et commermorandsrum. Dionyt, AArt. Rhet. Cap. 5. p. 246. MEM
᾿Αμφισβητᾶν, controverfari, | adverfarii partes - agere in iudicio; valetque de utraque perfona eorum, qui litigant. Ariftot. Rhet. I, 1. Vnde ὠἀμφισβητήματα. «ontroverfiae, in quibus eloquentia civilis locum habet, ap. Dionyf. in lud. Lyf. 16. eademque ἀμφισβήτησις. vid... Hermog. Invent. 1V. p. 236. -
A iA q-
ΞΕ AMQ
pei.2.p. ἍἋδι.. . ee
᾿Αναβεβλημένοι, χρόνοι, remiffa, tarda fyllaba- rum et. rhytlimi intervalla. Dionyf. de Comp. 18. p. 116. vid. χρόνος et xyxoXaf. . Idem ἀναβεβλημόνας ἀρβῥὀνίας, dicit; orationem dilatatis periodis faCtam , et djsséac, in Iud. Demofth. 43. p. 1089.. Vnde ἀγάβεβλημένως ety, lenta voce et remilfa loqui. v. Dionyf. Demofth. 54. p. 1121. Apud Hetmogenem haec forma dicendi vocatur τὸ ἀνειμένον, καὶ ὕπτιον, περὶ id. 1T. p. 192. cf. p. 364. ubi . et ἀναβεβλὴμένον et ὕπτιον iungitur, contrarium τῷ *oepyd.
'AyaBoXo, χρόνων, Dionyf. Compof 16, 'p..99; Dicuntur fio ihtervalla.et morae, quas rhythmus facit, v. c. cum pedibus longis oratio procedit. — Nam ivfra Cap." 18. dicit ἀγαβεβλημόνους et βραδέὶς χρόνους eodem fenfu. - . "AvaYxój, τοῦ πράγματος, quaecunque in canfa aliqua fummum momertumi faciunt, die. teich . fchibierigflon Seiten eines. gerichtlichen Gegenflandes. Dio- nyf: Cent. 5: 0. p. 435. de Hyperide, τῶς ἀνάγκαις τοῦ πράγματος ἀ έφυκέ,.- 0. 7o MM ΤΣ
᾿Αναγκαῖος. Diouyf. in Cenf. 5. 3. de Lycurgo: οὗ μὴν ἀσδίος, οὐδὲ: ἡδὺρ, ἀλλ᾽ ἀναγκαῖος, non urbanus, nec. fuavis, fed. in neccJaríis. Jolummodo occupatus. . Nempe qui urbano et füavi dicendi genere utuntur, orationeux ornant, habentque quandam abundantiam et copiam, Ly- curgus autem non ultra neceffarla procedit, magis rebua quam verbis intentus. vid. àd. calcem edit. Reisk. p. 624, ubi Reiskíüs in hanc vocern ita commentatur, ut intelli. gatur eum vim vocis non adfecutum effe. — Porro ἀναγ. καίας ἀρετὰς τῆς λέξεως Dionyf. Iud. Tliuc. 22. p. 862. appellat eas elocutionis virtutes, quas in omhibus fermo- nibus adhiberi oportet, quales funt, puritas, perípicuitas; brevitas. His contrariae funt ἀρεταὶ ἐπίϑετοι, adiectitiae; in quibus cernitur artificium et vis oratoria, ut fuüblimitas, elegantia, gravitàs, magnificentia, adfeCtuum notatio etc, quas enumerat ipfe Cap. 23. p. 865. Sic Plut. in Cat. 18. τοῖς περιττοῖς TX ἀναγκοία opponit. Alio loco Cap. 29. p. 883. Dionyfius etiam τοὺς πρωτὰς καὶ κοινοτάτας ορεταὶς easdem appellare videtur. Deinde τὸ ἀναγκοῶον cou λέξεως opponitur τῷ ϑεατρικῷ in Iud; Thucyd. 29. p.
. ] 839.
ANA 1?
888. ubi figrificat eam dictionis concinnitatem, quam ne- eeífitas fententiae ipfius attulit, et excufat: it. lud. De- molth. 3. τὰ ἀναγκαία καὶ χρήσιμα opponuntur τῇ καλλιλο» vía et ἐπιϑέτοις κατασκευῶς. Vlpianus Prolegom. ad De. mofth, in huius cam Thucydide comparatione: τὸ &vay- - Y “- e “ σὼω ^ .
«oiov δὲ zÀeisov , ᾧπερ éxeivoc χρῆσθαι Φιλέ. — Antea etiam τοῦ συντόμου τῶν λόγων mentionem fecerat, quod maxime ad illud &»ayxoiey pertibet, in quo ett quaedam feveritas argumentandi et dicendi fine ubertatis et elegantiae cura in iis rebus; quae non neceflario ad rem praefentem per- tinent, Similis metaphora eft Longini 22, 2. cum dicit τὰ yvaynaspépyx λέγειν. de eo, qui ita dicit; ut tion me« ditatio et ftudium appareat, fed ipfa res et opportunitag attuliffe orationem videatur, ὃ ὃ καιρὸς γεννᾷ Cap. 18, à; Ergo opponit τὰ ἐσπεμμένα λέγειν, eX meditato dicere, Sic Boilavius iu iudicando Taffono eadein metaphora ufus eít, cum dicit Taffonum in plerisque haggationibus, quas poemati fuo (Getufal. liberat.) immifcuef]t, magis fuavi tatem fequi, quam neceffitatem , eodem fenfü, quo Graeci ili Rhetores verba fimilia ufürparunt, ἢ. e. Jeden &nnít- tzen Umland, der blos zur eitlen Zierde dient, Jedes ge- singfüpige Detail, jede übertriebene ]Virkung, jeden Jchiechtevdings. auferiwefentlichen | Umfland, .— ἘΦ quibus, qualis illa seceffitas efle debeat, facile patet. (vid. Guin- guené Traité lur Tatfo: überelzt in der Bibl. der f/chünen JViffenfch. B. 41. p. 198). Ariftot. Rhet. L1, 13. ἀναγκαῖα μόρια λόγου dicit, πρόϑεσιν, κἀὶ mísiv, h. e. propofitionem fei de qua agitur, et eius rei probationem, —— Hae fcilicet partes in unoquoque orationum genere neceffariae funt, Sie fere Cicero Orat. 21. éum tria oratoris rbunera coms memorat, .ut probet, ut delectet; ut fleCtat, haec addit: probare, meceffitatis eft, delectare; fuavitatis, fleCtere, viCtoriae. Arittides πολ." λογ. p. 658. ἀναγκαῖα τῶν πραγ. μάτων dicic, quae neceffario ad rem pertinent, fine qui. bus argumentum, quod traétas, intelligi non poteft. Haec ad συντομίαν et βραχύτητα orationis requirit. Alio loco “τερὶ aps. p. Ogc« τὸ avayxuodey opponit Τῷ. περιεργασμένψ, 'et veteribus, qui illud fecuti fuerint, tribuit ἐγκράτειοιν, h. e. moderationem quandam et frugalitatem , qua verba non temere profutiderent, fed veluti parcentes verbis non nifi neceffaria ad fenfüni et ad rem declarandam adferrent, At in περιεργόίᾳ elt temerarius verborum apparatus et pro- fufio ad res alienas evagans ; et loquacitas. Photius Bibl. Cod. 61. de Aeíchine oratore 3 σχήματι κέχρηται διανοίας
| ' τε
18 ANA
T6 καὶ λέξεως, oU πρὸς τὸ δοκέϊν τι σὺν τέχνῃ λέγειν, xÀAZ πρὸς τὸ ἀναγκαίοτατον τοῖς ὑποκειμένοις πράγμασι. διὸ καὶ πανοῦργος πὼς ὁ λόγος εἰναι dox& , καὶ ταῖς ἰδιωτικοῖς λό- «oic μάᾶλιφα ἐμπρέπων. ---- ἘΠῚ etiam figura, quae dicitur ἀναγκαῖον, cuius utilitas tum apparet, cum volumus often. dere neceffitudinem aut naturae aut teroporis aut alicuius perfonae,. De ea Rutil. Lup. 1, 20. .cf. Quintil. IX, 5. p. 456. Denique τὸ ἀναγκαῖον Rhetoribus dicitur de iis re- bus, quae ad adverfarium, contra quem dicitnus, perti- nent, ut ἀναγκαία quaeftio, quae ab adverfariis inducitur, ut refellatur, cui oppofita eft ἡ προηγουμένη, quae indu. citur ab altera parte, ut confirmetur. "Talis etiam eft ἰᾳναγκαῖα δικίρδδις. v. Fortunat. Rh. p. 64. ed. Pith.
᾿Αναγωγία. Demetr. de Eloc. 171.5 ἀντίϑεσις, in- ' . ε ΝΣ ἡ M c 1 quit, 7 περὶ τὰ ὀνόματα, καὶ ἡ Φῥοντὶς ἐμφαίνει τινά ψυ- χρότητα ἤϑους χρὴ ἀνωγωγίαν. X Notat autem vox rudita- .tem quaudam 7t veluti importunitatem ex defectu venu- ftatis et elegantiae. .Sic beftiae nondum condocefa&tae dicuntur ἄναγωγοι Xenoph. Mem. S. 11], 5. 4. et IV, r. 3. Suidas explicat «zoudeveixy. . Et Longinus 34. σκώμματα .&yxywyox dicit, nimis effrenes et petulantes iocos.
᾿Αναδίπλωσις. fig. Demetr. de Eloc, 66. et 140. repetitio verbi ab initio, quae fit partim gravitatis caufa, «ρὸς δεινότητας, partim etiam fübinde ad iuvandatn venu- ftatem, ἐπὶ χάριτος. cf. fet. 267. ubi διλογηϑὲν ὄνομα ea figura reddi dicit. Eandem ab aliis ἐπανάληψιν dici, ait Alexander περὶ ex». p. 582. f |
᾿Ανάϑημα, proprie dicitur de iis rebus, quae in "perpetuum ufum affervantur. Itaque Dionyfius Hal. Iud, Demofth. cap. 10. p. 982. dicit Demofthenis elocutionem non faCam effe eic ἀανάϑημα καὶ κτῆμα, won ad perpetuam veluti po/fe(fionem et vnemoriam, fed eic χρῆσιν. ad prae- fentem τοῖα. — Locutionis occafionem petiit a Thucydide, qui in Prooemio ipfe hiftoriam dixit e contrario effe κτῆμα "ἐς ἀεὶ μᾶλλον, ἢ ἀγώνισμα eic τὸ παραχρῆμα», ad pofteri- tatem fempiternam potius valet, quam ad fpeCtaculum, , Quod in praefens tantum oblectet, Dionyíius autem vo- eabulo xrj&« non contentus, appofuit tanquam fynony- mum τὸ ἀνώϑημα. cf. Interp. ad Lucian. de GConfcr. Hift. 42. ed. Reitz. Quintil. I, το. ubi fenfum Thucydidis ele- ganter expreffit, et Lib. X, 1. 31. it. Plin, Ep. V, 8. 1r. et ibi not. Gef. | | |
A]
'Ayexa
ANA 19
'"AvaxexAQgd oy, To; χρόνοις, dicitur Dionyfio Comp, 22. p. 154. lorus Pindari, quoniam rhythmi mora impedit, ne feítinanter procurrat oratio, fed ut veluti re- vocetur, εἴ deíinat currere, Ponuntur ibi fynonyma, quae hanc fignificationem defendunt, ut τὸ αὐφηρὸν ἔχειν, τραχύνειν τὸς ἀκοὺς, διαβαίνειν vaio ἀῤμονίαες.
᾿ΑνακεΦολαίωσιὰ, recapitulatio. v. Hermog. πε. οἱ dewór. p. 26. übi ait veteres hanc vocaífe émavodov, Gregor, Corinth. ad h. l. Hermog. cvxxsQaAodociy ἐκάλε. es τὴν ἀνάμνησιν, διότι ἐν κεφαλαίοις, Tovrési, dv ἐπιτομῇ ἐναλαμβάνο; τὰ ῥηθέντα 509; καὶ ἐξ ἀρχῆς λέγει αὐτά, ἐπανοδον dà, διότι ἐπάνειειν ἐπὶ τὰ ἐξ ἀρχῆς (ποϑδεδοιγμένα,, Αρῆηῃ. Art. Khei. p. γο6. Aid. ἀνακεφαλαίωσίς ἐξι ἀϑρόᾳ ἀνάμνησις τῶν διὰ πολλῶν εἰρημένων. Luc et pertinet, quae Graecis συναγωγὴ dicitur, Latinis zo/fedío, ἢ quis enu- merat, quae contra diCta fünt, et quae ipfe dixit. cf. Cic, Brut. 88. Quintil. VI, 1. p. 267. Cicero de Invent. I, $3, enuwmerationem vocat, — Vipianus ad Demofth, adverfus Timocr. p. 507. mentionem facit peculiáris generis ἄνακα. Φαλωιώσεως, quam appellat &sgix» — Nempe cum pro: prie omnis avaxe(Q ad epilogum pertineat, fit tamen fub. inde, ut orator in media oratione; et finita argumenti alicuius traCtatione , recapitulationem inftituat earum re» rum, quae illi argumento propriae fuerant. Hanc igitur appellat. ἀναμκεφαλαίωσιν μαριμὴν évog &xxsoU κεφαλαίου, οὐ τελέως αὐτοῦ TOU λόγου καὶ τῶν ἀγώνων. Sic Marcellin, ad Hermog. dio4g. $xc. p. 175. tradit ἀνακεφαλαίωσιν ἃ ves teribus non folum ἐπὶ τέλους ufürpatam, fed etiam ἐν μέ. cw, vel μεταξὺ τῶν προηγουμένων καὶ ἀναγκαίων πίξδων vel ἐπὶ ἑνὶ κεφαλαίῳ. | ldem in boc loco p. 174. in quo fufius omhem «v«xs(. difciplinam tractat, methodos il. Jius tractandae has .fere ab antiquis adhibitas docet: 1) ἀπὸ πλάσματος, quod et appellat ἐν πλάσματι εἰσάγειν τὴν ἀνακεφαλαίωσιν, de 08 forma vid. iu νος. πλάσμα. .2) ἀπὸ τῆς αἰτίας 1) ἀπὸ τῆς ἐπαγγελίας 4) ἀπὸ τῆς Tp06 - - ἅτερον ἀντεξετάσεως 5) κατ᾽ ἐρώτησιν 6) ἀπὸ συγχωρῆ- σεως ἐπὶ τῷ κατὰ διορισμὸν σχήματι. ' —— ᾿Ανακχκεχωρηκὸς; ovoua, vegbum obfoletum. Dio- nyf. Art. Rher. 16, 7. - -
᾿Δνάκλασις, quafi refratfio, reflexio, figura, qua id, quod ab altero dictum eít, non in eam mentem, quae
intelligitur, fed ià aliam &ut contrariam, excipitur." Sic B 3 Ruil.
-«
20 . | ANA Rutil. Lup. I, 5. p. 18. Quintil. IX, 3. 68. eodem exem.
plo Proculeii, quo Rutilius utitur, ἀντανάκλασιν illuftrat, pro quo vocabulo in Cod. Goth. ἀντεπίδοσις legitur, quod Gefínero placebat. — De ἀντανακλάσει et διλογίᾳ, quam nonnulli vocant, vid. Voff. Inft. Rhet. Lib. IV. p. 270.
'Avaxolvecic, communicatio, fig. fent. qua aut ipfos adverfarios confülimus, aut cum iudicibus delibera-
mus. Rufinian. Fig. 10. p. 203. cf. Cic. de Orat. IIl, 52,
Quintil. 1X, 2. 20.
᾿Ανάμνησιξς, enumeratio rerum in antecedentibus tra&atarum, vulgo recapitulatio. Ariftot. Rhet. III, 19. vid. in voc. ἐπίλογος et, ἀνακεφαλαίωσις.
᾿Αγανταπόδοτον, fententia, in qua apodofis omif-
fa eft, et fübintelligenda. Schol. Thucyd. III, p. 170. ad haec Verba: ἢν μὲν συμβῇ ἡ πᾶρα, fi conatus ille refte fuc. ce[ferit , fcil. bene eft: led haec αἰποδοσις tacetur.
"Aya moie. ῥυϑμοὶ ἀναπαΐοντες, de anspaeftis, qui- bus aliquis in oratione utitur, quibus iunguntur ἔμμετροι, catmini magis quam folutae orationi convenientes. v. Phi- loftrat. Vit. Sophift. II. p. 60t. Eosdem mox ἀκοόλαφους ῥυθμοὺς vocat, iisque opponit τοὺς σωφρονεφέρους; caffe gatos, temperalos.
᾿Ανάπαυλαι, ἀρμονίας, intermiffiones et veluti vi» ciffitudines$ orationis, quae oriuntur ex varietate ftruCtu- rae, periodorum, membrorum, Dionyf. Compof 19. P 133.
᾿Ἀνάπαυσις, claufula, h. e. modus ille, quo ora. tio in fine definit, ἱσξᾶσα τὸν λόγον, inquit Hermog. κερὶ id. l. p. 40. quia fpiritus et impetus animi oratoris tum quiefcit, Ariftoteles paffim τελευτὴν vocat, magis pro» prio, ut affolet, nomine ufüs.
'AyamréTTOxéTX, σχήματα Áriftides περὶ ἀφ. . οἰ p. 664. dicit formas loquendi fimpliciores, remiffas, in quibus non eft vis quaedam ex adfectu oratoris et conten- tione confpicua. Had tribuit λόγῳ ἀφελᾶ, quatenus op- ponitur τῷ πολιτικῷ et xywvisixo , ubi otnnia funt vehe- mentiora, elatiora, vividiora. Simili metaphora ufi funt alii Rhetores in eadem re, dum τὸ ὕπτιον, τὸ ἀναβεβλη- μόνον, τὸ ἀνειμόνον commemoraat, (vid. in his vocc.) atque etiam
ANA ο΄ τς
etiam τὸ ἀποτεῤαμένον, ut Arifid. Ll e, p. 673. ' Sic et Gregor. ad Hermog. Cap. 18. τοὺς δικαςὰς dicit ὑπτιωτάς ρους xa] ἀναπεπτωκάτας, CUm reniffius et negligentius nonnulla audiunt. |
"Avapd poc, ἁρμονία, compofitio articulis carens. Ad characterem orationis aufterum et rudem illa pertinet, v. Dionyf. Compof. 22. p. 150.
᾿Ανασκευάςειν, vefellere. Ariftot. IT, 24. 10. vid. in κατασκευάζειν. Vnde ἀνασκευὴ et κατασκευὴ, de qui. bus Hermog. Progymnafm. Cap. 5. Quintil. IT, 4. 18. de- firusve eb confirmare. cf. Theon. Progymn. p. 64. Camer. Et Schol. . Aphthon. in T, 3. Ald. Rhet. ἀνασχδυὴ ὠνόμα- so απὸ τῶν. ἀναφκδυαζομένων καὶ. ἀπολυομένων οἰκοδομημά- ταῖν, οὗπερ ἐναντίον τὸ κατασκευάςειγ.
Ἀνάςημα, λαμβάνειν Eongin. 7. pro fimplici ἐπαΐς gec?aj, attolli, fublimitatis fenfu et. admiratione.
AvaspéQev, ra πράγματα, rerum geftarum ordi- nem invertere, vel turbare. Contrarium eft τὸ x«9' ἣν ἐπράχϑη τάξιν, κατὰ ταύτην διεξιέναι, apud Ariftid. oA, . À. p.659. lllud quidem i inimicum eft 77 σαφηναᾳ, et x«Ja- ρότητι, Vnde ἀναφροφὴ dicta genus quoddam τοῦ ὑπερβαά. - TOU, €um in duobus verbis ordo ufitatus mutatur et con- vertitur, ut in mecum, tecum, quibus de vebus. τὰ eit ap. Quintil. VIII, 6. 65. Scholiaftes Thucydidis ὕπερβι- βαφςμὲν paflim vocat. ἀναφρέφεωθαι τὰ κεφάλαια, quo fenfu dicatur ,, expofüimus in voc. κεῷαάλαια.
"Ay x Teo, eft modus refutandi per fimplicem ne- gationem, ut? occidifti, nan occidi, vid. Apfin. Art. Rhet. p- 097. Intentionem et depulfionem Latini vocant. Vipia- nus ad Demofth. περὶ τῶν uevyaXor. p. 132. λύειν. καὶ αἀνα- τροπὴν, ubi haec adnotat: ἐγγὺς ἡ ἀνατροπὴ τῆς μεταλή- Apewc. vid. voc. μετάληψις.
᾿ΑναΦορὰ;, relatio, fig. qua verbum in fingulis membris repetitur. In ea Demetrius de Eloc. 141. docet ineffe etiam alias figuras, ut ἐπαναφορὰν, quatenus idem verbum referatur ad idem principium; ὠσύνδετοῳμ, quate- nus membra nullo συνδέσμῳ iunCta fint, et ὁμοιοτέλευταν, ob fimilem terminationem, ut in hoc exemplo: ἐπὶ σαν... τὸν καλῶς, ἐπὶ τοὺς νόμους καλᾶς, ἐπὶ τὴν δημοκρατίαν
καλέϊς. cf, id. 268. et Longim. 20, 1. it. Berger. de. nat, B 5 pulcr,
22 ANE pulcr: Orat, p, 161. Hermogeni περὶ δεινόν. p. 58. dvaifa-
px dicitur, cum orator alienam auctoritatem, vel opinio: nem vel famam adfert, quae forma inprimis in narratios- nibus locum babet. Vnde Gregor. ad 1. l, Cap. 28. uxp«
, wupíxy τινὰ interpretatur, ?
'Avédpaeog, βάσιᾳ. perlodi et, quae non rette, non rotunde definit, eis Period der-am Ende abfchnapypt, ohne οἷα} er geendigt zu feyn /cheint. Dionyf. Comp. 22. p.
. 168. Eadem dicitur βάσις ἀπερίγραος et antea ἀκατάςφρο:
Φος. vid. inf. voc, ἕδραν.
* ᾿ἸΑνδρῶδες, σχῆμα, virilis forma dicendi, digni. tatem habens, εἰς σεμνολογίχμ ἐπιτήδειον. Dionyf, Comp. 36. Ita et ονδρώδεις óuOiuol, numeri viriles, validi, e£ ματικοὶ, εὐγενές. Id. Demofth, 33. p. 1093. vid, Quinti: lianus V, 12, p.. 244. in illa metaphora diutius immorans,
᾿Ανοιδωλοποισύμενχο, animo concepta, vid. Morus
&d Longin. 15, 1. | |
Ανειμένος. ἄναμ. περίοδος, periodus quae non ba. bet perfectam rotunditatem, et abfolutum ambitum, 19; λις ἐμφαίνουσα ὅτι mepíodóg à«i, Demetr, Eloc. 21. fic de- fcribit περίοδον διαλογικήν. | Apud Hermog. ἐδ. 1L. p. 192. τὸ ἀνειμένην et ὕπτιον notat genus dicendi remifJum, igsa- Vu , cui contraria. fit ψοργότηρι 2 |
'"AvemTu s 93, σχήματα, figurae non turgidae, nee que adeo molettae. Lucian. de Confer. Hift. 44. Hermoge- nes περὶ δεινότ. p. 46. traCtat árgumentum περὶ τοῦ ἀγε- wax Ju; ξαντὸν ἐπαινξϊν, h. e, de modo, quo quis fine
auditoruni offenfione et decenter fe ipfüm laudare poffit,
cf. ad l, , Gregor. Corithi. Cap. 35. in Oratt, Gr. Reisk, .— Vol, 8 “ ᾿ . x NE
᾿Ανεπινήδευτος. σχήματα τὸ ἀνεπιτήδευτον μάλι-
*
45 ἔχοντα, figurae nos quaelitae fludio, ungefuchte, na-
m
türliche IP'vndungen und Manieven des Ausdrucks. Lucian. Coníc. Hift. 44, vid. in νου, ἐπιτήδευφιρ.
Ανξεσιρ. vid. ἐπίπασις. . PF Ayavog, λόγος, dicitur, fl iuftam menfüram habet; quae characteri eius et rebus ipfis convenit. ' Sic Menanz der dig, p. 639. ait: x μονῳδίᾳ ἀεὶ ἄνετος, orationés- fu: " nebres,
--
ANE 23
nebres, vel lamehtationes femper ffolent effe breviores, quia, ut antea monuerat, λύγων μῆκος dv συμφαραὶς non locum habet, E ) ]
᾿Ανεύϑυνος, cuyyyoux , defenfio infia, vatio hone- fla, propter quam reus eft ἀνεύϑυνος, et abfolvi debet, ita tamen, ut fimul addat deprecationem: /i quid tame peccavi, peto veniam. llermog. Partit. p. 88. Contraria eft ἐπεύϑυνος συγγνώμη, ut fi quis fe ita defendat: accidi, fed iratus occidi. Nam ira haec novum crimen eft, quod noü excufat caedem, fed auget culpam.
᾿Ανηϑοποίητος, qui mores non exprimit dicendo. Id certo modo Longinus Demoftheni tribuit Cap. 34; 3. ideoque cum Dionyfio componendus eft, qui illum xexpx- μένον τοῖς ἤϑεαι, item ϑολαγούμενον appellat, alio rurfus : modo, qui bene iuxta Longini rationem non fatis ab eo ' explicstam conítare poteft. Dionyf. lud. Lyfiae ἂρ. 8. huic oratori τὴν ἠϑοποιΐαν tribuens, ἁπλῶς, inquit, οὐδὲ €Up&iy δύναμαι παρὰ τῷ ῥήτορι τούτῳ πρόσωπον οὔτε αἰνηϑο- ποίητον, οὔτε ἄψυχον. Qui locus eft ad fenfum vocis de- clarandum clafficus, Nam in feqq. omnia haec copiofius explicat. |
"Av S (Qerv. ἀνϑίζυσα τὴν λέξιν χάρις, ornans et £omans orationem venuftas Dionyf. lud. Ly(.a3. quod av- “ϑηρογραφᾶθαι Cicero dixit ad Attic. 11, 6. ἀνϑέζοντες τὴψ λέξιν ῥήτορες, veluti flo[culis ermantes orationem 4d. in lud. Yfocr. t3. Eo valent inprimis nonnullae figurae, ut vr ϑέσας, παρισώσεις, παρομοιώσεις, quae ibi laudantur. vid, . jn voc. μειρακειῶδες. — Hinc.et ἀνϑηρο νοήματα et ἀγωνικὰ iungit Sopater dig. Ῥ. 309. ubi dicuntur εὐφραίνοντα τοὺς αἀκροατάς. Eodemque modo apud Phot. Bibl. Cod. 165. τῶν νοημάτων τὸ ἀνϑηρὸν. intelligi debet. cf. Demetr. de . Eloc. 128. Autt. vitae Hom. p. 315." Eodein fenfu Her. mog. Progymnafm. Cap. 10. ἀνθηρὸν πρᾶγμα, καὶ λέξιν commesmorat, id quod Demetrius ἱλαρὸν dixit. vid, in h. voc. Non alio fenfu τὸ ἐπανϑίζοιν dixerunt, Longiu. 30. Philoftr. Vit. Soph. 1, p. soo. de elocutione Antiphontis, ἐπαγγελία ἐπηνϑισμένη ποιητικαῖς dviuaqi, cf. quae. dicta funt ad voc. ἄνϑος..
᾿Ανϑδορισμός. vid. in voc. ogoc. ΠΑ νϑος. χλοερὸν καὶ τεϑηλὸς καὶ μεσὸν ὥραρ de ora-
: tione Platonica , /uauitatis plena et florida Dionyf. Ep. ad B 4 | Pomp.
-—.— ΠῚ
24 | ANS Pomp. 2. p. 750. Vnde ἀνϑηρὰν καὶ ϑφατρικὴν διάλεκτον appellat idem in Demofth. 18. p. 1607. vid: voc. &yJÁCew. ἡ »— Longinus to, 4. de loco auétoris Arimafpiorum iudi- gans: πλέρν ἄνϑος ἔχιει ἢ déouc, plus pigmenti inefl, quam
) horroris, Hoc autem pigmentum recte a Pearcio in anti» .thetis, quae illo in loco occurrunt, poni, iutelligi potett ex lis, quae ad voc. dyJ/zery dicta funt. — Verborum et fententiarum flores, bono fenfu dixit Cic. de Orat, !II, 25.
cf. qui plura loca' veterum congeffit, Crefollius "T'heatr, IIl, 21. p. 310. fqq.
"Av Sur o opa, peculiaris forma dicendi, qua ora. tor fententiam adverfarii pràeoccupat.. ^ic ap. Anonym, de Rhetor, in Collect, Fifch p. 202. Hermogeni Lib. lil. de Invent, p. 84. etiam dvr/mpóragig dicitur, h. e, contra. yia ratio, quam adverfario opponimus, lul. Rufin, Fig, -
— fent. p. 270, ed. Rulink. αἀνϑθυποφορὰ elt figura, qua ad. verfariorum nobis fententias ac dicta proponimus, in hoc tantum, ut illis refpondeamus. Vnde ap. Dionyf. De. mofíth. 54. p, 1121. refponfignem fimpliciter notat. — Vlpias nus ad Demofth, Or. Olynth. 1. p. 5. ἀγθυποφορὸ διαφέρει ἀντιϑέσεως, καὶ ἀντιπίπξοντος. ἀντιπίπτον γάρ ἐᾳιν, ὅταν οἶδεν ὡς μέλλει αὐτῷ Ti ἀντιπεσεν ὡς ἄτοπον Ti λέγοντι, καὶ ἐπανορϑώσηται ἑαυτὸν ὠπροσποιήτως, καὶ ὥσπερ λελη- ϑότως. ἀνθῳποφορὰ dà, ὅταν μέρος μὲν ὥσπερ καταδέχεται φοῦ λεγομένου ὁ ἀκροατῆς, ἀμφιβλλει δὲ περὶ τὸ λοιπόν. ἀἐντίϑεσις δὲ, ὅταν ἀπὸ τινος κεφαλαίου. ópuXroy. Et alio loco ad Olynth. 2. p. 13. ἡ αἀνϑυποφορα οὐχ, ὁλόκληρός dseiv ἀντίϑεσις, ἀλλὰ μέρος avr(iQéaewq, τὸ μὲν δεχομένη, τὸ δὲ ἐνιφαμένη. Quintil, IX, 2, 15. hoc fchema per {μϑὲδε. &ionem a nonnullis dici tradit, hoo exemplo addito: Do. mus tibi deerat? at habebas: pecunia füperabst? at ege«
bas Budaeus Comment. gr. p. 377. τὸ ἀνθυποφέρειν La- tinis dictum effe cenfet referre, ut a Cic. Or. pro Caecin, ego tibi refero, h. e, contra refpondeo, replico, quod vulgo recentiores dicunt, :
᾿Ανδϑδυπαλλαγὴ, fig, commulatio, quae fit in ca- . fibus, ut, cum Homerus ait: οἱ dà du» σκόπελοι, ὃ μὲν οὐρανὸν εὐρὺν lwxve. — Nam vulgaris et ufitatior dicendi forma effet haec: τῶν dà δύω σκοπέλων, ὃ μὲν οὐρανὸν fua-
. «er. Demetr. de Eloc, S. 60. '
᾿᾿Ανφικονόμητα, Longino 33. $. dicuntur, quae mon ad ipfam carminis defcriptionem ab initio pertinuiffe, | nec
ANT. o a5
nec cogitato ,deftinata ei fuiffe, fed vi "fpiritus poetici re. pente et acriter inter fcribendum illata: videntur. Ita be-: ne Morus. us/chtweifungen des begeiflerten Genies, wa- guit es oft aus der vorgezeichneten Bahn heraustritt. Haec Longinus vocaverat πταίσματα, διημαρτημένα, ἐλαττώ- ματα, (ρὰ quae maioris pretii effe folent, quam κατορϑώ- ματα ingeniorum minorum, Uebereilungen des groffei Ge- ties, im Gegenfatze des geraden fehlerfreyen IT'eges mit- telmüfliger Küpfe. — Vnde et Phot. Bibl. Cad. 265. «voixo- ψόμητον dicitur, quicquid peccatur contra artificium, et leges oratorias, inprimis in traCtatione et dispofitione ar- gumentorum, refutationum etc. ldem ibi vocatur τὸ διεῤῥιμμένον. | i; MEE
"AvraTod/0od aj, σύνϑεσμοι dicuntur, cum duae coniun&iones fibi in aliqua fententia refpondent, ut, fi in protafi μὲν dixeris, in apodofi dà fequatur. Hoc poftulat y ἀκρίβεια. Sed faepe reCtius eft, negligentius in his ver- fari, v. Demetr; Eloc. $3. xvramodí/0oc9oJ etiam dicuntur psr«Qopa], cum inverti poffunt, ut quemadmodum xv- βερνήτην dicere poffum ἄρχοντα τῆς νηὸς, ita et vice ver- fa τὸν ἄρχοντα vel φρατηγὸν appellare liceat τὸν κυβερνή-
y τῆς πόλεως. [τ Demetr. l. c. 79. Et fic plane Ariftot. Rhet, IIl, 4. δῶ τὴν usraQopzv τὴν ἐκ τοῦ ἀναλόγου ἀντα- “«οδιδόνα!, καὶ ἐπὶ ϑάτερα καὶ ἐπὶ τῶν ὁμογενῶν. Hinc qy- ταπόδοσις dicitur in comparatione et fimilitudine, reddi- | £io, h, e, altera illius pars, quae particulis ἐῶ, /ic in- fignitur, De qua vid. Quintil. VIIL,.3. 78. fqq. —
᾿Αντέγκλημα, criminis relatio Vt cum Oreftes dicit: Occidi matrem, et reCte feci, nam ea interfecit patrem meum. [ἃ νόημα ἀντεγκλημιατικὲν vocat Sopater dp. p. 280. Ald. et ipfam formam definit τῷ zepuegé(pew τὸ ἔγκλημα, crimen veferre.. vid. Hermogenes in Partit, ubi discrimen, quod inter ἀντίσασιν et ἀντέγλημα interce- dat, ita conftituit, ut in αἰντιξάσρι reus male a fe factum excufet rationibus a fe ipfo defumtis, iu ἀντεγκλήματι aus tem rebus extrinfecus adductis, ἐπὶ μὲν τῆς &vrigdasog arxp ἑαυτῷ TOV Φεύγαντα τὸ ἔγκλημα τίϑεοϑαι. ἐπὶ δὲ xvr- αγκλήιατας τὸ ἔξωϑεν αἰτιἄϑω. Marcellinus etiam ad ἢ, l. p. 97. hoc discriminis caufa addit: ὅτι dy τῇ ἀντισάσαι, xo) τῷ ὠντεγκλήματι ἑκούσιόν ἐξὶ τὰ πραχϑὲν, ἐν δὲ μετα» «exce καὶ συγγνώμῃ ἀκούσιον. cf, Cic. Invent. 1I, 26. Quin- tilianus V1l, 4. ἀνγτέγκλημα dicitur, quia omuis noftra de- ! S Bg ΓΝ
46 | ANT
fetfio conflat eias accufatione , qui- vindicatur, h. e. pra ^ quo ultionem et poenas ab reo exigit accufator, ^ Quo. mado illud ab ὠντικατηγορίᾳ differat, vid. in-hboc voc.
'AvrsQauquévov, iniuntium, fig. Aquil. Rom. p.
188. contrarium τῷ &iegsvynésg. In hoc enim copia vere borum iaCtatur, in illo brevitas. Nam ut in illo fingulis. membris fingula diverfa reddimus, ita hic plura in uno. . coniungimus. v. c. Quorum ordo humilis, fortuna fordi- da, natüra turpi oratione abhorret. Hoc'poftremum a5. horret, ad tria refertur, — Haec figura dicitur ἐπιβολὴ, cum duo aut plura membra coniungit tam in tedio,.tutm' - in prímo, tum poftremo, Haec Aquila. vid. voc. ἐπιβολῆς
"Avreicayoyj, fig. cum alterum alteri opponitur, ut: jd) τὸ ζῆν. ἀλλα τόγε ὑπὲρ πατρίδος ἀποϑανᾶν δόξαν '. αἰώνιαν παρασκευάζει. Fit itaque, cum duo contraria committuntur et alterum' alteti ptaéfertur, aut poítponi. tur, vid. Alexandr. σχῆρμ. p. 581. Lat. compen[atio "A&quiL. Rom. S, 14. efl. huiusmodi, inquit, ubi aliquid difficile: δὲ contrarium confitendum eft , fed contra inducitur nom minus firmum. vid. Capperon. ad Quintil. IX, 2: p. 549.
Αυτεναχτίωσις, fig. qua contrario: contráriuta fignificamus, ut οὐκ éAexusx pro τοὶ μέγισα. Alexarid. exq5.: p. 586. ΝΣ
᾿Αντεξέτασις, commemoratio eorum, quae ἣν perioribus temporibus fatta fünt ab aliquo; eo quidem confilio inftituta, ut poffis ea cum praefentibus conternide- re. v. Apífin. Rhet. Art. p. 693. v
᾿Αντάρεισις, dicitur, cum membra orationis in pe. . flodo ita inter fe iunCta fünt, ut a fe invicem dependeant, feque mutuo adiuvent, βοηϑοῦντα ἀλλήλοις κῶλα Deme. trio Eloc. 13. Vnde mox talia κῶλα comparantur ἃ (ϑοις τοῖς ἀντερείδουσιν τὰς περιῷερᾶς σέγας καὶ ςφυνέχουσιν. Sci- licet multis modis et variis metapharis periodicam rotun- ditatem Demetrius expreffit. Hoc loco ergo e(vdsci», et
ἀντέρεισιν appellat; alio συφροφὴν etc, | |
᾿Αντιδιαφολὴ, differentia, feparatio, cum contra- rla contrariis immutantur : Gegen/atz, Unter/chied des δὶ» wen vos dem andern. v. Schol. ad Ariftoph. Nub. 324. ubi supxylouc eode diCtos effe ait πρὸς ἀντιδιαφολὴν τῶν κατα- ϑονίων, mE
"Avr
ANT. E.
ἸΑνφ , διήγησις. fpecies διηγήσεως, cum adverfarii afferimus narrationem, converfo genere, Fortunat. Rhet. p. 62..Pith,. |
᾿Αγτίϑεσις, Ηρ. qua in fingulis verbis, vel fen- tentiis contraria iungimus, et fibi e regione ponimus. De hoc genere, quod et ἀντίθετον vocatur, vid. Alexand, περὶ σχημ- ἢ. 586. Deinde ἀντιϑέσεις etiam dicuntur ar-« gumenta adver/aria ap. Hermog. id. 1. Ὁ. 48. vel etiam oc» cupationes argumentoruta adverfarii ibid, 11. p. 194. Haec evrí3anc tractatur ab Hermogene, ut peculiare sxgsws genus, éjusque partes conítituuntur haé: ἀντίφασις, us- τάφασις, ἀντέγκλημα, συγγνώμη. quoniam in his omni- bus formis aliquid opponitur, quo fe reus contra adverfa- rium defendit. vid. Schol. ad Hermog. in Tom. 2, Rh. Ald, p. 271. fqq. et Suidas in.h..v, De iisdem disputat Apfin, Art. Rhet.'p. 695. ubi diftiuguit αντιϑέσεις ἀτέχνους et. — ἐντέχυους " iae nituntur faCtis.aut fcripto, hae oriuntur ex atte et ingenio oratoris, vid, ad voc, ἀντικειμένη.
"AvyvíSsTov, forma illa argumentandi, quae fit ex quadam pugna et contentione propofitionum. Hermog. περὶ εὑρέα, 1V. p. 160. fq. cf. Gregor. ad Hermog. δεινότ. - Cap. 15. Deinde fic dicitur (chema orationis, quod variis modis efficitur, ut cum contrariae res inter fe conferun- tur. cf. Rutil. Lup. 1I, 16. et Quintil. IX, 2. p. 437. — Aquilae Rom. 22. p. 166. eft σχῆμα λέξεως. cum verba nagnantia inter fe, paria paribus opponuntur, vid. Quin- til. IX, 3. 81. IEEE
᾿ἈΑντικαταλλάττευιθαι, ἀδικοῦντα, excufare reum, ᾿ dum factum utcunque excufes ; quod fit in Exordio, ut fi quis dicat: εἰ βλαβερὸν, ἀλλὰ καλόν" ei λυπηρὸν, aA. eéAiuov. Ariftot. IIT, 15. init.
. "AvrixaTqyogía, mutua accufatio, eft peculiaris forma τῆς μεταϑέσεως τῆς οὐτίας, cum litigatores vel idem crimen invicem intentant, velaliuüd atque aliud, ut docuit Quintil, ΠῚ, 10. Differt antem ab αυταγκλήματι, in quo omnis defenfio conftat alterius, qui vindicatur, accu- fatione. vid, Quintil. VII, 2. |
"AvTiXS p Ev9y, λέξις, enunciatio, culus membra fibi contraria funt. Arittot. 1lI, 9. 23, quae et ἀγτίϑεσις voca tur. Vnde et ἀντικεῖσθαι, res contrarias ponere, per anti- thefin dicere Lib. 11], 11. 28. . | "
y T i-
28 ANT
'Ayr/Ag oo, vid. in voc. ποιότης. Vnum addamua locum Photii Bibl. Cod. 148. ubi dum commemorat Hel. ladii Lexicon fermonis politici, appellat πραγματείαν ῥῴε 4ην eig ἀντίληψιν, h. e. ex quo opere facillime ' obieCtio. nes et argumenta adverfaria hauriri poffunt,
᾿Αντιμεταβολὴ, fig. qua verba declinata repetun. tur, ut: non, ut edam, vivo, fed, u£ vivam, edo, Sic Quintil. IX, 3. 85. qui hnius ipfius figurae exemplum di. xit Lib.. X, 7. 21. μὲ fIultis videré eruditi volunt, fluité. eruditis videntur. cf. Longin. 23. 1. et VotT. Int. Rhet. V, P. 404. Berges. de nat. pulcr. ot.:p. 196.: 2E
᾿Αντιμκετάϑεσις, Longino eft figura. orationis, qua auditor fere in locum, ubi re$ gersbatur, transfer. tur. Sect. 26. τὴν ψυχὴν διὰ τῶν. τόπων ier, τὴν axodu ὄψιν. ποιῶν, mentem per ipfa loca ducit, auditumque in. vi- fürs mutat. Alia eiusdem nominis eft, quae et σύγχρηφια et πλοκὴ dicitur, cum iisdem verbis bis pofitis variat fignificationem tribuimus. De ea Alexand. ex p. 586. ubi et confertur ὠντιμετα βολῇ. ZU
Ἂντινομία, in partitionibus ftatuum dicitur, cum. duae pluresque leges inter fe funt contrariae, vel duo le- gis inter fe pugnantia capita, unde defenfionis forma erua- tur et conficiatur in quae(tionibus. v. Hermog. Partit. p. 26. ἃ Latinis flatus contrariarum legum vocatur, de quo inprimis Hermog. l. c. p. 104. εἰ μέν τοῖς inquit, περὶ δύο ῥητὰ, ἢ καὶ περὶ πλείονα, ἢ καὶ ἵν εἰς δύο διομραύμενον 9 Qu-.- τῆσις 8/3, ἀντινομία γίνεται. ἰἰαῖὰ5 duplex, compofitus ἃ duplici fcripto, et duplici fententia, quoniam utraque lex ab utraque parte in fententias contrarias explicatur. c£ Schol ad Hermog. p. 338. ed. Ald. Tom. 2. Sopatr; διαιρ. p. 202. Cicer. Invent. Il, 49. Quintil. VII, 7. p. 348: et Voff. Intt. Rhet. I. p. 165. vid. et inf. in voc. ποιότης.
0 Ἀντιπαράφασις, modus certus refütandi adver- farium, vel etiam defendendi, qui fit five conceffione, fi. ve ampliflcatione. Ergo eft depuifio fecundaria, quae fit poft ἔνφξασιν, h. e. depulfionem primam. | Vt, fi propofitio eft : re&e occidit Clodium Milo, fequitur ἔνφασις adverfaril, - won licutt occidere; deinde fequitur ἀγτέπάραφασις hoe mo- : do: etiamfi licuit , tameu uon debuit occidere civem. Roma- tum indicta caufa, vel fí maxime licuiffet, tamen non [i- cuit ἐπ monumentis maiorum fuorum. De bis vid, Hermog:
περ
ΑΝΤ | 99 seg] εὐρ, TIT, p. τοῦ. fqq. et Apfin. Rhet. p. 698. nbi ità de- finit: ὅταν μὴ δυνάμεϑα ἀνελᾶν. τὸ παρὰ τοῦ ἀντιδίκου πάν- v4, ἄντιπαραξήσομεν αὐτῷ ἕτερον κακὸν ἢ ἀγαϑόν. — in his- praecipit curari debere, ut ea quae nos dicamus, videan-
" tut, probabiliora et reCtiora iis, quae ab adverfario dicuntur. |
"Avrimivt?éy, dicuntuf, quae alicui vel ratione adver(íarii, vel auditorum contraria funt, adeoque refuta- ri debent, five hoc fiat argumentis, five in prooemió
faévia praeparatione. v. de his Apfin. Art, Rh. p. 684. lpiah. ad Demotth. Olynth. t. fub init, et c£. ad voc. «v» Svirefopx quae dicta fünt.
᾿Αντεπροβολὴ, recufatio eius a quo petitur, aut recufátio adverfarii, ut fi quis praemium petat ob occifüm tyrannum, alter refpondeat, nullum tibi praemium dati» dum eft, — llla petítió dicitur πῤοβολὴ, haec négatio et re» cu/atio ἀἐντεηξροβολή. v. Hermog. Partit. p. 6o. |
Αντιπρότασις, denuntiatio refulationis, ἐπαγνδ- Aíx τῆς λύσεως. Haec fit oratorie, maxime per interro- gationem aliquam, ut cutu Cicero in Miloniana quaerit: ἐπ qua ia»dem urbe. haec fiuitifimi homines. disputant? Deinde ftatim ip(a λύδις fequitur, vel refütatio obiectio- nis. v. Hermog. svp. 11], p; 84. vid. in voc. εἰσαγωγὴ,
᾿Αντίχτωσις. Scholiaft. Thucyd. I, 5. p. 6. Duk, haec: οἱ πρεσβύτεροι τῶν εὐδαιμόνων, per ἀντίπτωσιν diCta ftatuit, pro vulg. οἱ εὐδαίμονες τῶν πρεσβυτέρων.
᾿᾿Αντιῤῥητικοὶ, λόγοι, refutationes, genus decla.
mationum Sophifticarun;, quod Photius Bibl. 160. inter
alia tribuit Choricio Sophiftae, — Tales. etiam funt Sexti
Empirici contra Mathematicos, Grammaticos, Rhetores,
et Phyficos Disfertatt. . (08 ι
᾿Αντίφασις, unam e capitibus, f, κεφαλαίοις, quo-
rum tra&atio in itatibus vel quaeftionibus locum habet. Ineft in tilium rerum compen/atione (ab /skvoy, pendere, gen/are, librare. cf. Mar. Victorin. in 2 Libr, Cic. Rhet. p- 212. ed. l'ith. et Sulpic. Vit. ibid. p: 367.) et commo- dorum aut incommodorum comparatione; ut fi quis accu- fatus de caede filii ftupratoris, inter alia et hoc modo fe: defendat: ,, fateor econtra naturaín effe, filium occidere, fed iaepe utile φῆ: fceleretos homines konfeftim e medio toilere,
2. , ANT
tollere, nofi expeCata iüdieüm fententia; et fatius horbi- ni mori, quam turpiter vivere** etc. v," Hermog. «c. p . 82. ed. Sturm, ubi ita: γίνεται ἀντίζασις, ὅταν ὁμολογῶν ὁ Φεύγων πεκοιηκέναι Ti dj ἀδίκημα, ἀνϑιδᾷ Srapüv vi adap- γέτημα μέζον δ αὐτοῦ TOU ἀδιπῆματος πεπραγμένον. Quam definitionem Syrianus ad ἢ, l. p. 95. Ald. ita emendat: ἄνψε τίξασίς esi, ὅτ᾽ ἂν ὁ μὲν κατήγορος ἐπκαγῃ τὶ ὡς ἀδίκημα, ὁ δὲ Φεύγων αὐτὸ τοῦτο ἀρχὴν εὐεργεσίας λέγῃ, καὶ δὲ αὐ τοῦ τοῦ ἀδικήματος μᾶςον τὸ πραχϑὲν εὐεργέτημα. — Quo. modo autem ab ἐντιφασει differat τὸ ἀντέγχλημα, vid. in h. v. Hinc etiam defenfio quae fit per ἀντίξασιν, dicitue χρῶμα ἀντιφατικὸν, ut ap. Sopatr. Schol, in Hermog. dou. sac. p. 256. ed. Rhet, Ald. Tom. 2.
| ᾿Αντιφηριγμοὺς, γραμμάτων Dionyf. Hal. Comp. 16.tp. 99. vocat illam tarditatem, quam in defcribendis rebus certa fyllabarum et literarum compofitio imitatur etfignificat. Id patet e loco fimili, Cap. .o. ubi fyllabis longis tribuit ςφηριγμοὺς τινὸς καὶ ἐγκαϑίσματα, quibus rei defcriptae difficultas, gravitas, tarditas, fignificatur. Das Halten, das Ruhe. auf der langen Sylbe kann. deu Begriff des Schwerfdlligen, des Drükenden, des Ermü- denden andeuten , oder unterhalten, cf. Diony(. 1. c, Cap. 22. p. 169. Longin. 40. et in voc. φηριγμιός. — Deinde et. jam literae, quae cum fequentibus non coalefcupt, fed aliquam moram in pronuntiando poftulant, dicuntur €xpix- ϑῆναι, h. e. figi, ftabiliri; tanquam pronuntiantis impe- dimentum quoddam: ut in litera v, fequente v, cuius exemplum eft p. 158. ubi Dionyfius notat τὸ « non-effe ὑποτακτικὸν, h. e. non pofle coniupgi pronuntiando. cf. etiam in Iud. Demofth. p. 1069. ΝΞ
᾿Αντίφροφα, quae facile retorqueri ab adver/ario poffunt. Diony. Art. Rhet. Cap. 9. p. 330. Vnde et dyri φρέφοντα argumenta Graeci dixerunt, quáe referri contra convertique in eum poffunt, a quo dicta fünt, vid. Gell. N. A. V, το. et Fabric. ad Sext. Einpir, Antirrh. Lib. IT, p. 307. Sopater ad Hermog. p. 54. in Rhet. Ald. T. 2: Kyrispé(Qoy dsl, ὅτ᾽ &y ὧν τις λέγοι πρότερον τὰ ἐναντία ὕξε- ρον λέγῃ, we] τὸ μὲν αὑτοῦ καταβάλῃ, τοῖς δὲ ἐνανγῶο πρὸς ἀπόδειξιν χρῆται. | τος — "AvriepoQy, fig. converfío, cum in fine membra eadem verba habent. v. Hermog. /d. I. p..376. hoc exem- plo ufus: ἄν μὲν γὰρ ὅσα ἄν τις Aog: καὶ adr ,. μεγάλην | ἔχει
7 AANT 31 Kxei τῇ τύχῃ τὴν χάριν". ὧν δὲ ἀναλώσας λάϑη, δυνανά- λωσὲ xo] τὸ μεμνῆσϑα) τῇ τύχῃ τὴν χάριν. οἵ, Ἐναϊταῖῃ, ad Hom. 1]. ν. p. 945. Contraria eit τῇ ἐπαναφΦορᾷ. Alexandr,
p. p. 583. ubi idcirco dicitur φρέφουσα τὴν ἐπαναφὸ- pv. vid. in νος, ἐπιστροφή. — Alia videtur effe αντιφροφὴ, quam Phoebammon in Schol. definit: ὡς ἕνα érrw' ἠχῶν ἐπέραφα, ἀντὶ τοῦ πεσὼν ἤχησα. — Sed in ultimis verbis περῶν füiffe fufpicamur. Simile eft quod ἀντεςραμμένον dicitur Herodiano vs) σχημ. ap. Villois. Anecd. Vol. II.
- p. 93. ubi definitur λόγος ἀντικείμενος τῇ κατὰ Φράσιν προσφορᾷ σημαινόμενοφᾷ Forte ita. legendum: λόγος avti- 'xeifypo τῇ κατὰ Φύσιν trobo(Qopz δημοαινόμενος. δὶς etap. Euftath. ad Hom. Οαγῆϊ p. 1499. τῷ ἀντεῤραμμένῳ, $ Qv. cix] τάξις opponitur) Sed mox feparatim hanc formam τὸ οἰντιςρέφον et ὠντιξβοφὴν appellat, κάμε τεύχων pro κακοὶ ἔτευξε. cf. Aquil. Rom. fig. 35. p. 178. Rühnk. ᾿
᾿Αντισυλλογ ζεὦ αἱ. contrarias argumentationes neB'ere , quibüs fcilicet adverfarii argumenta infringantuf. 'Ariftot. Rhet. 111, 17. |
?"Àvtir every. Hermog. περὶ derér.traCtat hoc prae- ceptum: πρὸς τοὶ κεκρατηκότα πάϑη οὐ δέ ἀντιτείνειν h. e. non debemus oratione invehi in adverfarios, quos vide- 3nus iufto .dolore, vel ira, vel metu adfeCtos. Itaque τῷ ἀντιτείνειν contrarium commendatur τὸ παραμυϑ Εἰοϑαι» “τὸ ὑπεξίξαοϑαι καὶ ἐνδιδόναι, mitigare affetium , conceden- do, parcendo, approbando. vid, Gregor. ad h. 1. Hermog, Cap. 51. |
| ᾿Αντήτυπος, ἀντιΐ, συλλαβαὶ, fuyllabae duriores, ex.— concur/u confouantium. Diony(. Comp. 16. p. 99. Hinc «v- τιτυπίχ cap. 2G. elt renitentia et. difficultas rei agendae. αἀντίτυποι. συμβολαὶ), afperae et duriores literàrum colli- - fiones Cap. 22. p. 148. Porro Cap. 22. p. 157. σύνϑεσιν &y- τίτυπον. καὶ τραχεῖαν appellat in his Pindari verbis: ἐπίτε κλυταν, ex afpera collifione literarum Κ er À. Ergo addit: ἄ τις τὸ x ἀφέλοι τῆς συλλαβῆς, καὶ ποιήσειεν, ἐπί τε λυ- τὰν, λυϑήσεται καὶ τὸ βρχδὺ καὶ τὸ τραχὺ τῆς ἁρμονίαφ. Similiter eft ἀντιτυπία, fi quod verbum litera v definit, et fequens incipit litera 2, quia litera femivocalis cum fenuentí muta aegre coalefcit, et duram pronuntiationem .efficit. Vnde et πιπρα ec δυσέκφορω et ἀντίτυπα iungun- tur ibid. p. 169. Denique p. 99. occurruut. συλλαβαὴ ἰσχυ- ραὺ καὶ ἀντίτυποι. Hefych. ἀντισύποις. σκληροῖς. — "Ave ον | -CCAvrí
32. : ANT
᾿Αντίφρασις, fig. ómiffo, cum qdaedam negamda nos dicere, et tamen dicimus, vid, Iul; Rufin; ad calcem . Rutil. Lupi ed. Ruhnk. p. 274. 2
᾿Αντονομὰδῖα, tropica dictio, qua aliquid pró fix mine potitur, et per epitheton, quia detracto &o; cut apponitur, valet pro nomine, ut apud Poetes Tydidef, Pelides. Quintil. ΝΠ], 6: 29. Ab oratoribus hoc tropo di- - citur impius pro parrícidá, everfor Carthaginis et Nd- mantiae; pro Scipione. Plutarchus f. Dionyf. Halic. dé Homerica poefi, ed. Barnef. fic definit : λέξις d) ἐπιϑέτων, 3 POM , €. 3 ,. » - ἢ συσσήμων ὄνομα ἴδιον σημαίνουσα ὡς ἐν τούτῳ " llyAeid ge ᾿Ατραίδην προσέειζδ. δηλοῖ yap róvta Αχιλλέα καὶ τὸν Aya. - péuyoyk, dem tradit Trypho Gr. in Opufc. de tropis, cu- ius verba Capperonerius ad Quintil. l. c; attulit ex MSto. Reg. cf. Vot. Inft. Rhet. Lib. IV. p. 165. fg Latiüs di. Cum videtur, cum Ariftophanes Thefmoph. 60. Agathiae poetae inter alias orationis argutias étiam éxprobrat τὸ ἀν- τονομάζοιν, quod Kufterus ad ἢ. 1. commode putat ad cre- brum antithetorum ufum referendum effe, quem alii etiam
lures in eo poeta reprehenderunt, vid. Aelian, Var, Hift,
Ὧν, 12. et Athenaeus Ν, 2 -
᾿Ανυπόκριτον, quicquid non admittit a&ionem et motum externum oratoris. Demetr Eloc, 194. πᾶν τὸ ἀπαϑὲς ἀνυπόλριτον. vid, ὑπόκρισις. |
᾿Ανυφικὸν, in oratione eft, quod viresbabet, quod vim quandam atque efficaciam exferit, Ita apud Dionyf. Cenfur. 5. 2. fermo lfocrateus κορπικός dci uad Τοῦ οἰνὺ- φικοῦ ἢ. e. nitor coniüncCtus cum vi et efficacia, — Sein Schmuck, feine Kleganz thut zugleich IVitkung , fie ifl kein Flitterflaat , kein leichtes, unwirk/ames Putztwerk. Eu(tath. ad Hom. Il. A. p. 844. ἐνεργὸν, δραξήριον, et ἀνυφικὸν λό- γον iungit.
᾿Ανωμαλία, inaequalitas, tribuitur orationi, in
qus characteres varii inepte mifcentur, ut fi nunc ad fs-
uofum tumorem adfurgat, mox hurni repat. Sic Photius
Bibl. Cod. 180. de diCtione Ioarinis Laurentii: πολλὴν vo.
cé τὴν ἀνωμαλίαν, ὑπερόπτης dy οἷς οὐ δέϊ, wa) κατοκτη- χὼς πάλιν ἐν olg μὴ déi. vid. voc. καϑεοηκῶώς, ...
'A£íx, quantitas, genus quoddam φαάσεως a non- ᾿ mullis dictum, ut tradit Quintil. III, 6. p. 138^
Be
ΑΞΙ 5 $8
'Afiomie a, ex difciplinaAri(tidis fap! λόγου πολιτ. p. 653. fit duobus modis: κατὰ γνώμην καὶ xar σχῆμα. Re quidem et fententia ita, ut praevia oratione fignifice- mus, caufam noítram iuftam efle et facilem probatu; por. ro, αἱ aífeverationibus et deprecationibus utamur, . ut . cognitionem et fcientiam auditorum appellemus, ut rebus factis rem confirmemus etc. qualia momenta fidei facien- dae innumera fere commemorat. |
:'A£(n μα, dignitas elocutionis. Ariftot. IIT, 2. λέξις μὴ ὑπὲρ τὸ ἀξίωμα, elocutio ton mimis elata. cf. Longin. 8. cui ἐξίαμα et δίαρσις iunguntur, Dionyf. Comp. 3. «£/s- μα καὶ σερινότης τῶν ὀνομαίζων, dignitas verborum, quate. nus e(t in forma ab arte exculta.. Opponuntur ibi ταὶ ay. ἀπιτήδευτα καὶ ἀνέκλεκτα, οἷκ Φύσις réSema σύμβολα τῶν πραγμάτων, gewühlter , edier /usdruk , im Gegen/atz des natürlichen, einfachen. ἘΠῚ fic fere femper iunguntur τοὶ ἐξιοματικοὶ, σεμνὰ, μεγαλοπρεπῆ. etc. cf. Hermog. περὶ id. p. $4. ubi τῷ ἀξιώματι iungitur μέγεϑος εἰ ὄγκος.
᾿Απαγγελία, elocutio, eadem quae λέξις. Dionyf. Art. Rhet. Cap. 5. p. 257. Ariftid. om. p. 641. Apud Dionyf. lud. Demofth. 9. p. $28. de narratione hi/Torica fpeciatim, ut de ipfa oratione ap. "Thucyd. Ili, 67. βρα- χῶα ἀπαγγελίχ. Alii et ἐπαγγελίαν dicunt paffim, qua- tenus differt ab ὑποϑέσει, ἐννοήμασι, ἐπιχειρήμασι etc. dir Ausdruk, im Gegenfatze der Gedanken, und des Stoffs. - cf. Olear. ad Philoitr. Vit, Apollon. p. 5. et Wefleliug.
ad Diodor. IV. init. B
᾿Απαγορεύσ ec, prohibitiones, Ὁ nonnullis inter figuras fententiarum referri, au&or eft Quintil. 1X, 2. 107.addit tamen : uthaec αοπ funt fchemata, fic alia vel fint forfitan, ac nos fugerint, vel etiam nova adhuc fieri po[fiat,
'Avaquyz, εἰς ἄτοπον, deduftio ad ab/urdum. Sopatr. dseup. Orr. p. 384. Apfin. Rhet. p. 699. Vipianus ad De- motth. Leptin. p. 294.5 eic ἄτοπον «παγωγὴ γίνεται, ὅταν ἐξ ἀνάγκης ἀκολουϑῇ τὰ ἄτοπα Toi; προηγουμένοις. ὅταν dà ἡ Φύσις r&v πραγμάτων μὴ τοιοῦτον δεικνύῇ τὸ γινόμενον, τηνικαῦτα οὐ ῥητέον τὴν εἰς ἄτοπον ἀπαγωγήν. |
᾿Ἀπακρι βοῦϑαι. ἀπηκριβωμένος τὴν Qpxar dicitur fcriptot, cuius dittio “τα 1] 6, certam, fibique perpetuo fimilem formam, characterem et faciem habet, quae eft . virtus accuratae doctrinae, t confiderati ftudii. Photii ΝΞ ibl,
84. | | ÁÀ I1A
Bibl C.'42. ubi et contrarium vitium commemorátur τὸ ἀνωμαλῶς ἔχειν πρὸς ἑαυτόν. Apud Plutarchum autem Praec. polit. p. 202. ed. Reisk. περίοδος πρὸς κανόνα καὶ διαβήτην ἀπηκριβωμένη, ad normam et circulum exa&fa pe- riodus , tribuitur τῇ περιεργόᾳ ao(Qism, h. e. putidae di- ligentiae, et artis ὑπερβολῇ, quam nonnulli Rhetorum elocutioni impendere folent, unde haec accipit moleftam aequabilitatem, durumque et frigidum «auribus fenfüm, foliusque artis cogitationem efficit.
i . ᾿
᾿Απαντᾷν, πρὸς ταραυτίχ, dicitur orator, ἢ iis, quae coritra fua argumenta dici poflint, occurrit refutan- . do, vel extenuahbdo. Ariftot. IIT, 17. Sic κατὰ αὔξησιν ἀπαντᾷν, exaggerando vefutare adverfarium, fi is argu- — meritum rioftrum élévaverit vel depreíferit. Apfin. Rhet. p. 698. vid. Diog. Laert, IV, 6. 12. Vnde et ἀπαντύσεις dicuntur re/ponfiones," Quibus aliquis alterum interrogan-
tem vel obiicientem refutat. Plut. in vit. Demofth. 11.'cf.
M
Hermog. περὶ jo. 11. p. «94.
᾿Απαρίϑιμησις, difliniio, quae fit his fere particu. lis: primum; deinde, poftremo etc. Hermog. jd. l.p. 48. et p. 144. ubi plura de bac figura notat. cf. Ariftid. asp. λόγου πολ. p. 650. et in voc, msprgoAx. |
'AvapríQev. Demetrio de Eloc. S. 1. dicuntur xà- λα διάνοιαν ἀπαρτίζειν, ἢ. e. abfolvere fententiam, et ple- nam propenere. Victorius in h. ]. non fatis commode adaequare vertit. [n fequentibus idem fic expreffit: cvy- εἴληπται διάνοια τῷ κώλῳ, fententia membro comprehenfa, -et mox συμπέροιοῖ διάνοιαν. — ldem dixit feCt. 3. πληροῦν, συντελέϊν, et περιέχοιν διίνοιαν.. Sic P'hotio Bibl. Cod. 265. laudantur in Demofthene aj περίοδοι; τῷ ἀπηρτισμένῳ ᾿συναγόμάναι, h. e. periodi perfectae, plenae, rotundae, Ὁ
s. "CA-méipoxxAÍx, affectum elegantiae et ornatus ftudium. Dionyf. Iud. Demotth. 23. p. 1025. ubi addit il- Jam effe in ἐπιϑέτοις κατασκευοῦς. Vid. νος. ἐπίϑετος.
͵Απελέκητος, Φωνὴ. Laertius in Crantore. Cap.
' 27. refert Crantorem de 'lragoedo dixiífle: ἀπελέκητον Φωνὴν ἔχειν, καὶ Φλοιοῦ μεςὴν, impolitam et quafi cortice plenam. vid. Suidas in Φλοιὸς,, qui tamen ita compilavit Laertium, ut videatur Crantori ipfi illam vocem tribuiffe, ; . Eodem fere modo Plutarch. Lib. de garrulitate: ὁ AXexeni- ἢ δὸς λόγος οὐκ ἔχει Φλοιόν. ZONE 20 ; AE | ᾿Απέραν-
ΑΠΕ. 35
᾿Απέραντον, de-oratione, quae; quia omnis nu. meri expers efi, veluti fineettermino caret. Ari(tot. Rhet, . 111, 8. ubi et τὸ ἄπειρον dicitur, et mox: πδραίνδται δὲ agi» ϑμῷ πάντα. ὁ δὲ τοῦ σχήματος τῆς λέξεως ἀριϑμὸς, Qu. — ϑιμός ἐςιν. Cic. Orat. 68. se infinite feratur, ut. flumen, Oratio,
᾿Απερειδόμενα, πρὸς τὰ wpócwra, Longinus Cap. 26. 3. dicit, quaein narratione non univerfe defcribuntur* fed certo homini, et uni le&ori narrantur, quem fcriptor alloquitur. Die Erzüblwng ifl gieichfam geflitat, be. flimmt, nicht vag. ΝΕ
᾿Ακηνᾶς, μεταφοραὶ, durae metaphorae, Longlm 32. 7. vid. voc. αὐθάδη. 7 !
᾿ ΔΑ Φηῤχοωωμένα, ἐνόματα, obfoleta vetuftate no» mina, Dionyf. lud. 1focr. 2. et paflim alibi, Apud Ariítid, πολι p. ὅθι: eft (panic ἀπηρχωιωμέγη. EE
᾿Απλοῦς. «πλάϊ! περίοδοι, periodi fimplices, uno membro conítantes;. μονόχωλοι. Demetr. Eloc. 17. Ariíto« teli ἀφελᾶς dictue lib. IJI, 9..— aA ὀνόματα, verba, vel in univerfum dictio fitnplex, non magnifica, non diftin. €ta metaphoris, vel ornata:. Demetr. 231. Opponitur ép μηνεία ὀγκωδεςέρα Cap. 228." Eodem modo Longinus 19 3.70 G*Àwc ῥηθὲν dixit. — Et fic Dionyf. in Art. Rlret, τὴν τῆς ἁπλότητος πρῤοσποίησιν) h. e, ftmplicitalem , qud - artem celamus, commendat. |
"AvAasoy, Rhetores dixere naturalem orationis fitiplicitatem, ab ornamentis ex arte petitis, verborum: que lenociniis libera, | Sic Dionyf. Art. Rhet. 10, 11. wxÀacue Aéyeri, line figuris et ornatu loqui, ubi 4yno- nyma fünt ἀσχηματίφως, avyopuuegs λέγον, — Ibidem λέῶν &rÀasoy et ἀκαλλώπιφον iungit, ubi de uffeCtu orationis exponit, quem dicit non egere prnatu verborum $ 40 wap . παλλωπίζειν οὐ ϑρηνοῦγτὸς, τὴν dà σύνϑεδιν μᾶλλον ἄνετον óei évoj etc, Alii Rhetores, ut banc notionem exprimées rent, dicunt τὸ ἀποίγτον, adidoxsvoy etc. Sic Marcellib, jn vita Thucyd. p. 9. τὸ ἄπλαφον καὶ ἀνηϑοποῦμον ἐπετή» Saves, oráttonem ita formavit , ut expers ejfet. ietiociniisy ar ficiisque orátortis, quibus vulgo alii ornare; et iucun- Qa auribus efficere ftudent, — Huc ergo pertinet, quod paullo estegllargellinuà dixerat: οὔτε eipayio4gy QUT. va ; a τιμὴ:
*
^
[d
56 | A I1O
τιμήσεσι, οὔτε τοῦς ἐκ πλαγίου ῥήσεσιν, οὔτε ἄλλοις τισι πανουργίαις πρὸς τὸν ἀκροατὴν κέχρητω. — Genus dicendi fua fponte fufum idem effe videtur apud Cicer. Partit. s.
uatenus opponitur ver/um et mutatur. — Scilicet τὸ mÀa-
εἰν, ut et ποιῶν, et πλάσμα fere femper dicitur, cum ftudium nimium, velars, vel artis affe&tatio fübeft. Qua- re videndum, annou eandem vocis πλάσμα vim: fecutug fuerit Quintilianus I, 8. 2. ubi praecipit, ne lectio fit in cabticum disfoluta, nec pla/mate effeminata ; quod fit, cum is, qui naturali voce fuüà cum idouea diguitate et fuavita- te uti poffit, tamen de induftria ita vocem frangit et mu- tat, ut videatur delicatius et venuftius verba eloqui. Sed ef. quae dicta funt ad voc. πλάσμα. |
'"AvodexTix&, ἐπιχειρήματα, Hermogeni de In- vent. II. p. 140. dicuntur, quae funt ad. probandum ac. commodata, τὰ ἔνφατα, quae ftatum faciunt, et pugnam afferunt. Ab his differunt rà πανηγυρικαὶ, quae valent ad concionem incitandam et impellendam, Cicero appellat deflexa ad motum animorum , ἢ. e. παϑητικά. Bed dicta funt Rhetoribus a loco, in quo praecipue ufurpabantur, a concionibus populi et iudiciis :: unde et αὐξητικὰ, ab effe.
. €&v, quia motum faciunt,
᾿Αποδίωξις, quam et ἀποκλανησιν vocant, reie&io vel reprobatio quarundam rerum, quafi in quaeftionem venire non dignarum, neque oportuiíle aut ab adverfariis poni, auta nobis quaeri, aut a iudice poftulari. lta Iul, Rufin. Fig. 12. Sed et ἐποπλανησις dicitur erroris iudutfio, quam Cicero appellat de Orat. 3, 52. quando ita varie rem tractamus, aut obícuramus, ut iudicem in errorem im- pellamus. |
᾿Απόδοσις, dicitur Hermogeni ep) «ὑρέσ. T. p. 6. pars exordii tertia, quae fieri debeat per ἀξίωσιν h. e. ha- bere debeat honeftae rei poftulationem, fcil. ut iudices audiant diligenter, faveant, et adfint reo innocenti. cf, Camariota συνοπτ. 7xpxd. p. 4. et ibi not. Schefferi. vid. voc. βάσις et Voff. Inft. Rhet. III. p. 540.
'A ποίητος, λόγος, fermo vulgaris et fimplex, cul contrarius eft ὁ ποιητικός, Dionyf. Comp. Cap. 1. ἀποΐγτος
"rje ἀρμονίαχς χαρακτὴρ, compofitio aviis expers, mox
ἀτεχνίτευτος, id. in lud. Lyf. 8. vid. ᾿σχνός. Demgtto Eloc. S. .28. ἑπλοῦν καὶ ἀποίητον βούλεται. cive; τὸ τάϑος, ΝΞ | | affectus
ΑἸΟ | 37
afíeCtue plena oratio artificium, vel nimium ornandi ftu. dium refpuit, vid. quae dicta funt ad voc. ἄπλαςος.
᾿Αποκόπτδαϑαι. Áriftot. Ill, 9. fin. dà τῇ μακρᾷ εἰποκόπτεαϑαι fcil. λέξις, fententiam oportet longa fyllaba - terminari, καὶ δῆλην evo] τὴν τελευτὴν, et infgnem ca re: fiuem effe. Notat itaque idem quod rsAsurac?m.. Alio feníü Demetr. Eloc. 18. cTousxouéyy περίοδος dicitur, cu- ins membrum ultimum, f. apodofis, brevius eft, et veluti claudicat. Vnde et χωλὴ appellatur... Huiusmodi perio- dos μειούρους vocat Ariftoteles. vid. in hoc voc. Demetr. l. c. 238. ἀποκεκομμένον τὸ κῶλον, fententia sninutatim. eb per plura commata enunciata, ein in. kurze. Sütze ζεν[
— ekelter Gedanke. .. Haec ipfa forma mox dzoxom; dicitur, ibidemque et δ. 6. σμικρότης. Quo fenfu etiam Dionyf. in lud. 'Thuc. Cap. 52. p. 943. ἐξ ἀποκοπῆς πολλὰ cqued- yeiy. βουλομένας νοήσεις dixit, h. e. fententizs brevitatem quandam aenigmaticam habentes. Cap. 53. νοήσεις πολλοὶ δηλούσας ἐν ὀλίγοις, et mox easdem αἰνιγματώδεις καὶ dua- καταμαϑήτους. cf. voc. συγκοτὴ et συγνεκομμένα. DBrevia et ab/ciff/a etiam Quintilianus iunxit Lib. 1X. 4. 118. —
᾿Αποκυματίζειγι ἡ ἑρμονία τῶν ὀνομάτων μηδὲν ἀπο-. «υματίζουσα τὸν ἦχον, verborum firufura, quae in pronuts ciaudo fonum son a/perum, mon. itipeditum , reddit, vel potius, guae linguam nos graviter offendit fono. — Ett de- fcriptio λέξεως εὔρους et μαλακῆς, quam antea dixergt Dionyf. Comp. 23. p. 180. cf. voc. διασαλδόειν, et εὔρους.
- CAmoÀAV ey, crimen depellere. Ariftc*. ITI, 15. et ali- bi. τὸ απολελυμένον dicitur etiam figura elocutionis, σχῆμα λέξεως ap. Ael. Heredian. in Villois. Anecd. T. Il. p. 92. hoc módo: ὃ πολλαὶς ἔχον ἀρχας, ἐκ διαιρέσεως uo) διαλεΐμματος, ἐκφέρει τὴν τῆς φωνῆς ὁρμὴν, καϑάπερ. ἀνα- καιομένου xo) ἐλλάμποντος τοῦ ϑυμοῦ,. M xemplum lauda- tur ex Homer, ll. y. 39. δύσπαρι, ejdog Xpig8, γυναιμανὲς, s esgoxsurx, Haec forma aliis ἀπόλυτος, et ἀσύνδετος di- citur, et διαλελυμένη. vid, quae in his vocc. dita funt.
Απόλυτος, non abfolutus, pro ἄλυτος, bene docente Sturmio ad Hermogenem, ubi confert fimiles formas , "in, quibus ἐπὸ habeat vim negandi, ut in ἀπόῤῥητος pro ἄῤῥη- voc , ἀπόφασις pro ὠφασία. Hermoy. itaque περὶ 22. li. p. 290. ἀπόλυτον μερισμὸν dicit, difiributionem non abfolu- £am, in qua altera pars praeteritur, utfi μερισμὸς fiat
| | C 3 2 partie
particulis. μὲν, δὲ, altera tantum penatur, altera omit. ἢ
tatur,
Ἀποπεμπτικοὶ [01]. ὕμνοι, hymni, quibus Deo- gum iriuéra priedicantur a poetis. De his expofuit Me-
nander Rhet. Cap. 4. ed, Heeren, cuius adnotatio ad h. l..
perlegenda eft. |
᾿Αποπλαάνησις, iudicis a re nobis contraria avo- catio, quatn.cum defiderat, aut ab adverfariis commone- tnr, ut. quaerat, nos obfícurando, promittendoque ad
aliam rem avocamus, et rurfüs cum dicimus, fenfim ad -
aliam transimus, δὶς lul, Rufinian, 13.
"ATag0c. ἄπορα dicuntur genera caufarum ea, quae non fuppeditant magnam copiam argumentorum , ieiunia, tenuia, arida, quse eadem'etiam ἄσπορα, ὀλιγόϊλα, yAj- exc τῆς ὑποϑέσεως vocantur Euftathio ad Prooem. Odyff. p. 1379. (dürftige Stoffe zu einem. l'ortrage) qui- bus contraria funt rx eUropa , f. πόριμα. vid. Hermog. !1I. δύρεσ, p. 104. et voc. εὐπαρίχ. Apud Pfeudo.Plutarch. in
Vita Antiphontis, hit Rhetor dicitur ἐν ἀπόροις τοχνικάξς."
Hinc αἰπορίᾳ certa eft figura orationis, qua quaerimus; quid aut quomoda pro rei dignitate dicamus, nec id re. perire nos oftendimus. v. Rutil. Lup. 1l, 10, εἰ Rufinian. fig. 9. ubi eandem διαπέρησιν vocat. ^ ^ |
CAT 0TiUT 36, -συντομίς Ν brevitas, quae coniuncCtà eft et oritur ἀποσιωπήσει, fi quid tacetur a leCtore fup. plendum. Demetr. de Eloc. S. 103.
CA ποσιώπησ ες. Y. Demetr. Eloc, 264. Tiber. Rhet. YO. Alexander περὶ σχημ. p. $79. ita definit: λόγος ἐπετεῖ- γῶν TO παρχσιωπώμενον, ἢ παραλείπων TO γινωσκάμενον, 3 σιωπῶν τὰ αἰσχρόν. “ Quomodo ἃ παραλοίψει differat, ex» nd Gregor. ad Hermog. Cap. 7. in Reisk, Oratt, gr. ' Vol. 8. Qüintil, IX, 2. 54. Latini reticentiam, obticeniiam, interruptionem vocant, Macrobius Sat, IV, 6. taciturnita. tem. — Quintilianus porro 1X, 3. 60. fubtiliter ἀποσιώπησιν diftinguilt ab aliis formis, quibus verba quaedam decenter pudoris gratla fubtrahuntur, ut in loco Virgilii Ecl, 3, 8. tt'ovimius et qui te etc... ,, Nam illa quid taceat, incer- tum eft, aut certe longiore fermone explicandum: hic unum verbum, et maniteítum quidem, defideratur: el fi apo(iope&s eft, nihil, in quo deeft aliquid, non i em
| . appella-
^ AWO — «89
appellabitur. ^ Ne ego illud quidem apofiopefin femper voco, in quo res quaecunque relinquitur intelligenda. **-
“ ᾿᾽Ἀπόςφασις, figura orationis, cuius indolem Arifti- des περὶ λογ. πολιτ. p. 642. ita defin'Vit: ὅταν τοῦ cvuTAÉ- xem κατὰ τὸ ἐξῆς καὶ συναντᾷν ἀλλήλοις ἀποφαντες εἰς vp- χὴν ἰδίαν ἐπανάγωμεν, ὥςε τὸ συνημμένον τῶν ἐννοηματων x wpujiy ἀποσῆνα. — Mox dicit διακόψωι τὴν συμπλοκὴν τῶν νοημάτων καὶ ἀποσῆναι ἀπὸ τοῦ συνῆφϑαι αὐτὸν αὐτῷ εἰς ἀρχὴν ἀναγαγεῖν. Eft genus ἐπαναλήψεως vel etiam ἀναδιπλώσεως, fub quo nomine Demetr. Eloc. 196. figu- rae eiusdem exemplum adfert, quod Ariftides l. c. rro ἐποςασοι (ua commemorat, vid. inf. voc. ἐπανάλψις. Hinc has figuras Ap(ines Art. Rhet. p. 695. &mogxrixx oxux- τὰ appellat. cf. Euftath. ad Hom. ll. 4. p. 84c. Herinoge, nes περὶ ἰδ. I. Cap. 9. ὠἀπόφασιν ad orationis λαμπρότητα refert, eiusque Interpres dicit effe figuram, qua res ; di- ftin&te feparentur et pronuncientur adhibito intervailo et interfpiratione. Schol. Anon. ap. Ald. 'T'om. 2. p. 396. ἀπο- sacer; λέγει τὸ eic ἀρχὴν ἑτέραν δηλαδὴ ἀνάγειν τὸν λόγον. Denique et Philoftratus Vit. Sopb. Lib. I. in Gorgia com- memorat aosxceig et πῥοβολας, quas elocutionis formas afibi Epift. 13. dixerat a Gorgia inventas. lbi Olearius docet προβολὰς oppofitas τοῖς ἀποφάσεσι eile quasdam commi/Juras, cum partes oratignis intervallis remotis pro- pius coniungantur. o UE )
'"'AmosopaTíQay, memoriter dicere, ap. Athen, Lib. 8. et Plut. in Thefeo Cap..24. et ἀπὸ φσόματος λέγειν Plut. Sympof. VI. | o oar
. "Am ospo(Q 3j, nota orationis figura, in qua fublimi- tatis adiumentum efle ftatuit Longin. 16, 2. Àlia ἀποςρο- Qj eft Hermoggnis περὶ ἰδ. p. 72. cum omnis' oratio iuiti- tuitur ad iudicem. — Huic gravitatem et σεμνότητα inelle negat Hermogenes, ut et vrospo7, cum oratio ad accu- fatorem deflectitur. cf. Tiber. Rhet. 7. Vnde Rhetores praecipiunt ἀποςρέφειν λόγον, h. e. apoftrophe uti, ut So- patr. d:eup. p. 289. vid. Aquil. Rom. δι g. Huius nominis figuram lul. Rufin. ap. Ruhnk. p. 244. ita definit: , cum fermo allecto et inltituto ordine in diverfüm et contra- rium vertitur. Lat. converfio dicitur: Toter μετάφασιν et ᾿ἀποσροφὴν hoc intereft, quod μετάφασις perfonarum mul- fiplicata variatio eít, et ab alia ad aliam, deinde rurfus ad aliam et deinceps gradatione transitur; at in 'apoftro-
E | | phe
49 A T1 O
phe commutatio eft perfonae fere uhius.* Quintil, TV, t. p. 175. ita habet: Sermonem a períona. iudicis aver[um, quae ἀποφροφὴ dicitur, quidam im totum a prooemio [ub- siovent. ἴῃ quo quidem loco ea apoftrophe intelligitur, uam Longinus tractavit, non illa, de qua Hermogenis ententiam attulimus. Porro Quintil. IX, 2. 38. ita: avere fus quoque a iudice fermo, qui dicitur ἀπος ροφὴ» mire mo- — wet, five adver/arios invaditus., five ad invocationem ali- uam convertimur , five ad invidiolam implorationem. Sed
él/a quoque vocatur averíio, quae a propofita quatflione ab- ducit audientem.
᾿Αποντετραμμένος. τροτοὶ xxorerp. tropi contor. 3i, longinquius duCti, et acutiores. Phot. Bibl. Cod. 40. Vnde is, qui iis utebatur, eic Ψυχρολογίαν καὶ ἀκδιρολο- γίαν ἐμκίττει» fit frigidus, ineptus, dum vult novus et - acutus efte. |
᾿Ἀπότομος, τροπαὶ ἀποτόμοι, tropi audaciores , du. . Piores. Phot. Cod. 131. |
᾿Αποτορνδύειν. λόγοι ἀποτετορνευμένδι, di&fio ro iunda, numerofa, sUpuJuoc, φρογγύλος Ápfini Art. rhet. p. 713. — Hermog. Lib. L. περὶ “δ. de, γῆι: σφόδρα, sb τοῖς ῥήμασι τὸν λόγον axoreropysüqay, ad quem locum Scho. liaftes Tom. 2. Rhet. Ald.. p. 400. explicat κατασκευάρθαι xoj eic, κάλλος ἀπεξέαϑαι, μεταφορικῶς ἀπὸ τὴς 'τοροΐαρ. Variata paullulum metaphora apud Ariftophanem Ran. 932. Chorus Euripidem irridens: προσδοκὰν εἰκὸς ἐφ! τὸν μὲν &séioy τι λέξειν καὶ κατεβῤῥινημένον, quod Schol. interpre- tatur ἐξεσμένον" ῥίνη γὰρ, ἐργαλέϊον τεκτονικὸν, ᾧ ῥινοῦ» σιν. vid; voc, ἔντορνος, et κύκλος. Sic εἰ Dionyf. in Iud. Thuc. Cap. 24. junxit τὸ ῥινῶν et mopsverm τὴν. pecu. Plutarch. de Audient. 40. καὶ yxp ὁ Πλάτων τὸν Λυσίου λό. ^ γον οὔτε κατὰ εὕρεσιν ἐπαινῶν, καὶ τῆς ἀταξίας αἰτιώμενος, pug αὐτοῦ τὴν ἐπαγγελίαν ἐποωινᾶϊ, καὶ ὅτι τῶν ὀνοριαίτων σαφῶς καὶ τφρογγύλως Exasov αἰποτετόρνευται. locus Platonis εἰ in Phaedro p. 295. ed. Bipont. .
*'A ποτραχυνόμενον, τὸ, αγρενίίας, feveritas, m v. c. adfectus adferunt in nonnullis dicendi formis; ut in «cvydére«. Longin. 21. coll. 20. |
"Aw orpow), disfuafio, quae locum habet in delibe. rativo dicendi genere. vid, v. προτροπή. Arift, Rhet. I, 3.
"Av 0 |
- D; LS , *. , e . . ^u AF. . . -. Eu
ATO | 4T
᾿Ακοφαυτικῶς, λέγειν, cum affevtratione dicere omia , qui eft mos eratorutm gravitatem quandam et pon- dus affeCtantium, δὶς de Antiphonte Hermog. περὶ i4. . M. p. 372. διμρμένος πρὸς ὄγκον, καὶ τοὶ πολλὰ λέγων ἀπο- Φαντικῶς, ein mochtfprechendiv. Redaer, Et alio loco. dici- tur idem ὑπέρογκος τοῖς τε ἄλλοις, καὶ τῷ di ἀποφάνσεων λέγειν τὸ πᾶν. 0 δὴ τοῦ ἀξιωματικοῦ λόγου ἐςὶ, καὶ πρὸς μέ. qeJos ὁρῶντος. εἴ, Hemlterh. ad Plut. Arittoph. p. 147. cf. Ariftid. περὶ πολ. A. p. 642.. ᾿ : ^
. : Uu ᾿Αποφώνῃ μα. fertentia, vel γνώμη, refpontiva, Tul.Rufin. 19. | ᾿ |
᾿Ἀκτόψυχα, exhalantia, fpiritum efflantia. 1d ac. cidit in óratione nimis tracta et longa, cum fpiritus deeft loquenti. Longin. 42. - .
᾿Απόφασις, Hermogeni περὶ μεϑ, dewor. dicitur is modus negaudi aliquid, quo vel modeftiae caufa utimur, vel vitandae tavtologiae gratia, ut fi nolimus nude e£ xa- γαφατικῶς dicere ἀγαθὸς, hoc per ἀπόφασιν enunciemus ita: οὐ πακός. Gregorius ad ἢ. l. Cap. 37. ἐπειδὴ τὸ πρόσ- eov, ὅτερ βουλύμοϑα ἐπωνέσαι, σαφῶς οὐκ ἐπισάμεϑα, τούτου ἕνεκα ὑποφξελλόμεγοι τέλειον τὸν ἔπαινον οὐκ εἰσάγο- psv, duc τὸ Φοβειαθαι, μήποτε ψευσώμεϑα, καὶ μέμψητα τις ἡμᾶς. Saepe etiam haec ratio αἰτοφαάσεως ufürpandae exaggerationi fervit, ut fi quis dicat οὐ κακὸς ἣν ὁ ἀνὴρ pro λίαν ἀγαϑὸς, quemadmodum Latini, vtr son conten. -wendus. — Deinde Rufiniano fig. 7. ἀπόφασις dicitur, cum quafi alio interrogante nobis ipfis refpondemus, et ratio. nem reddimus. Eapdem dicit airioAoyíav. Denique ἐπάν (xoi; fimpliciter appellatur diretta o[rmatios ia v, c. in verbo πέπεισμαι eft ἀπόφασις, ein Machtfpruch; pro quo fi utar verbo veuíefy, modelftior eft declaratio fententiae. Sic Vlpian. ad Demofth. Olynth. I. init. Hinc et ab Her- mogene ad ὄγχον et οἰξίωμα λόγου refertur τὸ dj a-ódy- vsuy λέγειν, quod Ántiphonti oratori tribuit. vid. voc. — «αἰποφαντικῶς. cf. voc. παρασιωπησιῤ,
"Aw peoiuíong x, dicuntur opera, vel hiftoriae, In qui. bus fine prooemio ftatim rem ipfam et rerum geftarum narrationem fcriptor aggreditur, ἀκέφαλα τὸ σώματα ape pellat Lucian. de Confcr. Hift. 23. |
"A gs, execratio oratoria, Iul. Rufin, fig. 15. 005 C (O'Aprá,
go | . APT
᾿Αργαὶ, in fériptore funt, lenta, h. e. quibus Je&ot vel auditor rion movetur, nec adficitur, die Kálte, die Leblefigkeit der Darflellàng. Longin. .34, 5. Contraria il- lis funt, quae Cap. 25. comimetnoraverat τὰ ποιοῦντα πρᾶν. ᾿μὰ ἐναγωνιον. Uta
᾿Αρκτινκὸς, σύνδεσμος, Demetr. Eloc. «6. et alibi αἱ ἀρχαί. Talis coniunctio eft; μέν. - Nam ea femper in initio ponitur, et habet fequentem δέ. ᾿
ο Ἃρμονΐία, compofi tio orationis , iun&türaque ver- borum. Dionyf. Comp. 3. et 13. it. Cap. 22. cf. in Iud. Demofth. 51. p. 1112. ubi de tiumerofi tate orationis De- mottheuicae fetmo eft. Sic ic ἁρμονία Longino di&a Cap. 39. et 40. 3. Vnde et dp ἐόύτειν καλῶς TX ὀνέματα, Mume- sofe et concinne dere verba, ap.' Diony lud. Demofth.
36. p. 1066.
SA pmxgsd)aj vapi, ruere, eleganti metaphora dici. . &ur ῥυθμὸς, cum oratio conftat verbis vel monofyllapis mullis, vel iis, quorum fyllabae maxime breves funt, un. de, velox et veluti. raptim elata fit elocutio. Contrarius eft pvJ'uoc βεβηκὼς, qui lento et firmiori gradu incedit, ut in.longis verbis iisque fpondaicis maxime. v. Hermog. «ερὶ id. 1. p. 78. ed. Sturm.
"Apocic, Graecis dica füblatio pedis in faltatione, ut ϑέσις eiusdem pedis pofitio.. Inde forma loquendi ad fpatia illa traducta eft, quae funt in fyllabis longis et bre- vibus. Hinc Quintil. IX, 4. 48. ,, Rbythmo, iuquit, in- differens eft. da&tylusne ille priores habeat breves, an fequentes, Tempus enim folum metitur, ut a fub/atione ad pofitionem (h. e. ab Xgcer ad ϑέσιν) iisdem fit fpatiis pe- dum. cf. ΔΗ Ια. Quintil. p. 3/. ed. Meibom. ubi haec funt: ἄρσις ἐςὶ Φορὰ σώματος ἐπὶ τὸ ἄνω, ϑέσις δὲ ἐπὶ τὸ κάτω ταυτοῦ μέρους. Schol. Anon. ad Hermog. Lib. L περὶ ἰδ. Ὁ. 400. Tom. 2 . Ald. Rhet. ἄρσις καὶ ϑέσις κυρίως μὲν ἐνο- ET C παρὰ τοῖς μουσικοῖς ἐπὶ τῶν τοῦ ποΐος κρουρμιάτων ἄνω 3 κατω τὴν ὁρμὴν λαμβάνοντος" παρὰ δὲ τοῖς ῥήτορσι τὸ κατὰ ἀπόφασιν καὶ κατάφασιν σημαίνει. Itaque ad haec “ werba Homeri ll. y, 550. οὐδὲ οἱ ἔγχος x, ἀτρέμας, ἀλλὰ μαλ᾽ αἰεὶ Σειόμενον ἐλέλικτο, Euftathius P. 945. notat: περικαλλέϊς καὴ αὗται ἔγνοια, διὰ τὸ κατὰ ἄρσιν καὶ ϑέσιν ἐν αὐτρῶς σχῆμα. ὁπέρ és, τὸ οὐ τόδα, ἀλλὰ τόδε. Et alio
: loco
«d
A.
loco ad Tl. &. p. 1022. ἐκ τῆς ἀποφατικῆς ἄρσεως paro Bal. vem εἰς Jécw waraQarmyw ^00 070 00 007 0077 ΝΆ ρυϑμον, σχῆμα λέξεως, oratio wwmeri expers. Ariftot. {Π||8. Demetrius ἴδιος. 117. σύνϑεσιν ἀφυϑμον di- cit duz πάντων μαχρὸν ἔχουσα, h. e. συνέχειαν τῶν μακρῶν συλλαβῶν. Ια ταῦ! enim fyilabarum longarum cumulacdo- ne et continuatione numerus locum non habet, qui in varietate ceruitur. Cicer. de Orat. IIl, 45. JIVumerus in continuatione nullus eft, diflintfio, et aequalium ct faepe variorum iniervallarum | percu(fio numerum — conficit. v. «ípavrav. | ΝΞ
᾿Αρχαιδειδὲς. in moribus et omni oratione dicitur, quicquid ahtiquam fimplicitatem fapit, quae maxime δὺ- horret a vehementia affectuum, et ab artificio concinni- tatis. v. Demetr. Eloc. 245.
'"ApxouoAXayéiv, antiquitatis prifcae veftigia pro. dere in oratione, adhibendis formis dicendi, quae apud veteres valebant. Refert id ad σεμνότητα Arittides Àoy. πολ. p. 162. Sic .Eunap. de Sopoli Sophiita p. 128. εἰς τὸν ἀρχαῖον χαρακτῆρα τὸν λόγον ἀναφέρειν βιαιόῥμανο , dicen- di genus ad prifafeculi chavatferem et formulàm annixus efi efingere. Eos antifuarios dicebant recentiores Rhe: 'tares. vid. Áuct. Dial. de corr, elog. Cap. 21.
"Apo oxo pem, figurae orationis, quae antiquita. tem olent, et ut mox ipfe Dionyfius Comp. 23. p. 172. explicat, ὅσοις σεμνότης Tig, ἢ βάρος, ἢ πῖνος πρόσεςιν. Opponuntur τρυφερὸ, et μαλακα, ἐν οἷς πολὺ τὸ ἀπατη. λὸν ἐς! καὶ ϑεατρικον. Quintil, VlIT, 5, 24. quaedam vetera, inquit, vetuflate ipfa gratius niteut, — Haec funt illa ipfa ἐρχομοπρεπῆ. BE |
Ασημος, Φωνὴ, vox, quae vel forma, vel fignifi- catione turpis eft." Ariftot. Rhet. III, 2, 34.
Ασιγμοιν ῳδαὴ, odae, quae carebant litera e. v. Diony(. Compof. 14. p. 80. |
᾿Αφασίαφοὸον, quod ad φάσιν referri non poteft, h,
e, eiusmodi genus orationis, ia quod nulla pars. 9Xx0&Uy vel (tatuum cadit. Tale eft ex difciplina Rhetorum τὸ edo; λόγου πανηγυρικὸν, de ηηο Au&or Prolegom, ad Schol, Hermog. Tom, 2. Ald. Rh. p. 15, τὸ πανηγυρικὸν 'ἀφᾳσία»
4 AZT — ᾿.
ἀφασίαεον ἐφ." ἐπειδὴ ὁμολογουμένων ayuSUv dem. αὔξησιρ. Et mox e Porphyrio: τὸ πανηγυρικὰν ovx! ὑποπίττει τῷ T&p] τῶν φςάσεων λόγῳ. ἐπειδὴ a) μὲν φάσεις cu DiBoAiay ἔχουσιν ἀμβισβητουμένων πραγμάτων, τοὶ δὲ ἐγκώμια ὁμο- λογουμένων αὔξησιν ἀγαϑῶν. Ψῇ etiam funt verbo sasix- ζεαϑαι » ut Syrian. ad Hermog. p. 28. 1. c. τὸ πανηγυρικὸν οὐ ςασιάζεται, hoc eft, asaaíxsóy ἐςί.
'Asís, quae et δὐδοκιμοῦντα Ariftoteles appellat Lib. ΠῚ. Rhet. 10. fünt in fingulis verbis et in fententiis, quaecunque nobis placent et iucunda funt propterea, quod nos in rei cognitionem celeriter ducunt. Demonftratio Ariftot. eft haec: τὸ uxv39xvey ῥᾳδίως, ἡδὺ Φύσει πᾶσιν ἐςίν. ὅσα δὲ ὀνόματα ποιξϊ ἡμῖν μαίϑησιν, ἥδιςα. ἡ μεταφο- ρα ποιό; τοῦτο μάλιςα,, καὶ αἱ τῶν ποι" τῶν εἰκόνες. ᾿Αναγο" μὴ δὴ, τὴν λέξιν καὶ ἐνθυμήματα ταῖτα ἄνα ἀτᾶα, ὅσα “ποιᾶ! ἡμῖν μάϑησιν ταχέξϊαν etc. διὸ ovra τὰ ἐπιπόλαια ἐν- ϑυμήματα εὐδοκιμᾷ, Tovrés:, τὸ παντὶ δῆλα καὶ ἃ μηδὲν ἀξ! ζητῆσαι" οὔτα ὅσα, εἰρημένα, ἀγνοούμενά dew* ελλ᾽. ὅσων X ἅμα λεγομένων 3 γνῶσις γίγνεται, ἢ μικρὸν Usepíces ἢ διάνοια. κατὰ δὲ τὴν λέξιν, ἐὰν αἀντικοιμένως λέγαται, ἐὰν ἔχῃ μεταφορὼν, ἔτι εἰ τὸ πρὸ ὀμμάτων ποιᾶ. dé ἄρα τούτων φοχαςξαθαι! τριῶν, μεταφορᾶς, αντιϑέσδως, ἐνερ» ψείας. Vnde εἰ τὸ «sov καὶ καχεῤῥινημένον iunxit Ari- ftoph. Ran. 931. de quo vid, voc. ἀποτορνθύειν. ^ Suidas in xsétx λέγεις, explicat ro πολιτικὸν, de cuius fignifica- tu vid. fuo loco. «séie; etiam Longino 54. 3. dicitur, qui iocos molitur, et ciere vult. v. voc. ἀφεῖσμιοί, ZEE
᾿Αφεϊσμοὶ, facetiae, feine Scherze. Longin. 34,2. Demetr. Eloc. 128. ἀφεϊσμοὶ οὐδὲν διαφέρουσι σκωμματων. Pertinent ad λόγον γλαφυρὸν, et ad χάριτες τοῦ λόγου. Vnde et τὸ αφεΐζροθαι dicitur de iis, qui politis moribus praediti funt, facetis, elegantibus, venuftis; ut Philoftt. in Vita Scopel. p. $19. προσφυὲς τοῖς Ἰωνικοῖς τὸ ase: 5090s cuius antea fere fynonymum pofuerat τὸ ἐπίχαρι Φύσες ἔχειν. De iocis et facete diis Philoftr. Vit. Soph. I. p. $40. ubi per fynonymiam τὰ dy reg παιδιῶς͵ λεχϑέντα dicuntur. Eosdem αἀφεϊσμοὺς mox Philoftratns dicit τὸ ἐπίχαρι, leporem. Denique ἀφεϊσμὸς eft figura orationis, qua fimulamus aliquid tacete velle, quod tamen dicimus, ut definit Herodian. περὶ σχημ. in Villois. Anecd. T. 2.
- 94. Alii autem. hanc formam ad παράλεψιν fe- erunt
"Aqu y-
. " , Pa . . M * M 1 - "» Nul 2" Ux
| AZT ᾿ 45 "AcuyxpórgToc, λέξις, quae fit, vid. in voc. cvy- δεδκβοτημένη. |
᾿Ασύμμετρον, κῶλον, membrum orationis, quod iuffam proportionem non .habet. Dionyf. Comp. 23. P: J 72. 1 ?
'AaóydaTog, λέξις, dictio disfoluta, brevis, Ari- ftot. ΠΠ, 19. fin. ubi haec laudat: ὥργκα, ἀκηκόατε. ἔχε.- Ts. xpiyars, Eandem Dionyf. in Iud. Lyf. cap. 9. diaAsAv.. μένην et σύντομον VOCAt. αἰτόλυτον καὶ ἀσύνθετον λόγον iün- git Sophronius apud Photium Cod. 5. ubi hanc formam . dicendi dixerat αφοριφικὸν χαρακτῆρα, conci[am, veluti fruftulatim appofiram. δὶς et τὸ ἀσύνδατον laudat Philo. ftrat. in vit, Antiph. p. 607. ὃ μάλιςα ἐπιφολὴν λαμπρύνει. Contraria nimirum eft periodica di&io. v. Aquil. Rom. Fig. 41. p. 184. et Schol. Aphthon. Progymn. de Ethopoeia. Berger de nat. pulcr. or. p. 171. fqq. Alium fenfüm a rz ϑέναι! habet ro ἐσύνϑετον. Sic Longinus 1:0, 6, προ- ϑέσεις ἀσυνθέτους vocat particulas, quae componi ne-
ueunt, ut ὑπ᾽ et ἐκ, quas tamen compofuit Homerus 1l. ó , 628. vr ἐκ ϑανάτοιο. |
᾿Ασύφατος. cf. voc. evyisdyaj. ἀἄσυς. πλάσμα dicitut. —
Rhetoribus, argumentum dequo in iudicio disceptare non li^ cet, quod in iudicio sos confiflit, 'Tale eft, fi quis accu- fatur, quod τινα ἀποκήρυκτον in convivio verberaverit. Hoc ζήτημα, inquit Sopater disup. cr. p. 385. Ald. Rh. T. 1. a nonnullis putatur ἀσύσατον, ὅτι &roxypuxróc ἕξιν, Οὐ συνίξαται γὰρ ἐπὶ τοῖς ἀτίμοις ἡ κρίσις. Talis αἰτία erat ἄδικος, vel πεπανουργουμένη. vid. Philoftrat. Vit; Soph. 1I. p. 596. in vita Ptolemaei. Fortunat. Rh. p. 39. quaeast depulfimem son habent, aut quae. impudentem aut. turpem habent intentionem, a Graecis dicuntur acósara. — Fiunt autem quatuor todis, cum nempe caufa eff. Y) ἐλλέάπουσα 2) ἐσάφουσα 3) μονομερὴς 4) ἄπορος: de quibus quaere jn fingulis vocc. Alias τῶν ἀσυφάτων fpecies Fortunatianus his nominibus appellat, vtiepé(ovca , ἄχρωμος, ἀδύνα- Tog, ἀτέϑανος, ἀπρετὴς, ἀναίσχυντος, παρ᾽ ἱφορίχν, ἄλο- γος. cf. Hermog. περὶ «xs. p. 20. Ald. T. 1. ubi τοὶ ἀσύξα- Tx hoc modo recenfet: t) τὸ μονομερὸς 2) rà ἰσαάζον dio- λον 3) τὸ κατὰ TO &vríepo(ov 4) xara τὸ ἄπορον 5) κατὰ τὸ ἀπίθανον 6) κατὰ τὸ οαἰδύγατον 7) κατὰ τὸ ἄδοξον ) κατὰ τὸ ἀπερίξατον. |
᾿Ασφα.
46 AEQ
! "Ae aix, τῆς γνώμης, dicitur eà indoles vel ra. .tio fententiae, qua non elt contraria alicui, neque adeo periculum dicenti affert. Dionyf. Act. Rhet, 11, 9. p. 410. cf. feq. voc. | MM
᾿Ασφαλέφεθϑαι, τὰς μεταφορὰς, mitigare duritiem etetaphorarum , corrigere. Demetr. Eloc. 86. ldem mox dicitur, ἐσφαλῶς μεταφέρειν. Sic.et ἐσφαλίζεοϑαι λόγον dixit Alexander περὶ σχημ. quod fic figuris, προδιορϑώσει, ᾿ἐπιδιορϑώσει, προϑεραπείᾳ, quibus ea mitigantur, quae videri polfint cum aliorum oZlenfione dici. Qua quidem opportunitate ufus, dicam, quid de loco vexato Menandri , Rhetoris map! ἐπιδεικτ. Lib. ]. Cap. 5. p. 39. ed. Heeren. fentiam. ^ lbi de hymnis phyficis expofiturus Rhetor, haec praecipit: πρῶτον τοίνυν τόδα περὶ αὐτῶν ῥητέον, ori ἐλάχιζα μὲν τοῖς ἀσφαλεφέροις τὸ ἦδος ἀρμόττει, uus δὲ τοῖς ψυχροτέροις uc] μεγαλονουφέροςς. Ad h. l. Celeb. Heeren τοὺς ἀφαλεςέρους vertit, poetds qui altiores fpiritus ducunt, propterea quod opponantur οἱ ψυχρόκεροι, fimul. que illius vocis fignificationern prorfus sevam appellat mirabundus. Primum autem non poteft intelligi, quare Menander nova et caeteris Rhetoribus inaudita fignifica- tione vocabulum iftud efferre voluerit. Nam τὸ ἀσφαλὲς «et quaecunque verba inde derivari poffunt, femper et ubi. que notionem froderationis cuiusdam, caflitatis, cautio- fiis, fecuraeque veluti tranquillitatis habent, quam aliquis in oratione conformanda adhibet, aut ex füperioribus fatis elucet. Deinde fi ftatnamus τοὺς ψυχροτέρους ἢ. 1, oppo- ni , quaeritur, quo tandem modo οἱ ψυχρότεροι et μεγα- AcvoUsspor coniungi poffint, cum utrorumque plane .con- traria indoles fit (cf. voc. Ψψυχρός), ltaque ego pro «ju- «ροτέροις neceffario corrigendum: cenfeo ἐμψυχοτέροῳς, (Sic in Ariftot. Rhet. l. 9. pro εὔψυχον Victorius in MS. Cod. reperiebat ψυχρόν.) Iam omnia cohaerent, et recte opponuntur. Omnem locum ita intelligo: τρία. πος genus hymnorum convenit iis fcriptoribus, qui moderato Jedatiorique ad fcribendum animo accedunt : - maxitue. vero ἐϊδ, qui acriores affeltus. coucipere, altioremque fpiritum ducere queunt. * Ergo ἀσφαλέφεροι erunt noftratibus, rs hige, behutJamere Genies ,, denen es an. Kühnheit der . Phan tafie, uid au Dreifligkeit fehit, im Gegen/atz von. dus χοτέῤοις καὶ μεγαλονουφέροις, feutigen, Phaniafigc uad — Bilder - reichen Genies, denen der. erhabene , kWhue , grofís Ausdruck gelüufig .ifi. — Quod autem idem Menander ες ΄ ^ ep.
, 4
ΑΣΧ 41
Cap. 8. iungit £pusveav ἀσφαλεςέραν καἰ κομιψοτέραν, bene - fe locus habebit, ἢ intelligamus lenitatem orationis eam. (r0 ἀσφαλὲς) quae aliquam ex ornatu et nitore quodam commendationem habet. Huic iam opponitur ἢ cspyoré- ρα, h. e. fplendide gravis elocutio. |
ἸΑσχολος. Quintil. XI, 3. fub fin. iwotiofam actionem, quomodo a Graecis Popilius transtulerit, dictam effe tra. dit, quae habeat pronuntiationem mimis vultuofam, gefti- culationibus moleflam, et vocis mutationibus vefultantem. Eam igitur interpretes ad h.l. ftatuunt Graecis appellatam ' ἄσχολον ὑπόκρισιν. ΕΝ | |
᾿Ατεχνίτευτος, ὁ τῆς ἀρβμονίας χαρακτὴρ, com- Ῥοβέϊο orationis artis expers, fimplex. Dionyf. lud. Lyf. 8. Syrionyma funt dmo/jroc. ἀνεπιτήδευτος, οὐ κατὰ TéX- γὴν.» αὐτομάτως, quae omnia in hoc loco coniunguntur. -
Ατεχνος. rx ἄτεχνα fcil. ἐπιχειρήματα, argumen- ta, quae ab inartificialibus petuntur, dicuntur Rhetoribus, quae fiunt éx legibus fcriptis, ex pactis et conventioni. bus. Nam in iis cognofcendis nulla oratoris arte opus eft. vid, Anonym. de Rhetor. in Collect. Fiícher. p. aoo. De πίξεσι ἀτέχνοις, et ἐντέχνοις vid. quae diCta funt in voc. zísic. | |
"ATovía, Hermogeni dicitur vitium periodi ex de. feCtu numeri oratorii, (eis periodi/cher Misklang) ut cum in periodo trimembri non omnia membra paria funt, fed apodofis longior protafi, unde oritur illa &vov/x aures non implens, fed deftituens; περὶ εὕρεσ, IV. p. 170. Deinde &revía Φωνῆς etiam imbecillitas vocis , eine /chwache Stim- $56. vid. Suidas in Ἰσοκράτης, et quae dicta funt ad
| vOC. τόνος. |
e
"Arovyoc, qui remiffori oratione utitur, Dionyf. Cen- fur. δ. 5. p. 434. Apud Libanium in Orat. ad Montium, Demofthenes dicitur ἀτονώτερος τὸ πνεῦμα, quatenus in- - firma latera, et anguftum fpiritum habebat, quo vis et robur dicendi minuebatur. Dionyf. in lud. Demofth. 20. p. 1011. Ifocrateam orationem dicit £zovoy καὶ λαβὲς oU xparo4xc ἔχουσαν, elumbeni, et nervis sdoneis carentem. v. λαβή. Contraria huic forma σρογγυλωτέρα dicitur. Sic et de lfocrate Photius Bibl. Cod. 61. Eunapius de Epipha- nio: τὸν λόγον ἀτονώτερος, im dicendo remtifjus et. lam-9 . guidus. '
"Arosa,
48 ATO
'Arotr/a , afperitas, quse oritur ex incommoda lite- rarum in verbis collocatione Dionyf. Compof. 12. — τὸ ἄτοπον autem Rhetores quoque dixerunt τὸ ἀκατάσπευον,
, emrodeifiy μὴ ἔχον, ut 'Tzetz. ait Chil, V1II, 159. τόπους roig ἀποδείξεις δὲ Φαμὲν καὶ ἐργασίας.
Αὔϑαξδες, τὸ, quod mairflatem habet, ut verba per: egrina in carminevepico. — Synonymum fere eft τὸ σαμ- νὸν Ariftoteli Rhet. III, 3. Apud Bienyf, Compof. 22. p. 165. iungitur τὸ ἐρχαϊκὸν xa) αὔϑαϑδες κάλλος, autiqua et fevera pulcritudo, de ratione dicendi Thucydidea. — Lon- gino autem 22, 3. αὐϑάδης eit durus, a/per, aswpos, praefertim, in υἷι ὑπερβάτων, de quibus h. l. (ermo ett. vid. voc. ἀπηνής. ——
-^' AíS$éxacoc, &Eopovíz, compofitio orationis prat- (rata , frigida, Jevera. Dionyf. Comp. 22. p. 150. vid. .Valken. ad Eurip. Phoen. p. 180. Hefych. αὐϑέκαφα. ἀπλᾶ" &Uyqpa. Et αὐϑόναςος, αὐφηρὸς τῷ λόγῳ.
. Αὔξησις, exaggeratio,a nonnullis Rhetoribüs defini- tut λόγος μέγεϑος περιτίϑες τοῖς ὑκοκεαιμένοι. — Hanc au- : tem definitionem Longinus 12, 1. reiicit, et ita ftatuitz συμπλήρωσις ἀπὸ πάντων τῶν ἐπιφερομένων τοῖς πράγμαδσε μορίων καὶ τόπων, ἰσχυροποιοῦσα τῇ. ἐπιμονῇ τὸ XaTEdXSV- ασμένον, expieta omnium rei adiunttarum partium colle- Bio, immorando roborans id, quod iam argumentis firma-
tum cfl... Mox eam a víser h. e. argumentatione, diftin- guit ita: αὔξησις vim addit argamento, ut fentiatur; πὸ . $i autem rein demonftrat docendo, ut credatur. — Apud eundem Cap. 38. 2. αὐξητικῶς λέγειν, augere dicendo rem. De αὐξήσει ἐν δίκαις disputat Hermog. περὶ dervor. p. 38. — Menander Rhet. in disp. m:3. αἷς: αὐξήσεω; οἰκῶον TO προσεκτικὸν ποιέῖν TOV ἀκροατὴν, καὶ ἐπισρέφειν ὥσπερ με. wisuy ἀκούαν μέλλοντα. Ergo quaecuuque animum au- . ditoris ita praeparant et afficiunt, ut vel attente audiat, vel cupidus fiat terum (equentium, ea funt av£yrixd, quia. ex hoc artificio aliquod pondus accedit ad res traCtandas. Sic Ariftoteli Rhet. I, 9. αὐξητικὼ funt, quae ad augen- dam laudem, et amplificandum vitium valent. — Deinde nonnulli, qui partes orationis conftituebant, pro ἐπιλόγψ. qui vulgo dicitur, αὔξησιν dixerunt, tefte Scholiafte ad Hermojg. περὶ svp. p. 353. Ald. αὔξησις ὁ ἐπίλογος. καὶ γὰρ ἕνεκα τοῦ ϑυμικὸν ποιῆσαι τὸν ἀκροατὴν ἢ ἱλαρὸν ἐπινενόῃ- τῶι ὁ ἐπίλογορ.
A'TZ | 0 49
Aít3pód, cpuovyía, compofitio aufters, quae ver. borum ufu et iunctura ita comparata eft, ut quaedam vas ftitas, ruditas et robur appareat. Dionyf. Comp. Cap, 22. Stueram appellat Quintil. IX, 4. 97. et 128. qui et S. 120. feverum et iucundum opponit. vid. Gefner. ad Quin- til. 1. c. Cap. 4. 64. |
Αὐτοκαβδάλως, tenuiter, fummi/e, idem quod
σὐτελῶς, Ariítot. Rhet. III, 7. — αὐτοκάβδαλον etiam,
quod temere et repente natum eft oratori, v. ὁ, fi quis nullo prooemio utitur, et ftatim ad rem accedit. Hoc quandam negligentiam prodit. Ariftot. ΠῚ, 14. fub fin. He- fych. αὐτοκάβδαλα, αὐτοσχιέδια χοιήματα, ἢ εὐτελῆ-
- 2» *. 3. ' N Αὐτοματισμός. vid. voc. αὐτοσχεδιάζειν." ὁ
v Αὐτουργοὶ, περίοδοι, | periodi non affeXato ffudio |
fí&ae, (ed velut fponte et ex re natae, fimplices. Dionyf. Demofth. 39. p. 1072. | |
Αὐτοσχεδιάζφειν. πολλὰ aíror stia er μέτρα ἡ Φύ. σις, multos verjus natura [ponte effundere foiet, non fludio quaet(itos. Ita Dionyf. Compof. 25. p. 200. ubi is mox αὖ» τΤοματισμὸς dicitur, Jerk der. Natur, nicht der. Kunfl, cui opponitur ἐπιτήδευσιὶς; flud;um. | Deinde αὐτοσχιέδια et ἀνεπιτήδευτα iunguntur p. 204. — Demetr. Eloc. 224. διάλογος μιμᾶται αὐτοσχεοιάζοντα, in dialogo imitamur fer monem familiarem, fine meditatione et repente factum. Hinc et αὐτοσχεδιάσματα Ariftoteles Poet. Cap. 4. dicit de verfibus fine praeparatione et temere füfis, neglecta arte, ornatuque, quod eft opus meditationis et ἐργασίας. ' Et Alexander Rhet. περὶ σχημ. τὸ αὐτοσχεδίως λέγειν op- ponievg απὸ παρασκευῆς, naturam, arti. Eodem modo Ariftides περὶ λόγου mom. p. 654. vid. voc. αὐτοφυήφ. Alia, quae τῷ αὐτοσχεδιάςδιν (pro quo et σχεδιάζειν et αὖ» τόϑεν λέγοιν dicunt) opponi folent, haec tunt: τὸ xara exeuxQey, TO σκέψαι, ut ἐσκεμμένον 5xew, meditatum venire ad cauam, ἐσκεμμένα λέγειν, ἐξ ἑτοίμου Aéyew. cf. Hermog. περὶ dewór. p. 38. et Gregor. ad Hermog.
Cap. 17. inprimis autem Euftathius ad Hom. Il m.p. 1063...
ubi copiofe illam vocem explicat. Ad ro αὐτοσχεδιάζειν
etiam pertinebat τὸ ϑείως λέγειν, h. e. veluti ex afflatu
quodam divino dicere, ubi non opus effet praevia medi- tatione. Philoftr. Vit. Soph. I. p. 509. de Aeíchine: Toy dà αὐτοσχέδιον λόγον σὺν supoíg καὶ ϑείως ὀιατιϑέμενος.
D | IZ t
- Pd
50 | A'TT -
Et!mox: τὸ ψὰρ ϑείως λέγειν οὔπω μὲν ἐπεχωρίχσε σοῷ;- «Gv σπουδαῖς, ἀπ᾿ Αἰσχίνου δ᾽ ἤρξατο, ϑεοφορήτῳ ὁρμῇ ἐποσχεδιάφοντος, ὥσπερ οἱ τοὺς χρησμοὺς ἀναπνέοντες. ἘΠ Suidas de eodem: πρῶτος δὲ πάντων τὸ ϑείως λέγειν ἤσκη- σε, διὸ τὸ σχεδιάζειν ὡς ἐνθουσιῶν. De omni ftudio τοῦ αὐτοσχεδιάζειν Rhetoribus et Sophiftis foleuni cf. Crefoll. 'Theatr. Rhet. III, t1.
Αὐσοφυὲς, nativum in oratione, contrarium τοῖς φεποιημένοις, arte fatis, , et cum artificio quodam elabo- ratis. v. Dionyf. lud. Ifaei 7. — Demetrius Eloc. 27. 30- poc τέχνης οὐ d&raj. ἀλλα déi τρόπον τινὰ αὐτοφυξ ἄνα; τὰ λεγόμενα. Addit: ἀἑπλοῦν ap εἶναι βούλεται καὶ ἀποίγτον τὸ πάϑος. Alio loco S. 30. τὸ «αὐτοφυὲς εἰ ἀφρόντιφξον iungit, in quibus gratae negligentiae pars aliqua cernitur. Quiuam fitA2yoc αὐτοφυὴς, qui idem etiam αὐτοσχέδιος didi . folet, explicatum eft a Photio Bibl. Cap. 61. ubi de Aefchine Rhetore: às] dà ὁ λόγος αὐτῷ ὥσπερ αὐτοφυὴς καὶ αὐτόσχό- διος, οὐ τοσοῦτον διδοὺς ἀποϑαυμάζςειν τὴν τέχνην τοῦ &V- ὁρὸς, ὅσον τὴν Φύσιν. ΑἸΐο loco Cap. 67. ubi de eadem fimplicitatis virtute loquitur, ita rem enunciat: doxéi αὐ. τοσχεδίᾳ πῳς κὐτῷ συγγεγραῷϑα!. ἐμφύτῳ γὰρ ὁ λόγος ἀν- ϑῶν χάριτι, τὴν ἐκ περιεργίας oU τι προσήκατο μόρφωσινι Suidas: αὐτοφυέφατον. μὴ ἐπίπλαφον. ἔχουσαν κάλλορι Huc pertinet locus Auct. Dial. de cauff. corr. eloq. Cap. 6. ult ,Extemporalis audaciae, atque ipfius temeritatis; vel praecipua iucunditas eft. Nam in ingenio quoque, . ficut in agro, quanquam alia diu ferantur atque elaboren- . tur, gratiora tamen, quae fua fponte na/cuntur. — Haec funt plane illa αὐτοφυά. Eodem fenfu innata et arceffita fibi opponuntur a Quintil. IX, 3. 74. Per fe frigida et in- anis affeCtatio, cum in acres fenfus incidit, ímnata vide- tur effe, non arce[Kta.
(6,
Αὐχμηρὸν, fqualor in oratione, ex fitu antiquitatis inprimis oriundus. Dionyf. Compof. 3, 5. vid. voc. z;veg.
— 'A(a]), quas Dionyf. Iud. Lyf. 13. cum τόνοις iun- git, funt veluti nervi quidam dicentis, adfeCtus et vehe- mentiae illius interpretes, maxime tamen in compofitione et ftru&ura verborum, ut videtur, vid. voc. τόνος. Dionyfius ibi plura coniungit, quae unam virtütem παϑητικὴν orato» ris efficiunt, ut. et ϑυμὸς, πνεῦμα etc. Locus. omnis hic eft: ὑψηλὴ δὲ ua] μεγαλοπρεπὴς. οὐκ Ésiy καὶ Λυσίου λέξις, οὐδὲ καταπληκτικῇ μὰ Δία καὶ ϑαυματὴ, “οὐδὸ,τὸ, πικρὸν, ἢ ' TO
τὸ δεινὸν, ἢ τὸ Φοβερὸν, ἐπκιφαίνουσα, οὐδὲ duc ἔχοι καὶ
τόνους ἰσχυροὺς, οὐδὲ ϑυμοῦ καὶ πνεύματός ἐξὶ μεφή " ἀσφα-: λής τε «ἄλλόν ἐξιν, ἢ παρακεκινδυνευμένη, καὶ οὐκ ἐπὶ το- σοῦτον ἰσχὺν ἱκανὴ δηλῶσαι τέχνης, ἐφ᾽ ὅσον ἀλήϑειαν εἰκαά. σὰ! Φύσεως. cf. fimilis locus Diony(. de vi Demotth. Cap. 34. p. 1001 ubi eodem modo pog et τόνος τῆς λέξεως iungitur, vid. voc. βεβαία, |
"Ap ελὴ e, περίοδος, feriodus-fimplix, qüae et dici. tur μονόκωλος. Ariftot. Rhet. Ill, 9: vid. voc. ἁπλοῦς. — 70 ἀφελὲς, fimplicitas Dionyf. Comp. 3, t. τὸ ἀφελῶς M. γεῖν igirur opponitur τῷ γλαφυρῶς λέγειν, et ἀφελὴς Φρά. σις τῇ Φυσικῇ iungitur Dionyf lud. Ifocr. a. cf. voc. iex γός. llermogeni περὶ ἰδ. 11. p. 312. ἔννοιαι ἀφελεῖς fünt v, c. hominum, qui non fünt fictis moribus, rufticorum, ins fantium, quales funt apud Anacreontem, et Theocritum inultae; deinde quae de rebus obviis in vita commüni νὰ]. garibusque exponunt. De λόγῳ ἀφελᾶ Ariftidis eft libet fingularis, 1n cüius principio docet, quid ipter λόγον o». λιτικὸν et ἀφελῃ interfit, quae quidem genera eiocutio- nis fibi invicem contraria fint. ' lbidem ἀφελῆ vojuxrx dicuntur ἐπλᾷ, ἐπίκοινα, ἄδοξα, καὶ ταῦτα ἀπὸ ἀδόξων τῶν ἐπιχειρημάτων λαμβανόμενα. Porro σχήματα ἀφελῆ Ariitidi funt «veiuéyx, ἀπλᾶ, μηδένα ἔλεγχον ἐμφαίνοντα, εἰ his opponuntur πολιτικαὶ , nimirum τραχέα, fux, ἐλεγκτικά. — Deinde p. 667. ἐν τῷ αφελᾷ λόγῳ οὔτε βία ἐξὶν οὔτε ϑυμὸς, οὔτε σφοδρότης οὔτε ἡ διάϑεσις ἡ τῶν πραγμάτων τοιαύτη τις ἐςΐν, — His iisdem fignis genus οὔᾶ- tionis philofophis aptum defcribit Cicero Orat. 19..,, Mol. Jis eit oratio Philofophorum, et umbratilis, nec fenten. tiis nec verbis inftructa popularibus, nec vincta numeris, fed foluta liberius: nihil iratum.habet, nihil invidum, ni hil a::ox, nihil mirabile, nihil aí(tutum: cafta, verecune da, et virgo incorrupta quodaminodo. * — Huic opponit orátorlum geuus dicendi, duod Χολιτικὸν Ariftides appel. lat. Huc egregie quoque pertinent illa Quintiliani XI, r. füb finem? ,, Simplícitas illa, et veluti fecuritas inaffeCta- tae orationis (quae ett ipfa αφέλεια λόγου) mire tenues Caufas decét, tmnaioribus illud admirabile dicendi genus tagis convenit. ,, Idem Lib. IIT, 4. 87. ** àpéAeiz fimplex et inaffettata habet quendam purum , qualis et in feminis cernatur, ornatum, οἵ [ἀπε velut quaedam ex tenui dili: gentia circa proprieratem fignificationemque munditiae; - cf. Lib. X, 1. 82. in iudicio Xenophontis, ÉEandenr et Pf.
Da tarcho
52. |" AQH
. tarcho de ἀφελείας vi atque indole fententiam effe, patet ex Lib. de malignit. Herodoti, p. 393. Tom. 1X. Opp. Reisk. λέξις (Herodoti) àpsAyc, καὶ δίχα πόνου, καὶ ῥᾷᾳ» δίως ἐπιτρέχουσα τοῖς πράγμασιν. ldem in Lycurgo Cap. 21. λέξιν ἀφελῆ καὶ ἄϑρυπτον iungit, eamque δά εὐζηλίαν refert, quae plane τῆς ἀφελείας vim habét. Denique τῇ ἀφελείᾳ λόγου opponitur contrarium vitium τὸ ταπεινὰν " καὶ ἐξηυτελισμένον ap. Photium Bibl. 85. ubi de Olympio-
doro τῷ λίαν τακεινῷ xo) ἐξηυτελισμένῳ καὶ ταύτης (αφε- λείας) ἐκπίπτει. | | |
᾿ΑΦήγησις, Hermogeni περὶ ἰδ. T. p. 30. eft nuda yerum expofitio, quae neceffaria tantum in negotio aliqua proponit, et minus neceffaria praetermittit. Vnde etiam verbum αἰΦηγέϊαϑαι! apud Hermogenem eandem vitn habet; diverfam quidem ab ea, quae convenit τῇ διηγήσει», quae proprie dicitur narratio, quatenus eft pars orationis inte- grae. Hinc patet, quaenam fint σχήματα ἀφηγηματικὰ apud Ariftid. π. Aoy. πολιτ, p. 658. ubi illa τῇ σαφηνείᾳ fervire docet. v. voc. διήγησις.
᾿ΑΦορισμὸς, qui et διορισμὸς, defcriptio rerum per veprehenfionem , quae exprimit et corrigit vim /ententiae e$ , poteftatem. — Quae potefl. videri fpecies emendationis. Sio Iul. Rufinian. 14. Praeterea ἀΦορισμοὶ dicuntur. etiam |bre- ves fententiae , quae per fe ipfae fenfum perficiunt. Her- mog. περὶ id. I. p. 74. ad quem locum Scholiaft. Anon. in Ald. Rhet. T. 2. p. 392. ἀΦορισμὸν explicat: τὸ πολλὴν ἔννοιαν ἐν ὀλίγοις ῥήμασι περικλείειν. — Vnde &(opisimog χα- ρχκτὴρ Sophronio apud Photium Cod. 5. p. 9. dicitur δον» eijum genus /cribendi, ubi omnia brevibus fententiis et ἀπεριοδικῶς dicuntur, querh mox appellat λόγον ἀπόλυτον waj ἀσύνϑετον. Apud eundem Cod. 44. τὴν Φράώσιν ἀφορι- φικὸς, fcriptor concifus. | | |
᾿ΑΦορμὴ. materies, unde fieri tra&tatio alicuius fcripti aut carminis poteft. Sic Menander Rhet. dp. p. 596. ubi de hymnis Deorum ἀποπεμπτικοῖς agit: ἀφορκα, "ἢ ὑποβέβληται τοῖς τοιούτοις ὕμνοις ἡ χώρα, ἣν καταλεῖπ «πε, καὶ πόλεις καὶ ἔϑνη. — Alio loco ἀφορμαὴ ἐπαίνων, Ὦ. e. rri aa- teries laudationum, five momenta et loci illi, ex quibus ρα τὰ» dare rem poflis. De his ἀφορμοῶς λόγου copiofe expofaait Ap(ünes Art. Rhet. p. 711. fq. Ald. Eodem fenfu Lucianus Rhet, praec. 18. ἀφορμὰς et ὑποϑέσεις iunxit.. Suidas xe- €enfet 'Thrafymachum Rhetorem, qui ἀφορμὰς yropisecce τ deripferit,
᾿ΑΦΡ $3
fcripferit, h. e. capita et locos, unde materies dicendi, re. fuütandi, confirmandi etc. depromi poífunt. ^ Vnde et ἀφορμαὶ) dicuntur ipfa argumenta, feu rationes fefe expe. diendi contra adverfariorum cavillationes vel reprehenfio- nes. Sic Vipianus ad Demofth. Androt. p. 435. ϑαυμα- «oc Φαίνεται ὁ ῥήτωρ. δεινὸς yep καὶ ἐν ἀπόροις εὑρῶν ἀφορ- μος, h. e. ibi quoque (6 expedit. dicendo, mbi dificil ef viucendit ratio. cf. Diouyf. Iud. Lyf. 15. et alibi. |
᾿ΑΦροδίτη, venuflas, l'eneres orationis, fuavitai. ^ Dionyf. Comp. Cap. 3. ubi mox χάριτας. vid. omnino voc. χάρις. .
"Ax«pic, χαρακτὴρ τοῦ λόγα, opponitur τῷ δεινῷ ut vitium huic contrarium, et oritur, fi quis quaelibet turpia et indecora fine circuitu effert, numerum omnem orationis negligit, periodis longis auditores enecat, et fic porro. vid. Demetr. Eloc. 302. fqq.
"A*pvsx oc, λέξις, tenuis locutio, fpiritu carens, οὐ ταϑητική. Dionyf. Demofth. 30. p. 1012. vid. νος, ἔμψυ- xoc. Mox, cum huius formae exemplum attuliffet: A4. ξιν dicit λείαν et μαλακήν. Marcellin. in Vita Thucyd. p. 6. ἀψύχους συγγραφὰς appellat, veluti anima :arentes hi- ftorias, in quibus, non ut'apud Thucydidem orationibus res geftae diftinCtae fint, fed quae Ψψιλὴν διήγησιν habeant; trockne , geifllofe zdnnalen. |
B. |
Bá Soc, granditas, fublimitas orationis, i.&j. ὕψος Longin. 2. 1.
Ba 39, quicquid eft abstrufum et reconditum in fen- tentis. Sic fententiae purae, h.e. apertae et perfpicuae, dicuntur ἔννοια, καϑαραὶ μηδὲν ἔχουσαι βαϑὺ ap. Hermog. περὶ )δ. I. p. 26. ed. Sturm. |
Boivery, de curíü et veluti gradibus verfüum dici- tar, ut κατὰ δάκτυλον βαίνειν, ver/us pede dallylico ince- denies. Dionyf. Compof. 4. p. 21. Vnde et Bsfhyxol; ῥυϑμὸς, wunmersus orationis graviter. incedens, praefertim in fine orationis, ut fpondaicus. Cicero Orat. 64. de eodem fpon- deo: habet flabilem quendam. et mon. expertem. dignitatis gradum. . Contrarius eft ὁ &gxaejeic, velocius ruens, v. c. verbo monofylisbo, «el breyibus fyllabis, aut AsÀvpévoo,
! .D3. . . quem
54 BAK
quem τῷ βεβηκότι opponit Syrianus ad Hermog. περὶ eue διαίρ. p. 16g. Tom. 2. Ald. Rhet. ubi hoe genus nutrer epilogo tribuit ut et ἀσύνδετα καὶ κομματικώτερα᾽ κῶλα. Porro Dionyf. Comp. 23. p. 172. βεβηκυίας, ὡς ἀπὸ ςάϑο μῆς, τελευτὰς περιόδων dicit periodorum claufulas et fines velut ad amufífim procedentes. Aliis verbis defcribit p.: 184. κύκλον περιόδου εὔγραμμον καὶ τεταμιευμένον &xpoug ταῖς συμμετρίαις, abfo!utis dimenfionibus fattum. — fe. βηκυῖα σύνϑεσις vel λέξις eft diffio firma. fortis, fevera, cui fére fimilis eft x αὐσηρά, si)xpd , eine derbe, flarke. Manier des Zlusdruks, un 'iegenfatze einer frinen, fanften, zarten. Dionyf. lud. Thucyd. 24. p. 867. Vnde er ap. Phi. loftr. Vit. Soph. 1I. p. 6ot. iungitur σεμυσπρεπὴς τὴν aray- ψελίαν καὶ βεβηκῷς, notaturque fcriptor, cuius dictio gra«. vitatem et dignitarem habeat: quemadmodum latinis £sce- dere dicuntur fuperbis plerisque maieftatis cuiusdam gref.. fibus ambulantes, ut Dido Virbilio dicta Aen, I, 46.
Βακχεαία, τῶν λόγων, furor quidam dicendi, Longin, 42, 7. 'latoni tribuitur. Vnde et Baxx;svem , ceieajay, x0«. ρυβαντίὰν dicebantur Rhetores et Sophittae, h. e. corpore. omni canzuti , et bacchari, cum infolentius atque extültana tius fe gerebant in dicendo. vid. Philoltrat, in vit. Scopel, et Crefoll. Theatr. 111, 17. Et Longin, 16, 4. βακχεύματας dicit vehementem. animi commotjonem, quam fcriptor.
aut orator oftendit.
Bavaveov, τὸ ἐν λόγοις, illiberale, fordidum et tri. viale in oratione. Plutarch. in Corp. Arift. et Men. p. 387. Tom. !X, Reis, Iungit τὸ Qoprixdy καὶ ϑυμελικόν. Ad- dit: ὁ μὲν ἀπαίδευτος καὶ ἰδιώτης, οἷς ἐκᾶνος λέγει, αλίσε κδτα!. λέγω δὲ τὰ ἀντίϑετα καὶ ὁμοιΐπτωτα, καὶ παρωνυ- μίχῳ. Notantur itaque vulgares illi ('riptores, qui, quod ingenia et arte et doctrina vera hon poflunt, id fuco qua« dam figurarum, et protritis Rhetorum indo&torum artifl, ciis efficere ftudent, vid, quae ditta fünt ad voc. egae. . sas, 7
Βαρβαρισμός, Soldas in βαρβαρίζει" ἔπι δὲ βαρ» βαρισειὸς ἐκ τῶν κακιῶν λέξις παρα τὸ ἔος τῶν δὐδοκεμοῦνε . Twv Ἑλλήνων, ex difciplina Stoicorum rhetorica apuw . - Diog. Laert, VII, t. 40, cf. Sext. Empir. adverfus Grame mat. Lib, I, 10. et Quintil, I, 5, ubi docet barbari/rum. -
tribus modis accipi 1) cum verbum peregrinum orationi
jnferitur, quae Grammaticis βαρβαρόλεξις diCta ες vid. . ati .
. 4 . A ὑπο τσ
ΒΑΡ. | | 85
Charif. in Gramm, Putích. p.237. 2) ϑικῶς, ut ἢ quis, ali- quid minaciter aut crudeliter dixerit, barbare locutus exi- ftimetur, 3) adiectione vel detra&ione literae vel fyllabae.,
Boc, gravitas orationis et argumentorum, Dionyf. in Iud. Demofth. 34. p. rot. ubi adponitur τῷ τόνῳ τῆς λέξεως. Eadem alio loco ταὶ βαρῇῃ veluti pondera arguinen- tofum in Cenf. Orat. 5, 2. p. 427. Eunapius i in Vit. Proae- refii p. 117. de Anatolio Sophifta : : Φρονήματος ἐμπληϑεὶς xa] λόγων ὕψος ἐχόντων καὶ βάρος. -
Βαρύτης, gravitas in obiurgando atque expoftulan. do ap. Hermog. περὶ ἰδ. II. p. 294. ut eum orator iniüria immerito fe affectum queritur, aut cum meritis noftris ex- fpectata fortuna non refpondet, cum fecus, quam par fit, de nobis iudicatur, cum. fallimur opinione de amicis nos ftris etc. Pertinent ergo hae formae dicendi ad orationem moratam, ad 3Joc oratoris. Eiusdem βαρύτητος mentio. - nem facit Sopater διέ. p. 314. exemplo ufus hominis, qui fortunam fuam mifere conqueritur, defperatumque confi- lium cum aliqua, adfeffus vehementia exponit, — Vnde et. - iam paffim τὸ παϑος et βαρύτητα coniungit. [θὲ hac for« 1na dicendi egit quoque Ariftides περὶ λογ. πολ. p. 645. ex inftituto, ita ut in γνώμῃ , in σχήματι, et ἐπαγγελίᾳ quo- modo fe habeat, disputet. Detinit eam, quatenus in fen- tentiis et re dpfa infi it, hoc modo: ὅταν 3 πατηγορέιν Tie προάγηται αὐτὸς ἑαυτοῦ , ἢ τῶν οἰκοῖων τινὸς ἢ Φίλων. βαρὺ γὰρ τοιοῦτον ἄν ἄη ἐξὸν ἐπαινεϊν. xa ὅταν τὶ ἄτοπον G5XU- τῷ ἐπαράσῃ, ἢ προτείνῃ τοῖς ἀκούουσιν, 0 ux dy ἑκόντες δέ. £cuyro, Ad βαρύτητα etiam ὁ σχετλιασμὸς pertinet, qui ilius fere explicatio et declaratio eft. v. Apin. Rhet, P. 729.
Βασανίζειϑαι, dicitur oratio, cum artificiofis co. loribus et nimio apparatu inftruitur. Vnde illi fynony. mur iupgitur τὸ κατεπιτηδεῦσαι, quo verbo mimiwm /fu- , dium et cura ornandi fignificatur, cuius contrarium eft τὸ ἀληϑᾶ xa] Φυσικῷ χρώματι κοκοσμῆοϑαι, v. Dionyf. lud, "Thucyd. 42, p. 921. — βασανίζειν τὸ ἔπας ὁμοίως τῷ T.À- ^e Longinus 10, 6. de Homero dixit, eum elocutionem iid imitationern calamitatis ingruentis "torf t et finxit, ut in bis: ὑπὲκ ϑανάτοιο, — Nam particulae ὑπ᾿ et ἐκ nung contra naturam linguae in unum verbum coniunctae funt x. quam etiam τοῦ ἔπους φύνϑλαψιν. vocat. |
D 4 ! Bécis
46 ΒΑΣ
Bácic, exitus orationis, claufula, ἀνάπαυσις. Her- tog. περὶ ἰδ. 1. p. 78. cf. Cie. Orat. Cap. 65. iq. — sec περιόδων, claufülae periodorum Dionyf. Comp. 22. p. 149.. coll. p. 168. et Cap. 23. p. 172. uti τελευτὰς vocat. Hinc βάσις Demetrio Eloc. 206. eft finis τῶν κώλων, quatenus longis fyllabis ultimum verbum .conftat, et (óno longiori veluti moram elocutiorii facit, quae eadem et &dp« dicitur. vid. inf. voc. ἕδρα. Apud Longin. 59. occurrit βάσις ῥυϑ- μοῦ, quod Morus vertit, numeri incefJum, d«y σὴ der Melodie. Hefych. βάσις, ὁ ῥυθμὸς. πορεία, ὁδός. vid. ibi Interpp. Deinde fingulari fenfu βάσις etiam dicitur Her- mogeni de omni exitu exordti, quatenus orator argumen. tum illius conc[udit, et ad fequentia narrationemque transit. Sic περὶ εὑρέσ. Lib. I. p. 25. quatuor partes exor- dii ftatuit: πρότασιν, κατασκευὴν, ἀπόδοσιν, βάσιν. Nem- pe alio loco docet non irruendum eite iu narrationem, fed « potius ab exordio viam paullafim ad narrationem fternen- dam. Hoc ergo praeítat Bxcic. ^ Nam (fixívew fignificat inceffum gravem , circumfpectum et. lentum, cui contras rium eít τὸ τρέχειν. Sic Vlpian. ad Dematth. Olynth. 3. p. 22. τὸ συμπέρασμα γνωμικὸν ὃν σεμνὴν τὴν βάσιν TQ προ- X enim πεποίηκε. Lucian. Encom. Demottb., S. 7. μέτρα κώ- λων καὶ ῥυθμοὶ καὶ βάσις. Suidas in voc, βασίλειος ex Pbi- loitorg. Hittor. de Gregorii ftilo ait: «eic» βάσιν εἰς avy- γραφὴν dxsv ὁ λόγος, genus dicendi illi fuit folidius, et gravius. [δὲ mox dicitur φαϑερόρ. .
Βασιλεὺς, ἐν τοῖς λόγοι. Videtur haec formula folennis fuiffe Rhetoribus quibusdam et Sophiftis, qui eloquentiae fuae laudes fibi ipfi dicebant, et quos fatyra fua exagitat Lucian. Praec, Rhet. S. 11. Sie Rufus Sophi- fa praeceptorem Herodem appellavit λόγων. βασιλέα ap. Philoftr. Vit. Soph. II. p. 498. Eandem ob caufam Peri- clem ὁλύωπιον dictum, Plutarchus in vita eius comme... morat. Et Latini, fi cuius eloquentiam laudant, Deut in dicendo vocant, ut Cicero palfim; cf. Or. T, 23. 1], 42. cf. Crefoll. Theatr. 1, 7. et inprimis Cap. 9. Hinc Sophi- flae primarii, qui Athenis docebant, dicebantur adeo Tv. povvév, regnum habere eloqueutiae. vid. Crefoll. 1. c. IV. 2. p- 379. Eunap. vit. Maximi p. 72. de Iuliano: O'sóv τινα νομίσας τὸν Χρυσανϑιον ἐπὶ τῷ λόγῳ. Deinde apud eundem in Vita Proaeref. Vipianus ditus eft κρατῶν ἐπὶ λόγοις, h. e. artis rhetoricae profeffione nobilis. lbiet ἀρχὴ ἐπὶ τοῖς λόγοις Proaerefio tribuitur p. 110. quam ΙΏΟΧ βασιλείαν
mr icit.
ΝΕ , DER
BESB ᾿ 59
dicit. cf. p. 125. ibid. Simili fenfu, .at bono, dicebatur Ci: eero regnare in iudiciis, ut prodidit Quintil. X, 1. 112. Àt. arcem tenuere eloquentiae ΧΙ], 11. 28. cf. .Ep. Cic. VII, .24. et IX, 18. vid..quae notavit Wernsdorf. ad Himer. Orat. XIV. p. 617. ZEN
|. Βεβαία, σύνϑεσις, compofitio aut fttuCtura verbo. . sum fübilis, fortis, quae et dicitur ἀξιωματικὴ, μεγαλο-
-Ἐρεπὴς,, et oritur ex rhythmis nobilioribus, et dignitatem quandam habentibus, ut fpondeo, dactylo, iambo etc. Dionyf. Comp. 18. Quintil. IX, 4. 83. ,, Quo quique pe- des funt temporibus pleniores, longisque fyllabis sapis flabiles , boc graviorem faciunt orationem, — Simili fenfia Demetrius Eloc. 221. σύνϑεσιν βεβομοῦσαν dicit fimplicem, feveram , hoc additamento ufüs: καὶ μηδὲν ἔχουσαν $u3- μοειδές, Nam rhythmi ftudium ornandi, feverae illi fim- plicitati contrarium , fignificant. ᾿
Βεβαίωσις. Hermogenes περὶ δεινότ. p. 56, dupli.
cem methodum tradit, qua in narratione uti orator poffit; ἀναφορὸν h. e. teftimounii et auctoritatis ufum , et βεβαίω- σιν quae efficiat, ne adverfarius narratis rebus contradice- fe poífit, Itaque Gregor. ad ἢ. 1. Cap. 29. ἐπισφράγησιν explicat. | | |
Bía, κατὰ τὴν σύνϑεσιν Demetr. Eloc. 246. ubi huc refert τὸ δύσφϑογγον.
Bi sca, de oratione, quae vi et impetu fuo ad affenfüm vel affectum rapit, ut folet. παϑητικὴ λέξις, τά. ϑεσιν ἰσχυρά. Dionyf. Iud. Lyf. 13. Synonymum eft παρα- »xyxxcs. Deinde σχήματά βεβιασμένα, coa&fae figurae, in quibus formandis nimia ars obícuritatem et duritiem . adfert. Vnde eaedem dicuntur σχήματα πολύκλοκα xa] αἰγκύλα Dionyf. lud. Thucyd. 35. p. 899. cf. voc. σκολιαᾶ, et ἀγκύλως. Mox psg. 919. appellat βεβασανισμένον : vifi JeCtio corrupta eft ἢ. 1. Nam paullo inferius p. 921. ite» rum βεβιασμένον dicit. vid. tamen voc. βασανίζεοϑαι.
Βίωος. τὸ βίμμον δος λύσεων Rhetoribus dicta vio Íenta argumentatio, quae fit, cum adverfarium iisdem verbis premimus et coercemus, quibus ille confifus im judicium venerat, Hoc modo igitur quafi fagitta et telum ab adverfario in nos emiffum, in illum ipfum retorque- tur; ut apud Ciceronem pro leg. Manil. Cap. 20. cum Q. Catulus quaereret, / ἐκ uno Pompeio omuia ponerent , / | 5 qui
r4
5 DIE
quid de eo faffum efft, in quo fpem effent habituri? Cicerü τ κατοὶ βίαιον ὅρον καὶ λύσιν ita refpondet: quo minus certis . ^ ef hominum ac miuus diuturna vita, hoc magis respublica, dum per Deos immortales licet, frui debet fummi hominis.
vita atque virtute. cf. Hermog. de hoc genere περὶ. evpéc. Lib. Ill. p. 110. ubi in fine ita: ro fov παρίζησι TOU λεγομένου τὸ ἐναντίον, et appellat ἄδος λύσεων TQ παραδο- ξότατον καὶ ἰσχυρώτατον καὶ νριητικώτατον, partim qued praeter exfpectationem adfertur, de quo nec iudex nec adverfarius cogitarint, partim quod ad probandum maxi. me valet, quia eius firma conclufio eft, et fere neceffa. ria argumentatio, adeoque certam victoriam adfert. Vn. de et alio loco δίωωρ. «xc. p. 82. ὅρος βίαιος dicitur , fitis violenta, quae contrariuni adfirmat, quia habet in le ali^ qnid παραδοξον et ὑπερβολὴν quandam ἢ. e. oretiopem. confüetudini et veritati repugnantem: faoc autem dici- tur inprimis, quia ei pon facile refitti poteft: eft enim vehemens, et oratori fingularem ingenii opiuionem parit. vid. Sturmius ad 1. 1. Hermog. p. 161. — Sopater die4p. p. 70. τὸν fov opo» dicit καταασκευαξικὸν τῆς ἀντισάσεως. Joffius Rhet. Inftit. V. p. 406. etiam ἀντιςροφὴν appellat, | ut fit genus τῆς ἀντιμεταβολῆς, quatenus nempe in verbia elegánter inverfis cernatur, fed vim probandi habeat, et ad locum argumentorum firmandorum pertineat, vid. voc. ayr/spo(Qa. | | | -
BioAoqéiv. vid. voc, 333.
. Βμωτεκαὶ, ὁμιλίᾳ, vid. voc. ἐδιωτικοῖ, — βιωτικο πράγματα, res ad vitam communem pertiuentes, qualis eft: oratio Vlyífis cum fubulco Odyff, 7,1 et feg. Vnde haec βιολογούμενα dicuntur a Longino Set. g.
. Βλαΐσωσις, praevaricatia, genus enthymematum ita comparatum, ut e duorum contrariorum utroque et bonum et malum aliquid fequatur, utraque utrisque con- . traria. Ariftot, Rhet. 1, 25. 58.
Βλακῶδες, τὴ. vid. in. voc. γαργαλίζον.
|. Βοηϑήματα, ornatus adiumenta. Ariftot. Rh, TIT, 2; 32. ἐξ ἐλαττόνων βοηϑημάτων dei ὁ λόγος τῶν μετρῶν, ora- tio foluta pauctora carmine ad ornandum adiumenta habet.
BosAsda. Hoc verbo utitur Dionyfius Halic. ut ftudium atque. artem fignificet, qua quia rationem in-. | " Ítruat,
^ad
ΒΟΥ | 5g
' ftrast, contrariam fimplicitati naturali , quam. quis - ποίαν, rae beneficio adhibet, ut in Iud. Ifocr. Cap. 3. cé uxs sj Λυσίου λέξις ἔχειν TO χαρίεν, ἡ δὲ Ἰσοκράτους βούλ 4- fo, ἢ, e. Lyfiana dictio naturalem fuavitatem habet, 1o» cratjs autem ufjeatam e fAdio quaefitam. |
“Βουλόύσεις, τῶν ποιημάτων, vis et fenfus carminum,
Dionyf. Demofth. 53. p. 1117.
'Βράγκος. Quintil. XI; 3. 54. haec habet: Ef inito. vim et lon&üs et plenus et clarus fatis fpiritus ,- non tamen. firmae intentionis, ideoque tremulus, uf corpora, quae.
afpeÉiu- integra, nervis parum. fufzxentur. [ἃ βράγχον.
Graeci vocagf. Gefnerus ad ἢ. 1. dubitat, an βράγχος fit . ab auCtore. " Nam cum Medici veteres ita defcribant, ut. obíeurttatem vocis a nimio humore faucium ortam intelli., gamüs, non fatis apparere ait, quomodo longus et ple: nus, et clarus praefertim , fimul rascí ípiritus dici polfit,. Deinde confert Hefychianum poxéiv, sooo , "ψοφῆσρι.. Quid fi igitur, inquit, βραγμὸς fit fonus, qualem defcri- bit Fabius, qualisque a figlinis vitiofis et rimam agentis. Pus reddi folet? Haec Getherus. Sed tamen in ea. expli. atione itidem quaeri pofít,. quomodo talis fonus iuxta. clarum fpiritum conítare poffit ὃ Mea fententia acquiefcere debemus in Fabii defcriptione, qui tremulum fonum ex» plicat, ἢ, e, eum, qui ex vitio aliquo gutturis fefe non fuftinet, fed faepe defle&it ab fono recto ad alium, ut fal... fa et iniucunda modulatio oriatur, eime zifternde, θέν»
fehnappende Stimme, ἘΠῚ profecto novimus multos, quir -
bus in tali voce tremula et veluti (ingultibus quibusdam
ÍraCta, nec claritas nec plenitudo vocis deeft. Poffe au. .
tem in illo loco vocem βράψχον defendi, vel ex Polluce Ítatuas licet, apud quem inter,alia multa vitia fonus, εἴτ᾽ jam Φωνὴ βραγχιώδης commemoratur. cf. Lib. 1l, 4. 117. et IV, 17. 114. Hippocrates Libr. de aer. loc. et aq. mo- nuit ad meridiem nafci homines βαρυφώνους καὶ Dpoyogue, * Φδέας διὰ τὸν dépa. — |
Βραχυλόγοι, qui concifa, brevi oratione utuntur, Demetr. Eloc. 7. de Laconibus et de dominis, qui paucis verbis ét βραχυλογίᾳ fervis fuis imperant — Jmperatoriane. brevitatem vocat "Tacitus Hift. Lib. I, Cap. 18. δὲ βρα- χυλογίᾳ Laconica clafficus locus eft Plutarch. Lycurg, Cap. :9. ubi illius vis et ratio accurate explicatur. Ipfe Lycurgus ibi dicitur fuiffe βραχυλόγος καὶ ἀποφϑεγματι:
s «66
[
όϑ TAM
soc, eiusque ἐποφϑόέγματα copiofe recenfentur. — Rutil,
Lupus Il, 8. βραχυλογίαν appellat, cum órator brevitate .
fententiae praecedit auditoris expeCtationem. vid. Quintil. IX, 3. p. 457. et 448. ubi τὸ ἀσύνδετον et διάλυσις in βραι- xXvÀoyíz quadam verfari dicuntur.. Au&t. Rhetor. ad Alex. andrum ap.. Ald. p. 253. BgaxvAoyéiv βουλόμενον dei ὅλον τὸ πρᾶγμα ἑνὶ ὀνόματι. περιλαμβάνειν. χρὴ δὲ καὶ συνδέσ- μους ὀλίγους oiéiy, τὰ πλέα dà ζευγνύνα. — Contrária di- . cendi forma eft τὸ μηκύνειν, vel μακρὸν τὸν λόγον ποιῶν,
. . de qua vid. ibid. Plutarch. l.c. τὴν πρὸς “τὸ λαλῶν ἀἄκραοι
eíay appellat. — Rhetores Graecos inter: βραχυλσγίαν et. συντομίαν diltinxiffe, intelligi poffe videtur ex loco Quin-.
." til LV, 2. Graecorum aliqui slind circamcifam expotitio-
nem, id eft συντομίαν, aliud brevem (haud. dubie Besexv. ος λογίαν vel βραχούπειαν in mente habuit Fabius.-vid. Lib. . VM, 3.) putaverunt; quod ilia fupervücuis caretet,. haec. pofüt aliquid ex neceffariis defiderate. Nos autem brevi. tatem in hoc ponimus, non ut. minus, fed ne plus dica- tur, quam oporteat. * — Sié Auct. Rhet, ad Alex. n. 258. συντόμως δηλώσομεν, ἐὰν ἀπὸ τῶν πραγμάτων καὶ τῶν ÓvO-. μάτων περιομρῶμεν τὰ μὴ xvyxyxodm ῥηθῆναι, ταῦτα μόνα; xarxAeimovrec, ὧν ἀφοιρεϑέντων, ἀσαφὴς ἔται ὁ λόγος.
Τ,
Γαμῆλιοι, λόγοι, orationes nuptiales.. Dionyf. Art. rhet. Cap. 2. qui et &xiJaxjuoi. cf. Menander Rhet. in
dip. p. 626.
Γαργαλίζον, τὸ, in di&ione Iamblichi Photius Bibl. Cod. 94. uotat, et τὸ βλακῶθες h. e. vim quandam titillan- di et lafciviae fenfüm adiuvandi. ^ Vnde etiam hanc elo- cutionem gppellat μαλακὴν καὶ ῥέουσαν.
Γαῦρος, de oratore qui exultat et veluti petulans .. €f ob affeCtationem artis et acuminis. Sic Hermog. περὶ ἰδ. 11. p. 368. Aefchinem vocat co(;siyoy καὶ γαῦρον.
᾿ς Γελοῖος, qui rifum ciere vult facete di&is. Longin. $4.3. de Demofthene ἔνϑα μέντοι γελοῖος ἄνα! Biacaraij Qo] xséfoc, οὐ γέλωτα xiv& μᾶλλον, ἢ καταγελᾶτα. Mox . diftinguitur ἐπίχαρις, venuftus, |
Γενεϑλιακὰὸς, λόγος, oratio satalitis. Eius mee thodum exponit Dionyf. Art. Rhet. Cap. 3. p. 342. fq. .
Γένεσις.
ἄ | "6
l
Τένεσις, Hoc nomine nonnullos Rhetores ftatum coniecturalem, vel φοχαόμοὸν vocaffe " au&or eit Quintil. ILI, 6. p. 158. vid. voc. φοχασμός.
I svixóc, τόπος. Menandro Rhet. περὶ ἐπιδεριτ. Cap. 2. Lib. 3. p. 108. ed. Heeren. dicitur argumentum wniver- fale, quod omnibus iis réous, de quibus aliquis dicit, con. venit , eique opponitur : τὸ ἐπιχείρημα, quod fit argumen- tum paucis tantum κατ᾿ ἐξοχὴν, conveniens. vid. voc. eri. xeenua. — γενικὴ dyridec.g autgga dicitur, fi quis ita ex- . cipit, ut dicat res privatim ge on eífe publico iudi- cio fübmittendas. taque habet Vim τῆς παραγραφῆς, ut notat Vlpian. ad Demotth. Midian. p. 352. Diony fins Hal. de vi dic. Demofth. Cap. 39. P. τοῦς. τὴν ἁρμονίαν ἀὐςφη- ραν, μεγαλόφρωνα, καὶ τὸ ἀρχομοπρεπὲς διώκουσαν, et. jam γενικὴν appellat, h. e. characterem orationis natura- lem, qui nimirum minus artis et elegantiae, plus autem nativae fimplicitatis vel feveritatis habeat.
Tevvoix, Φράσις, Longino Cap. 8. eft, quae pro- pter dele&tum verborum nihil humile habet, et propter ornatum fplendet, der edie, wiürdige Ausdruck. Ibidem - γενναῖον παϑος, gentrofus αἤεξξις. Sunt enim etiam x3» ταποινὰ, Ut O/MTOI, λύπαι. Φόβοι. --- γενναῖον τὸ λῆμαα, £rneroja Jenientia, ein edler, groffer Gedanke. Xongin.
ap. 40, 3.
Γένος. τὸ dv γένει ὀνόματα, Ariftides dicit ea verba, quae genus pro fpecie fignificant, ut fi dicas argentum et aurüm, pro pecunia vel nutnis. Ergo ὀνόματα ἐν γένει inter fontes σεμνότητος refert Lib. περὶ λογ. πολιτ. p. 645.
Γλαφυρὸ ὃς, favis, comcinnus ,. pilus, politus ,
V. C. ῥυθμὸς, oppofitus τῷ σεμνῷ ἢ. e. gravitatem et ali- quid generofi habenti. Dionyf. Comp. Cap. 13. — γλαι Φυρὰ καὶ ἀνϑηραὰ σύνϑεσις, compofitio polía, elaborata - X et florida Cap. 23. p. 170. cf. Lib. de vi. dicendi Demofth. Cap. 40. p. 1075. fqq. — Demetrius Eloc. 128. ὁ γλαφυ- p λόγος χαριεντισμὸς καὶ ἱλαρὸς λόγος ἐς ί, Sic Himer. Orat. K.in Severüm γλαφυρὰ ἐπιχειρήματα vocat argumenta: iu: cunde venufteque inventa. Euftathius autem ad Hom. Odyft. &. p. 1385. ἡ λέξις inquit, μέτῆκται καὶ ἐπὶ γοη uota τῶν, καὶ λέγεται νοήματα γλαφυρὰ, τὰ ἔχοντά τι βαϑὺ, πλὴν μετὰ xe χάριτος καὶ dixpxvíac τινὸς xaj λαμπρότητος, οἷς μὴ πάνυ eye, dui τὸ βώϑος σκοτεινα, Longi. Cap. τὸ» cum
Cüm τὸ ἄνϑος, pigmenta εἰ flofculos otatiahis oppófaiffet *r δέοι, mox τῷ Φοβερῷ coritrarium facit τὸ μικρὸν καὶ γλᾷ- Φυρόν. Et Cap. 33. 5. ἐν τῷ γλαφυρῷ πεκαλιγραφημένσι,
getae in dieto dicendi genere excellentes, — Plutarchus. in Mario Cap. 3. xséiov xà) γλαφυρὸν βίον dixit, quam quis vivit in urbe, ergo elegantem, uürbanain, opponitque B/éy. ἐν κώμῳ, vitam ruíticam, agreftem. vid. xséiog. Sic Philo- ftratus Vit. Sopli. Lib. I. p. 484. Eudoxo tribuit κόσμον τῆς ἐπαγγελίας, elegantiam et ornatum elocutionis. Εἰ eundem Eudoxum s vita Marcelli dicit zo 8.6. i τῷ γλαφυρῷ τὴν γεβερίαν. litgo τὸ γλαφυρὸν feme E καΐλος et κόσμον habet. cf. Dionyf. de vi Demotth,
ap. 4t. p. 1083. ubi éidem ἡδονὴν tribuit, et ρμόνίαν ἢδεῖαν appellat. Et alio oco p. 1100. τῆς γλαφυρᾶς p. μονίας τὸ τέλος, τὸ j0U εἶναι, ftatuit, τῆς dà αὐθηρᾶς fi
καάλονι Γλυκύότη 6, fuávitas, mofatae ofationis, Ῥοῦ ifo, ars, quam et ἡδονὴν vocat Hermog. rap? ἰδ, II. p.;236. P alet füavitatem tribuit v. c; fententils tnythicis, quae - orationi interferuntur, narrationibus rerum; quae prope ad mythos accedunt, ut de bello Troiano, vel faltem ali- uid fimile fabulurum habent, ut multa apud Herodotum. Sic et Menander dicug. p. 622. ubiet Herodotum cotnmen--
dat, et Photius Bibl. Cod; 60. p. 40. cf. Marcellim in Vita Thucyd. p. 8. ubi τέρψιν et τὸ τερπνὸν illi mythorum ufui tribuit, quae funt fere illius γλυκύτητος fynonyma. Por- fo, quae auribus, oculis, ceterisque fenfibus iucunda funt, etiam γλυκύξητα habent, cum oratione explicantur. Huc et pertinent omnes £vvoio] ἐρωτικαὴ, (cf. Euftath, ad Hom. Od. 3. p. 1506.) deiude loca ex poetis allata et in- ferta orationi. —Etiam ἐπέϑετα ὀνόματα augent et adiu- vant fuavitatem. cf. Voff. Initit. Rhet. VI. p. 507. Menan- der l. l. addit: ἡδονὴ παραγίνεται ἐν τῷ λόγῳ καὶ ἀπὸ cof. ας συνϑέσεως, ὅταν μὴ τραχείᾳ χρώμεϑα ἀπαγγελίᾳς, μῆ- δὲ περιόδους ἐχούσῃ καὶ ἐνθυμήματα, XM. ὅταν ἀἁπλουξέρα. τυγχάνῃ καὶ ἀσφαλεςφέρα. cf. Ariftides περὶ λογ. πολ, p. 651. περὶ ἀφελ. p. 673. ubi haec inter alia: ἡ τῆς Χέδεως
γλυκύτης πορίζεται ἐκ κωμῳδίας καὶ Πλάτωνος καὶ Ξενοφῶν... - χοὸς, MEtmox: το μεγάλα μικρῶς, TX δὲ μικρὰ μεγάλως,
γλυκύτητα ἐργάσψ. cf. Diog. Laert. Xenoph. Cap. 14.
TAwrTa, verba peregrina. Ariftot. Rhet. ITE, 2. et 3. ubi vari: exempla ponit. Sic et Poet. Cap. 21. ψλώτι φὰς cum ξένοις confundit; ἅπαν δὲ ὄνομα iem ἢ κύριον. ἣ γλωττα"
ΓΛ | | 63
wAgrra* λέγω dà κύριον μὲν, ᾧ χρῶνται Fuxeoi, yAXTTEY δὲ à ἕτεροι. idem Poet. Cap. 22. ξενικὸν δὲ λέγω, qA&t- q&V , καὶ get Qopay , καὶ ἐπέκτασιν καὶ πᾶν TO παρὰ τὸ κύ- ov. Lucian. Lexiph. 25. ἡμᾶς δὲ οὐδὲ ποιητὰς éTcuyeo- μὲν τοὺς κατὰ γλῶτταν γράφοντας ποιήματα, h. e. poema- ta fcribentes, ad quae gloflario opus eit. Id Philoftratus Vit. Apollon: l, 17. dicit λόγων ἰδέαν κατεγλωττισμένην, quem locum defcripfit Suidas in κατεγλωττισμένὸν,, ubi explicat πολλαῖς γλώτταις μεμιγμένον. vid. interpp. ad 1. Philoftr. — "horius Bibl. Cod. «gi. λέξις eic yMertav νβανεεύουσα dicitur de eo, qui vocabula peregrina et non ufitata, inveniliter , h. e. inepte et temere adhibet in ora- tione. - Obiter noto λέξεις κατεγλωττισμένας, quas Euna- pius ;Libanio tribuit; ab interprete latino fallo redditas effe, ditiones quae illecebras reràs et fuàvia jfgirant, quae fignificatio potius convehit verbis Arittophanis Thefmoph. 258. a Suida l. c, landatis. vid. ibi Kufterus. Sunt potius vérba et formae loquendi peregrinae, quibus Libanius sriv- δείαν et ἀνώγνωσιν oftentabat; mox λέξιν ὑπ᾿ αρχομιμότηϊὸς διαλανϑάνουδαν Eunapius vocat, Neque Crefollius fen- fum vidit Theautr. lil, 23. ab interprete. latino Ku- nápii pendens. Voflius autem Inftit. Rhet. Lib. 4. p.12. decte interpretatus eftt voces 0D peregrinitatem aut Farita- dem interpretationis indipas. eCte etiam Kufterus ad Suidae 1. c.— Dionvfius autem Compof. 3. p. 15: γλώττας diftinguit a τοῖς ξένοις manitefte. — ltaque ei γλῶτται efle videhtüur verba oo/oíeta, adeoque inufitata et obfcuriora, ut Galenüs defivit in Interpretatione Gloffar. Hippocr. quod opus fübietctum eft Erotiani Lexico. vid. interp. ad h. |. Dionyf. Hal. Eodein etiam. modo T€ γλωττηματικαὶ ὀνόματα, verba objcura , ob/oleta diftinguit a τοῖς ££voic, peregrinis, Comp. Cap. 25. p. 195. Ítaque τὸ γλωττημα- τικὸν Θουκυδίδου eft objcuruim dicendi genus Thucydidis. vid. in Cenfur. Script. 3. 2. p. 427. Ep. ad Amm, IT. p. 790. et multis locis alibi, ubi. γλωττηματικὴν λέξιν pro- priam Thucydidi facit. Idem etiam xo κατάγλωσσον dicit in Iud. Thucyd. Cap. 53. |
Tysug, fententià, μέῤος ἐνθυμήματος Ariftoteli Rhet. !!. 20, et 21. ubi haec definitio eit: ἀπόφανσις, 09 μέν roi περὶ τῶν καϑέκαςον καϑόλου, οὔτε περὶ πάντων, a DA. περὶ ὅσων oj πράξεις εἰσὶ, καὶ αἱρετυὶ ἢ Φευκτά ἐξφι πρὸς τὸ πράσσειν, enunciatio univerllis, quae per. fe ipía fen- Íum habet, et maxime e genere morali, Vnde et yvo. - | “μολογεῖν
64 | TN
poAeyEu, fentewtiofe logui.et γνωμοτύποι dicuntur homines rgftici, quatenus maxime per fenteniias loquuntur: ut γνωκοτύπε!» ap. Ariftoph. 'Thefmoph. 60. ubi Schol. ex. licat γνωμολογεῖν ἀκριβῶς. c£. Plut. Thef; Cap. 3. ubi He- odi τας dy" Epyoi γνωμολογίας commemorat, ἢ. 6. ἴδῃς. tentias breves,'maxime e genere morali, Auct, Rheton ad Alexandr. p. 248. in πος. Áld. γνώμη (quatenus fcil. inter rdc πίξεις refertur) de] xa. ὅλων τῶν πραγμοίτων doe ματος ἰδίου δήλωσις. cf. Quintil. VIII, 5. Anonymus de Rhetor. in Colle&t. Fifcher, ita definit: xomóv r; πρᾶγμα ὅπως δέον γίνεοϑαι ἀποφαινόμενον. vid. Hermog. Progytnn. . Cap. 4. et Autt. ad Herenan. ἐν, 17. — γνώμη etiam eft é νοῦς, τὰ ἐπινοήματα, die Gedamkem, im [o ferne fie der Grund. der. Rede find, von Iortew fich wntevjcheide, und die Sache enthalten. Sic Ariftides vp) Aoy. πολ. p. 644, de virtutibus orationis πολιτικῆς expofiturus, dicit has virtutes tribus in rebus cetni, in γνοῖμῃ, σχήματι, et dxayysMix. Krgo definit: γνώμην λέγω τὸν νοῦν καὶ ἐπι- ψοήματα, ἐν οἷς εὑρίσκεται τὰ πράγματα. cf. Crefoll. T hea- tr. ΠῚ, 23. et voc. νόγμα. — Deinde ὁ X0 γνώμης φοχασε (oc dicitur Rhetoribus, cum quaeítio eft de animi affeBio- ne et voluntate, ut fi quis dicitur in dementia alterum oc» . cidiffe, quaeítio fit conieCturalis, an vere demens fuerit, - nec ne. Quare γνώμῃ nunc eft ἡ προαέρεσις. cf. Sopatr. dieu. Orr. p. 318. Hi et. γνωμικοὶ φοχασμοὶ dicuntur, in quibus quaeritur de γναμῷ li. 6 περὶ τοῦ δἰ éxov ἢ ἄκων τίς ᾿ σε ξκοίησα. cf. Schol. ad Hermog div. «xo. p. 193. ed, Ald. Tom. 2. ubi Marcellinus definit: ὅταν τῆς wedfawc οὔσης Φανερᾶς. ἡ yvoux ζητεῖται τοῦ πράξαντος, vel Her- mogeuses ipfe: ὃς ψιλῇ τῇ γνώσῃ ἐξετάζεται. Φανεροῦ ὅν- τος καὶ τοῦ πράγματος, καὶ τοῦ πράξαντος. cf, ibid. Syris- aus Scholiattes, qui docec, quomodo ea forma φοχασμοῦ differat a-fimili quadam, quae συγγνώμη appellatur. De- nique fpecialius quoddam κεφάλαιον feu fons argumentan- di in ftatu definitivo dicitur γνώμη, hoc eft, uti explicant Scholiaftae ad Hermogenem, Sopater et Marcellin. p. 226. ἢ τοῦ πεπραγμένου αἰτία εὐπρόσωπος" τὰς γὰρ ἐπαινονμέ. yac τῶν πράξεων αὐτὰς καϑ᾽ ἑαυτὰς διαβαλεῖν οὐ δυνάμενοι, ἐκ τῆς αἰτίας καὶ τῆς τοῦ δράσαντος γνώμης τοῦτο ποιοῦμεν λέγοντες. cf. Cic. Invent. [1, s. ubi de impulffone et afft- &ione animi. et Cyr. περὶ κατασοφισμοῦ p. 450. ed. Ald.
Γνωσιγραφία, ab Apfine Act. Rhet. p. 709. defi nitur ἀπόφασις δικαςῶν. ZEN
8 I es-
rTOH — 6$
Toyrasadiay. τὸ γεγοητευμένον in. rhetaphorarum ufa dicitur, quod eas fuaves reddit leCoribus vel audite- ribus, cerniturque in apto delectu et recto ufu. Itaque contrarium eft τὸ ἀπλῶς et ἀπεριμορίανως παραλαρμ βαῖνε. e9aj, artis et fludii defens in eligendis adhibendisque me- taphoris. Photius Bibl. Cod. 192. Eunapius de Iamblicho p. 22. οὔκουν κατέχει τὸν ἀκροατὴν καὶ γοητεύει πρὸς τὴν ἀνοίγνωσιν, le&orem nón detinet, non obrepit illecebris quibusdam, et ad le&ionem invitat. Et γογτεία λόγων tribuitur illis orationis partibus, quae magis ad affectus - auditorum traCtandos, apparatumque oratorium, qüam ad caufam ipfam adbibentur, ut prooemio, epilogo etc, Scholiaft. Hermog.. supéc. ap. Ald. p. 352. οὐδὲ βασιλεὺς » 4 j X, Q γα 2g, ἢ eei προοιμιαζεται, y ἀρχιερεύς, TO cudégiuey καὶ ἀξιόκιξον ἐκ ToU βαϑμοῦ κεκτημένοι, καὶ κἢ γογτείας λόγων ἐπιδεό- ᾿ς ῥίδνθις 2 |
Tudor γόμῷοις συνδεδεμένα, clavis compaffam orationem Longin. 41. vocat eam, quae brevibus et pau: carum [fyllabarum verbis deinceps fequentibus conftat, Eandem dicit evyxsxougévyy eic μεκρο καὶ βραχυσύλλαβα,
Tóéviuoc. Menander in dtp. ἐπ᾿ ὃ. hyminorutn genu illud; quod fi&ionem Deorum habet, et TarAacuévoy di« citur, appellat τὸ γονεμώτατον h. e. in qua maxima omnium inveniendi, cogitandique facultas locum habet, et ubi quis maxime vim éloquentiae et ingenii oftendere poteft, Vnde et mox: ἐπινοίχᾳ i] σημῶον ὁ τοιοῦτος ὕμνος. Pho. tius Bibl. Cap. 6. de Gaiiigorio Nyíleno dicit: τὸ γόνιμον εἰς τὸ προέχειν ἐκβιάζεται, éngenio et arte vincere anuitiz ier. Apud Philoftratum Vit. Soph. 1]. p. 582. τὸ γόνιμον, sativa quaedam praeflaatia et foecunditas, opponitur et dexteritati, quam quis imitandis aliorum exemplis fibi coti» ciliavit. Sopatr. etiam in Proleg. ad Ariítidem appeila- tur Ariftides yéripog καὶ ἐνῚθυμηματικὸς na) βίαιος, vir fot- cundi ingenii, — Aviftides ip(e Oratt. ''om. H. p. 380. iun- git TO γόνιμον xx) πόριμον.
. TopyidQev, Gorgiam, Sophiftam tllum nobilent, émitari. v. Philoftr. Vit. Soph. T. p. 493. ubi Ágathon poes. ta dicitur κολιαχοῦ τῶν Ἰαμβείων yopyi&Qe. — Ibi etiam. quae in elocutione et omni eloquentia Gorgias habebat, recenfentur, unde, quid fit yopgyuxQtiv , planius intelligis, tur. Hinc et τὸ ψυχρὸν et γοργιοῶον iunCtum ett nonnuilis,. v. Synef. Epift. 133. et 28. et εὖ Voff, Inftit. Rhet. V. p. ; ! 327"
66. | TOF BE
327. 320. Alio etiam loco Epift. 13. dicitur τὸ “γοργιάζειν . idem notare quod éaropsve. empe Gorgias primas. erat Sophiftarum veterum, qui ob eloquentiam in exifti-
matione fuit, et multa in difciplinam et artem rhetonicam intulit. cf. Crefoll. Theatr. I, 5. p. 40. fqq. -
— Γοργὸν, κῶλον, membrum (periodi) velox, ex ftru. &ura metrica. Dionyf. Compof. 19. p. 133. γοργὰ σχήμα- 7x lünt figurae et modi:dicendi, qui orationem vividam, vehementem, patheticamque efficiunt. [18 contraria funt τὰ ὕπτια et ἀμειμένα. vid. plura ad voc. γοργότης.
Τοργότης, celeritas orationis. Hermog. περὶ id. T. f. 192. Hanc formam dicendi adiunCtam habere debet gra- vitas, et dignitas orationis, ne fcil. nimis igtiava fit, et . molefta..Confpicuá autem eft illa γοργότης in variis par: tibus orationis. Itaque in verbis (λέξις vyopyj) cernitur; cum verba fünt brevia. In omni firuffura orationis ad γοργότητα requiritur τόπος τμητικὸς, bh. e. oratio incifa, nom multis verbis amplificata. Ergo huc pertinent c*a»- τήσεις Tox en], ἢ βραχξίαι, obiectiones breviffimo ftilo elatae, kurz abfertigende Iiderlegungen, toelche Macht- Jnrüchen áhniich find, esedemque occupationes adverfatii argumenti. Deinde illud genus ἀποσροφῆς, quod variat compellando, non in una perfona acquiefcens, fed eva- gans ad plures, qui adfunt in concione vel iudicio, quae varietas dicitur μετάβασις. Tta Euftathius ad Hom. γοβ- γότητα omnibus illis locis tribuit, quae habent varietatem ex mutato genere dicendi, ut cSim Homerus continuam narrationem interpellat epifodiis quibusdam. vid. voc. ὕπτιος. Vigurae, quae γόργότητα adiuvant (γοργὰ σχήμα- qx) fünt ὑποςροφὴ,. τὸ ἐπιτρέχον, ἀσύνδετον., μερισμο ἐπαναφορά. Photius Bibl. Cod. 365. σχήματα vocat σὺν» aspxuuéyx μετὰ γοργότητος, et huc refert ἐρωτήσεις, ὑπο» σροφας, ἀσύνδετον. Euftathius fere femper τὸ γοργὸν et ἀσύνδετον iungit. cf. ad 1l. A. p. 839. otanda eft heec Suidae gloffa: ἥλιον κρύπτεωϑαι, ἄφρα δείκνυϑαι. ταῦτα οἱ μὲν ῥήνορες καλοῦσι γοργά γραμματικοὶ δὲ, ὁμοιοκατά- λήκτα, Φιλόσοφοι δὲ, πάρισα. — (Numerus, qui γοργότητι fervit, eft trochaicus. Hermog. Progymnaft. in Bibl. lit. et art. Gotting. P. IX. Cap. 8. "Azewré τὸ τοιοῦτο ββίομον ῥήτορα καὶ δεινότητα. Δᾶται dà καὶ γοργότητος ἡ ἐργασία (fcil. τῆς συγκρίσεως) πανταχοῦ, διαὶ τὸ δῶν ταχείας ποιῶν τὰς μεταβάσεις. ' |
Tpdape
ΓΡᾺ EE
«τ. Τράμ μα. vd παρὰ γράμμα σκώμματα, cavillationes, quae fiunt mutatis litteris. Ariftot. Rhet. 1l, i1. τὰ rapa γράμμα wot, (Ux 9 Aéyer, Aéyev, AR! ὃ μεταφρέφει ὄνομα. ts | t
— Τραμμικα), ἀποδείξεις, probationes potentiffimae, diCtae funt Rhetoribus. Quintil, 1, ro. 58.
ΤΓραφικὴ, λέξις, modus loquendi, qui in fcriptis locum habet, contrarius ei, queth in contentionibus pu. ᾿ blicis adhibemus, qui ογωνιφικὴ λέξις dicitur. Ariítot. Rhet. 1II, 12. — γραφιμώτατὸς “λόγος autem Dionyfio eft oratio elaborati(]rma et ornatiffima virtutibus oratoriis, Ep. ad Amm. ], 4. — γῥαφικὴ etiam δύναμις dicitur, quem
ilum Cicero appellat, eique αὐτοσχεόιαςικὴ» ex. tempore dicemdi facuitas opponitur. vid. Bud. Comm. ling. Gr.
Τρῖφος, genus ὀἀνακολουϑίας Demetr. Eloc. 153. : ef. omnino Cafaub, ad Athen. X. Cap. 15. fjq. |
Γυμνάζφειν dicitur ut uerexeipizsdo|, vel ἐργά. Cea, trallare argumentum, σὲ per/equi, apud Vipian. in Proleg. ad Demofth. Oratt. |
Γύμνασμα. vid. Ín voc, προγυμνάσματα..
᾿ς Τυμνός. γυμνὰ νοήματα, fententias nudas Hermo- genes περὶ εὑρέσ. ἴ. p. 4. dicit nullo verborum ornatu vel- uti veftitas, led fimplices, planas, id quod paullo antea dixerat rjv κατὰ τὴν ἑρμηνείαν ἁπλότητα. Huiusmodi fen- tentias Craflus apud Cic. de Orat. [, $7. vocat haftas umen- tatas, quae víribus oratoris funt vibrandae et iaciendae, quod Hermog. 1. c. vocat ἐκτείνειν. vid. Philoftrat. Vit, Apollon. Vl. 11. p. 248. Tali metaphora ufus Quintilia- nus V; 12. p. 242. quaedam argumenta, inquit, ponere ' Jatis non ef]; adiuvanda funt: ita et. firmiora erunt. ip/a, et pls habebunt decoris , (íi non nudos et carne fpoliatos artus offenderint. vid. Capperon. ad ἢ, l. p. 352.
! : τς Δ, ΝΕ .« Adeo, obfteratio, obteflatio, qua Deos orant ora tores, vel homines, Iul. Rufin. Fig. 16. — .— Δᾶγμα, τοῦ λόγου, Ariftoteles Rhet, TIT, t4. ap- pellat prelogum, (. prooemium in fabula et épicu'carmine, | Ea quoniati
LU
-
68 AEI
quoniam ineft veluti fpecimen quoddam futurae orstionis, unde auditor colligere utcunque poflit, quaenam in fe- quentibus tractanda veniant, ἕνα πτροειδῶσι, περὶ οὗ 3 ὁ λό- γος, καὶ μὴ κρέμηται ἡ διάνοια.
Δεμάδοια, Demadea di&a, Demetr. Eloc. 282, ἃ Demade oratore. His δεινότητα tribuit, ab emphalibus, methodo allegorica, et hyperbole.
Δεινοποιᾶν, exaggerare, idem quod avfzyem. Sopatr. dio«p. p. 448. Hertnog. Progymnafm. Cap. 6. λέγε τὸ πεκραγμένον, οὐχ ὡς διδάσκων, c. ὡς δεινοποιῶν, narra faffum , son nulle, et ita ut tantum narrare videa- ris, fed cum rerum exaggeratioue, et animorum commotiont.
Aevéc, λέγειν, eloquentiae peritus. Dionyl. Tudic. Ifocr. 4. Sic Hippias apud Platon. Protag. co(isq» definit - d'riscryy τοῦ ποιῆσαι δεινὸν λέγειν, praeceptorem eloquen- tiae, facultatisque dicendi. — δεινοὶ περὶ λόγους, excel. lentes oratores. Longin, 44. 2. Eodem fenfu μόγας τὴν γλῶτταν Pericles dicitur ap. Philoftrat. Prooem. Vit. So- phift. p. 482. δεινὸς περὶ σχῆμα Plato dicitur Longino 29. I. excellens in ufu figurarum. — Nempe haec eit graeca Joquendi ratio, qua, quisquis in aliqua re artifex et per- feCtus erat, δεινὸς dici folebat: Vnde et Plutarch. Alex. Cap. 22. δεινοτάτους ὀψοποιοὺς laudat. cf. Interpp. ad He. fych. voc. δεινός. Enimvero haec vox etíam invidiofe di.
a nonnunquam reperitur de oratore, cuius ars ob calli- ditatem et acumen fnetuenda effet. Sic Philoftr. Vita An. tiphont. Lib. I. p. 499. narrat, Antiphontem a Comoedia arrofum fuiffe, ὡς δεινὸν τὸ δικανικὰ h. e. quod in rebus forenfibus terribilis et metuenda eius verfütia effet. Hunc . verborum fenfum effe, fequentia declarant: καλοῦσι οὖν ᾿δοινοὺς ῥήτορας, τοὺς ἱκανῶς μὲν συνιέντας, ἱκανῶς dà ὄρ
μηνεύοντας, οὐκ οὔφημον ἐπωνυμίαν τιϑέμενοι τῷ πλεονεκ- χήματι. οἴ, Crefoll. 'T'heatr. Rhet. I, 3. vid. voc. δεινότης. -— δειναὶ ὀνόματα Demetrius Eloc. 240. ftatuit, quae in fe gravitatem aliquam habeant, etiamfi quis tenuiter eloqua- tur. Sed ex hoc loco nihil fani difci poteft, quia exem. pla non fatis luculente pofait, —— devov éideAov, $
Jormidolo/8 , admiratione percellens animum, ἐκπλγκτικον, ap. Longin. 9, 5. cf. ro δδινοῦαθαι. 4
Δεινότης, vis, et virtus dicendi, fere proprie de Demottbene ab omnibus Rhetoribus diCta, vid. Dionyf
| al.
AET. ' — 69
Hal. Ep. ad Amm. I, 3. ubi in genere fümmam eloquen. tiae famam et gloriam Demofthenis fignificans, δεινότητα λόγων dicit. Partes quibus δεινότης conficiatur, enume.. rat in Iud. Thucyd. Cap, 33. p. 865. Nam omnes ilia vire tutes orationis compleGitur, e quibus vis, et ingenium etars oratoris elucet, üt τὸ ὕψος, καλλιῤῥηκοσύνην, σεν pyoloyíay , μεγαλοπρέποιαν, τόνον, βάρος, πάϑος, τὸ &va- γώνιον πνοῦμα. Cum hoc loco conferendus eit alius Dio» nyfii de vi Den:ofth, Cap. 8, ubi Demofthenicam diCtior.em ait οὐδὲν dug Trevexv τοῦ μεμυϑευμένου παρὸ ποιηταῖς Πρωτέως, ὃς ὕπασαν ἰδέαν μορφῆς ἀμογητὶ μετελάμβανεν. cf. Demetrins Eloc, 340. fqq. et faepe alibi, qui hac voce exprimit, quicquid in oratione e(t vehemens, forte, em. phaticum, et a vulgari forma abhorrens. Haec notio vt» riis ex locis eo*umque contextu patet, ut 279 ubi δεινός 717: opponit τὸ *pxórspa. . Vnde figurae inprimis oratios nis, in quibus ὑπόκρισις, affeftus aCtioque oratoris ufür. panda eft, ὀεινότητα babere dicuntur, cf. Ariftot. Rhet. lI, 12, Porro Demettius 274. ait: » δεινότης σφοδρόν τι βαύ- λεται, καὶ σύντομον, καὶ ἐγγύϑεν πλήττουσιν ἔοικε. Huc et pertinet βραχυλογίᾳ βακωνικὴ, quae habet δοινότητα et σφοδρότητα, v. Demetr. 242. Differt etiam ex mente De. mettii δεινότης a τῷ usyéJei, quamvis quod μέγα eft, et. jam fere femper δεινὸν efle folet. Sed μέγεϑος eft veluti geuerofa quaedam gravitas, δανότης autem vehementia quaedam in re quoque minus digna locum habens, ut, qui slterum graviter reprehendit, vel accu(at, δεινότητα ha- bere poflit, μέγεϑος autem vel μεγαλοπρέπειαν non poffit. vid. Cap. 278. Mox cap. 283. πᾶσα ἔκπληξις dewov, ἐποι- δὴ Φοβερόν. Longinus etiam propriam Demoftheni vir. tutem δεινότητα agnofcere videtur. — Nam cum alias eius virtutes ennmeraflet Cap. 34. 5. addit hoc: ἔνϑεν δ᾽ ὃ xc. piov, τὴν ἅπασιν ἀπρόσιτον δεινότητα καὶ δύναμιν͵ etc. — Hermogeni περὶ id. 1l. p. 304. δεινότης eft in oratore ufüs reCtus omnium virtutum dicendi, et generum quae in oratorem cadunt; apium dicendi geuus explicare poffis cum Craffo ap. Cic. de Orat. Lib. llI. eidemque δεινὸς ῥή- sop eít ὁ τοῖς τῆς ῥητορικῆς πράγμασι καὶ τοὺς ὕλαις αὐτῆς εἰς δέον χρώμενος, unde et evincere ftudet, eadem de caufa Vlyffem ab Homero 1l. γί, 321. fq. δεινὸν ῥήτωρα di- Cum, non quia effet gravis vel horrificus, fed quia recte ' et rebus perfonisque accommodate fciteque dixiffet, Ita- que f&lum Demolthenem appellat, cui haec desyórz attri- buenda fit, quatenus is artem füam omnibus generibus
3 e
79 Vv A EI
et occafionibus dicendi accommodaverit, eamque ob cau. fam addit: σχεδὸν γὰρ οὐκ ἀνθρωπίνης de) δυνάμεως, ϑείας δέ τινος ἰσχύος, τέχνῃ πάντα ὑπολαβέϊν ταῦτα, κοωροὺς, πρόσωπα, τόπους, οτίας, τρόπους, Y ἄξλα ὅσα τοιαῦτα, Sic et vir Demoitheni κατ᾽ ἐξοχὴν Cicero tribuit Orat. T. quem dicit omnia. genera dicendi coniunxifle arte" fua. foc, inquit, nec gravior extitit quisquam, nec. callidior, sec temperatior (quibus verbis expreffit tria. illa-dicendi geuera, quae a Graecis dicuntur, τὸ ὑψηλὸν, τὸ laxvov, φὸ μέσον) coll. Cap. 29. ubi perfeCtam oratoris formam ita declarat: is eff eloquens , qui εἰ humilia: fubtiliter , magna graviter , mediocria temperate poteft diceré. — Addit. etiam: suisque eo difficiles et morofi [umus , .ut nobis now fatisfaciat ip/e Demojlhenes, qui, quanquam unus. eminet. inter. ommes in oni genere dicendi, tamew mon [emprr implet. aures eneas. — Ariftides περὶ λογ. πολ, p. 656. δεινότητα non nifi . $n γνώμας, fententiis locum habere ftatuit, et addit: ef δέ τις κατ᾽ ἀλλο τι οἴεται, πλᾶξον διαμαρτάνει. — Videtur fcilicet in Iroc loco folus fapere velle. ME
Δανοῦοϑ aj, dicuntur fententiae, fi ita comparatae fünt rebus et verbis, ut percellant, et gravem motum ad. ferant. Longin. S. 3. cuius fynonymum eft τὸ éxwAzrrer, Φοβερὸν ποιῆσαι, üt mox ipfe explicat. 7
Aeiymaic, exaggeratio, Ariftot. Rh. II, 21. 29. — δεινώσοις, loci orationis vehementiores, dffeCtus δὲ vehe- .imentiae pleni, Dionyf. Cenf. 5.5. deLycurgo. cf. Longin. 11, 2. 12, 5. ubi δεινώδεις et σφοδροὸὶ πάϑη coniungit. In Epilogo deivzoic eft, quam Cicero Invent. ], 53. indigna- zionem vocat, quae fit invidiae et odii exaggeratione. Quintil. VI, 2. Haec ejl illa, quae δείνωσις vocatur, rebus stidignis, afperis, invidiofis addens vim oratio ; qud virtute praeter alios plurinum. Demoflhenes valuit. cf. Lib. VIII, 3. fin. et voc. δεινότης. Vipianus δὰ Demofth. Coron. p. 222. ἐμέρισε τὸ πάϑος ἐΐς Ts τὴν δείνωσιν, xa] τὴν διατύπω.- σιν. ἐξ αὐτοῦ τοῦ ἔϊδους καὶ τοῦ τρόπου τοῦ παάϑους εἰς ὄψιν ἄγοι, τῷ λόγῳ τας συμφοράς. Macrobius Saturn. IV, 6. Oportet enim , ut oratio pathetica aut ad indignationem aut ad mifericordiam dirigatur , quae a Graecis οἶκτος “καὶ dd- yucic appellatur : horum alterum accufatori nece[Jarisim efi, alterum reo, et necc]je efl. imtium abruptum habeat, quo- tiam [atis indignanti leniter. incipere nos convenit, PP v
*-- -
- 0 i As£i-
ΔΕΒ | Ἢ
᾿Δεξιότης, λόγου, omnino dieitur de-perfe&to. di. cendi artificio ,. quo et perfüadeas recte, et iucunde aures. afficias, et inentem utiliter occupes dicendo. Legendug. eft integer locus. Plutarchi in Compar. Ariftoph. et Me. nandri, ubi hanc δεξιότητα ex fignis et caufis fuis fufius exponit. Videtur id cogitaffe, quod Latini, cum proba bile orationis genus commendant, h.e. quod probari, lau. dari et placere poffit, de quo vid. Cic. Partit. 6. et Quin- til. VIII, 3. 42. τὸ δόκιμον et εὐδόκιμον Graeci dicunt. Vn- de Dionyf. Hal. Compof, 3. p.. 16. τὰ δεξιῶς eigjc9aj, de argumento adhibet, quod felici elocutione explicatur, eis gej/chickter. Portrag eines an fich gemeinen. Gedankens oder. Stoffes. : Hoc bene ita,explicat: κρᾶττον γέγονεν ἀκουοθῆ- yay λεγόμενον, ἢ οφϑῆναι γινόμενον. |
|. βδευτεραλογία, fecunda aCtio, oratoris, qui boft- quam de eadem caufa multi alii ante fe dixiffent, iterum fürgit de ea difturus. Hermog. περὶ detyór. p. 56. cf. ad h. 1. Gregor: Cap. 27. Reisk. "Talis orator etiam dici folet δευτεραγωνιφὴς, nomine ex veteris Tragoediae confuetu- dine, quae et πρωταγωνιφὼς et τριταγωνιξας habebat, ad oratores traduCto, ut faepe apud Demofthenem. | Deinde δευτερολογία eít veluti δευτέρα ἀπόδειξις, repetita demon- ftratio, cum argumenta rei omnia repetuntur, et.con- globata in unum locum coguntur. Vnde Rhetores, ér;- λόγους, δευτερολογίας, ayxxauAoimar paffim ut fynony. tna iungunt, quoniam haec omnia ad epilogum pertinent. vid. Hermog. Partit.. p. .46. ad quem locum Syrianus in Tom. 2. Rhet. Ald. p. 169. κατεχρήσατο οἰτοὶν dsuTSpoAes exc. ἡ yup deuvepekoy/x λέγεται, ὅτ᾽ ἄν τις ἐπὶ ἤδη Aeyo- μένῳ λόγῳ ἕτερον ἐπεισφέρει λόγον" ὁ δὲ δευταρολογίαν ἐκαα Ascs τὴν τῶν αὐτῶν ἀνακεῷαλαίωαιν xo ὅνα λόγον πα- ρέχαυσαν. Αὐέξϊ, συνοπτ. «pad. p. 9. et Aphthon, Progyrnn. Cap. de loe. commun. ad quem locum: Scholiaftes ('T. .2. Ald. Rhet.) cum quatuor δευτερολογίας genera effe docuif- , fet, haec addit: διαφέρει «αὕτη τοῦ ἐπιλόγου TQ τὴν μὲν ἐναμεφαλαίΐωσιν μόνην εἶναι! . τὸν δὲ, devrspoXoyíxy τὸ waj φοῦ πράγματος αὔξησιν h. e. epilogus latius patet, αὐδὴν ésurspoloyíx , quae illius una tantum pars eft. vid. voc: φαλιλογία. | NE | '
Δημηγορίαᾳι. fpeciatim appellantur illae orationes, uibus Thucydides primus Hiftoriam fuam diftinxit. v. Dionyf. Iud. Tbuc. Cap. 16. p. 847. ubi et. dyrogéiay eae« dem vocantur. Marcellin./in Vita Thücyd. p. 6. Ex Eu. E 4 ftathius
(A | ARM
ftáthius orationes; quibus Heroes Homerici fefe invicem compellant, ubique δημηγορίας dixit. Nempe dyusyopoc et δημηγορέιν dicuntur, qui oratione publice utuntur, b. e. ora- tores publicas caufas et veras tractant, quales fuerunt .De« moithenes, Pericles, Cicero, Hortenfius etc. a quibus dittin« guendi fant coca] et. ῥήτορες anguttiori fenfu; qualis Ifo- crates tuit, qui non egit caufas, fed fibi vel aliis fcripfit; Deinde τὸ δημηγορθῖν, ἢ. e. verba apud populum facere Phi. | Joftratus in Prooem. ad Vit. Sophitterum diftinxita τῷ gu»- γγορέβι, cau/as agere. — Contra iftas δχωγγορίκς, quae hi- oricis operibus. inferi folent a nonnullis, disputat Dio- dor. Sic. Lib. 20. init. ubi et. ῥγτορῶδῳ vocantur: quamvis non omnino ita reprehendit, ut eas plane àbefle velit; synodo ἢλί εὐκαίρως. | mE
Aqua yepixóv, δος λόγου, genus dicendi delibera- Jivum. vid. voc. συμβουλευτικόν. Vnde Ariftot. .Rh. 1I, 20. ὀχμηγορικοὺς λόγους fabulas dicit concioni aptas, fcil. magis quain iudiciis. MEME
Δημόσιος, λόγος, publica aCio, vel oratio. Het- mog. περὶ ἰδ, p. 28. cf. voc. Muwrixóc. |
. Δημώβη, ὀνόματα, oratio trita, vulgaris. Longin. 40. Eadem dicuntur sUrsÀ3y, δημοτικαὶ, wrwXmE, h. 6. mendicis convenientia, Luciano de Hift. confcrib. Cap. 22,
Διαβάλλειν, crimen inferre Ariftot. Rhet. HI, s4. et alibi. Deinde etiam iw invidiam addwcere, /m/teBtos fidei reddere , cui oppofitum ett τὸ Ἰσχυρίζεσϑαι, anlorita- tem et. fidem vei augere dicendo. v. Sopatr. dieu. p. 289. Hinc et διαβαλοιν dicitar reus, vel defenfor in iudicio, fi is teftimonia ab adverfario prolata refutat, extenuat, atque infringere ftudet. Hermog. diup. sao. p. 35.
Δια βάσεις, intervalla, quae. longae fyllabae et eonfonantium concurías in prononciando faciupt, qnibüs oratio tardior, difficilior, vaftior redditur. Ita Dion Comp, 20. p. 140. ubi de loco Homeri lapidem furfum provolutum defcribentis disferit: ἅπασαι διαβεβέάκασιν αἱ τῶν ὀνομάτων ἀρμονίαι διαβάσεως δὐμεγόϑεις, καὶ διατήκασι χάνυ αἰαϑητῶς" ῥυθμοῖς τε xo] δακτύλοις καὶ σπονϑείοις τοῖς py*ísoic, καὶ τλώκξην ἔχουσι διάβασιν, ἅπαντα σύγκοιται, vid, quae dicta fünt ad νοῦ. διαβεβηκότα.
Διαβε.
Δ ΤΑ $3
" AraBefalueic, ef. λόγου παῤῥησία μενὲ χαὶ τοῦ δύνμϑαι πράττειν a'rapsisxodísw; ταῦτα ἅπερ ἐν τοῖς λόγοις ὀμασημοάνεται. ]ta de&init Ael.tierodian.iu Villois. Anecd.
. 1. p. 93.
διαβεβηκότα, ὀνόματα, verba vafia, longis fyl«. labis conftantia, et veluti tardis pedibus, grandique gref. fu incedentia. Ita Moloffus, pes ex tribus longis fyl. labis con(tans, Dionyfio Comp. 17. pay. 107. dicitur ὑψηλὸς καὶ ἀξιωματικὸς, καὶ ιοβεβηκες. ὡς ἐπὶ πολὺ, la. tis paffbus , magsifice incedens. — 1ta idem Dionyf. l.c Cap. 32. characterem orationis aufterum defcribit: aya» λοις Ta καὶ δια βεβηκόσιν el; πλάτος ὀνόμασιν μηκύνεώῶαι Qu- Aé. Longin. 40. fin. ὀνόματα πρὸς ἑδραῖον δια βεβηκότα μέ. γεϑος. Simili fere metaphora Polybius to, 24. para δια- βάσεως i£xyyéX.ey, de re in omnes partes verfata εἰ di- cendo aucts, vid. Gloffar. Polyb. Erneft.
Aix BoA3, criminatio, quae ab accufatore adhibe.. tur in iudicio, referturque ad rx x37 τῆς ψυχῆς Arittot. Rh. I, 1. Vnde v4 διαβεβλημέγα πρόσωπα fant Rhetoribus perfonae, in quibus locum. habet vituperatio, erimiaatio, ut Clodius in Orat. Cic. Milon. cf. Hermog. dic. p. 4. -
Διάγειν, λόγους, producere, ptr ambages trakers orationem. Philottr. Vit. Apollon. 1, 17. bund dabie id quod alibi dicitur E oed λόψον, vel du ρῶν. vid. in his vocc. Hefych. di« ἔβει. Vnde vo. catur Rhetoribus.diayyy, qua coniunguntur voces tumi idem, tum diverfa fignificantes, xaT συνψνυμίαν εἰ GUI ϑροισμόν,
Διαγρα αὶ, defcriptiones, Longin. 32,.5.
Aix 9égec, morun, . affcffiowm , charafferumque delineationes. — Sic inr e dicitur ταῖς διαιϑέφοα,; db» ακριβοῦν τὰς πιϑανότηγας, moribus animique affe&tionir bus exprimendis probabilitatem parare, Lucian. Encom. Demofth, S. 14. Quo etiam pertinet locutio a Synefio Dion. p. 37. ufurpata, 4x ὠαϑέφεως γρεφειν, h. e. ferio, ex aniti vera fententia et aleGu fcribere, idem qued σπουδάζειν, cui oppofitum e(t τὸ xposyuusaced)ouy, exerci- tationisgratia fcribere, ubi (sepe disfinulatio et fictio locum habere folet. du&Osow dispofitionéem , quae fequitur τιὶν s psciv, inventionem , dixit fimpl. Plato in Phaedro p. 298.
Bi nt. P E 5 Aiaf-
M ATA
O0 Διδρειν, "λόγον, inflara ; oraiiontin ἢ "Hermogeni περὶ id. l. pag. 66.. dicuntur . verba . πλατῶα, -iate fonantia, .ob literas frequentes: e, «e, aut fimiles; et dixipsc9ay 1. c. pag. 38. ea compofitio verborum,, quae ob metra füa graviter infidit, ut, quae crebris fpon- deis utitur. Contraria eff σονϑήκη ἰχμβική Tic, ἢ rpe- χαϊκή. ἧττον γὰρ, inquit, τοιαύξη dijera]. Vnde digpud- y3 λέξις. elata elocutio, μέγεϑος ἔχουσα ap. Dionyf. Art. fh. Cap. 6. p. 267. — τὸ παϑητικὰ et διῃρμένα iungit Lon« gin. 2. et Cap. 7. τὸ διήρμένα ἐν wonjuami καὶ λόγοις h. e. fublimitas carminum et oratioris. Apud: Hermog. περὶ 28. 1T. p. 374. Critias dicitur drjpgévoc πρὸς ὄγκον. Lucian. de Confer. Hift. 45. ποιητικὴ διηρμέψη καὶ μέγαλήγοῤος vo: catur, quatenus magnificis verbis titu; et elata eít.- Eun- dem mox metaphorice dicit ποιητικὸν τινα ἄγαμον 6x 0ti« ριάσοντα τὰ ἀκάτια εἴ, 1770 0000 00000 0o 007
000. Baaipéiy, et dupéiay Hermogeni in Partit. dicitue is, qui caufam feorfim traCtat, fua argumenta ab adver. farii argumentis removet, et fingulatim perfequitur, ὡπλῶς, χωρὶς ἐργαφεαϑαι. , Contrarium eft συμπλέκειν, argumenta copulare, argumentorum contrariorum aciem ftruere. —. Et Ariftoteli Rhet. III, 18. djoupéiv λόγῳ τι, ali- quid produ&ia oxatione eloqui, cui contrarium elt τὰ σὺν- τόμως λέγον. Hinc τὰ διῃρημένον varie Rhetoribus di&um — de omnibus iis A formis, in quibus diftin&ionisg, extenfionis, dilatatióf&ve notio fübeft. Sic Ariftot. Rh. Ill, 9. 22. dgpsunáv3 λέξις ett elocutio diftlinla, h. e. in qua membra periodi copula a fe invicem diftinguuntur, quae quidem forma non ad periodos pertinet, fed ad λέξι τὴν ἐν κώλοις. | Exemplum eius formae ponit initium Panegy- . rici lfocratei, in quo varia membra voce καὶ copulantur, vel potius discernuntur. Nam in.hoc loco τὸ καὶ nontam copulandi, quam discernendi vim habet. . Vnde et contra» .ria ratione alii Rhetores ὀδιγρημένην ἑρμηνείαν dixerunt eam, quae plane ἀσυνδέτως etfertur, cuius reí rationem addit Gregor. ad Hermog. περὶ δεινότ, Cap. 11. οὐ ap aÀ- λήλοις τὰ κῶλα συνέχεται, ovdà συσφίγγεται, «va πραγμά- quy πλῆϑος πολὺ Txpasowaiy, Inde et Demetr. Eloc. 70, διῃρημένον ὄνομα eft, in quo nimius eft concurfüs voca. lium, qui fcil. fyllabas diftinguit, et ex una duas facit, ut ἠέλιος» pro ἥλιος. Idem IL, t2. διῃρημένην λέξιν appel- lat orationem .non periodicam, fed. brevibus membris di- fin&am, εἰς κῶλα λολυμένην, quam mox Cap. 13. diae En £c λυμένην,
ATA | 45
λυμιένην, et διεῤῥιμμένην dicit, contrariam τῇ xarespxp- μένῃ, periodicae, cazfam.;orationem Aquilae p.21. lam. quia Ariftoteles Rhet. lil, 9. hanc formam. potius 77v eipo- μένην appellat, εἴ z διῃρημένη λέξις. ut fupra. viuimuss alium apud eum fenfüm habet, Cel. Sehneiderus ad L.c.' Demetrii *udicabat, Demetrium non recte intellexiffe Ari- ftotelem, nifi nonnulta librariorum culpgexciderint. Μία. hi autem Demetrius. videtur, eti non eodem. verbo. ufus, tamen eundem fere, quem Ariftoteles ,. fenfu» alió ver- bo expreffiffe, adeoque quam ille εἰρορνάνην. λέξιν dixerat, eandem 4igeyauevyy anpellaffe. - Id duabus ex rebus intelli» gi pofle arbitror.. Pritnum enim uterque iliam formam lisdem auctoribus attribuir. ' Ariítoteles I, c.-ait: ἡ eigouée y5 λέξις ἡ ἀρχαῖα ésiv ; .Ἡροδόταυ Θουρίου ἥδ᾽ isopíaz ἀπό- δειξις. - Demetrius autem-fic :: ἡ διῃρημένη ἑρμηνεία καλῷ» ται ἡ εἰς κῶλα AcsÀuufyg, οὐ μάλα ἀλλήλοις συνηρτημένῶαως εἰς ἢ Ἑκαταίου, xoj τὰ TÀ6isx τῶν '"Hooderou, καὶ ἕλως 9 ἀρχαία πᾶσα. — Manifefte Demetrius ex Ariftotele haufit fed ita verbis mutatis, ut non videretur eum exfcrip(ilfe, Deinde mox eandem: formam ulterius defcribit: ὥσπερ᾽ γὰρ σεσωρευμένοις ἔπ᾿ ἀλλήλοις τὸ κῶλα Boxe καὶ ἐπαῤῥιμ- μένοις, καὶ οὐκ ἔχουσι σύνδεσιν, καὶ ἀντέρεισιν, οὐδὲ βοὴη- ϑοῦντα αὐδληλοις, ὥσπερ ἐν roc περιόδοις. Neque dubium mihi ett, eodem modo διψρημένην ἀπαγγελίαν di£tam effe a Diogyfio Hal. Art. Rhet. Cap. 1. 8. et 5, 7. In utroque loco reprehendit λέξιν μονότροπον, uhiformem dictionem, et commendar τὴν ποικίλην καὶ μεμιγμένην. | Ytaque fuadet variandum efle inter ἀπαγγδλίαν συνεφραμμδνην, ἢ. e.cot- dortam, periodicam, et inter διῃρημένην, caefam diflin- &amque membris. brevioribus elocationem. — Simillimus huic locus e(t Demetr. Eloc. 15. δομιμαζω γὰρ dj ἔγωγᾳ pufre περιόδοις ὅλον τὸν λόγον σῳνείρεαθαι!, ὡς ὁ Γοργίου, μή» «8 διαλελύσθαι ὁλον, ὡς τὰ ἀρχιρῖι, ἀλλὰ μεμίχϑαι μᾶλλον — dí ἀμφοτέρων. vid. quae dicta funt ad voc. συφξρέφεοϑαι et κατεςξραμμένη. ΝΞ 04 Διαίρεσις, Rhetoribus dicitur traCatio. capitum . caüfae vel argumentorum. — Vnde ipfa difciplina, qua hoc docetur, τέχνη διοωρετικὴ vocatur, de qua fingularem libellum fcripfit Hedinogenes. Cicero etiam Partitioneg appellavit., Exponitur. difciplina de-/latibue, qui dicun- tur, eorumque variis capitibus, quibus tractari poffunt, Sic Sopater Rhetor fcripfit περὶ διαιρέσεως ζητημάτων: Breviter τὸς εὑρέφες τῶν «xcewu explicavit Cyrus. Rhetor
περὶ
18 ΔΙΑ
περὶ διαφορᾶς τῶν φάσεων in Ald. ed. p. 450. Syriands δῷ Hermog. p. 25. Tom. 2. Coll. Ald. ita διαίρεσιν ab. εὑρήσει diftinguit: ἡ μὸν διώρεσις τὴν ἀταρίϑμησιν καὶ τὴν τάξιν διδάσκει τῶν κεφαλαίων δκάφης ςάσεως, αὶ dà εὕρεσις πλατύ. τητὰ καὶ τὴν ἐργασίαν χορηγεῖ τῶν κεφαλαίων. ldem pag. 261. l. c. διωώρασιν καλοῦχι κοινῶς μὲν πᾶσαν τομὴν τοῦ πε- ριέχοντος εἰς τὰ περιεχόμενα. εἰδικώτερον δὲ, τὴν τῶν φαῖ- ese εἰς τοὶ κεφάλαια καὶ τὴν τῶν κεφαλαίων αὐτῶν εἰς τὰ κα ἕκατα τῆς ὕλης ὑφ᾽ ὧν τὸ ὅλον ὕφος τῷ λόγῳ συμπλῃ- ροῦται. vid. Auct. ad Herenn. I, 10. — Eunapius in Vita Proaeref. p. 121. de Anatolio loquens: Επιφανίου Tod σοφιςεύοντος ᾧφτήματα διαιρέσοις ἔφασκεν, εἰς μικρολογίαν κοὐ περιττὴν ἀκρίβειαν κωμῳδῶν τὸν παιδεύοντα. Scholiaft. 2d Aphthon. Progym. Cap. τερὶ νόμου εἰσφορᾶς notat διαΐ. ρεσιν ab Aphthonio dici τὴν τεχνολογίαν. Itaque libet Menandri Rhetoris recte ῥιωάρεσις inícribi poterat, quate- . mus totus veríatur in encomiorum generibus definlendis, atque ex arte rhetorica explicandis, διαύρεσις autem fecun. dum Syrianum Schol. Hermog. p.24. Aid. ed. omnino eít λόγος τομὴν ἀκριβῆ τῶν ὑποκειμένων μοτ᾽ εὐκρινείας ἐπερ. γαζόμενος. in quo etiam loco diftinguit διοώρεσιν & συγ» κοπῇ lioc modo: αὶ μὲν Exxeua τὰ uépy κατ᾽ ἰδίαν τέμνει «περιγραφὴν, ζῶον μὲν κατ᾽ ἀρϑρα, λόγον δὲ κατὰ κεφάλαια. ἡ δὲ συγκοπὴ συγκεχυμένους xod. ἀδιαρϑρώτους ποιᾶται τὰς σομάς. vid. quae contra vulgarem illam Menandrei libelli infcriptionem disputavit Cel. Heeren, ad Menandr. p. 35. —— Διαίρεσις vero etiam fpeciatim dicitur Dionyfio in [ud. Thuc. p. 826. partitio ea operis hiftorici, qua accurata locorum, temporumque notatione diftinguitur. Differt ea a τάξαι, et ἐξεργασίχ, quae tres univeríae traCtationis partes funt. Apud Gramtmaticos etiam φιωίρεσις dicitur; cum fyllaba ita producitur, ut ex una pronunciando duae fiant, ut Europai pro Europae: cui contrarium vitium eft συναλοιφὴ.» aut συναίρεσις. vid. Quintil. I, 5. 38. etquie notata funt ad voc. λύσις, :
Διακλᾷᾶ 9α!. de metris mollioribus, ut Amphibnt ehy. Dionyf. Comp. 17. p. 107. οὐ σφόδρα és) τῶν οὐσχῇ. Ἡόνων ῥυθμῶν, d/Ax διακέκλαται τε καὶ πολὺ ϑῆλυ xd εἰγενὲς ἔχει. Scholiaft. Ariftoph. Nubfgo67. narrat de Phry- ne Citharoedo: πρῶτος τὴν ἁρμονίαν ἔκλασε dei τὸ μαὶ- ϑακώτερον. Dionyf, in lud. Demofth. Cap. 43. p. 1042. φιακλωμένοι ῥυθμοὶ, numeri fraEi, molles, quibus oppo ti funt. xvdpdiderc, et ἀξιωματικοί, vid. voc. κ"ατανλζώα, ς
ΔΙΑ 1
Sic et Tatianus Crefcentem notans 6 Cynico tribonio So. phiftam, dicit ἐβρυνόμενον σφόδρα καὶ tavroiue διακλώμα.- yoy , delicate fe 1atlantem et molli geflu luxuriantem, — Sci- licet ibi de oculorum conie&u, et manuum motu fermo . eft, v. Crefoll. 'Theatr. Rhet. 1lT, 17. Hoc fignificat Sene. ca Controv. Lib. I. praef, ubi intet vitia illa, quibus fa- &um fit, ut eloquentia in deterius ruerit, etiam refert, ad muliebres blanditias vocem exteumare.——
Δια»οπὴ, fig. cum inter duo eadem verba diver. fum ponitur aliquod medium. Iul. Rufin. Fig. p. 334. ed. '" Ruhnk. Exemplum ex Virgilio .pofuit: Culpatusve Paris,
divum. inciementia, . divum. — Eadem et διαφολὰὴ, Lat. Se- paratio. | |
Διακπόπτειν, νοήματα, Drevibus conmatirus fen- tenlias enunciare, mon ambitu periodico includere. Ariftid, «sp! ἀφ. p. 677. Idem mox τὸ λελυμένα ἀπ᾿ ἀβδλήλων προ- ἄγειν, et mox xara κόμματα λύειν νοήματα. Longinus 19. διακεκοι μένα, disfoluta dicit in ἀσυνδέτοις dicendi fot» - mis, quae ab alii$ διαλελυμένα di&ta fünt. vid. füpr. voc. διαιρεῖν.
Διαλέγεθαι, ποιήματα, fcite diftinguit Demetrius - Eloc. S. 168. inSappho ab τῷ £ds;y. — Hlud facit in iis car- minibus, ubi propter perfonarum rerumque exilitatetn et fimplicitatem oratio propior eft vulgari et profaicae; hoc in illis quae vere funt λυρικαὰ, et animi fuaviter vehemen: terve affecti fignificantia.
Διαλεκτικὸν, τὸ, forma oratiohis ea, qua id, quod dicere volumus, non directe, fed per interrogatio. nem. et refponfionem enunciamus. vid. Tiber. Rhet. 19. Diog. Laert. in Euclid. Cap. τ. Suidas in voc. δαλογος et di&ZodiuoUc , ubi adfert verba Alexandri Aphrod. in Topica . Ariftot. διαφέρει ἡ ϑιαλεκτικὴ τῆς ῥητορικῆς, τῷ τὴν διαλεκ. τριὴν περὶ πᾶσαν ὕλην τῇ δυνάμει χρῆοϑαι, καὶ μὴ διαξοδι» ποὺς onde τοὺς λόγους, d. ἐν ἐρωτήσει καὶ ἀποκρίσει καὶ καϑολικιωτέρας xo] κοινοτέρας τὰς ἀποφάσεις πορδιαθαι. Sic et Plato λόγον διαλεχτικὸν appellabat ὃν οἱ κατα βραχὺ ἐρωτῶντες καὶ ἀποκρινόμενο; τοῖς ἐρωτῶσιν διαλέγονται. Diog. Laert. in Platone 52. (Se€t. 87.)
Διώλεκτος, fetmo vitae communis, vulgaris, 86.
eoque etiam folutus., et oppofitus orationi poeticae. Sic | Ariftot. -
Aniftot. Pet. 23. p. 173. ubi εἴ τὸ )διωτικὸν et f λέξις fim- pliciter dicitur. vid. voc. λέξις ev Suidas in voc. d,«Ae£us, de qua infr. et interpp. ad Hefych. |
Διαλελυμένη, λέξις, dico foluta, concifa, bre. vis , praecipue perorationi apta Dionyt. Iud. Lyf. Cap. 9. ubi et σύντομος adiungitur. Hanc Ariftoteles ἀσύνδατον dixit, eiusque hoc exemplum pofuit: éipyxa, ἀκηκθαξα, ἔχετε, κρίνατε. Rhet. 111, 19. fub fin. eumque fecutus De- metrius Eioc. δ. 192. et 279. ubi et hanc formam διάλυσιν vocat. Sic et Menander περὶ σχῆμ. p. 594. vid. διακόπτειν, Talis quoque eft, quae fic crebris interrogationibus, ut de tali loco lfaei Dionyfius in Iud. lfaei Cap. 13. ταυτὶ μὲν διαλελυμένα καὶ ἐξ ἐπερωτήσεως. Photius Bibl. Cod. 70. p. 133. λόγον διαλελυμένον, τῷ ἰδιωτισμᾷ iungit. c£. Ael. Herodian. msg! σχημ. excerpta in Villois. Anecd. T. a. p.94. — E B
᾿ Διάλεξις, disfertatio, quales fcribi a Sophiftis ex. ercitationis: caufa folebant. Phot. Bibl. 165. in operibus Himerii Sophiftae. — A Scboliafte Ariftoph. Nub. 316. explícatur λόγων ἐμπειρία, ὧτε τὸ νοηϑέντα Φράφειν δύνα» coy. Philoftratus διάλεξιν ἃ μελέτῳ diftinguit Vit. Soph. lib. If. p. 579. ubi Olearius rem ita exredit, ut dicat, διάλεξιν verfari in re feria, de qua disferere iubeat oblata oratori occafio; usAér4» autem efle orationem ad often- tationem comparatam, fuper vroJécer ex hiftoria illoftri defumta.
Διαλλαγή. Quintil. IX, 2. 163. tradit a Rotilio Lo- po» qui ex Gorgia quodam Rhetore hauferit, dictam fuiffe figuram ; qua plura argumenta ad unum efjefum deducae- tur, lat. con/ummationem. | Alio loco Cap. 3. 39. diaa-
γὴν dici ait quandam congerendorum verborum diver/itatem. Aix AA Xov. vid. in voc. μετώϑεσις, et xuddediay.
. AuxAoyix 9, περίοδος, Demetr, Eloc, 21. eam fot mam habet, quae, quamvis periodica eft, tamen periodi perfectae ambitum vix prodat, adeoque mixta et tempere ta inter dictionem concifam et iun&ctam membris.
Διαλογισμὸς, fig. cum quis fecum disputal el ve utat, quid agat, vel quid agendum putet; fic lul. Rufi Fig.ao. Latius autem ea vox fumitur auctori Libr. ad He- renp, IV, cui /ermocinatio dicitur, cwm alicui per/onae fer.
2 | ALIA mE 9
“πο atiribultur, el is exponitur cam satione. dignitütis. Ei fimilis eft ηϑοποιΐα., de qua inf. Διάλογος. De hoc genere orátionis agit Hermog, “ερὶ μεϑ. dewor. ubi praecipit in dialogo neceffariam effe “«λοκὴν dix λόγων ἠϑικῶν καὶ ζγτητικῶν,. h. e. coniun&io. nem et veluti alternationem fermonis morati cum disqui- fitione argumenti docta et Jiterata, ein Gewebe von. Refle. xionen fir Herz and Empfindung fowohl, als vos wiffen- fehaftlicher Unterfuckung des. eigentlichen Gegenflandes. Caufam buius praecepti addit Hermogenis Commentator Gregorius Cap. 36; ad h. 1. ἵνα dj. μὲν' τῶν η)ϑικῶν ἄνεσιν σιγὰ καὶ ἀνάπαυσιν λαμβάνῃ ἡ ψυχὴ, μετὰ dà τὴν ἀνάπιεο. σιν, dix τῶν ἠγτητικῶν πάλιν ἐπιτένηται, καὶ πρὸς ἐξέτασιν τρέπητα. dem mox διάλογον interpretatur λόγον κατοὶ “εὖσιν καὶ ἀπόκρισιν ἐκφερόμενον. cf. voc. διαλεκτικός. —
|o Διάλυσις, fig. cum unum fübieCtum totidem repe- titur, quot praedicata ei deinceps tribuuntur, et quidem ἀσυνδέτως, v. c. Νιρεὺς TQéig vgag ἄγεν" Νιρεὺς ᾿Αγλαΐης υἱός τε" Νιρεὺς, ὃς καάδδφος ἀνήρ. Inquibus ἐπαναφΦορὰ et διάλυσις ineft. Demetr. Eloc. 6r. vid. voc. ἐπαναφορα. Contraria eft ἡ συνάφεια, cum multa nomina copulis iun- €a deinceps cumulantur v. c. éspersvoyro EZ&gvéc τε xe] Κᾶρες, καὶ Λύκιοι, καὶ Πάμφυλοι, xo] Φρύγες. — Porro διάλυσις dicitur cum variae fententiae eiusdem formae fine copula vel ἀσυνδέτως fe excipiunt, ut ibid. S. 279. vid, voc. διαλελυμένη. ^ Disfolutio Au&. ad Herenn. 1V, 30. cf. Quintil. IX, 3. 50. ubi ad. βραχυλογίχν refertur. vid. voc. λύσις.
τς A:savyoiu, Ariftoteli eft omnis modus fentiendi, quem perfonae tragicae verbis et oratione fignificant, . Poet. Cap. 6. ubi ita ipfe explicat: τὸ λέγειν δύνασθαι τὰ ἐνόντα καὶ ἁρμόττοντα, δπεῤ ἐπὶ τῶν λόγων τῆς πολιτιιῆς xa] ῥητορικῆς ἔργον ἐφίν. nter fex enim tragoediae par-* tes, quas itatuit, a λέξαι, μύϑῳ, ἤϑεσι, διάνοιαν diítin- guit. — Deinde in doctrina de ftazibus, eorumque traCa- , tione, 4 διάνοια fimpliciter dicitur de με legis et legis- latoris, quem explicamus ad nos defendendos. Vnde hic canon a Rhetoribus pofitus: κᾶν ῥητὸν τῇ διανοίᾳ λύεται, effatum disfolvitur , h. e. refutatur, interpretatione /enjus, quem dico iili ine[Je. vid. Sopatr. διαΐρ. multis in locis et p. 400. Praecipue adhibetur, ubi de lege aliqua fermo ett. - Et alio loco pag. 403. Rhetor hanc tegulam ponit: ὁ λύων
τῷ
80 ΔΙΑ ; -xpouevec , tec τὸ ix9-
τῷ συμφέρον ἁρμόζει τὴν διάνοιαν. — Porro σχήμωται. din- νοίας dicuntur figurae [ententiarum, ἀϊνοτίαε ἃ λέξεων σχήμασι, noto fenfü. vid. Aauila Rot. praefat. de Fig. cf idem pag. 162. ubi discrimen utriusque ita effért: Senten. tiae figura, immutato verborum ordine, manet nihilomi- nus. Elecwtiomis autem, fi distraxeris vel immutaverig verba, vel ordinem non fervaveris, manere non poterit, Denique a lul. Rufin. 18. etiam διάνοια figura dicitur, qua proponitur non id, quod fieri oportet, fed quod fit.
τῷ ῥητῷ (leg. τὸ ῥητὸν) ej διανοίῳ
Διακασῶν, ἡ ἁρμονία, in Mulicis dicitur éa men. füra fonorum , quam Offavam vocant, eítque perfeGiffi- ma omnium. [am Dionyfius in Tud. Demofth. ἃ. p. 957. de Lyfia et Thucydide ita iudicat: τὴν διαπασῶν &ppovíay οὗτοι πρὸς ἀδλήλους of ἄνδρες ἡρμόσαντο, τὸς ἀκρότητας ἀμφοτέρας τῆς λέξεως, dy πλέον ἀδήλων ἀπόχουσιν due μονίς σπουδὴ προδλόμενοί τε καὶ τελειώσαντες. — Ni fallor, hoc voluit: in elocutionis genete ambos ita afe discre. pare, ut extremi in oCtava mufica foni discrepant. Nam, in ea unus eft gtavis, alter acutus. Eodem modo Lyfias et Thucydides a fe invicem discrepant, ille quidem leni. tate et fimplicitate, hic vehementia, quae fünt velut duo extrema, Hanc comparationem ipfe etiam ulterius . fic explicat: ὄνπερ ἢ wjta πρὸς ὑπάτην ἐν novem λόγον ἔχει, τοῦτον ἡ Λυσίου λέξις ἐν πολιτικῇ διαλόκτῳ πρὸς γὴν Θουκυδίδου. Sententia Dionyfii, praefertim totum locum legenti, non poteft efle obfcura. — Sed nonne etiam hoc fimile, ut aiunt, claudicat?
Διαχ évra, quinque tonorum menfura, vel inter. vallum, intra quod vox intendi elevarique debeat. Dionyt. Comp. Cap. 11. 7
Aixroyéy. vid. voc. dpyacíx, —
Διαπονηρεύεοσ αι, deoratore, qui in sadverfatium feverius invehitur, eumque contentiofius tractat, Dionyf, lud. lfaei Cap. 3. πρὸς μὲν τὸν ἀντίδικον διαπονηρδύεται, τοὺς δὲ διμαφαὰς καταςρατηγῶῖϊ.
Διαπόρησις, dubitatio, figura oratoría, vid. Tiber, Rhet. Cap. 6. Aquila Rom, δ. 10. Hac figura , inquit, utimnr , cum propter aliqua videri volumus addwbitare, «t quafi ab ipfis iudicibus confilium capere, quo poti[fimum δ» nere orationis utamur. vid. voc. παῦσις. A ,
T
ΔΊΑ MEE δι
Διαπυῤον, τὸ, ἴα oratore ,' ul 'caloré affeftuum exardeícit, quod et dicitur ro ὄχφλεγόμαγον ϑυμικῶς. Lon-
gin. 12, 3. MEM | |
Διάρϑρωσις, accurata disquifitio. Longin. fragm.
$. ex Porplryr. p. 280. Mox explicatur caQesépa ἐξήγησιξ. Suid. ὀιηρϑρωμένον. δεδηλωμένον, ἠκριβωμόνον. ;
Δίαρσις, elatio, idem quod ἀξίωμα Longin. 8. Idem notet τὸ δίαρμα, quod et τῷ ὄγχῳ iungitur Phot. Bibl, Cod. 209. |
Διασαλεύειν, τοὺς ἤχους, fonos perturbare dicun- tur aj συωμπτόσοις τῶν Φωνηέντων, vocalium concurfus, quia in tali concurfa foni vocalium fingularpm non recte diftingauntur, fed veluti confluunt, et confüfam elocutio- : nem faciunt, qualis eít in omni. hiatu. Dionyf. Comp. 23. p, 180. Mox dicit eodem fenfu éoxuperízem τὸν 9v, onum perturbare, inquietum reddere. v. füp. in hoc voc.
Διασκευὴ, dicitur peculiaris modus tcaCtandi argu. menta et confirmandi is, qui vim movendi habet, et eft παϑητικός. cf, voc. ἐνδιάσκευος.