Google This is a digital copy of a book that was preserved for generations on library shelves before it was carefully scanned by Google as part of a project to make the world's books discoverable online. It has survived long enough for the copyright to expire and the book to enter the public domain. A public domain book is one that was never subject to copyright or whose legal copyright term has expired. Whether a book is in the public domain may vary country to country. Public domain books are our gateways to the past, representing a wealth of history, culture and knowledge that's often difficult to discover. Marks, notations and other marginalia present in the original volume will appear in this file - a reminder of this book's long journey from the publisher to a library and finally to you. Usage guidelines Google is proud to partner with libraries to digitize public domain materials and make them widely accessible. Public domain books belong to the public and we are merely their custodians. Nevertheless, this work 15 expensive, so in order to keep providing this resource, we have taken steps to prevent abuse by commercial parties, including placing technical restrictions on automated querying. We also ask that you: - Make non-commercial use of the files We designed Google Book Search for use by individuals, and we request that you use these files for personal, non-commercial purposes. - Refrain from automated querying Do not send automated queries of any sort to Google's system: If you are conducting research on machine translation, optical character recognition or other areas where access to a large amount of text is helpful, please contact us. We encourage the use of public domain materials for these purposes and may be able to help. - Maintain attribution The Google *watermark" you see on each file is essential for informing people about this project and helping them find additional materials through Google Book Search. Please do not remove it. - Keep it legal Whatever your use, remember that you are responsible for ensuring that what you are doing is legal. Do not assume that just because we believe a book is in the public domain for users in the United States, that the work is also in the public domain for users in other countries. Whether a book is still in copyright varies from country to country, and we can't offer guidance on whether any specific use of any specific book is allowed. Please do not assume that a book's appearance in Google Book Search means it can be used in any manner anywhere in the world. Copyright infringement liability can be quite severe. About Google Book Search Google's mission is to organize the world's information and to make it universally accessible and useful. Google Book Search helps readers discover the world's books while helping authors and publishers reach new audiences. You can search through the full text of this book on the web alhttb://books.;coodle.comj ^ aJ. CQ &* 2T! τυ. TN HARVARD COLLEGE LIBRARY zi "LEXICON TECHNOLOGIAE GRAECORVM RHETORICAE CONGESSIT ET ANIMADVERSIONIBVS ILLVSTRAVIT IO. CHRIST. THEOPH. ERNESTI PHILOS. PROF. LIPS. ————— DD npo ad 9 est^ ^,^ oem Ὁ. qiero — . b LIPSIAE g&vMT1iBVS CASPARI FRITSCH MDCCXCYV. ZEE HARVARD UNIVERSITY LIBRARY σπασαφασα“α΄Ὅὐσασσᾳ΄Θ ΚΟ ΟΣ — Gnd € PRAEFATIO mnium artium ac difciplinarum, quae magnis Graecorum veterum ftudiis viguerunt, ne- fcio an nulla maiore, quam ars oratoria, inge- niorum contentione tractata atque exculta fuerit. Nam cum ceterarum ftudium in vitae maxime privatae umbra et otio fe contineret, tantumque - in iis homines docti elaborarent, quantum fui quemque ingenii ftimulus excitaret , vel veritatis inquirendae propria et domeftica quaedam cupi- ditas vel ambitio impelleret; una eloquentia, in. ipfis reipublicae incunabulis nata, in fori, iudi- ciorum, omnisque civitatis luce verfabatur, eam- que cum fumma re publica neceffitudinem habuit; ut, quo quis eloquentior effet, eo idem dignior, qui ad fummos honores accederet, et civitati adminiftrandae iuvandaeque aptior exiftimaretur. Itaque non folum fummos oratores Graecia ha- buit, fed illico etiam artis oratoriae doctores. praeceptoresque extiterunt. Nempe, qui primi facultate dicendi pollebant, non quidem praece- ptis, quae tum, ut fit, nulla erant, fed ingenii beneficio confequebantur, ut eleganter et gravi- ter et copiofe dicerent. Enimvero, quod in non- nullis natura exferuerat, in omnibus non poterat. ^82 : Erant, Ν IV. PRAEFATIO Erant, a quibus officii munerisque ratio poftula- bat, quod natura negarat. Itaque aemulandi imi - tandique neceffitas artis ftudium peperit, doceri- que et difci eloquentia coepta eft, quam antea indocta vis ingenii exprefferat. "Vt paucis multa complectar, diia funt omnia, Quintilianus ait Inftitt. orat. Lib. V, to. antequam praeciperentur : sux ea fcriptores ob[ervata εἰ colleta | ediderunt. Artifices illi, qui dixerunt: [ed habenda. iis quoque gratia efl, ger quos labor nobis detra&us efl. Nam, quae priores beneficio ingenii fingula invenerunt , nobis et non funt. requirenda , e£ nota omnia. Hinc five a Corace Siculo, a quo artem rhetoricam primum in Sicilia inventam commemorat Auctor. Prole- gom. ad Schol. Hermog. apud Aldum Tom. II. p. 5 fqq. coll. Quintilian. II, 17. 7. five a 71/ia illo, quem Cicero principem et inventorem artis rhe- toricae appellat, tantus in Graecia Rhetorum numerus extitit, ut quorum nomina a veteribus mermorata aegre memoria complectimur, eorum fcripta, fi haberemus, dubitandum fit, an domus ampliffima caperet. Vtinam vero ex tanto nume- ro; in quo haud dubie bona malis mixta fuerunt, pauca optimorum, utinam Ariftotelis illa faltem τεχνῶν συναγωγὴ. quam Diogenes Laertius com- memorat, et Cicero Invent. II, 2. in mente ha- buiífe videtur, utinam Theophrafti, 'T'heodectis, Hermagorae, fimiliumque elegantiffima acutiffi- maque fcripta temporis iniuriam effugiffent. Sed, | ut - PRAEFATIO v ut humanum eft, ea optare, quae inviti defide- ramus, ita haud paullo utilius et fapientius, iis uti; quae habemus, nec anxie requirere, quae habere non poffumus: nifi forte talia etiamnum requirendi fperandique venia nobis facta fit libe- raliffimo ftudio Italorum, qui in explicandis Vo- - luminibus graecis ex agro Herculanenfi erutis elaborant, et iam id agunt, ut mox Hermarchi. libros Rhetoricos typis expreffos habeamus. Me quidem haud poenituit eius operae, quam Rhetorum graecorum, quos temporis clementia reliquiffet, fcriptis perlegendis navaram. Neque enim illud folüm confecutus fum, cuius caufa inprimis animum adpuleram ad legendum, ut eloquentiae graecae indolem, faciem, ambitum cognofcerem, et, quomodo prifca obfervandi praecipiendique frugalitas caftitasque locum fub- tilitati, argutiis, ineptiis etiam, fecerit, quid . porro ex fingulis illis (fcriptoribus ad rationem eius eloquentiae, quam noflra aetas poftulat vel admittit, definiendam iuvandamque praefidii peti poffit, denique, quam novum aut bonum effet, quicquid ad eloquentiam iudicandam noftro aevo homines acuti contulerint, accuratius intellige. rem; verum etiam, fi quid vel ad graecae lin- guae plenius ftudium, vel ad omnis artis rheto- ricae ambitum, ingeniorumque, quibus exculta elt, acumen, doctrinam, elegantiam, cogno- fcendam utilitatis capi ex hoc noflro libello pof- 83 | fit, ΕΣ PRAEFATIO fit, id legendi-operae illi noftrae tribuendum vi- | deatur. Memini me faepe mirari, cum Rhetori- bus illis legendis animadverterem, quam parum in quamplurimis locis mea me linguae graecae intelligentia iuvaret, quae tamen ceteris fcripto- ribus graecis bene intelligendis fufficere poflet. In his enim cum ita comparata ratio fit, ut, qui graecam linquam fatis callent, recte affequi fen- fum fcriptoris poffint: Rhetores legenti idém fere accidit, quod illis, qui artifices vulgares; fabros, textores aliosque eius generis, de arte fua disferentes audiunt, ut, quamvis communi et vernacula lingua ufos, tamen vix intelligant, nifi antea verborum a vulgari fignificatione ad res τεχνικας defignandas translatorum peculiarem vim et ufum cognoverint. Nam quaecunque ars iis demum temporibus coepta eít excoli et prae- ceptis illuftrari, cum iam lingua ad abfolutam formam definitumque ambitum perfecta effet; in eius inflitutione verba fingula, quae quidem ad artem ipfam illuftrandam pertinent, hoc eft, rey. yix& , eadem etiam μεταφορικα,, translataque fint, neceffe eft. Diferte quidem Dionyfius Hal. de Compof. p. 1 46. cum tres elocutionis characteres generales definire vellet, ἐγα μέντοι, inquit, xv. οἷοις ὀνόμασιν ἐκ ἔχων αὐταὶς προσαγορεῦσαι, ὡς οὐκατονομώξες, μεταφορικοῖς ὀνόμασι καλῶ, τὴν . μὲν αὐφηραὰν, τὴν δὲ γλαφιραν, ἢ ἀνθηραν, τὴν δὲ τοίτην κοινήν. Quo maior autem vel illorum ver- . borum, . PRAEFATIO "NIE borum; ex artis ambitu, copia, vel, ex eiusdem indole, translationis fubtilitas eft, eo maior in- telligendi difficultas nafcitur. Vnde paffim anim- adverti viros docliffimos eo, quod elocutionis ilius rhetoricae rationem ex communi linguae graecae confuetudine metiebantur, faepenumero án errorem interpretandi adductos, neque tutum ad Lexica refugium effe, quorum auctores uni- verfis linguae copiis addicti, ad illas dicendi for-. . mas, quas certi fcriptores ad ufum artis fuae ac- commodafífent, vel non defcenderant, vel tam leviter eas attigerant, ut nihil, aut certe non multum inde peti ad intelligendum adiument : poffit. : Vnus Henricus Stephanus hos etiam Rhe- torum angulos excuffit. Sed primum, quotus- quisque eft, qui illo 'Thefauro uti queat? deinde fumma viri immortalis diligentia, cum in res paene infinitas effet diffufa et disfipata; totum- que linguae graecae corpus complecteretur, non - poterat in fingulis membris et partibus tantum praeftare, quantum vel a mediocri ftudio, in his foluminodo partibus collocato, expectari poteft. Mea igitur in hoc laboris genere commodior fa- ciliorque ratio fuit. Nam cum et fola Rhetorum antiquorum fcripta, et hoc certo confilio excu- terem, ut, quibus quisque modis et formis artis fuae elementa, partes, praecepta, enunciaverit, viderem notaremque, ea re factum eft, vt non folum diligentius et plenius omnem technologiae à 4 varie- -- PRAEFATIO. varietatem deprehendere ; fed et fingulorum ver- borum ac formarum dicendi, quae ad illam per- tinerent, vim fenfumque accuratius definire pof- fem. In utroque genere ftudium certe meum non defuit. Sed minus, quid potuerim, volue- rimve, quam quid effecerim quaeritur; cuius quidem omne penes eruditos harum literarum arbitros iudicium efto. Venio ad alia, quae pro- pius ad hoc praefandi inítitutum pertinere vi- dentur. | .. In deligendis, adícifcendisque verbis et for- mis dicendi iis, quae hoc libello continentur, hanc mihi legem fcribendam duxi, ut, quibus verbis formisque loquendi Rhetores ad orationis varias partes, artificia, virtutes, vitia, adfectio- pnesque fignificandas, ac demonftrandas in infti- tutione oratoria ufi effent, ea omnia iudicarem . χεχνικαὶ efle non alio fenfu, quam quo in cete- rarum artium inflitutione ufum verborum fen- tentiarumque τεχνικὸν, a communi loquendi con- fuetudine diftinguere folemus. Quodfi quis au- tem artis oratoriae fummam fubtilitatem cum ceterarum artium fíimplicitate contenderit, is tum illius -delectus difficultatem intelliget, tum ingentem technologiae ambitum, quem libellus declarat, non valde mirabitur. Vt alia multa taceam, illud unum quanti momenti eít, quod ars dicendi non modo in rerum fumma varietate verfatur, fed in verborum etiam et elocutionis, culus PRAEFATIO IX - cuius.tot membris articulisque connexum cor- pus eft, explicatione occupata effe debet. Ne. que intra tam anguítos docendi praecipiendique terminos illi Rhetores fe continebant, ut, quid fummi oratores eleganter, graviter, copiofe, concinne dixerint, univerfe commendarent, at- que imitandum proponerent: fed ita omnium rerum, quae ad eloquentiam pertinere videren. tur, elementa, caufas, indolem, rationemque exquifiverunt, ut qui eos reprehendere velint, eorum non negligentiam vel inertiam , fed potius nimiam diligentiam moleltamque fedulitatem vi. tuperare debeant. Praeterea ad omnem techno- logiae rhetoricae ambitum, ipfamque adeo ver- borum artis copiam augendam, vel propria non- nullorum ingenii indoles, vel vanitas etiam mul- tum contuli. Nunquam difciplinae- rhetoricae tam certi circumferiptique fines, fuerunt, extra quos evagari nemini liceret. Omnes in eo fibi placebant, ut alius alium fübtilitate praecipiendi obfervandique vinceret. Itaque cum, ut iam fupra diximus, ad fignificandas notiones illas, quas eloquentiae inftitutio poftulabat, verba for- sasque dicendi ex alienis locis, ubi propriae erant, transferri neceffe effet; quo quis ad re- rum fimilitudines videndas acutior, vel pronior ad captandas erat, eo plus ad verborum artis multitudinem augendam conferebat. Longinus, acrioris vir ingenii, et poeticae ornafaeque, ἃ 5 quam x — PRÁEFATIO quam vulgaris e£ communis elocutionis, aman- tior, cum omnem fere de Sublimitate libellum metaphoris contexuiffet, magnum nobis illorum verborum numerum a nullo alio Rhetore adhi. bitorum reliquit, quibus careremus, fi non illo, - quo diximus, ingenio fuiffet. Cuius ceteri libri, quos de arte rhetorica fcripfit (v. Fabric. Bibl. Gr. Lib. IV. Cap. 3 1. p. 445.) fi aetatem tuliflent, dubitari non poteft, quin magnus verborum fen- tentiarumque τεχνικῶν ad. libellum noftrum cu- » mulus accefífiffet. Dionyfius Hialicarnaffenfis, valde Longino, ubertate quidem explicandi, iu- dicandique fübtilitate, fimilis, quamvis modera- tior et venuflior in ornando, multa ex eo genere nobis fuppeditavit, quae foli eius ingenio deben- — tur. Vanitatis autem, quam diximus ad verbo- rum artis copiam multum contuliffe, cum vario- rum Rhetorum exempla reperiebamus, tum in- primis luculenta Demetrii Phalerei, qui ita in mnultis Ariftotelem fecutus eft, ut, rebus ferva- tis, verba tamen immutaret. Sed iam liceat fingulorum Rhetorum grae- corum, quibus in hoc omni opere adornando ufi fumus, brevem recenfum facere, partim, ut labo- ris: noftri ratio et ambitus conftet, partim ut, quoniam nonnüllorum et fcripta et nomina ob- fcura funt, tirones certe habeant, unde illa dilu- cidius cognofcant. e 7 PRAEFATIO κε. - " Primum appello, qui. inter Rhetores noftros | non ordine et numero folum, fed et dignitate princeps recte cenfétur, Zfrifloteem; cuius ex multis operibus Rhetoricis, a Buhlio, V. C. ad Ariítotel. edit. Vol. IV. p. 4. ex Diogene Laertio aliisque nominatis, fola Τέχνη ῥητορικὴ, tribus libris comprehenfa, nobis relicta eft. ^ Quod opus, quamvis abfolutam fere partibus fuis de arte dicendi inftitutionem continet, qualem cete- rorum Rhetorum nullam habemus, tamen exinde multo exiliorem, quam ex quovis alio, verbo- : rum τεχνικὼν meffem fecimuS. - Mirum hoc for- taffe multis videbitur: fed eft ita profecto :. ne- ᾿ que eius rei probabilis ratio réddi non poteft. Omnino Ariftoteles, quemadmodum omnia eius (cripta declarant, ita fe comparaverat, ut maio- rem rerum quam verborum curam gereret, non quidem abiiciens et afpernans elocutionis ftu- dium, at ab ornandae concinnandaeque oratio- nis cupiditate abhorrens, et ad argumenti, quod tractabat, meditationem ita animo defixus, ut rerum ubertati, fubtilitati, veritati, verborum omnisque dictionis curam dele&umque poftpo- neret. Singulatim in Arte Rhetorica, fummam oratoris virtutem in eo ponit, ut fit ἐνθυμηματε xos, hoc eft, rebus et argumentis valeat, Lib.I. Cap. τ. Saepenumero magnam Rhetorices cum Dialectica coniunctionem et neceffitudinem in- culcat, et alio loco, Lib. III, 1. ubi de elocutio- ne N 4 "A XH "PRAEFAT'IÓ . ne et actione oratoria disputat, fententiam fuam - his fere declarat: τὸ πορὶ τὴν λέξιν ὀψὲ προῆλθε, καὶ δοκῶ φορτικὸν ἄνα καλῶς ὑπολαμβανόμενον, UA ὅλης Bons πρὸς δόξαν τῆς πραγματείας, τῆς στερὶ ῥητορικὴν, 8X ὀρϑὼς ἔχοντος, oM ὡς ἀναγκαίδ' τὴν ἐπιμέλειαν ποιητέον. Ἐπεὶ τό γε δίκαιον, μηδὲν gres Cnreiy περὶ τὸν λόγον, ἢ ὡς μήτε λυπῶν, μήτ᾽ εὐφραίνειν. δίκαιον γὰρ, αὐτοῖς αἰγωνίξεϑαι τοῖς πρώγμασιν. “Ὡς τε τάλα, ἔξω TB ἀποδέξξωι περί- «ργώ is* eA. ὅμως μέγα δύναται, καϑάπερ een φαρ διὸ τὴν T8 ἀκροατᾷ μοχϑηρίαν, h. e. ἀοξίγίπα de di&lione fero γγουεξία efl, εἰ fane, fi quis rette re- putet, [levis et importuna res videtur : veruntamen cum omnis ars dicendi ab hominum opinione pendeat , non ianquam iuflae rei, fed tanquam neceffariae curam ei impendere debemus: — fiquidem. certe aequum eft, nihil aliud in oratione quaerere, quam μὲ audientibus suc molefliam nec laetitiam afferamus : iuflum enim efi, ipfis rebus in iudicio contendere: quare alia praeter. pro- . bationes adhibita, fupervatanea funt: fed tamen plu- rimum valent , μὲ dium eft, propter auditoris vitium. - Itaque, cum de rebus ad fidem faciendam necef- fariis duobus integris libris expofuiffet, de elo- cutione praecepta paucis tertii libri capitibus ab- folvit. Hanc autem Ariftotelici ingenii, quam diximus, indolem, multum eo quoque valuiffe, ut in ufu verborum artis ipfe fe abstinentiorem praeftaret, quis negaverit? Qui enim in arte dicendi explicanda philofophi magis quam Sophi- : | [tae PRAEFATIO. xm. ftae aut Rhetoris partes agebat: qui in omni ceterarum difciplinarum inflitutione ita verfaba- tur, ut neglectis elocutionis luminibus, oratio- nisque lenociniis et ornamentis, rerum fignifi- candarum nomina non longius arcefferet, trans- ferretque, fed propriis maxime uteretur, atque ex communi loquendi confüetudine petitis: qui denique de elocutione oratoria, unde alii Rheto- res longe uberrimam verborum artis fegetem produxerunt, ita fentiebat, ut eius explicandae neceffitatem magis vitio auditorum, quam utt- litate factam ftatueret, is igitur, cur pauciora, quam alii, verba artis in difciplinae fuae inftitu- tionem induxerit, difficile intellectu effe non pot- eft. Si qui autem ita disputent, ut dicant, quo tempore Ariftoteles fcriphiffet, vix fieri potuiffe, ut magna verborum artis copia extaret: audirem, fi de Corace vel Tifia, vel alio- vetuftiore Rhe- tore fermo effet non multum autem illa ratio valere in Ariítotele poteft, quem Dionyfius Hal. Ep. I. ad Ammaeum evicit tum demum fcribere Artem Rhetoricam coepiffe, cum iam 'Theodo- rus, Thrafymachus, Antiphon, Ifocrates, Anaxi- menes, Alcidamas, Theodectes, Philiftus, Ifaeus, . Cephifodorus, Hyperides, Lycurgus, Aefchines, ipfeque Demofthenes, et praeceptis et orationi- bus publicis artem dicendi illuftraffent, quemque Cicero quoque de Invent. II, a. veteres fcriptores artis unum in locum conduxiffe, et nominatitn | cuius- Li 1 xv — PRAEFATIO cuiusque praecepta magna conquifita cura perfpi- cue confcripfiffe, atque enodata diligenter expo- fuiffe, memoria prodidit. δ ΤΟ Ef liber fingularis de Arte Rhetorica ad c Alexandrum, cui Aldus Manütius, qui primus: edidit inter Rhetores graecos 1508. Tom. I. p. 255. Ariftotelis nomen infcripfit. Praemiffa eít ' Ariftotelis ad Alexandrum epiftola, in qua pri- mum inftituti rationem exponit , deinde nonnulla in univerfum de orationis omnisque facultatis di- eendi praeftantia commemorat, poltremo duas operis partes promittit, quarum una 'T'heodecteo- rum Epitomen, altera Coracis Rhetoris libellum exhibeat. In ipfa autem illa Epitome (nam Cora- ν cis libellus periit) de tribus dicendi generibus, deliberativo, iudiciali et demonítrativo ita disfe- ritur, ut uniuscuiusque tractandi modus, artifi- cia, variique loci fubtilius exponantur. Sed ma- ture de vero huius libelli auctore dubitatum eft. Petrus Victorius eum non folum Ariftoteli abiu-- dicabat, fed evincere adeo conabatur, Anaxime- ni Lampfaceno deberi, fretus potiffimum loco: Quintiliani Lib. lII, 4. ubi is diviftonem artis di- cendi, quam Anaximenes feciffet, tradens, hanc ipfam adfert, quam Auctor libri de Rhetorica ad Alexandrum probavit. Hoc quidem aliaque non- nulla argumenta a Victorio adhibita Buhlius V.C. in Addendis ad edit. Ariftot. Vol. IV. fatis confu- - tavit, ipfe tamen, defendere fe malle fententiam con- PRAEFATIO XV contrariam, librum vere Ariítoteli deberi, pro- feffus. Mihi a lectione librorum vere Ariítote- licorum recenti, omnemque eius tum argument tractandi, tum elocutionis formam rationemque animo contuenti et comparanti, fenfus quidàm . meus perfuadebat, ut. librum ex "Theodeécteis . Ariftotelicis . excerptum ab incerto o compllatore ! ftatuerem. . Plurimas technologiae rhetoricae partes 7 Her-. be mogenes Tarfenlis fcriptis illuftravit, quae primum ab Aldo edita, deinde.a Ioh. Sturmio repetita et. doctiffimo fubtiliffimoque Commentario inftructa -habemus. Qui περὶ τῶν sacewv infcribitur libel- lus, omnem de ftatibus doctrinam complectitur, totus ad eloquentiam forenfem pertinet, eítque omnium fubtiliffimus. Itaque varios interpretes na(ctus eít, qui breviora Hermogenis praecepta diftinctius explicarent, exemplisque illuftrarent. Hi funt, qui Scholiaftae Hermogenis dicuntur, : Syrianus, Sopater, Marcellinus, quorum Com- mentaria Aldus in "Tom. II. Rhett. gr. 1509. edi- dit, praemiffa eicayoryg σχολιὼν ἐκ διαφόρων TEX- νογράφων eic τοὺ προλεγόμενω τῆς Egucyéves ónroei- xn. In binis περὶ εὐρέσεων libris hoc inprimis agitur, ut et prooemii varia genera, et ceterae - orationis iuftae partes recenfeantur atque expli- centur. Anonymi in hos libros Commentaria graeca extant apud Aldum Tom. IL. p. 352. Ele- gantillimi autem illius Rhetoris libri funt, quos | περὶ 4 XVI PRAEFATIO reel ἰδεῶν, hoc eft, de elocutionis varlis characte- ribus et virtutibus fcripfit, In his ita fere totus - e Demofthene pendet, ut omnium virtutum elo- cutionis, quae in Demofthenis orationibus repe- riri poffint, velut indicem quendam dediffe, exi- füimandus fit. Neque alia ratio eit libri fingula- ris, quem περὶ μεϑόδῳ δωνότητος infcripfit. Nam omnium formarum dicendi (σχήμωτα Tis ἐννοίας alii appellant) quibus Demofthenes inprimis ufus eft, vis et indoles explicatur. Vtriusque operis interpretatio graeca Anonymi apud Aldum |l. c. p. 376. expreífa reperitur. In pofterlus autem fingularem Commentarium Gregorii Corinthil a Reiskio ex MS. in Orator. graec. Vol. VIII. graece editum non fine utilitate ufurpavi, --- Ad haec Hermogenis fcripta nuper accefíerunt eiusdem Progymnafmata, quae Heeren V. C. ex MSto 'Taurinenfi in Biblioth. Art. et Liter. Gotting. Part. 5. et (14 graece cum adnotationibus edidit: unde, quae prodeífe inftituto mco poffent, ftu- diofe in ufum meum converti. Neque etiam defuerunt, qui Hermogenis di- fciplinam rhetoricam brevibus ἐπιτομοῶς, com- pendilsque traderent. Ex co genere cít, quae Cue TixM παωροίδοσις τῆς ῥητορικῆς infcribitur, edi- ta primum ab Hoefchelio 1597. qui fictum libelli auctorem, JMatthatwn Camariotan, ἃ Mangurio primum inductum co:tenidit. Eundem libellum poftea lo. Sehetferus ad calcem Lectionum Aca- demi- PRAEFATIO . xx Acioy , “τερὶ πάϑες. - 8) Eiusdem Apfinis libellus “περὶ τῶν ἐσχηματισμένων “προβλημάτων, h..e. de controverfiis figuratis. 9) JMinuciani Lib. aeg ἐπιχαφημώτων. Neque tamen intra horum Rhetorum, quos adhuc nominavi, terminos legendi anquirendi- que ftudium meum, quamvis iam paene faíti- 4ientis, fefe continere poterat; in latiores etiam fcriptorum Graecorum campos éxcurrendum erat Nam cum ufu cognoveram, nullum fere ilorum effe, quin, vel.aliud agens, rerum ad eloquentiam artemque dicendi pertinentium ali- quami mentionem iniecifíet, tum omnes. illi in- primis adeundi atque excutiendi erant, qui vel Oratorum, Rhetorum, Philofophorum, alio- zumque fummorum virorum vitas fcripfiffent, vel:poetarum, aut Oratorum interpretes extitif- fent. Itaque qui hoc opus noftrum infpicere volent, fingulis fere paginis reperient, nec pau- €a nec contemnenda effe, quae lectio Plutarchs, Diogenis Laertii, Philofirati , Sexti Empirii, Ew- napi, Libani, Synefü, Marcellini, Photii, alio- rumque ad technologiam rhetoricam illuflran- . dam nobts fuppeditaret. Quod ad interpretes . Graecos attinet, ex uno Zípiano, cuius Com- ientariorum in Orationes Demofthenis editio- nem Bafileenfem 1532. ufurpavimus, tantum profecimus, ut certe nos eum legiffe haud poe- b 3 mite xz — PRAEFATIO niteret. ^ Ceterorum lectio; quos Scholiaftas vulgo dicunt, quosque artis rhetoricae veftigia — paffim in poetis monflraffe fecimus, maiorem - moleftiam, quam utilitatem habuit. Nam lio- trum omnis propemodum doctrina intra rerum grammaticarum aut metricarum, paucarurüque figurarum: commemorationem fubftitit. Neque siagnum eventum illa quidem fpes habuit, quam de Eu/lathii eruditiffiImo in Homerum Commen- tario conceperam. Ipfe in Prooem. ad. Odyff. e 1579. Homerum appellat τὸν πώσης τῆς ἐν λό- Yos τέχνης καϑηγητὴν. ἐξ ou οἷα τινος ὠκεανᾷ πάντες ποταμοὶ Wgj πᾶσαι Acyixay μεϑόδων πηγαν — Idem ad Iliad. β΄. p. 3231. ita Homerum explicat, - Ὧι omnium generum dicendi, συμβωλευτικῦ, ὃ» . «mwxü, σανηγυρικὃ, tractationem ex eo diíck . poffe contendat. Et in Praefat. ad lliadem, . Odyfleae πολλὰς ὠφορμὸς eis ῥητορείας doe Ψιλοίαν tribuit. Itaque totum, Euftathium perlegi. Sed praeter explicationem paucarum figurarum; quas ubique inculcat, non reperi, quibus tantum le- - gendi laborem fatis confolati. poffem. | Reftat; ut illius quoque operae, quam Rhe- torum Latinorum lectioni impendendam duxi, brevem rationem reddam, , Quamvis enim in . illorum, principum inprimis, Ciceronis et Quin- tiliani, technologia Rhetorica, multa funt, quae propriae horum doctrinae, elegantiae, acumini, | deben- PRAEFATIO xxu. debentur, tamen in univerfum, difciplinam La- tinorum rhetoricam e Graecorum maxime infti- tutione expreffam effe, negari non poteft. Ci- cero quidem ipfe, de Invent. Lib. IJ, 2. fe, ut artem. dicendi. per/criberet, omnibur unum in. locum coactis fcriptoribus, quodcunque quisque commodi/fime graecipere videretur , excerpfiffe, eb ex varüs ingenii - excellenti/fima. quaeque libaffe, profitetur. Quinti- lianum e Graecis profeciffe, ἄς pependiffe, fin- gulae Inflitutionum oratoriarum paginae fignifi- canty de ceteris, quorum fcripta minora Fran- cifcus Pithoeus coniunctim edidit, illud etiam minus dubitari debet. Quum autem hoc, quod dixi, Latinorum obfequium non in rebus modo transferendis, et in artis Graecae forma imitanda acquiefceret, fed eo etiam pertineret, ut verba artis maxime ad formam fenfumque Graecorum efficta, et paene e Graecis verfa, referrent, fa. cile intelligi poteft, quantopere Rhetorum illo- rum u(íus et comparatio technologiae Graecae illuftrandae ftudium adiuverit. Quo confilio inffitutum, quibusque ftudiis et praefidiis peractum hoc opus a me fuerit, ex- pofui. Ego quidem, qui omni diligentia mea mihi ipfe non fatisfacio, adeo levis et arrogans effe non poffum, ut omnibus, qui hunc libel- lum legere et iudicare poffunt, fatisfacturum me efie arbitrer. Sed in promtu folatium eft. Quos 34d mE mihi xuv — PRAEFATIO mihi libelli iudices fingo et opto, fcient, quan- tas hoc genus literarum difficultates habeat; in- telligent, cum talis libelli fumma perfectio ab in- finito propemodum lectionis obfervationisque labore pendeat, quam humanum fit, quaedam non obfervare , omnia legere non poffe; ftudium certe fcribentis agnofcent. . Ceterorum, qui ifto- eum nibil fciunt; intelligunt, agnofcunt, levita- tem contemno. Sor. in Acad. Lt d. xiv, Apr. MDGCXCV. | | LEXI- LEXICON. TECHNOLOGIAE GRAECORVM : RHETORICAE. K. A s. βασάνιφο y; quod non arte et ftudio elaboratum et in oratione, fed naturali fimplicitate gaudet. Ergo dici. tur ro ἀφελὲς, αὐτοφυὲς, καὶ ἀβασανιςον ap. Dionyf. Hal. Cenf. 5, 1. p. 425. vid. voc. βασανίζεϑαι. : "AB ates, χαρις, venuftas quaedatn non quaefi ta ftudio, fed fponte irrepens, eim ungeziwngener natürli cher Reitz, Dionyf. in lud. Demofth. 38. P. 1071. 'ABpór 36; λόγου. fuavitas , dulcedo quaedam elocu. fionis. Hermog. ij. lib. 11, p. 254. Non multum ab illa differt ἡ j| γλυκήτης, et ὥρα τοῦ λέγου, fed videtur de ea ora- tione inprimis dici, quae in his fere modum excedit. ΜΗ que cnm Menander Rhetor περὶ dicup. éd. p. 5706. Ald. ὥραν et κόσμον iis commendaffet, qui hymnis et in« vocationibus Deorum uti velint, hoc praereptum, tan- quam cautionem quandam , addit: prs ἡ περὶ τὴν κατα- σκευὴν aBporgc ὑπερῷϑέγγοιτο τὴν συγγραφὴν, h. e. non adAttantus ornatus, quantus non deceat Jtriptionem pro- Jaicam,. Alio loco, ubi de λαλιᾷ προπεμπτιπῆ exponit, ait: xeiger d βρότητι καταποικίλλεαϑαι » χαίρει διηγημάτων ἤϑέων. χάρισι. E£uftath. ad Hom. Il. o P. 1035. ἐν σπυϑρω. c Toig is ἰβρὼς λαλῶν Homerum dicit, ubi is fententiam, τίν A em 2 | . ATA ftem et gravem, figuris quibusdam fuavitatem habenti. bus, v. c. παρισώσησι, velut.exhilarat: quae ibidem (pa- «ixj χάρις appellatur. cf. quae di&a funt ad voc. ἱλαρόν. Porro ἀβρότης dicebatur Sophiftis, quaedam pronuntiandi mollities, et grata dulcedo; vid. Philoftr. in Scopel, et . Hemfterh. Praef. ad Polluc. p. 28. — Apud Philoftr. Vit. Aefch. I. p. 509. «ps9 σεμνολογία Aefchini tribuitur, h.e. dictio fonora et gravis, in qua tarpen fuerit quaedam dul. cedo, et amoenitas. Mox idem appellat τὸ ἐπίχαρι σὺν δεινότητι, Schol. in. Aphth. Progymn. in ἐξηγήσοι τοῦ ψόγου Rhet. Ald. T.2. /séov ὡς dy τοῖς ἐγκωμίοις ἐπιτηδεύξφιν δέ γλαφυράν τε xa) ἀβρωτέραν καὶ ϑεατρικὴν Φράσιν pera j τινὸς σεμνότητος. 'Ayxya XT3716; indignatio , quae fit maxime prov nunciatione. lul, Rufin. de Fig. Cap. 11. Zracundia Cicer. de Orat. 3, 52. ᾿Αγκύλως, abrupte, contorte. Dionyf. Iud. Ifaei 13. βραχέως καὶ ἀγκύλως καὶ ἐκ παραδόξου συντίϑεοθαι. Lucianus de Confcr, Hift. 43. ἀγκύλην ταῖς ἐπιχειρήσασι, fcil. λέξιν vel Φωνὴν, vocat di&'ionem argumentis Jentfn-. tisque contórtam, mágis oratoribus quam hiftoricis 'aptame Sic et Dionyf. in lud. Thuc. Cap. 25. p. 873. periodum Thucydidi$ variis parenthefibus et incifis perplexam et intricatam Φρασιν d'yxvAwrépxy καὶ δεινοτέραν, cui vero pérfpicuitas δὲ [πανία defit; eim £ünflliches Labyrinth ᾿υδὴ I'orten und Gedanken auf. Koflen der. Deutlichkeit und ' des Gefülligen angelegt. vid. voc. σκολιά. ZEE o» AwvAsuxjc, dicitur fcriptor, qui eo fcribendi ge. nere utitur, ut non infit in oratione γλυκήτης, üt non . valde teneat, et deleCtet leCtores, fed magis'docendo, et perfüadendo. operam det, eim trockmer, nicht genug an- 2iehender und unterhaltender Schrififleller. Sic de Thucy- dide Hermog. περὶ ἰδ. ll. p. 392. ede Sturm, οτος "Ayópoeov, τῆς ῥητὸρικῆς μέρος, circulatoria et. is« dolia ratio rhetorices exercendae Dionyf. Compof. 25. p. 206. —- ἀγοραίως Aéveiv , protritis, vulgaribus verbis wii. 14, Art. Rhet. 10. 11. — «'yogcix καὶ καπηλικὰ ὀνόματα apud Lucian. de Hift. Confer. 44. de media turba et dé cau- gona fumta vockbula. v. in πεπατημένος. | Deinde: éyogdzea λόγοι, iidem αὐλ. ὡκανικοὶ, forem/es, iuridiciales oratio» ον - .ne& ATX — EE nes, et controverfiae, Philoftr. Vit, Soph. IL. p. 570. in vita Alexandri: 'Avxivein, ῥητορικὴ, ingenii quaedam penerofitas, ἃ venuitate et acumine exquilito, Zeinheit, gebildetes JPefen im | Betragen. und. Ausdruck... Hic vocis fenfus. . apud Dionyf. Iud; Lyf. 12. patet Inprimis éx contrario vitio," quod opponit τὴν φρατιωτιπὴν αὐϑαδειαν καὶ xXxqos yetxy;, 88 gemiffes derbes, vauhes. dir, welches einem noch vom Soldaten her. anhüngt. — Eodenr modo üfürpatur α΄ Plutarche Solon. 5. qui-locus eft. ad conftituendum eius verbi fenfum claíficas. cf. etiam Plut. in. Lucull. 16. ubi Olthaci cuiusdam mores ita defcribuntur, ut.eorutg fums ma ineffet in ἀγχινοίᾳ illa. vid. et in Alexand. Cap. 23. p. 284. Suidas ἀγχίνοια, σύνεσις, ἢ ἕξις εὑρετιπὴ τοῦ καϑή:, κοντὸς ἐκ τοῦ καραχρῆμα, ἢ εὐτοχία τις ἐν ἀσκέπτῳ ?6p9» ye. cf. id.in μνήμη. Apud Longinum $4. 4. Morus ver- tit animi prae/eutiam. — Addam locum Cicerobis, qui mi: hi videtur cuncta exhibere; quae latiffimo. fenfu ad illam uyxíveixy pertineant, ; Is cutn docuiffet, quantae et quam variae rerum copiae eflent,. quarüm feientiam oratoris facultas poftularet; haec quoque definit: zfcéedut eodem oportet iepos quidam facetiaeque , et. eruditio libero: digna, celeritasque et brevitas et. refpondendi et. lace[fendi , fubtils venu/iate et urbanitate coniuntla ; de Orat, 1, 4, Quinti ^ liàn. Vl, 4. p. 306. ed, Gefn, ,, valet in. altercatione pluris '- mum acumen , quod fine dubio ex arte non venit; natutà - enim non docetur, arte tamen adiuvatur, ' ΚΤ . AC. ᾿Αγχίφροφον, τὸ, proptie, propingkum converftos- - Ai, quod celeriter convertitur. Hinc Longinus 9; 13; . iHud Homero tribuit, quatenus perpetuo confüeverit ab alio ad aliud repente trarisire; ut femper aliud, fempef '- improvifo occurrat lectori, et femper videatur epéQa9ap ἢ . h. e. in omnes partes verti. - Ita Morüs ad h. 1. cf. Cap. : . 27, 3. ubi iungitur τὸ ἐμπαϑὲς et ἄγχίξῥοφον. — Nam illa- celeritas in convertendo ad'ectum et vim adiüvéát dicem: tis. Deinde τὸ ἀγχίσροφον érixeipyiia dixit Hermog; In- vent. Lib. I; rà ἐκ τοῦ σύνεγγυς ἔχον τὴν ««bdeiii; expli: cante fic Scholiafte Anon, ad h; 1; p; 357; Tom. 2. [δῷ Ald. ubi hoc exemplo utitur: ax ἂν εἰ λέγοιμεν ἀδεβῶζςε ^ - καὶ εὐθὺς ἐκάγοιμεν οἷς οὐδὲ oj 'y Τοὺς καρποὺς. ἀνῆκε. -- Porro zpeeí/ua ἀγχίφροφα, exordia, quae quali 4nte ocu: los veríantur, ditta lunt Rhetoribus ea; quae (àmta funt Aa εἴ Tr 4 | AIX ex rebus praefentibus v.'c. a loco, perfonis, tefnpore, aliisque περιφάσεσι praefentibus, vulgo nominata προοίμιον. ἐκ τοῦ καιροῦ, apud Hermog. de Invent. I. p. 24. vid. in xoupoc. Latini appellant exordium ex ip/a cau/a natum, quod et feparatum vocatur Au&. ad Herenn. ], 7. — ἐκ. τῶν παρὰ πόδας πραγμάτων τὸ προοίμιον πορίζειν dixit Eu- ftath. ad Hom. τ΄ p. 1171. 1486. | oCAYyX duae, infirma argumenta, adsydsspx. Dio- nyf. Art. Rhet. 10, 4. | Ἀγῶν ὃ «95 αἱ. fimpl. contendere aliquid oratione, pro- prie tamen de oratoribus. v. Hermog. Part, p. 60. &qoví- «9a λόγον. | habere orationem, | dicere orationem. Plot. Vit. Demofth. i5. Vnde ipfa declamatio diCta ἀγών,σωμα. vid. Himerii Orat. XXI. S. 11. p. 749. ed. Wernsdorf. "Ay rac, orationes forenfes , ut εἰρηκέναι ἀγῶνας ap. Dionyf. ad Amm. 1, 2. Quae funt in a&u εἰ contentione, ait Quintil. XI, 1. 48. /wa/oriae, et iwdiciales. ΑὉ his eximendae fünt demon/irativae materiae, ad voluptatem aydientiutn compofitae. — Longin. 15. τὸν ἀγῶνα dixit vim, velementiam , iunxitque τῷ ὄγκῳ et μεγαληγορίᾳ. vid. in ἐναγώγιος, Eidem Cap. 26. ἀγῶνος &kmAswc auditor eft, cum veluti occupatur oratione ita ut in focietatem adfe. '&us et aCtionis eius, qui dicit, adducatur. Hoc fit Xv. -Tuuara-Jécet de qua fuo loco. — Deinde ἀγῶνας etiam di- cuntur cosfirmatioues , vel is locus orationis, ubi orator cum adveríario contendit de caufa, δίς Photius Bibl. Cod. 165. ubi cum Himerium dixiffet fubinde uti exemplis ex hiftoria et mythologia petitis, iisque orationes fuas varie ornare, addit : τὰ προόΐμια δὲ xoj οἱ ἐπίλογοι καὶ ol οἷον ἀγῶνας ἀπὸ τούτων αὐτῷ διασκευάῶντες. Vnde fimul - Ῥαΐϊοῖ, improprie ἀγῶνες et veluti tropice Photium dixiffe de contentionibus et confirmationibus caufae, quatenus ea peculiaris orationis pars eft, — Sed et ceteris Rhetori« Ὁ bus folennis hic vocis ufüs fuit. ^ AuGtor συνοπτικῆς. πα- pajos. óyr. quae vulgo Matthaeo Camatiotae tribuitur, Ῥ. 4. éxasq τῶν φάσεων ἐκ τεσσάρων μερῶν σύγκειται. προο᾿ οἰμίων, διηγήσεων, ἀγώνων, κοὴ ἐπιλόγων. Τινὲς δὲ πέν. T& ταῦτα Φασὶν ἀγῶνας μὴ ὀνομαζοντες, ἀντὶ ἀγώνων ἀντι. ϑέσοις καὶ λύσεις εἴς. Ét mox: οἱ ἀγῶνες δὰ διαιροῦνται εἰς. ἄντιϑέσοις καὶ λύσεις. Definit autem hoc modo: ἀγον £s? τίσις xo] -Xmodet£ig τῶν οἰκείων κεφαλαίων. vid. Schol. ad Aphth. Prog. in Tom. 2. Rh. Ald. ubi tertiam partem ora- tionis, ἈἉΤΩ | y tionis, quae in argumentatione, vonfirmatione, tefüta- tione verfatur, definit τῷ πρὸς πίξιν ἀγωνίζεαϑα!. cf. "Tzetz. Chil. VI, 79. Hinc etiam ὁ ἀγὼν fimpliciter dicitur ipfüm aput rerum dicendarum, quod in cauía primarium eft. vilis. Orat. J. δ, 14. et ibi Wernsdorf. Omni. no ad fenfüm vocis ἀγὼν declarandum pertinet locus So- patri Rhetoris in Prolegom. ad Ariftidem , ubi inter alia φιυρίως, inquit, TO τῶν αὐγώνων ὄνομα ὑπὸ δικανιιῆς ὑποϑέ. σεως τέτακται, ἐπειδὴ πρὸς ἀλλήλους ἀγωνίζονται. περὶ τῆς X víxys ἀμφότεροι. cf. Crefoil; Theatr. 111,17. p. 256. fqq. "Ayevisdc, qui ougtione decertat in iudicio, vel con. cione. Dionyf. lud. Ifaei. 20. ad Amm. T, 2. Sie Plutarch, Cat. 1. de Catone: πρῶτον μὲν ὃ ἀὠγωνιφὴς ἄναι δοκῶν πράᾷ- ϑυμος, éra καὶ ῥήτωρ ἱκανός. vid. in ἀϑλῃητῆς. ᾿Αγωνιςικὴ, λέξις, genus dicendi | contentifum, quo utuntur oratores in concionibus et caufis publicis: quare eadem dicitur ὑποκριτικὴ» quia cum aCtione coniun. a eft. — Contraria eft γραφικὴ Ariftot, Rhet. III, 12. Hinc τὸ ἀγωνιξιπὸν idein, quod παϑητικὸν Longin. 22. cf. 18. a. et inf. in ἐναγώνιον. it. Cap. 23. 1. ubi , quae ἄγωνεν ex dicuntur, eadem. etiam fünt πάϑους καὶ ὕψους συνερ- yX. Porro τὸ &*yarisix0y | etiam opponitur τῷ σοφιφικῷ. Et hoc quidem cernitur in nimio et inani figurarum qua- ruudam, ornatusque oratorii ufü, qui nihil.nifi artis oftentationem et auditorum lenocinia quaserit. Sed τὰ &yw»is. dicitur, cum illi ornatus re&te, modefte et in Op- portuno loco adhibentur. Gregor. ad. Hermog. περὶ der- vór. Cap. 14. Δημοωϑένης καὶ Ὅμηρος T τὰ δοκοῦντα σοφιτ καὶ καὶ κατ᾽ ἐπ τήθευσιν yeysygo3o ,' ἐποίησαν μὴ ταῦτα ἄνα doxeiy , αλλ᾽ ἐγωνιφικαὶ , ὥς ἄλλο xo) ἄλλο σημαίνοντα. δίηπ- , seither Schmuck im Gegenjatz des. blofen Fiitterflaates. ᾿Αδιανό JT TX, Graecis diCta fant, qwae verbis aper- 1a occultos Jen/us habent , fecundum Quintil; VIII, 2. 20. A διάρϑρωτον. σῶμα, corpus artubus fuis. wondum diflint?um , vocat Lucianus de Coníc. Hift. 48. rudem con- eriem rerum et materiarum, ex quibus opus biftoricum conflandum erat. Antea dixit ὑπόμνημα, commentarium dam. Ein rohes Chaos von Materialien ew einem Ge- uen Jeticiswrko, sime Oriusng « und Poliwr. 6 : AAI | (0 SAdíd spo oc, ad/irif'us. Longin. 34. 3. de Demo- fene, Ea orationis virtus quam vim habeat, pluribug ipfe Longinus Cep, 12. 4. explicat, | | 'Adokea 8v, oratio dicitur, cum nimimiftoquax eft; in quod quidem vitium incurrunt, qui multis, verbis perfpicuitatem captant. Ariftot, II, 12, Contrarium vi- tium eft τὸ eóyrouoy, nimia brevitas, quae in obfcurita, tem degenerat. Sed vid. inf. in φύντομος, et πλεονασμὸς et cf. not. Wernsdorf. ad Himer, Or, XIV. p. 647. "Ade£ec ἄδοξοι droSécei funt Rhetoribus, smate fige inhoneflae, perniciofae, infames, quales faepe a So. phiftis tractari folebant, exercitationis atque oftentationis gratia, eaedemque ἄτοποι et παράδοξοι. δὶς Hermoge. nes περὶ $xa. p. 20. ed. Ald. inter varia genera caufarum ἰσυςάτων, quae in iudicio non confiftunt, pec admittun- - tur, numerat etiam τὸ ἄδοξον, ἢ. e. wexqdofov, αἰσχρὸν, ἀσελγές. cf, ad ἢ. 1, Schol. Marcellin. in Tém, 2. Rh, Ald, p..63. Auft, euvor. wap. p. 4. Gell. N. A. XVII, 12. et Crefoll. Theatr. 111, 9. Inter quinque genera caufarum, quorum mentionem facit Quintil, IV, 1. p. 172, eft etiam &dofov, humile, nempe quoad argumentum, et materiam, ef. Cic. Invent. I, 13. et Fortupat, Rhet. p. 6o. ed. Pith. 'A0pav3oÀo y, vid. inf, in μεγαλοφυὲς. 'Adpóy, τὸ, amplum, id. quod τὸ περιττὸν, der vol. — le, Rarke Ausdruck, praefertim ob numeri quandam am» . plitudinem. Longin. 40, 3. Proclus in Chreftom, apud Pho- tium Ced. 139. tria dicendi genera ftatuit, τὸ σχκὸν, τὰ «dpóv, rd μέσον. τὸ ὠδρὸν μὲν ἐκπληκτικώτατόν det καὶ ψατεακευααμένον. μαλισα: καὶ ποιητικὸν ἐμφαΐνον κάλλορ, Contrarium τῷ, οἐδρῷ vitium eft τὸ σκληρὸν καὶ ἐπηρμένοι, Haerte, Bombafl. Δυξζον. συνοπτ. παρ. p. 4. qui tria ge- nera fcribendi appellat. χαλαρὸν, ἀδρὰν καὶ μέσον, mox ita: edd δὲ καὶ σύντοχας, à éyxgraoxsuac, καὶ πυκνοτέ- pee κεχρημένος ταῖς οἰποδείξεσιν, προσφυὴς τῷ δικανικῷ ἄδει τελῶν, Eodem modo Fortunat. Rhet, p. 13. Pith. 'A eii ey lo, τὸ ἀεὶ λέγον καὶ εὐϑύνας ὑπέχειν, fem- "m rationes et argumenta in promtu habere. Suid. et. arpocrat. ex Demofthene et 1faeo, — Vilpianus ad De. mofth. περὶ rapuvgecp. p. 204. ἀφλογίᾳ ivi, τὸ ἀεὶ wpo-. veivediog λόγον, xa) Aéyenr τὶς ὑμᾶψ κατηγορᾶ; Τοῦτο δὲ Ἰγοιοῦσι, Ae. EE “χοιοῦσι, συνειδότες ὅτι ὁσάκις κρίνονται καϑαροὶ, τοσαῦτά. xi καὶ ϑαυμαφόνται.. Φησὶ δὲ ὁ Γενέϑλιος, ὅτι πεποίηται ἢ λέξις τῷ ῥήτορι, τῆς ἀειλογίας. σπανίως yxp εὑρίσκετο παρ᾽ ἄλλῳ. Ἐπ paullo poft: τῷ μηδὲν ἑαυτοῖς συνε; δέναι καπὸν, ἀεὶ ϑέλουσι xaj ὑποωένουσι δοῦναι λόγον. τοῦτο yap ésiy ἀειλογίχκ. — Hefych. xeiAoyís. πολυλογία, τὸ Sxxcora διδόναι λόγον xa) ἀπολογίαν. cf. Budaei Comment.gr. p. 233. '"ASA»T43c, κατὰσκευῆς, auCtore quidem Wolfio, dicitur lfocrates Dionyfio Hal, in Iud, Ifocr. Cap. 11..qua- tenus magnis viribus in id incumbat, quod tractandum fufceperit, animofeque perficiat, et ita quidem, ut tota eius ratio non tam ad feriam pugnam, quam ad pompam et fpeCtatorum voluptatem referatur. Vnde fup. Cap. 2. dixerat compofitionem lfocrateam. effe πδποημένην μᾶλ- λον εἰς σεμνότητα πομπικὴν καὶ ποικίλην. Haec Wolfius ad h, 1. Dionyfii. Sed poteft hic modus loquendi fimplicius explicari. Nempe Lyfiam moderatiorem et fimpliclbrem dixerat Dionyfius, eixxcy»v, veluti pictorem, qui ih fola veritate exprimenda elaborat, et tranquille res fuas agit. Eo autem lfocrates vehementior eft, tanquam athleta qui^ dam, qui vires fuas experitur, et maiore motu incedit: quamobrem huic κατασκευὴν tribuit, illi ἀλήϑειαν. Dein- de alio loco in lud. Demofih. 18. p. 1007. ἀϑλητὰς τῆς αληϑινὴς λέξεως vocat eos, qui oratione fimplici et vera utuntur; ut ἀϑλητὴς videatur fere idem effe qui ἀγωνιφής, Nam ἀϑλητὴς graece etiam dicitur, qui alicuius rei ftu.- diofus eft, in aliqua re elaborat, Sic, Diod. Sic. Tom. II, p. 531. et alibi v. c. ἀϑλητὴς πάσης ἀρετῆς, Omnis virtu. tis ftudiofus. Ergo αϑλητὴς παρασκευῆς dicitur orator, qui artificiofa et elaborata, operofaque elocutione utitéi; Wolfiana autem interpretatio plus infert illis : verbis, quam revera ineft. Eodem modo l'lutarcho de aud. Poet, - Cap. 2. Socrates dicitur γεγονὼς ἀληϑείας ἀγωνικὴς TOV Κπαντα βίον, qui per omnem vitam veritali fe confecrqut- rat, et pro ea veluti pugnabat. | Lucian. Rhet, praec. 20: δεινόν riyg ἐν τοῖς λόγοις ἀγωνισὴν, infuparábilem dicendi artificem, dicit. Libanius in Vit. Demofth, ad Moniuga Proconf. de Demo(thene: &xgec ἀγωνισὴς γέγονᾳ τοῦ τὰ δικανικοῦ xoj αυμβουλευτικεῦ, in. genere iudiciali et. delibe- s'ativo magnam vim et artem declaravit. — 7^ —— ἢ "AO poícic, Hermogenl περὶ )δ, l.p. 128. elt re rum diverfarum «onglobatio, eaque per partes varias & AP elata, ut in oratione Cic, pro Claent. ,Ahimadverti iu- dices, ómnem accufationem adverfarii in düas divifam effe partes “ etc. ! : ; (074 ϑροισμὸς, fig. orationis, congeries, — Longin. 23. 1. v. in συναϑροισμὸς. ᾿Αϑρόως λέγοιν, pro parte totum ponere, vt ΤΙ έρ- , ὅαιῥτὸ τὰ τῶν Περσῶν. v. Ariftid. περὶ ἀῷ. Aoy. p. 678. Haec forma etiam συλλογισμὸς dicitur. v. Schol. "Thucyd. Lib. I, 9. p. 9. ed. Duk. | | . AiyujÀosc, εἰπᾶν,. copia dicendi infiru£fus, Plut. praec. polit. T. !X. Reisk. p. 199. Eunap. ín vita Aedef. P* 44. τὸ ἐπὶ τῇ γλώττῃ καὶ τοῖς χείλεσιν αἱμύλον οὐκ ἔξω γοητείας ἐδόκει, linguae facundia, labiisque infidens lepor quiddam v» magitis pr acftigis fimile obtinebant. ,' Vnde αἱμὸ- ἀ xci] χάρις coniunctim dicitur faepe apud Plutarch. ut jn Numa Cap. 8. De voce ipfa vid. Euftath. ad Hom. Odyff. «. p. 1391. ) Afviy puo, allegoria obfcuri ior Rhetoribus dicitur. Sic Quintil, ΝΠ], 6. — Clearchus Solenfis apud Athe. máeum Lib. 10. definit: πρόβλημα ποισικὸν, προσταντικὸν soU dix ὠγτήσεως δὑρέϊν τῇ διανοίᾳ τὸ προβληϑὲν, τιμῆς, ἢ ἐπιζημίου χάριν εἰρημένον. Quae tamen. definitio non ad vim vocis rhetoricam pertinet. Ariftot. de oet. c. 22. euví- Ῥατος ἰδέα αὕτη ἐς), τὸ; λέγοντα τὰ ὑπάρχοντα, ἀδύνατα συν- wo. Fufe hunc locum tractavit Volfius Inft. Rhet. Lib. 4 pe 202. fqq. * Αἡτήματα, Ariftot. Rhet. ad Alexandr. P. 252. Ald. οὐτήματα ἐν τοῖς λόγοις ἐσὶν, ἃ παρὰ τῶν ἐἰκουόνταν οἱ λέγοντες οἰτοῦνται. Αὔτησις. Suidas i in h. v. ὔτησις παρὰ ᾿Αριφοτέλει ἐςὶ τοῦ ἐναντίου ἡ ἐν λόγοις παραγωγὴ, τὸ λαμβάνειν τι παρὰ τοῦ ἀποκρινομένου, καὴ μετὰ ταῦτα meia τὸ ἀν- | Suxeiuavoy αὐτῷ ap αὐτοῦ λαμβάνειν, καὶ διαὶ τούτου τοῦ rim δέιξαι τὴν ἐναντιολογίαν τῶν ἀποκῤίσεων. Nifi for. te haec definitio magis ad Dialecticam, quam ad Rheto- ficàm pertinet. ΑἸτιολογία, fig. qua (ententiae alicuius . comme- fnoratae caufam apponimus. v. Alexand. rep! σχῆμ. p. 577. Ald. Rhet. T. 1, Rui Lup. Π, 19. Hoc fchnma, inquit, effici- a AIT. 000. 9 efficitur ratione brevi εἰ fententiofa , ita ut, quod dubium. eft vijum, ad certam fidem adduci videatur. v. Quintil. IX, 5. v. 456. Cicero de Orat. 11L, 52. ad propofitum. fubictta ratio. Quintil. Vl, 3. cau/aruvs relationes vocat. | Arioy, caufa, propter quim accufatio imflituitor. vid. Anonymus de Rhetor. ed. Fifch. Fortunatianus p. 39. aetion e(t, caufativum litis, propter quod res in iudicium vocatur. "Nempe omnem ὑπόϑεσιν, feu argumentutn controverfiae Rhetores conftare dicunt ἐξ αἰτίου, evvé- «ovroc, et κρινομένου. De his vid. Sturm. ad Hermog. Parti, p. 35. ubi τὸ &rioy explicat, defen/oris rationem fa&i. Sic Oreftis defenfio fuit: Clytemneftra patreri meum occidit.. Sopater ad Hermog. p. $3. in Tom. 2. AM. Rh. dirioy μὲν καὶ τοῦ κατηγόρου Φωνὴ, ὃ καὶ οὕτω λέ- γεται!. διὰ τὸ τὴν αἰτίαν τῆς κρίσεως μηνύειν. cf. AuCt. ad . Herenn. 1, 16. ubi rationem vocat. Quintil. 111, 11. p. 162. ,,ratio elt, qua id, quod factum effe conftat defen. ditur; hoc οὕτιον dicitur. ^ Quidam diviferunt rio» et eTrÍay, ut effet altera, propter quam iudicium conftitu- tum eft, altera qua factum defenditur. * VAxc pog, dy πράγμασι dicitur fcriptor, qui ad res non neceflarias evagatur, adeoque etiam μακρὸς, aiffufus oratione, τὰ οὐκ ἀναγκαία λέγων. Diony(. Hal. Lyf. Cap. S. — ἄκαιρον ποίγμα Demetrio de, Eloc. 118. eft carmen jntempeftive et inepte orationi folutae immixtum , ex ni« , mia numeri poetici cura, qua fubinde fit, ut in medio fer- mone veríus five dimidiatus five integer alicui excidat. vid. in συνεχής. | | ᾿Ακαταάλληλον, ἐνθύμημα, fententia inconcinnd. Dionyf. lud. Demoffh. 27. p. 1038. ubi hoc Platonis ex- emplo utitur: γένεσιν αὐτόχϑονα, καὶ ἐπηήλυδα. Nam hoc eft accidens, ut quis fit indigena, vel externus, non' autem ad γένεσιν pertinet. ar&v δύγωτο Dionyf. lud. I(aei, 7. vid. κατασκευάζειν. 6. . yrander etiam in &joup. ἐπτδ. p. 624. iungit haec fyrienyma doc ἀπαγγελίας ἐπκλοῦν, ἀφελὲς, καὶ ἀκατάσκευδν, ᾿Ακατασπευον, inornatum, ὡς ἂν s re δ.» Ax aTX φροῷο e. vid. in dxápuQec. 'Axurépyasoc. Longit. t5, 5. Aefchylo tribuft in. yoíag ἀκατεργάφους,. nondum tra&latas, vel mollitas, ei. ᾿ | À 5 E demque ΤΌ AKE demque ποκοειδέῖς, fimiles πόκῳ, velleri nondm fuba&o, et ἀἐμαλάκτους, impexas, et rudes, metaphoris de lana impexa et rudi fümtis, quibus omnino crudam quandam Aefchyli duritiem dellgnat. . "Axsyrpov, quod nullam vim habet. Longin. 21. 'Axgy, vigor orationis ,. oritur auctore Hermogene id. T. p. 8o. ex λαμπρότητι et τραχύτητι, /plendore et afpe- rilate; quae tamen origo et coniunctio non in omnibus generibus et partibus orationis valet: id quod 1. 1. fubtili- ter docetur. Sed ex inftituto ἀκμὴν λόγου explicat alio loco p. 108. ubi mox pag. 118. ita ftatuit : ἀκμὴ δὲ οὐκ ἔχει γενέσεως ὑπόςασιν καϑ' ἑαυτὴν, ἀλλ᾽ Ji μίξις τῶν ἀπὸ τραχύτητος, ἢ σφοδρότητος, κ καὶ τῶν ἀπὸ τῆς λαμπρότητος 70:6 τὴν ἀκμήν. διὸ, ὅπερ μὲν οὐκ ριρίέον , πάντως καὶ πρὸν ἐφι, καὶ ἐξ τι σφοδρόν γε, ἤ τραχὺ, ἤ. τὸ συναμ- " τερον. οὐ μὴν. vis ἂν Ἃ τραχύ γε ἥ σφοδρὸν, ἢ 7 καὶ λαμ: pov, ἀνάγκη τὸ αὐτὸ καὶ ἀκμαῖον ἄνα. — Vnde ἀκμοίος Aó- γος eidem dicitur oratio virilis, quae valet robore, quae eft veluti lacertofa, quae premit adverfarium, eumque in omnes partes, ficut et ipfos iudices, impellit .cf. Her- mog. de Inv. T. p. 66. et DV- Pe 9.190. ubi ἀκμὴν λόγου et VOX LX TV diftinguit , et delinit τῶν πνευμάτων συνϑήκην, h. e. continuationem earum. ormarum dicendi, quae fpi- ritum oratorium habent, etadiuvant. Quae quales fint, . dictum eít ad voc. πνδῦμία. Aptüd Philoftr. in Vita Sco- pelian. p. $19. «xucuorépa τῶν ὑποϑέσξεων funt argumen. ta, quae multum va377:x00 admittunt, et frequentem in dicendo vim. cf. in Vit. Polem. $537. ubi ἀπμαὴ ὑποϑέσεων eodem fenfu dicuntur, et commemoratur ὁρμὴ, iinpetus, quo declamabat in his argumentis orator. Synefius in Dione p. 40. ὁ Δίων ἢ ἤκμασε ἀάλιφα ἐν τῷ κατὰ τῶν Φιλο- σόφων, ἥντινα καλοῦσιν ἀκμὴν οἱ νεώτεροι" τρουτέζιν ἡριμά. σατο πανηγυρικώτερον xvdpo; ἀσφαλοῦς, ἢ. e. ambitiofiori, quam gravem folidumque hominem deceat, ufüs eft ora- tionis ftruCtura. cf. Crefoll, Theatr. ΠῚ, 17. - "'Ax( λλητα; φοιίχοια, literae, quae inter fe mi(ceri et coniungi non debent, ut v cum fequenti x, in his ver- bis: dv χορὸν, quae et ἀσύμμικτα. Dionyf. de Compof. . 22. p. 156. Contrarius eft ἤχος συνῳϑὸς et εὐκέρατος, cum bene coeunt literae; ut p, 158. | ^Axe- AKO olt 'AunoAouS n, τὸ κατ᾽ ἀκολουϑίαν, ufitata.et natu ralis verborum compofitio. Longin. 22. A qua qpicquid .recedit, ἀνακόλουϑον dicitur, Mox etiam τὸν κατ Φύ- σιν εἱρμὸν. et τὸ κατὰ τα Ziy appellat, ] ᾿Ακόμψευτος, dpuovíx, compofitio orationis in-- Comta. Dionyf. Comp. 22. p, 150. cf, Cic. Orat. 25. 'Axepu(pec Dionyfio Compof. 23. p. 168. dicitur περίοδος, quae non habet idoneam rotunditatem, ita ut videatur initie et fine carere, unde idem eft ἀκαταθρο- Qoc, finis et idonei exitus expers. Addit explicandi cau- fa haec: ὥσπερ μέρος οὖσα τῆς δευτέρας, ἀλλ᾽ οὐχὶ τῆς πρώτης γέλος,᾿ | | ἌΑκρα, τὰ, quae maxime eminent. Longin. 10, t. quae etiam Tx ὑπερτεταμένα δεινὰ, vocat. Requirit hoc Longinus ad füblimitatem, ut fi, qua fint in aliqua ww, quae ei tribui poffint, exinde colligamus maxime notabi. lia et aptiffima, eaque confertim proponamus, et con- deénfemus : die concentrirte. Darflellung von Eigen]chaften, JVirkungen, etc, Eam λῆψιν τῶν ἄκρων, σύνοδον zov, et συναίρεσιν appellat, | ᾿Ακρίβεια, ὡρμονιῶμ, h, .e, elegantia et delectus jn ftrücCtura verborum et compofitione, ad venuftatem et erfeCtionem orationi conciliandam , Dionyf. de Comp. 23. p. 171. vid. in ἀκριβολογία, | Deinde καὶ ἀκρίβεια etiam opponitur τῷ σχεδιάζειν. Philoftr, Vit. Soph. Il. p. 58r. ἐπὶ τὸ σχεδιάζειν μὴ ἑπομένης αὐτῷ τῆς Φύσεως, ἀκριβείας ἐπεμελήϑη, cum addicendum ex tempore naturam minus ob/equentem haberet, elaborangdis.cum cuya orationibus ani- gnum applicuit, v. in voc, due. Accuratas et meditatas commentationes Cicero dicit de Orat. T, 6o. ἸΑκριβς, λόγοι, orationes accurato ftudio elabo- ratae, caftigataeque, in quibus nihil effet luxurians, ni. hil hiftrionicum, fed ad veritatem et ueceffitatem ufus Draefentis exacta effent omnia, Ita Reisk. in Aunott. ad ionyf. Hal. Iud. Ifaei 20. ᾿Αχκριβελᾳγία, accurata rerum traftatio, ut cum partes et fpecies recenfentur, et in fua elementa res dis- ' folvitur, Ariftot, Rhet. 1, 5. Sed 3 ἐν τοῖς óvópaat axgufoe λογία eft accuratus verborum delectus, v, Marcellin, ig .Vita Thucyd, p. 6, v 'Axvpím. τ ΑΚΥ͂ | PA κυρία, improprietas: Verfloff gege den. Sprach- gebróteh bey. I ürtern, older. deren Verbindung: ut íi quis utatur verbo δέομαι, ubi debebat ati τῷ £pwrzv, aut vice verfa. v. Hermog. περὶ deior. p. 4. Gregor. ad ἢ. 1, defi- ' nit: dxopíx λέξεώς ési, ὅταν μὴ ἐφ᾽ qc xeiray σημασίας . φυρίως ἡ λέξις, ταύτην ϑήσομεν. Eandem ἀκυρολογίαν di- xit. Dionyf. Lyf: 4. ubi vid. nott, Matth. in ed. Reisk. p. "462. it. τὸ ἄκυρον v. Quintil. VIII, 2. | | | ᾿Ακχκώλιςος, περίοδος. periodus fine membris. Dio- 'nyf. Compof. 23. p. 172. Haec proríüs illa eft, quam alii &psÀyv et uovóxwAoy dixerunt, non quafi poffit unum idemque et totum effe et membrum, .ratione eiusdem, fed quia, quod ratione füi non nifi totum elt, id ratione alterius, periodi fcil. πολυκώλου, membrum fit, non re ipfa, fed duyX Le. Haec funt verba Voffii Inft. Rhet. IV. ]» 63. vid. quae dicta funt in voc. περίοδος. ᾿Δληήϑεια, veritas, qualem obfequium naturae do. cet, fimplicitas quaedam naturalis. Dionyf. Iud. Lyf. 8. Contraria illi eft τέχνῃ id. in Tad. Ifaei 18. Vnde αἀληϑινὴ λέξις dicta in Iud, Demofth. 18. p. 1007. — Inter formas. orationis.varias, quas ὀδέας appellat Hermogenes, refert etiam λόγον ἀληϑῆ et ἐνδιάϑετον, Lib. Il. περὶ id. in Cap. περὶ ἀληϑινοῦ Aóyov. . Ad hunc locum Scholiattes anonym, "Tom. 2. Ald. Rh. p. 429. /séov δὲ, ὅτι ἀληϑινὸς μὲν A&vys- mu λόγος, ὅτι ὁποῖα ἐςί τε παάϑη τῆς ψυχῆς. τοιαῦτα xa) ἐπιφαΐνει αὐτά. Deinde τὰ ἀληϑῆ, vel ἀληϑεύσεις notant veras et ferias caufas, quatenus oppofitae funt declama- tionibus fictis, quae πλάσματα dici folent. v. Dionyf. de «i Demoíth. Cap. 33. pag. 1056. "AAA ga vopíx, is modus dicendi, quo aliud dicimus, aliud innuimus, Vnde Demetr. El. 100. ὥσπερ συγκάλυμε: μὰ τοῦ λόγου appellat, qwoddam operimentum. orationis : διὸ καὶ, inquit, τοὶ posypix ἐν ἀλληγορίαις λέγεται πρὸς Eu- φλχέιν καὶ φρίκην, ὥσπερ ἐν σκότῳ καὶ νυκτί, Heraclid. Pont. in . Alleg. Hom. Cap. 5. ὁ γὰρ ἄλλα μὲν ὠγορδύων τρόπος, ἕτερα dà ὧν λέγει σημαίνων, ἐπωνόμως ἀλλγγορία xxAéroj. Cicero Orat. 27. Graecos dicit vocare ἀλληγος βίαν. quae latinis fit tratsiátio, et immutatio ea, quae t tropis et catachrefi et hypallage. Quintil. VIII, 6. 44. étverftonem,, interpretatur, qua aliud verbis, aliud fen/u offenüimus , interim etiani cottrarinm. Deinde non mul. toipoft has fpecies allegoriae numerat: σαρκασμὸν, ἀφεὶσο | pov, ΑΔΔ t3 póv,. αἀντίθρασιν; taporulay , μοκτηριδμόν. Sunt tdfnen, inquit, qui haec non fpecies allégoriae , fed tropos dicunt δ. acri quidem ratione , quod ila ob/curior. fit, et in his. ommi- bus aperte appareat , quid velimus. - Cui accedit hoc qua- que , quod genus, cum dividitur in fpecies, niliil habet pro- prium, allegoria vero habeat aliquid proprium , quod, quo- modo fieri potefl , nifi /pecies ipfa εβ.3 Idem 1X, 2. 46. alie- . goríam , continuatam metuphoram appellat. s. ehe. COT ᾿Αλληγορικὸς, μέϑοδος, Hermogeni περὶ 74. T, p.: 64. dicitur is modus dicendi, quo alienam auctoritatem. adhibemus ad aliquid coufirtosndum, ut cum verba et fen- tentiae virorum fapientium do&torumque allegantur. Er.. go ἀλληγορία Hermogeni eft allnfio quaedam, et provo- catio ad alienum teftimonium, . fortafle etymon. vocis.fe- cuto ilii magis, quam coinmunem Rhetorum confuetu-- dinem. | EDEN Q .7 tt et . "A XA«A0c. TX πρὸς ἄλληλα di&a Graecis argumen- ta, quae ex rébus mutuam confirtrationempraeftantibus ducuntur. vid; Quintil. V, 10. p. 227. Cicero "Invent. I, 30. dixit res, quae fub eandem cüduftit rationem. . ^-^ — c ᾿Αλλοίωσις;, vid. Ammon. p. r$. et Suid. ΤΙ T. p.. 126. Alexander Rhet. περὶ σχημ. p. 584. ubi et ἀλλαγὴ dicitur. Locum babet in multis rebus, ut in numero, ca- fibus, temporibus etc. uc fi dicitur ἡ "EAÀ«c pro “Ἕλληνες, Quam vero hic ἀλλαγὴν ἀρυϑιμοῦ, γένους, xgóvou ,. πτώ-᾿ σεως etc. appellat, Phoebammon in Schol. novis figura-- rum nominibus. infignit,. nt ἑτεραριϑμον, ἑτερόπτωτον, ἑτεροσχημάτιξον, érspóx;povoy, érspompóawmoy.. Rutiling Lup. 11, 3, in ἀλλοιώσει docet effe divifionem et feparatia- nem perfonarum aut rerum, et demon(trationem, quags- tum interfit. cf. Quintil. IX, 3. p. 456. | ᾿Αλλόκοτα, ὀνόματα, abfurda, tmonftrofa verba, €t plane abfona. à confuetudine^ linguae , eiusque indole. ν id. Lucian. Rhet. praec. 17. Aefcehines cum in Demofthe- : X1 € nonnulla verba reprehenderet, dira et intolerabilia, ea «9 αὐματα dixit, portentà, ut Cicéro vertit Orat. Cap: 8. ᾿Αλλότριας. μετάφορα ἀλλ. metaphora aliena, lots £e petita. Ariítot. Ill, το. Huic contraria eft 3 xaT. &YX- | ογίαν. vid. voc. σκληρός. - S4 "A koyos, - 14 ἌΔΟ *AXoyoc, ἀϊοῖεαν in da&ylo- fyllabz pHma longi, | quia! veluti iuftam proportionem non habeat. | Dionyf. Hal. Compof. 16. p. 109. cf. p. 143: Deinde ἄλογος τριβὴ — graecis diCta ille w/us veluti érrationdlis, quo mauus in Jeribendo decurrit, oculi totos fimul in. leGtione verfus , fles &usque eorum et trausitus iniumntur , δὲ ante fequentia vi- dent , quam priora dixerunt. — Die Routine im. Lofen und Schreiben, die von. langer. Uebung entfleht. Tta Quintil, X, 7. 1 1. ἄτεχνον τριβὴν Plato appellat in Phaedro p. 351. Bip. ubi rj τέχνῃ opponitur. — τίξοις ἀλόγους commetno.« rat Synefius in Dion. p. 60. ἐν rci; ἀλόγοις s píS'ugrag πῇ $87/3 , 0, τι μὴ παρὸ τὴν orerJo) τοῦ Aéyeurog, xÀAd παραὶ τὴν πολιτείαν ἰσχύει, quae non perfüafione dicentis, fed reipublicae au&oritate nituntur; — Nempe eaedem viden« . tur notati ἢ, 1, quae vulgo πίφοις ἄτεχνοι, vocantur, vid, in v/ec 6 ΄ | τ' ΝΕ ᾿Αμάλακτοι, dyyolay, vid. in ἀκαγέργαξος, ΟΥΆμετρος, λέξις, oratio foluta, profaica. Dionyf; de Comp. 3. οὗ in voc. μέτρον, et Kupsrpoc, Demetrio de Eloc. 4. ἄμετρος δύνϑεσις eft oratio iuíto longior, dva» παρακολούϑητος, quae modum ambitus excedit, smüber» . fehbareo — | 0. "Aper olor, dicitur Thucydides Marcellino in eius Vita p. 8. quatenus in concionibus hiftoriae intertextisg faepe dialogica forma, more philofophorum, utitur. Ta. lis δημηγορίας διαλογιπῆς exemplum eft Lib. V, 85. ubi- Melii et Athenienfes in confeffu fecum disputant. | Nec oblitus eft Scholiaftes. huius formae raritatem adnotare :. dy πᾶσι 0 Θουκυδίδης ἔφυγε τὴν συνηϑειὰαν, οὐχ puso δὰ ἐνταῦϑα, ἀντὶ γὰρ δημηγορίας διάλογόν τινα τῶν Μηλίων καὶ ᾿Αϑηναίων ἐτόλμησε" avv éivaj. | JAum oO T:dsQ, τοῦ μεγέϑους. Longinus IX, 15. dixit veluti refiuxus magnitudinis, quatenus ea decrefcit, jme: χωρᾶ, ut Oceanus ad litora fua recedens, et decreícenst Zdbnehmende Stürke des Tons und des. /fusdruks. ín. der Ody[Jée, im Gegen/atze der fich immer gleich bleibenden Grüjje, die i& der. Iliade herr/cht. Haec dixerat ἐξωμα- λισμένα ὕψη, et ὁμοίαν πῤόχυσιν τῶν παϑῶν.. Mox ean: dem ἐπακμὴν κάϑους appellat, cum adfectus imminuitue et decrefcit. Aa. TN ΑΜΦ | 1$ "AubiBeXa, smbiguitas. fenfus alicuius feüten- tiae ex vitiotfa verbórum collocatione; ut in ebliqua ftru- Cura, ubi dubium eft, utrum verbum fübie&to, aut prae-: dicato tribuas. Hermog. παρὶ dewór. p. 72. ubi hoc ex. emplum ponit ex Homer. liad. f. ϑεοῖσι δὲ ; Usa, ἀνώγει, ΤΙάτρωκλον ov ér&ipoy, in quo loco ambiguum eft, utruth Patroclus focium fuum, an hic Patrocluth facrificare ju- beat. Deinde etiam οἰαΦιβολία dicitur flatus ambigui in quaeftionibus iudicialibus h. e, controverfia fcripti, quae áut accentu, àut fyllabarum fit diftinctione, unde aliquis defenfionis materiem haurire poffit. v. Herrmog. Partit. p. 46. et 116. cf. Cicer, Itivent. Π 40. de Orat. 1T, 26. Quin- til. VII, Ὁ. Quod fi fit ambiguitas propter fyllabarum va- riam diftipctionem, dicitur ἡὶ κατὰ διάφασιν ἐμφιβολία,. de quo genere vid. in voc. διάφασις. Sin fit ex accentu, dicitur.» χαροὶ τὸν τόνον, vel ἐκ προσωδίας ἀμφιβολία, de qua agit Hermog. ἷ. c. p. 116. hoc exemplo legis ufus 2 ἑταίρα χρυσία εἰ Φοροίη, δημοσία ἔξω. Ambiguitas et fta." tus ambigui naícitur, prouti accentum ponas, δημόσια». an δημοσίχ legas, Si illud, referendum elt; ad χρυσία, fi hoc, ad*érciga. cf, Schol. ad Hermog. p. 339. ed. Ald. "Tom. 2. et Suidas in b. v. p. 149. Kuft. Vfüus.eft eodetn exemplo Cicero de Invent. 11, 40. cf. Voff..Inftit. Rhet. p. 167. | ᾿ἈΑμφιδιόρϑωσις, fig. mixta wgodiop9ecer εἰ ét» diop3oiaer, ex difciplina Alexandri Rhet. περὶ &3yu. page. 511- Ald. T7 . ' mE ᾿ΑμΦιλαφὴς, ἐμπρησμὸς , late fufum incéndium. Xo Longinus Xll], 4. comparat vim Ciceronianae oratio- nis, quae ubique adiunCtam habeat ubertatem et latitudi- nem, diverfa a Demofthenica, quae fulmidis ritü feratur. non itntnorans, fed celeri impetu omnia disfipans. "Aui λαβὴς, λόγος ; copiofa oratio, ex multitudi.- me rerum traCtandarum et commermorandsrum. Dionyt, AArt. Rhet. Cap. 5. p. 246. MEM ᾿Αμφισβητᾶν, controverfari, | adverfarii partes - agere in iudicio; valetque de utraque perfona eorum, qui litigant. Ariftot. Rhet. I, 1. Vnde ὠἀμφισβητήματα. «ontroverfiae, in quibus eloquentia civilis locum habet, ap. Dionyf. in lud. Lyf. 16. eademque ἀμφισβήτησις. vid... Hermog. Invent. 1V. p. 236. - A iA q- ΞΕ AMQ pei.2.p. ἍἋδι.. . ee ᾿Αναβεβλημένοι, χρόνοι, remiffa, tarda fyllaba- rum et. rhytlimi intervalla. Dionyf. de Comp. 18. p. 116. vid. χρόνος et xyxoXaf. . Idem ἀναβεβλημόνας ἀρβῥὀνίας, dicit; orationem dilatatis periodis faCtam , et djsséac, in Iud. Demofth. 43. p. 1089.. Vnde ἀγάβεβλημένως ety, lenta voce et remilfa loqui. v. Dionyf. Demofth. 54. p. 1121. Apud Hetmogenem haec forma dicendi vocatur τὸ ἀνειμένον, καὶ ὕπτιον, περὶ id. 1T. p. 192. cf. p. 364. ubi . et ἀναβεβλὴμένον et ὕπτιον iungitur, contrarium τῷ *oepyd. 'AyaBoXo, χρόνων, Dionyf. Compof 16, 'p..99; Dicuntur fio ihtervalla.et morae, quas rhythmus facit, v. c. cum pedibus longis oratio procedit. — Nam ivfra Cap." 18. dicit ἀγαβεβλημόνους et βραδέὶς χρόνους eodem fenfu. - . "AvaYxój, τοῦ πράγματος, quaecunque in canfa aliqua fummum momertumi faciunt, die. teich . fchibierigflon Seiten eines. gerichtlichen Gegenflandes. Dio- nyf: Cent. 5: 0. p. 435. de Hyperide, τῶς ἀνάγκαις τοῦ πράγματος ἀ έφυκέ,.- 0. 7o MM ΤΣ ᾿Αναγκαῖος. Diouyf. in Cenf. 5. 3. de Lycurgo: οὗ μὴν ἀσδίος, οὐδὲ: ἡδὺρ, ἀλλ᾽ ἀναγκαῖος, non urbanus, nec. fuavis, fed. in neccJaríis. Jolummodo occupatus. . Nempe qui urbano et füavi dicendi genere utuntur, orationeux ornant, habentque quandam abundantiam et copiam, Ly- curgus autem non ultra neceffarla procedit, magis rebua quam verbis intentus. vid. àd. calcem edit. Reisk. p. 624, ubi Reiskíüs in hanc vocern ita commentatur, ut intelli. gatur eum vim vocis non adfecutum effe. — Porro ἀναγ. καίας ἀρετὰς τῆς λέξεως Dionyf. Iud. Tliuc. 22. p. 862. appellat eas elocutionis virtutes, quas in omhibus fermo- nibus adhiberi oportet, quales funt, puritas, perípicuitas; brevitas. His contrariae funt ἀρεταὶ ἐπίϑετοι, adiectitiae; in quibus cernitur artificium et vis oratoria, ut fuüblimitas, elegantia, gravitàs, magnificentia, adfeCtuum notatio etc, quas enumerat ipfe Cap. 23. p. 865. Sic Plut. in Cat. 18. τοῖς περιττοῖς TX ἀναγκοία opponit. Alio loco Cap. 29. p. 883. Dionyfius etiam τοὺς πρωτὰς καὶ κοινοτάτας ορεταὶς easdem appellare videtur. Deinde τὸ ἀναγκοῶον cou λέξεως opponitur τῷ ϑεατρικῷ in Iud; Thucyd. 29. p. . ] 839. ANA 1? 888. ubi figrificat eam dictionis concinnitatem, quam ne- eeífitas fententiae ipfius attulit, et excufat: it. lud. De- molth. 3. τὰ ἀναγκαία καὶ χρήσιμα opponuntur τῇ καλλιλο» vía et ἐπιϑέτοις κατασκευῶς. Vlpianus Prolegom. ad De. mofth, in huius cam Thucydide comparatione: τὸ &vay- - Y “- e “ σὼω ^ . «oiov δὲ zÀeisov , ᾧπερ éxeivoc χρῆσθαι Φιλέ. — Antea etiam τοῦ συντόμου τῶν λόγων mentionem fecerat, quod maxime ad illud &»ayxoiey pertibet, in quo ett quaedam feveritas argumentandi et dicendi fine ubertatis et elegantiae cura in iis rebus; quae non neceflario ad rem praefentem per- tinent, Similis metaphora eft Longini 22, 2. cum dicit τὰ yvaynaspépyx λέγειν. de eo, qui ita dicit; ut tion me« ditatio et ftudium appareat, fed ipfa res et opportunitag attuliffe orationem videatur, ὃ ὃ καιρὸς γεννᾷ Cap. 18, à; Ergo opponit τὰ ἐσπεμμένα λέγειν, eX meditato dicere, Sic Boilavius iu iudicando Taffono eadein metaphora ufus eít, cum dicit Taffonum in plerisque haggationibus, quas poemati fuo (Getufal. liberat.) immifcuef]t, magis fuavi tatem fequi, quam neceffitatem , eodem fenfü, quo Graeci ili Rhetores verba fimilia ufürparunt, ἢ. e. Jeden &nnít- tzen Umland, der blos zur eitlen Zierde dient, Jedes ge- singfüpige Detail, jede übertriebene ]Virkung, jeden Jchiechtevdings. auferiwefentlichen | Umfland, .— ἘΦ quibus, qualis illa seceffitas efle debeat, facile patet. (vid. Guin- guené Traité lur Tatfo: überelzt in der Bibl. der f/chünen JViffenfch. B. 41. p. 198). Ariftot. Rhet. L1, 13. ἀναγκαῖα μόρια λόγου dicit, πρόϑεσιν, κἀὶ mísiv, h. e. propofitionem fei de qua agitur, et eius rei probationem, —— Hae fcilicet partes in unoquoque orationum genere neceffariae funt, Sie fere Cicero Orat. 21. éum tria oratoris rbunera coms memorat, .ut probet, ut delectet; ut fleCtat, haec addit: probare, meceffitatis eft, delectare; fuavitatis, fleCtere, viCtoriae. Arittides πολ." λογ. p. 658. ἀναγκαῖα τῶν πραγ. μάτων dicic, quae neceffario ad rem pertinent, fine qui. bus argumentum, quod traétas, intelligi non poteft. Haec ad συντομίαν et βραχύτητα orationis requirit. Alio loco “τερὶ aps. p. Ogc« τὸ avayxuodey opponit Τῷ. περιεργασμένψ, 'et veteribus, qui illud fecuti fuerint, tribuit ἐγκράτειοιν, h. e. moderationem quandam et frugalitatem , qua verba non temere profutiderent, fed veluti parcentes verbis non nifi neceffaria ad fenfüni et ad rem declarandam adferrent, At in περιεργόίᾳ elt temerarius verborum apparatus et pro- fufio ad res alienas evagans ; et loquacitas. Photius Bibl. Cod. 61. de Aeíchine oratore 3 σχήματι κέχρηται διανοίας | ' τε 18 ANA T6 καὶ λέξεως, oU πρὸς τὸ δοκέϊν τι σὺν τέχνῃ λέγειν, xÀAZ πρὸς τὸ ἀναγκαίοτατον τοῖς ὑποκειμένοις πράγμασι. διὸ καὶ πανοῦργος πὼς ὁ λόγος εἰναι dox& , καὶ ταῖς ἰδιωτικοῖς λό- «oic μάᾶλιφα ἐμπρέπων. ---- ἘΠῚ etiam figura, quae dicitur ἀναγκαῖον, cuius utilitas tum apparet, cum volumus often. dere neceffitudinem aut naturae aut teroporis aut alicuius perfonae,. De ea Rutil. Lup. 1, 20. .cf. Quintil. IX, 5. p. 456. Denique τὸ ἀναγκαῖον Rhetoribus dicitur de iis re- bus, quae ad adverfarium, contra quem dicitnus, perti- nent, ut ἀναγκαία quaeftio, quae ab adverfariis inducitur, ut refellatur, cui oppofita eft ἡ προηγουμένη, quae indu. citur ab altera parte, ut confirmetur. "Talis etiam eft ἰᾳναγκαῖα δικίρδδις. v. Fortunat. Rh. p. 64. ed. Pith. ᾿Αναγωγία. Demetr. de Eloc. 171.5 ἀντίϑεσις, in- ' . ε ΝΣ ἡ M c 1 quit, 7 περὶ τὰ ὀνόματα, καὶ ἡ Φῥοντὶς ἐμφαίνει τινά ψυ- χρότητα ἤϑους χρὴ ἀνωγωγίαν. X Notat autem vox rudita- .tem quaudam 7t veluti importunitatem ex defectu venu- ftatis et elegantiae. .Sic beftiae nondum condocefa&tae dicuntur ἄναγωγοι Xenoph. Mem. S. 11], 5. 4. et IV, r. 3. Suidas explicat «zoudeveixy. . Et Longinus 34. σκώμματα .&yxywyox dicit, nimis effrenes et petulantes iocos. ᾿Αναδίπλωσις. fig. Demetr. de Eloc, 66. et 140. repetitio verbi ab initio, quae fit partim gravitatis caufa, «ρὸς δεινότητας, partim etiam fübinde ad iuvandatn venu- ftatem, ἐπὶ χάριτος. cf. fet. 267. ubi διλογηϑὲν ὄνομα ea figura reddi dicit. Eandem ab aliis ἐπανάληψιν dici, ait Alexander περὶ ex». p. 582. f | ᾿Ανάϑημα, proprie dicitur de iis rebus, quae in "perpetuum ufum affervantur. Itaque Dionyfius Hal. Iud, Demofth. cap. 10. p. 982. dicit Demofthenis elocutionem non faCam effe eic ἀανάϑημα καὶ κτῆμα, won ad perpetuam veluti po/fe(fionem et vnemoriam, fed eic χρῆσιν. ad prae- fentem τοῖα. — Locutionis occafionem petiit a Thucydide, qui in Prooemio ipfe hiftoriam dixit e contrario effe κτῆμα "ἐς ἀεὶ μᾶλλον, ἢ ἀγώνισμα eic τὸ παραχρῆμα», ad pofteri- tatem fempiternam potius valet, quam ad fpeCtaculum, , Quod in praefens tantum oblectet, Dionyíius autem vo- eabulo xrj&« non contentus, appofuit tanquam fynony- mum τὸ ἀνώϑημα. cf. Interp. ad Lucian. de GConfcr. Hift. 42. ed. Reitz. Quintil. I, το. ubi fenfum Thucydidis ele- ganter expreffit, et Lib. X, 1. 31. it. Plin, Ep. V, 8. 1r. et ibi not. Gef. | | | A] 'Ayexa ANA 19 '"AvaxexAQgd oy, To; χρόνοις, dicitur Dionyfio Comp, 22. p. 154. lorus Pindari, quoniam rhythmi mora impedit, ne feítinanter procurrat oratio, fed ut veluti re- vocetur, εἴ deíinat currere, Ponuntur ibi fynonyma, quae hanc fignificationem defendunt, ut τὸ αὐφηρὸν ἔχειν, τραχύνειν τὸς ἀκοὺς, διαβαίνειν vaio ἀῤμονίαες. ᾿ΑνακεΦολαίωσιὰ, recapitulatio. v. Hermog. πε. οἱ dewór. p. 26. übi ait veteres hanc vocaífe émavodov, Gregor, Corinth. ad h. l. Hermog. cvxxsQaAodociy ἐκάλε. es τὴν ἀνάμνησιν, διότι ἐν κεφαλαίοις, Tovrési, dv ἐπιτομῇ ἐναλαμβάνο; τὰ ῥηθέντα 509; καὶ ἐξ ἀρχῆς λέγει αὐτά, ἐπανοδον dà, διότι ἐπάνειειν ἐπὶ τὰ ἐξ ἀρχῆς (ποϑδεδοιγμένα,, Αρῆηῃ. Art. Khei. p. γο6. Aid. ἀνακεφαλαίωσίς ἐξι ἀϑρόᾳ ἀνάμνησις τῶν διὰ πολλῶν εἰρημένων. Luc et pertinet, quae Graecis συναγωγὴ dicitur, Latinis zo/fedío, ἢ quis enu- merat, quae contra diCta fünt, et quae ipfe dixit. cf. Cic, Brut. 88. Quintil. VI, 1. p. 267. Cicero de Invent. I, $3, enuwmerationem vocat, — Vipianus ad Demofth, adverfus Timocr. p. 507. mentionem facit peculiáris generis ἄνακα. Φαλωιώσεως, quam appellat &sgix» — Nempe cum pro: prie omnis avaxe(Q ad epilogum pertineat, fit tamen fub. inde, ut orator in media oratione; et finita argumenti alicuius traCtatione , recapitulationem inftituat earum re» rum, quae illi argumento propriae fuerant. Hanc igitur appellat. ἀναμκεφαλαίωσιν μαριμὴν évog &xxsoU κεφαλαίου, οὐ τελέως αὐτοῦ TOU λόγου καὶ τῶν ἀγώνων. Sic Marcellin, ad Hermog. dio4g. $xc. p. 175. tradit ἀνακεφαλαίωσιν ἃ ves teribus non folum ἐπὶ τέλους ufürpatam, fed etiam ἐν μέ. cw, vel μεταξὺ τῶν προηγουμένων καὶ ἀναγκαίων πίξδων vel ἐπὶ ἑνὶ κεφαλαίῳ. | ldem in boc loco p. 174. in quo fufius omhem «v«xs(. difciplinam tractat, methodos il. Jius tractandae has .fere ab antiquis adhibitas docet: 1) ἀπὸ πλάσματος, quod et appellat ἐν πλάσματι εἰσάγειν τὴν ἀνακεφαλαίωσιν, de 08 forma vid. iu νος. πλάσμα. .2) ἀπὸ τῆς αἰτίας 1) ἀπὸ τῆς ἐπαγγελίας 4) ἀπὸ τῆς Tp06 - - ἅτερον ἀντεξετάσεως 5) κατ᾽ ἐρώτησιν 6) ἀπὸ συγχωρῆ- σεως ἐπὶ τῷ κατὰ διορισμὸν σχήματι. ' —— ᾿Ανακχκεχωρηκὸς; ovoua, vegbum obfoletum. Dio- nyf. Art. Rher. 16, 7. - - ᾿Δνάκλασις, quafi refratfio, reflexio, figura, qua id, quod ab altero dictum eít, non in eam mentem, quae intelligitur, fed ià aliam &ut contrariam, excipitur." Sic B 3 Ruil. -« 20 . | ANA Rutil. Lup. I, 5. p. 18. Quintil. IX, 3. 68. eodem exem. plo Proculeii, quo Rutilius utitur, ἀντανάκλασιν illuftrat, pro quo vocabulo in Cod. Goth. ἀντεπίδοσις legitur, quod Gefínero placebat. — De ἀντανακλάσει et διλογίᾳ, quam nonnulli vocant, vid. Voff. Inft. Rhet. Lib. IV. p. 270. 'Avaxolvecic, communicatio, fig. fent. qua aut ipfos adverfarios confülimus, aut cum iudicibus delibera- mus. Rufinian. Fig. 10. p. 203. cf. Cic. de Orat. IIl, 52, Quintil. 1X, 2. 20. ᾿Ανάμνησιξς, enumeratio rerum in antecedentibus tra&atarum, vulgo recapitulatio. Ariftot. Rhet. III, 19. vid. in voc. ἐπίλογος et, ἀνακεφαλαίωσις. ᾿Αγανταπόδοτον, fententia, in qua apodofis omif- fa eft, et fübintelligenda. Schol. Thucyd. III, p. 170. ad haec Verba: ἢν μὲν συμβῇ ἡ πᾶρα, fi conatus ille refte fuc. ce[ferit , fcil. bene eft: led haec αἰποδοσις tacetur. "Aya moie. ῥυϑμοὶ ἀναπαΐοντες, de anspaeftis, qui- bus aliquis in oratione utitur, quibus iunguntur ἔμμετροι, catmini magis quam folutae orationi convenientes. v. Phi- loftrat. Vit. Sophift. II. p. 60t. Eosdem mox ἀκοόλαφους ῥυθμοὺς vocat, iisque opponit τοὺς σωφρονεφέρους; caffe gatos, temperalos. ᾿Ανάπαυλαι, ἀρμονίας, intermiffiones et veluti vi» ciffitudines$ orationis, quae oriuntur ex varietate ftruCtu- rae, periodorum, membrorum, Dionyf. Compof 19. P 133. ᾿Ἀνάπαυσις, claufula, h. e. modus ille, quo ora. tio in fine definit, ἱσξᾶσα τὸν λόγον, inquit Hermog. κερὶ id. l. p. 40. quia fpiritus et impetus animi oratoris tum quiefcit, Ariftoteles paffim τελευτὴν vocat, magis pro» prio, ut affolet, nomine ufüs. 'AyamréTTOxéTX, σχήματα Áriftides περὶ ἀφ. . οἰ p. 664. dicit formas loquendi fimpliciores, remiffas, in quibus non eft vis quaedam ex adfectu oratoris et conten- tione confpicua. Had tribuit λόγῳ ἀφελᾶ, quatenus op- ponitur τῷ πολιτικῷ et xywvisixo , ubi otnnia funt vehe- mentiora, elatiora, vividiora. Simili metaphora ufi funt alii Rhetores in eadem re, dum τὸ ὕπτιον, τὸ ἀναβεβλη- μόνον, τὸ ἀνειμόνον commemoraat, (vid. in his vocc.) atque etiam ANA ο΄ τς etiam τὸ ἀποτεῤαμένον, ut Arifid. Ll e, p. 673. ' Sic et Gregor. ad Hermog. Cap. 18. τοὺς δικαςὰς dicit ὑπτιωτάς ρους xa] ἀναπεπτωκάτας, CUm reniffius et negligentius nonnulla audiunt. | "Avapd poc, ἁρμονία, compofitio articulis carens. Ad characterem orationis aufterum et rudem illa pertinet, v. Dionyf. Compof. 22. p. 150. ᾿Ανασκευάςειν, vefellere. Ariftot. IT, 24. 10. vid. in κατασκευάζειν. Vnde ἀνασκευὴ et κατασκευὴ, de qui. bus Hermog. Progymnafm. Cap. 5. Quintil. IT, 4. 18. de- firusve eb confirmare. cf. Theon. Progymn. p. 64. Camer. Et Schol. . Aphthon. in T, 3. Ald. Rhet. ἀνασχδυὴ ὠνόμα- so απὸ τῶν. ἀναφκδυαζομένων καὶ. ἀπολυομένων οἰκοδομημά- ταῖν, οὗπερ ἐναντίον τὸ κατασκευάςειγ. Ἀνάςημα, λαμβάνειν Eongin. 7. pro fimplici ἐπαΐς gec?aj, attolli, fublimitatis fenfu et. admiratione. AvaspéQev, ra πράγματα, rerum geftarum ordi- nem invertere, vel turbare. Contrarium eft τὸ x«9' ἣν ἐπράχϑη τάξιν, κατὰ ταύτην διεξιέναι, apud Ariftid. oA, . À. p.659. lllud quidem i inimicum eft 77 σαφηναᾳ, et x«Ja- ρότητι, Vnde ἀναφροφὴ dicta genus quoddam τοῦ ὑπερβαά. - TOU, €um in duobus verbis ordo ufitatus mutatur et con- vertitur, ut in mecum, tecum, quibus de vebus. τὰ eit ap. Quintil. VIII, 6. 65. Scholiaftes Thucydidis ὕπερβι- βαφςμὲν paflim vocat. ἀναφρέφεωθαι τὰ κεφάλαια, quo fenfu dicatur ,, expofüimus in voc. κεῷαάλαια. "Ay x Teo, eft modus refutandi per fimplicem ne- gationem, ut? occidifti, nan occidi, vid. Apfin. Art. Rhet. p- 097. Intentionem et depulfionem Latini vocant. Vipia- nus ad Demofth. περὶ τῶν uevyaXor. p. 132. λύειν. καὶ αἀνα- τροπὴν, ubi haec adnotat: ἐγγὺς ἡ ἀνατροπὴ τῆς μεταλή- Apewc. vid. voc. μετάληψις. ᾿ΑναΦορὰ;, relatio, fig. qua verbum in fingulis membris repetitur. In ea Demetrius de Eloc. 141. docet ineffe etiam alias figuras, ut ἐπαναφορὰν, quatenus idem verbum referatur ad idem principium; ὠσύνδετοῳμ, quate- nus membra nullo συνδέσμῳ iunCta fint, et ὁμοιοτέλευταν, ob fimilem terminationem, ut in hoc exemplo: ἐπὶ σαν... τὸν καλῶς, ἐπὶ τοὺς νόμους καλᾶς, ἐπὶ τὴν δημοκρατίαν καλέϊς. cf, id. 268. et Longim. 20, 1. it. Berger. de. nat, B 5 pulcr, 22 ANE pulcr: Orat, p, 161. Hermogeni περὶ δεινόν. p. 58. dvaifa- px dicitur, cum orator alienam auctoritatem, vel opinio: nem vel famam adfert, quae forma inprimis in narratios- nibus locum babet. Vnde Gregor. ad 1. l, Cap. 28. uxp« , wupíxy τινὰ interpretatur, ? 'Avédpaeog, βάσιᾳ. perlodi et, quae non rette, non rotunde definit, eis Period der-am Ende abfchnapypt, ohne οἷα} er geendigt zu feyn /cheint. Dionyf. Comp. 22. p. . 168. Eadem dicitur βάσις ἀπερίγραος et antea ἀκατάςφρο: Φος. vid. inf. voc, ἕδραν. * ᾿ἸΑνδρῶδες, σχῆμα, virilis forma dicendi, digni. tatem habens, εἰς σεμνολογίχμ ἐπιτήδειον. Dionyf, Comp. 36. Ita et ονδρώδεις óuOiuol, numeri viriles, validi, e£ ματικοὶ, εὐγενές. Id. Demofth, 33. p. 1093. vid, Quinti: lianus V, 12, p.. 244. in illa metaphora diutius immorans, ᾿Ανοιδωλοποισύμενχο, animo concepta, vid. Morus &d Longin. 15, 1. | | Ανειμένος. ἄναμ. περίοδος, periodus quae non ba. bet perfectam rotunditatem, et abfolutum ambitum, 19; λις ἐμφαίνουσα ὅτι mepíodóg à«i, Demetr, Eloc. 21. fic de- fcribit περίοδον διαλογικήν. | Apud Hermog. ἐδ. 1L. p. 192. τὸ ἀνειμένην et ὕπτιον notat genus dicendi remifJum, igsa- Vu , cui contraria. fit ψοργότηρι 2 | '"AvemTu s 93, σχήματα, figurae non turgidae, nee que adeo molettae. Lucian. de Confer. Hift. 44. Hermoge- nes περὶ δεινότ. p. 46. traCtat árgumentum περὶ τοῦ ἀγε- wax Ju; ξαντὸν ἐπαινξϊν, h. e, de modo, quo quis fine auditoruni offenfione et decenter fe ipfüm laudare poffit, cf. ad l, , Gregor. Corithi. Cap. 35. in Oratt, Gr. Reisk, .— Vol, 8 “ ᾿ . x NE ᾿Ανεπινήδευτος. σχήματα τὸ ἀνεπιτήδευτον μάλι- * 45 ἔχοντα, figurae nos quaelitae fludio, ungefuchte, na- m türliche IP'vndungen und Manieven des Ausdrucks. Lucian. Coníc. Hift. 44, vid. in νου, ἐπιτήδευφιρ. Ανξεσιρ. vid. ἐπίπασις. . PF Ayavog, λόγος, dicitur, fl iuftam menfüram habet; quae characteri eius et rebus ipfis convenit. ' Sic Menanz der dig, p. 639. ait: x μονῳδίᾳ ἀεὶ ἄνετος, orationés- fu: " nebres, -- ANE 23 nebres, vel lamehtationes femper ffolent effe breviores, quia, ut antea monuerat, λύγων μῆκος dv συμφαραὶς non locum habet, E ) ] ᾿Ανεύϑυνος, cuyyyoux , defenfio infia, vatio hone- fla, propter quam reus eft ἀνεύϑυνος, et abfolvi debet, ita tamen, ut fimul addat deprecationem: /i quid tame peccavi, peto veniam. llermog. Partit. p. 88. Contraria eft ἐπεύϑυνος συγγνώμη, ut fi quis fe ita defendat: accidi, fed iratus occidi. Nam ira haec novum crimen eft, quod noü excufat caedem, fed auget culpam. ᾿Ανηϑοποίητος, qui mores non exprimit dicendo. Id certo modo Longinus Demoftheni tribuit Cap. 34; 3. ideoque cum Dionyfio componendus eft, qui illum xexpx- μένον τοῖς ἤϑεαι, item ϑολαγούμενον appellat, alio rurfus : modo, qui bene iuxta Longini rationem non fatis ab eo ' explicstam conítare poteft. Dionyf. lud. Lyfiae ἂρ. 8. huic oratori τὴν ἠϑοποιΐαν tribuens, ἁπλῶς, inquit, οὐδὲ €Up&iy δύναμαι παρὰ τῷ ῥήτορι τούτῳ πρόσωπον οὔτε αἰνηϑο- ποίητον, οὔτε ἄψυχον. Qui locus eft ad fenfum vocis de- clarandum clafficus, Nam in feqq. omnia haec copiofius explicat. | "Av S (Qerv. ἀνϑίζυσα τὴν λέξιν χάρις, ornans et £omans orationem venuftas Dionyf. lud. Ly(.a3. quod av- “ϑηρογραφᾶθαι Cicero dixit ad Attic. 11, 6. ἀνϑέζοντες τὴψ λέξιν ῥήτορες, veluti flo[culis ermantes orationem 4d. in lud. Yfocr. t3. Eo valent inprimis nonnullae figurae, ut vr ϑέσας, παρισώσεις, παρομοιώσεις, quae ibi laudantur. vid, . jn voc. μειρακειῶδες. — Hinc.et ἀνϑηρο νοήματα et ἀγωνικὰ iungit Sopater dig. Ῥ. 309. ubi dicuntur εὐφραίνοντα τοὺς αἀκροατάς. Eodemque modo apud Phot. Bibl. Cod. 165. τῶν νοημάτων τὸ ἀνϑηρὸν. intelligi debet. cf. Demetr. de . Eloc. 128. Autt. vitae Hom. p. 315." Eodein fenfu Her. mog. Progymnafm. Cap. 10. ἀνθηρὸν πρᾶγμα, καὶ λέξιν commesmorat, id quod Demetrius ἱλαρὸν dixit. vid, in h. voc. Non alio fenfu τὸ ἐπανϑίζοιν dixerunt, Longiu. 30. Philoftr. Vit. Soph. 1, p. soo. de elocutione Antiphontis, ἐπαγγελία ἐπηνϑισμένη ποιητικαῖς dviuaqi, cf. quae. dicta funt ad voc. ἄνϑος.. ᾿Ανϑδορισμός. vid. in voc. ogoc. ΠΑ νϑος. χλοερὸν καὶ τεϑηλὸς καὶ μεσὸν ὥραρ de ora- : tione Platonica , /uauitatis plena et florida Dionyf. Ep. ad B 4 | Pomp. -—.— ΠῚ 24 | ANS Pomp. 2. p. 750. Vnde ἀνϑηρὰν καὶ ϑφατρικὴν διάλεκτον appellat idem in Demofth. 18. p. 1607. vid: voc. &yJÁCew. ἡ »— Longinus to, 4. de loco auétoris Arimafpiorum iudi- gans: πλέρν ἄνϑος ἔχιει ἢ déouc, plus pigmenti inefl, quam ) horroris, Hoc autem pigmentum recte a Pearcio in anti» .thetis, quae illo in loco occurrunt, poni, iutelligi potett ex lis, quae ad voc. dyJ/zery dicta funt. — Verborum et fententiarum flores, bono fenfu dixit Cic. de Orat, !II, 25. cf. qui plura loca' veterum congeffit, Crefollius "T'heatr, IIl, 21. p. 310. fqq. "Av Sur o opa, peculiaris forma dicendi, qua ora. tor fententiam adverfarii pràeoccupat.. ^ic ap. Anonym, de Rhetor, in Collect, Fifch p. 202. Hermogeni Lib. lil. de Invent, p. 84. etiam dvr/mpóragig dicitur, h. e, contra. yia ratio, quam adverfario opponimus, lul. Rufin, Fig, - — fent. p. 270, ed. Rulink. αἀνϑθυποφορὰ elt figura, qua ad. verfariorum nobis fententias ac dicta proponimus, in hoc tantum, ut illis refpondeamus. Vnde ap. Dionyf. De. mofíth. 54. p, 1121. refponfignem fimpliciter notat. — Vlpias nus ad Demofth, Or. Olynth. 1. p. 5. ἀγθυποφορὸ διαφέρει ἀντιϑέσεως, καὶ ἀντιπίπξοντος. ἀντιπίπτον γάρ ἐᾳιν, ὅταν οἶδεν ὡς μέλλει αὐτῷ Ti ἀντιπεσεν ὡς ἄτοπον Ti λέγοντι, καὶ ἐπανορϑώσηται ἑαυτὸν ὠπροσποιήτως, καὶ ὥσπερ λελη- ϑότως. ἀνθῳποφορὰ dà, ὅταν μέρος μὲν ὥσπερ καταδέχεται φοῦ λεγομένου ὁ ἀκροατῆς, ἀμφιβλλει δὲ περὶ τὸ λοιπόν. ἀἐντίϑεσις δὲ, ὅταν ἀπὸ τινος κεφαλαίου. ópuXroy. Et alio loco ad Olynth. 2. p. 13. ἡ αἀνϑυποφορα οὐχ, ὁλόκληρός dseiv ἀντίϑεσις, ἀλλὰ μέρος avr(iQéaewq, τὸ μὲν δεχομένη, τὸ δὲ ἐνιφαμένη. Quintil, IX, 2, 15. hoc fchema per {μϑὲδε. &ionem a nonnullis dici tradit, hoo exemplo addito: Do. mus tibi deerat? at habebas: pecunia füperabst? at ege« bas Budaeus Comment. gr. p. 377. τὸ ἀνθυποφέρειν La- tinis dictum effe cenfet referre, ut a Cic. Or. pro Caecin, ego tibi refero, h. e, contra refpondeo, replico, quod vulgo recentiores dicunt, : ᾿Ανδϑδυπαλλαγὴ, fig, commulatio, quae fit in ca- . fibus, ut, cum Homerus ait: οἱ dà du» σκόπελοι, ὃ μὲν οὐρανὸν εὐρὺν lwxve. — Nam vulgaris et ufitatior dicendi forma effet haec: τῶν dà δύω σκοπέλων, ὃ μὲν οὐρανὸν fua- . «er. Demetr. de Eloc, S. 60. ' ᾿᾿Ανφικονόμητα, Longino 33. $. dicuntur, quae mon ad ipfam carminis defcriptionem ab initio pertinuiffe, | nec ANT. o a5 nec cogitato ,deftinata ei fuiffe, fed vi "fpiritus poetici re. pente et acriter inter fcribendum illata: videntur. Ita be-: ne Morus. us/chtweifungen des begeiflerten Genies, wa- guit es oft aus der vorgezeichneten Bahn heraustritt. Haec Longinus vocaverat πταίσματα, διημαρτημένα, ἐλαττώ- ματα, (ρὰ quae maioris pretii effe folent, quam κατορϑώ- ματα ingeniorum minorum, Uebereilungen des groffei Ge- ties, im Gegenfatze des geraden fehlerfreyen IT'eges mit- telmüfliger Küpfe. — Vnde et Phot. Bibl. Cad. 265. «voixo- ψόμητον dicitur, quicquid peccatur contra artificium, et leges oratorias, inprimis in traCtatione et dispofitione ar- gumentorum, refutationum etc. ldem ibi vocatur τὸ διεῤῥιμμένον. | i; MEE "AvraTod/0od aj, σύνϑεσμοι dicuntur, cum duae coniun&iones fibi in aliqua fententia refpondent, ut, fi in protafi μὲν dixeris, in apodofi dà fequatur. Hoc poftulat y ἀκρίβεια. Sed faepe reCtius eft, negligentius in his ver- fari, v. Demetr; Eloc. $3. xvramodí/0oc9oJ etiam dicuntur psr«Qopa], cum inverti poffunt, ut quemadmodum xv- βερνήτην dicere poffum ἄρχοντα τῆς νηὸς, ita et vice ver- fa τὸν ἄρχοντα vel φρατηγὸν appellare liceat τὸν κυβερνή- y τῆς πόλεως. [τ Demetr. l. c. 79. Et fic plane Ariftot. Rhet, IIl, 4. δῶ τὴν usraQopzv τὴν ἐκ τοῦ ἀναλόγου ἀντα- “«οδιδόνα!, καὶ ἐπὶ ϑάτερα καὶ ἐπὶ τῶν ὁμογενῶν. Hinc qy- ταπόδοσις dicitur in comparatione et fimilitudine, reddi- | £io, h, e, altera illius pars, quae particulis ἐῶ, /ic in- fignitur, De qua vid. Quintil. VIIL,.3. 78. fqq. — ᾿Αντέγκλημα, criminis relatio Vt cum Oreftes dicit: Occidi matrem, et reCte feci, nam ea interfecit patrem meum. [ἃ νόημα ἀντεγκλημιατικὲν vocat Sopater dp. p. 280. Ald. et ipfam formam definit τῷ zepuegé(pew τὸ ἔγκλημα, crimen veferre.. vid. Hermogenes in Partit, ubi discrimen, quod inter ἀντίσασιν et ἀντέγλημα interce- dat, ita conftituit, ut in αἰντιξάσρι reus male a fe factum excufet rationibus a fe ipfo defumtis, iu ἀντεγκλήματι aus tem rebus extrinfecus adductis, ἐπὶ μὲν τῆς &vrigdasog arxp ἑαυτῷ TOV Φεύγαντα τὸ ἔγκλημα τίϑεοϑαι. ἐπὶ δὲ xvr- αγκλήιατας τὸ ἔξωϑεν αἰτιἄϑω. Marcellinus etiam ad ἢ, l. p. 97. hoc discriminis caufa addit: ὅτι dy τῇ ἀντισάσαι, xo) τῷ ὠντεγκλήματι ἑκούσιόν ἐξὶ τὰ πραχϑὲν, ἐν δὲ μετα» «exce καὶ συγγνώμῃ ἀκούσιον. cf, Cic. Invent. 1I, 26. Quin- tilianus V1l, 4. ἀνγτέγκλημα dicitur, quia omuis noftra de- ! S Bg ΓΝ 46 | ANT fetfio conflat eias accufatione , qui- vindicatur, h. e. pra ^ quo ultionem et poenas ab reo exigit accufator, ^ Quo. mado illud ab ὠντικατηγορίᾳ differat, vid. in-hboc voc. 'AvrsQauquévov, iniuntium, fig. Aquil. Rom. p. 188. contrarium τῷ &iegsvynésg. In hoc enim copia vere borum iaCtatur, in illo brevitas. Nam ut in illo fingulis. membris fingula diverfa reddimus, ita hic plura in uno. . coniungimus. v. c. Quorum ordo humilis, fortuna fordi- da, natüra turpi oratione abhorret. Hoc'poftremum a5. horret, ad tria refertur, — Haec figura dicitur ἐπιβολὴ, cum duo aut plura membra coniungit tam in tedio,.tutm' - in prímo, tum poftremo, Haec Aquila. vid. voc. ἐπιβολῆς "Avreicayoyj, fig. cum alterum alteri opponitur, ut: jd) τὸ ζῆν. ἀλλα τόγε ὑπὲρ πατρίδος ἀποϑανᾶν δόξαν '. αἰώνιαν παρασκευάζει. Fit itaque, cum duo contraria committuntur et alterum' alteti ptaéfertur, aut poítponi. tur, vid. Alexandr. σχῆρμ. p. 581. Lat. compen[atio "A&quiL. Rom. S, 14. efl. huiusmodi, inquit, ubi aliquid difficile: δὲ contrarium confitendum eft , fed contra inducitur nom minus firmum. vid. Capperon. ad Quintil. IX, 2: p. 549. Αυτεναχτίωσις, fig. qua contrario: contráriuta fignificamus, ut οὐκ éAexusx pro τοὶ μέγισα. Alexarid. exq5.: p. 586. ΝΣ ᾿Αντεξέτασις, commemoratio eorum, quae ἣν perioribus temporibus fatta fünt ab aliquo; eo quidem confilio inftituta, ut poffis ea cum praefentibus conternide- re. v. Apífin. Rhet. Art. p. 693. v ᾿Αντάρεισις, dicitur, cum membra orationis in pe. . flodo ita inter fe iunCta fünt, ut a fe invicem dependeant, feque mutuo adiuvent, βοηϑοῦντα ἀλλήλοις κῶλα Deme. trio Eloc. 13. Vnde mox talia κῶλα comparantur ἃ (ϑοις τοῖς ἀντερείδουσιν τὰς περιῷερᾶς σέγας καὶ ςφυνέχουσιν. Sci- licet multis modis et variis metapharis periodicam rotun- ditatem Demetrius expreffit. Hoc loco ergo e(vdsci», et ἀντέρεισιν appellat; alio συφροφὴν etc, | | ᾿Αντιδιαφολὴ, differentia, feparatio, cum contra- rla contrariis immutantur : Gegen/atz, Unter/chied des δὶ» wen vos dem andern. v. Schol. ad Ariftoph. Nub. 324. ubi supxylouc eode diCtos effe ait πρὸς ἀντιδιαφολὴν τῶν κατα- ϑονίων, mE "Avr ANT. E. ἸΑνφ , διήγησις. fpecies διηγήσεως, cum adverfarii afferimus narrationem, converfo genere, Fortunat. Rhet. p. 62..Pith,. | ᾿Αγτίϑεσις, Ηρ. qua in fingulis verbis, vel fen- tentiis contraria iungimus, et fibi e regione ponimus. De hoc genere, quod et ἀντίθετον vocatur, vid. Alexand, περὶ σχημ- ἢ. 586. Deinde ἀντιϑέσεις etiam dicuntur ar-« gumenta adver/aria ap. Hermog. id. 1. Ὁ. 48. vel etiam oc» cupationes argumentoruta adverfarii ibid, 11. p. 194. Haec evrí3anc tractatur ab Hermogene, ut peculiare sxgsws genus, éjusque partes conítituuntur haé: ἀντίφασις, us- τάφασις, ἀντέγκλημα, συγγνώμη. quoniam in his omni- bus formis aliquid opponitur, quo fe reus contra adverfa- rium defendit. vid. Schol. ad Hermog. in Tom. 2, Rh. Ald, p. 271. fqq. et Suidas in.h..v, De iisdem disputat Apfin, Art. Rhet.'p. 695. ubi diftiuguit αντιϑέσεις ἀτέχνους et. — ἐντέχυους " iae nituntur faCtis.aut fcripto, hae oriuntur ex atte et ingenio oratoris, vid, ad voc, ἀντικειμένη. "AvyvíSsTov, forma illa argumentandi, quae fit ex quadam pugna et contentione propofitionum. Hermog. περὶ εὑρέα, 1V. p. 160. fq. cf. Gregor. ad Hermog. δεινότ. - Cap. 15. Deinde fic dicitur (chema orationis, quod variis modis efficitur, ut cum contrariae res inter fe conferun- tur. cf. Rutil. Lup. 1I, 16. et Quintil. IX, 2. p. 437. — Aquilae Rom. 22. p. 166. eft σχῆμα λέξεως. cum verba nagnantia inter fe, paria paribus opponuntur, vid. Quin- til. IX, 3. 81. IEEE ᾿ἈΑντικαταλλάττευιθαι, ἀδικοῦντα, excufare reum, ᾿ dum factum utcunque excufes ; quod fit in Exordio, ut fi quis dicat: εἰ βλαβερὸν, ἀλλὰ καλόν" ei λυπηρὸν, aA. eéAiuov. Ariftot. IIT, 15. init. . "AvrixaTqyogía, mutua accufatio, eft peculiaris forma τῆς μεταϑέσεως τῆς οὐτίας, cum litigatores vel idem crimen invicem intentant, velaliuüd atque aliud, ut docuit Quintil, ΠῚ, 10. Differt antem ab αυταγκλήματι, in quo omnis defenfio conftat alterius, qui vindicatur, accu- fatione. vid, Quintil. VII, 2. | "AvTiXS p Ev9y, λέξις, enunciatio, culus membra fibi contraria funt. Arittot. 1lI, 9. 23, quae et ἀγτίϑεσις voca tur. Vnde et ἀντικεῖσθαι, res contrarias ponere, per anti- thefin dicere Lib. 11], 11. 28. . | " y T i- 28 ANT 'Ayr/Ag oo, vid. in voc. ποιότης. Vnum addamua locum Photii Bibl. Cod. 148. ubi dum commemorat Hel. ladii Lexicon fermonis politici, appellat πραγματείαν ῥῴε 4ην eig ἀντίληψιν, h. e. ex quo opere facillime ' obieCtio. nes et argumenta adverfaria hauriri poffunt, ᾿Αντιμεταβολὴ, fig. qua verba declinata repetun. tur, ut: non, ut edam, vivo, fed, u£ vivam, edo, Sic Quintil. IX, 3. 85. qui hnius ipfius figurae exemplum di. xit Lib.. X, 7. 21. μὲ fIultis videré eruditi volunt, fluité. eruditis videntur. cf. Longin. 23. 1. et VotT. Int. Rhet. V, P. 404. Berges. de nat. pulcr. ot.:p. 196.: 2E ᾿Αντιμκετάϑεσις, Longino eft figura. orationis, qua auditor fere in locum, ubi re$ gersbatur, transfer. tur. Sect. 26. τὴν ψυχὴν διὰ τῶν. τόπων ier, τὴν axodu ὄψιν. ποιῶν, mentem per ipfa loca ducit, auditumque in. vi- fürs mutat. Alia eiusdem nominis eft, quae et σύγχρηφια et πλοκὴ dicitur, cum iisdem verbis bis pofitis variat fignificationem tribuimus. De ea Alexand. ex p. 586. ubi et confertur ὠντιμετα βολῇ. ZU Ἂντινομία, in partitionibus ftatuum dicitur, cum. duae pluresque leges inter fe funt contrariae, vel duo le- gis inter fe pugnantia capita, unde defenfionis forma erua- tur et conficiatur in quae(tionibus. v. Hermog. Partit. p. 26. ἃ Latinis flatus contrariarum legum vocatur, de quo inprimis Hermog. l. c. p. 104. εἰ μέν τοῖς inquit, περὶ δύο ῥητὰ, ἢ καὶ περὶ πλείονα, ἢ καὶ ἵν εἰς δύο διομραύμενον 9 Qu-.- τῆσις 8/3, ἀντινομία γίνεται. ἰἰαῖὰ5 duplex, compofitus ἃ duplici fcripto, et duplici fententia, quoniam utraque lex ab utraque parte in fententias contrarias explicatur. c£ Schol ad Hermog. p. 338. ed. Ald. Tom. 2. Sopatr; διαιρ. p. 202. Cicer. Invent. Il, 49. Quintil. VII, 7. p. 348: et Voff. Intt. Rhet. I. p. 165. vid. et inf. in voc. ποιότης. 0 Ἀντιπαράφασις, modus certus refütandi adver- farium, vel etiam defendendi, qui fit five conceffione, fi. ve ampliflcatione. Ergo eft depuifio fecundaria, quae fit poft ἔνφξασιν, h. e. depulfionem primam. | Vt, fi propofitio eft : re&e occidit Clodium Milo, fequitur ἔνφασις adverfaril, - won licutt occidere; deinde fequitur ἀγτέπάραφασις hoe mo- : do: etiamfi licuit , tameu uon debuit occidere civem. Roma- tum indicta caufa, vel fí maxime licuiffet, tamen non [i- cuit ἐπ monumentis maiorum fuorum. De bis vid, Hermog: περ ΑΝΤ | 99 seg] εὐρ, TIT, p. τοῦ. fqq. et Apfin. Rhet. p. 698. nbi ità de- finit: ὅταν μὴ δυνάμεϑα ἀνελᾶν. τὸ παρὰ τοῦ ἀντιδίκου πάν- v4, ἄντιπαραξήσομεν αὐτῷ ἕτερον κακὸν ἢ ἀγαϑόν. — in his- praecipit curari debere, ut ea quae nos dicamus, videan- " tut, probabiliora et reCtiora iis, quae ab adverfario dicuntur. | "Avrimivt?éy, dicuntuf, quae alicui vel ratione adver(íarii, vel auditorum contraria funt, adeoque refuta- ri debent, five hoc fiat argumentis, five in prooemió faévia praeparatione. v. de his Apfin. Art, Rh. p. 684. lpiah. ad Demotth. Olynth. t. fub init, et c£. ad voc. «v» Svirefopx quae dicta fünt. ᾿Αντεπροβολὴ, recufatio eius a quo petitur, aut recufátio adverfarii, ut fi quis praemium petat ob occifüm tyrannum, alter refpondeat, nullum tibi praemium dati» dum eft, — llla petítió dicitur πῤοβολὴ, haec négatio et re» cu/atio ἀἐντεηξροβολή. v. Hermog. Partit. p. 6o. | Αντιπρότασις, denuntiatio refulationis, ἐπαγνδ- Aíx τῆς λύσεως. Haec fit oratorie, maxime per interro- gationem aliquam, ut cutu Cicero in Miloniana quaerit: ἐπ qua ia»dem urbe. haec fiuitifimi homines. disputant? Deinde ftatim ip(a λύδις fequitur, vel refütatio obiectio- nis. v. Hermog. svp. 11], p; 84. vid. in voc. εἰσαγωγὴ, ᾿Αντίχτωσις. Scholiaft. Thucyd. I, 5. p. 6. Duk, haec: οἱ πρεσβύτεροι τῶν εὐδαιμόνων, per ἀντίπτωσιν diCta ftatuit, pro vulg. οἱ εὐδαίμονες τῶν πρεσβυτέρων. ᾿᾿Αντιῤῥητικοὶ, λόγοι, refutationes, genus decla. mationum Sophifticarun;, quod Photius Bibl. 160. inter alia tribuit Choricio Sophiftae, — Tales. etiam funt Sexti Empirici contra Mathematicos, Grammaticos, Rhetores, et Phyficos Disfertatt. . (08 ι ᾿Αντίφασις, unam e capitibus, f, κεφαλαίοις, quo- rum tra&atio in itatibus vel quaeftionibus locum habet. Ineft in tilium rerum compen/atione (ab /skvoy, pendere, gen/are, librare. cf. Mar. Victorin. in 2 Libr, Cic. Rhet. p- 212. ed. l'ith. et Sulpic. Vit. ibid. p: 367.) et commo- dorum aut incommodorum comparatione; ut fi quis accu- fatus de caede filii ftupratoris, inter alia et hoc modo fe: defendat: ,, fateor econtra naturaín effe, filium occidere, fed iaepe utile φῆ: fceleretos homines konfeftim e medio toilere, 2. , ANT tollere, nofi expeCata iüdieüm fententia; et fatius horbi- ni mori, quam turpiter vivere** etc. v," Hermog. «c. p . 82. ed. Sturm, ubi ita: γίνεται ἀντίζασις, ὅταν ὁμολογῶν ὁ Φεύγων πεκοιηκέναι Ti dj ἀδίκημα, ἀνϑιδᾷ Srapüv vi adap- γέτημα μέζον δ αὐτοῦ TOU ἀδιπῆματος πεπραγμένον. Quam definitionem Syrianus ad ἢ, l. p. 95. Ald. ita emendat: ἄνψε τίξασίς esi, ὅτ᾽ ἂν ὁ μὲν κατήγορος ἐπκαγῃ τὶ ὡς ἀδίκημα, ὁ δὲ Φεύγων αὐτὸ τοῦτο ἀρχὴν εὐεργεσίας λέγῃ, καὶ δὲ αὐ τοῦ τοῦ ἀδικήματος μᾶςον τὸ πραχϑὲν εὐεργέτημα. — Quo. modo autem ab ἐντιφασει differat τὸ ἀντέγχλημα, vid. in h. v. Hinc etiam defenfio quae fit per ἀντίξασιν, dicitue χρῶμα ἀντιφατικὸν, ut ap. Sopatr. Schol, in Hermog. dou. sac. p. 256. ed. Rhet, Ald. Tom. 2. | ᾿Αντιφηριγμοὺς, γραμμάτων Dionyf. Hal. Comp. 16.tp. 99. vocat illam tarditatem, quam in defcribendis rebus certa fyllabarum et literarum compofitio imitatur etfignificat. Id patet e loco fimili, Cap. .o. ubi fyllabis longis tribuit ςφηριγμοὺς τινὸς καὶ ἐγκαϑίσματα, quibus rei defcriptae difficultas, gravitas, tarditas, fignificatur. Das Halten, das Ruhe. auf der langen Sylbe kann. deu Begriff des Schwerfdlligen, des Drükenden, des Ermü- denden andeuten , oder unterhalten, cf. Diony(. 1. c, Cap. 22. p. 169. Longin. 40. et in voc. φηριγμιός. — Deinde et. jam literae, quae cum fequentibus non coalefcupt, fed aliquam moram in pronuntiando poftulant, dicuntur €xpix- ϑῆναι, h. e. figi, ftabiliri; tanquam pronuntiantis impe- dimentum quoddam: ut in litera v, fequente v, cuius exemplum eft p. 158. ubi Dionyfius notat τὸ « non-effe ὑποτακτικὸν, h. e. non pofle coniupgi pronuntiando. cf. etiam in Iud. Demofth. p. 1069. ΝΞ ᾿Αντίφροφα, quae facile retorqueri ab adver/ario poffunt. Diony. Art. Rhet. Cap. 9. p. 330. Vnde et dyri φρέφοντα argumenta Graeci dixerunt, quáe referri contra convertique in eum poffunt, a quo dicta fünt, vid. Gell. N. A. V, το. et Fabric. ad Sext. Einpir, Antirrh. Lib. IT, p. 307. Sopater ad Hermog. p. 54. in Rhet. Ald. T. 2: Kyrispé(Qoy dsl, ὅτ᾽ &y ὧν τις λέγοι πρότερον τὰ ἐναντία ὕξε- ρον λέγῃ, we] τὸ μὲν αὑτοῦ καταβάλῃ, τοῖς δὲ ἐνανγῶο πρὸς ἀπόδειξιν χρῆται. | τος — "AvriepoQy, fig. converfío, cum in fine membra eadem verba habent. v. Hermog. /d. I. p..376. hoc exem- plo ufus: ἄν μὲν γὰρ ὅσα ἄν τις Aog: καὶ adr ,. μεγάλην | ἔχει 7 AANT 31 Kxei τῇ τύχῃ τὴν χάριν". ὧν δὲ ἀναλώσας λάϑη, δυνανά- λωσὲ xo] τὸ μεμνῆσϑα) τῇ τύχῃ τὴν χάριν. οἵ, Ἐναϊταῖῃ, ad Hom. 1]. ν. p. 945. Contraria eit τῇ ἐπαναφΦορᾷ. Alexandr, p. p. 583. ubi idcirco dicitur φρέφουσα τὴν ἐπαναφὸ- pv. vid. in νος, ἐπιστροφή. — Alia videtur effe αντιφροφὴ, quam Phoebammon in Schol. definit: ὡς ἕνα érrw' ἠχῶν ἐπέραφα, ἀντὶ τοῦ πεσὼν ἤχησα. — Sed in ultimis verbis περῶν füiffe fufpicamur. Simile eft quod ἀντεςραμμένον dicitur Herodiano vs) σχημ. ap. Villois. Anecd. Vol. II. - p. 93. ubi definitur λόγος ἀντικείμενος τῇ κατὰ Φράσιν προσφορᾷ σημαινόμενοφᾷ Forte ita. legendum: λόγος avti- 'xeifypo τῇ κατὰ Φύσιν trobo(Qopz δημοαινόμενος. δὶς etap. Euftath. ad Hom. Οαγῆϊ p. 1499. τῷ ἀντεῤραμμένῳ, $ Qv. cix] τάξις opponitur) Sed mox feparatim hanc formam τὸ οἰντιςρέφον et ὠντιξβοφὴν appellat, κάμε τεύχων pro κακοὶ ἔτευξε. cf. Aquil. Rom. fig. 35. p. 178. Rühnk. ᾿ ᾿Αντισυλλογ ζεὦ αἱ. contrarias argumentationes neB'ere , quibüs fcilicet adverfarii argumenta infringantuf. 'Ariftot. Rhet. 111, 17. | ?"Àvtir every. Hermog. περὶ derér.traCtat hoc prae- ceptum: πρὸς τοὶ κεκρατηκότα πάϑη οὐ δέ ἀντιτείνειν h. e. non debemus oratione invehi in adverfarios, quos vide- 3nus iufto .dolore, vel ira, vel metu adfeCtos. Itaque τῷ ἀντιτείνειν contrarium commendatur τὸ παραμυϑ Εἰοϑαι» “τὸ ὑπεξίξαοϑαι καὶ ἐνδιδόναι, mitigare affetium , conceden- do, parcendo, approbando. vid, Gregor. ad h. 1. Hermog, Cap. 51. | | ᾿Αντήτυπος, ἀντιΐ, συλλαβαὶ, fuyllabae duriores, ex.— concur/u confouantium. Diony(. Comp. 16. p. 99. Hinc «v- τιτυπίχ cap. 2G. elt renitentia et. difficultas rei agendae. αἀντίτυποι. συμβολαὶ), afperae et duriores literàrum colli- - fiones Cap. 22. p. 148. Porro Cap. 22. p. 157. σύνϑεσιν &y- τίτυπον. καὶ τραχεῖαν appellat in his Pindari verbis: ἐπίτε κλυταν, ex afpera collifione literarum Κ er À. Ergo addit: ἄ τις τὸ x ἀφέλοι τῆς συλλαβῆς, καὶ ποιήσειεν, ἐπί τε λυ- τὰν, λυϑήσεται καὶ τὸ βρχδὺ καὶ τὸ τραχὺ τῆς ἁρμονίαφ. Similiter eft ἀντιτυπία, fi quod verbum litera v definit, et fequens incipit litera 2, quia litera femivocalis cum fenuentí muta aegre coalefcit, et duram pronuntiationem .efficit. Vnde et πιπρα ec δυσέκφορω et ἀντίτυπα iungun- tur ibid. p. 169. Denique p. 99. occurruut. συλλαβαὴ ἰσχυ- ραὺ καὶ ἀντίτυποι. Hefych. ἀντισύποις. σκληροῖς. — "Ave ον | -CCAvrí 32. : ANT ᾿Αντίφρασις, fig. ómiffo, cum qdaedam negamda nos dicere, et tamen dicimus, vid, Iul; Rufin; ad calcem . Rutil. Lupi ed. Ruhnk. p. 274. 2 ᾿Αντονομὰδῖα, tropica dictio, qua aliquid pró fix mine potitur, et per epitheton, quia detracto &o; cut apponitur, valet pro nomine, ut apud Poetes Tydidef, Pelides. Quintil. ΝΠ], 6: 29. Ab oratoribus hoc tropo di- - citur impius pro parrícidá, everfor Carthaginis et Nd- mantiae; pro Scipione. Plutarchus f. Dionyf. Halic. dé Homerica poefi, ed. Barnef. fic definit : λέξις d) ἐπιϑέτων, 3 POM , €. 3 ,. » - ἢ συσσήμων ὄνομα ἴδιον σημαίνουσα ὡς ἐν τούτῳ " llyAeid ge ᾿Ατραίδην προσέειζδ. δηλοῖ yap róvta Αχιλλέα καὶ τὸν Aya. - péuyoyk, dem tradit Trypho Gr. in Opufc. de tropis, cu- ius verba Capperonerius ad Quintil. l. c; attulit ex MSto. Reg. cf. Vot. Inft. Rhet. Lib. IV. p. 165. fg Latiüs di. Cum videtur, cum Ariftophanes Thefmoph. 60. Agathiae poetae inter alias orationis argutias étiam éxprobrat τὸ ἀν- τονομάζοιν, quod Kufterus ad ἢ. 1. commode putat ad cre- brum antithetorum ufum referendum effe, quem alii etiam lures in eo poeta reprehenderunt, vid. Aelian, Var, Hift, Ὧν, 12. et Athenaeus Ν, 2 - ᾿Ανυπόκριτον, quicquid non admittit a&ionem et motum externum oratoris. Demetr Eloc, 194. πᾶν τὸ ἀπαϑὲς ἀνυπόλριτον. vid, ὑπόκρισις. | ᾿Ανυφικὸν, in oratione eft, quod viresbabet, quod vim quandam atque efficaciam exferit, Ita apud Dionyf. Cenfur. 5. 2. fermo lfocrateus κορπικός dci uad Τοῦ οἰνὺ- φικοῦ ἢ. e. nitor coniüncCtus cum vi et efficacia, — Sein Schmuck, feine Kleganz thut zugleich IVitkung , fie ifl kein Flitterflaat , kein leichtes, unwirk/ames Putztwerk. Eu(tath. ad Hom. Il. A. p. 844. ἐνεργὸν, δραξήριον, et ἀνυφικὸν λό- γον iungit. ᾿Ανωμαλία, inaequalitas, tribuitur orationi, in qus characteres varii inepte mifcentur, ut fi nunc ad fs- uofum tumorem adfurgat, mox hurni repat. Sic Photius Bibl. Cod. 180. de diCtione Ioarinis Laurentii: πολλὴν vo. cé τὴν ἀνωμαλίαν, ὑπερόπτης dy οἷς οὐ δέϊ, wa) κατοκτη- χὼς πάλιν ἐν olg μὴ déi. vid. voc. καϑεοηκῶώς, ... 'A£íx, quantitas, genus quoddam φαάσεως a non- ᾿ mullis dictum, ut tradit Quintil. III, 6. p. 138^ Be ΑΞΙ 5 $8 'Afiomie a, ex difciplinaAri(tidis fap! λόγου πολιτ. p. 653. fit duobus modis: κατὰ γνώμην καὶ xar σχῆμα. Re quidem et fententia ita, ut praevia oratione fignifice- mus, caufam noítram iuftam efle et facilem probatu; por. ro, αἱ aífeverationibus et deprecationibus utamur, . ut . cognitionem et fcientiam auditorum appellemus, ut rebus factis rem confirmemus etc. qualia momenta fidei facien- dae innumera fere commemorat. | :'A£(n μα, dignitas elocutionis. Ariftot. IIT, 2. λέξις μὴ ὑπὲρ τὸ ἀξίωμα, elocutio ton mimis elata. cf. Longin. 8. cui ἐξίαμα et δίαρσις iunguntur, Dionyf. Comp. 3. «£/s- μα καὶ σερινότης τῶν ὀνομαίζων, dignitas verborum, quate. nus e(t in forma ab arte exculta.. Opponuntur ibi ταὶ ay. ἀπιτήδευτα καὶ ἀνέκλεκτα, οἷκ Φύσις réSema σύμβολα τῶν πραγμάτων, gewühlter , edier /usdruk , im Gegen/atz des natürlichen, einfachen. ἘΠῚ fic fere femper iunguntur τοὶ ἐξιοματικοὶ, σεμνὰ, μεγαλοπρεπῆ. etc. cf. Hermog. περὶ id. p. $4. ubi τῷ ἀξιώματι iungitur μέγεϑος εἰ ὄγκος. ᾿Απαγγελία, elocutio, eadem quae λέξις. Dionyf. Art. Rhet. Cap. 5. p. 257. Ariftid. om. p. 641. Apud Dionyf. lud. Demofth. 9. p. $28. de narratione hi/Torica fpeciatim, ut de ipfa oratione ap. "Thucyd. Ili, 67. βρα- χῶα ἀπαγγελίχ. Alii et ἐπαγγελίαν dicunt paffim, qua- tenus differt ab ὑποϑέσει, ἐννοήμασι, ἐπιχειρήμασι etc. dir Ausdruk, im Gegenfatze der Gedanken, und des Stoffs. - cf. Olear. ad Philoitr. Vit, Apollon. p. 5. et Wefleliug. ad Diodor. IV. init. B ᾿Απαγορεύσ ec, prohibitiones, Ὁ nonnullis inter figuras fententiarum referri, au&or eft Quintil. 1X, 2. 107.addit tamen : uthaec αοπ funt fchemata, fic alia vel fint forfitan, ac nos fugerint, vel etiam nova adhuc fieri po[fiat, 'Avaquyz, εἰς ἄτοπον, deduftio ad ab/urdum. Sopatr. dseup. Orr. p. 384. Apfin. Rhet. p. 699. Vipianus ad De- motth. Leptin. p. 294.5 eic ἄτοπον «παγωγὴ γίνεται, ὅταν ἐξ ἀνάγκης ἀκολουϑῇ τὰ ἄτοπα Toi; προηγουμένοις. ὅταν dà ἡ Φύσις r&v πραγμάτων μὴ τοιοῦτον δεικνύῇ τὸ γινόμενον, τηνικαῦτα οὐ ῥητέον τὴν εἰς ἄτοπον ἀπαγωγήν. | ᾿Ἀπακρι βοῦϑαι. ἀπηκριβωμένος τὴν Qpxar dicitur fcriptot, cuius dittio “τα 1] 6, certam, fibique perpetuo fimilem formam, characterem et faciem habet, quae eft . virtus accuratae doctrinae, t confiderati ftudii. Photii ΝΞ ibl, 84. | | ÁÀ I1A Bibl C.'42. ubi et contrarium vitium commemorátur τὸ ἀνωμαλῶς ἔχειν πρὸς ἑαυτόν. Apud Plutarchum autem Praec. polit. p. 202. ed. Reisk. περίοδος πρὸς κανόνα καὶ διαβήτην ἀπηκριβωμένη, ad normam et circulum exa&fa pe- riodus , tribuitur τῇ περιεργόᾳ ao(Qism, h. e. putidae di- ligentiae, et artis ὑπερβολῇ, quam nonnulli Rhetorum elocutioni impendere folent, unde haec accipit moleftam aequabilitatem, durumque et frigidum «auribus fenfüm, foliusque artis cogitationem efficit. i . ᾿ ᾿Απαντᾷν, πρὸς ταραυτίχ, dicitur orator, ἢ iis, quae coritra fua argumenta dici poflint, occurrit refutan- . do, vel extenuahbdo. Ariftot. IIT, 17. Sic κατὰ αὔξησιν ἀπαντᾷν, exaggerando vefutare adverfarium, fi is argu- — meritum rioftrum élévaverit vel depreíferit. Apfin. Rhet. p. 698. vid. Diog. Laert, IV, 6. 12. Vnde et ἀπαντύσεις dicuntur re/ponfiones," Quibus aliquis alterum interrogan- tem vel obiicientem refutat. Plut. in vit. Demofth. 11.'cf. M Hermog. περὶ jo. 11. p. «94. ᾿Απαρίϑιμησις, difliniio, quae fit his fere particu. lis: primum; deinde, poftremo etc. Hermog. jd. l.p. 48. et p. 144. ubi plura de bac figura notat. cf. Ariftid. asp. λόγου πολ. p. 650. et in voc, msprgoAx. | 'AvapríQev. Demetrio de Eloc. S. 1. dicuntur xà- λα διάνοιαν ἀπαρτίζειν, ἢ. e. abfolvere fententiam, et ple- nam propenere. Victorius in h. ]. non fatis commode adaequare vertit. [n fequentibus idem fic expreffit: cvy- εἴληπται διάνοια τῷ κώλῳ, fententia membro comprehenfa, -et mox συμπέροιοῖ διάνοιαν. — ldem dixit feCt. 3. πληροῦν, συντελέϊν, et περιέχοιν διίνοιαν.. Sic P'hotio Bibl. Cod. 265. laudantur in Demofthene aj περίοδοι; τῷ ἀπηρτισμένῳ ᾿συναγόμάναι, h. e. periodi perfectae, plenae, rotundae, Ὁ s. "CA-méipoxxAÍx, affectum elegantiae et ornatus ftudium. Dionyf. Iud. Demotth. 23. p. 1025. ubi addit il- Jam effe in ἐπιϑέτοις κατασκευοῦς. Vid. νος. ἐπίϑετος. ͵Απελέκητος, Φωνὴ. Laertius in Crantore. Cap. ' 27. refert Crantorem de 'lragoedo dixiífle: ἀπελέκητον Φωνὴν ἔχειν, καὶ Φλοιοῦ μεςὴν, impolitam et quafi cortice plenam. vid. Suidas in Φλοιὸς,, qui tamen ita compilavit Laertium, ut videatur Crantori ipfi illam vocem tribuiffe, ; . Eodem fere modo Plutarch. Lib. de garrulitate: ὁ AXexeni- ἢ δὸς λόγος οὐκ ἔχει Φλοιόν. ZONE 20 ; AE | ᾿Απέραν- ΑΠΕ. 35 ᾿Απέραντον, de-oratione, quae; quia omnis nu. meri expers efi, veluti fineettermino caret. Ari(tot. Rhet, . 111, 8. ubi et τὸ ἄπειρον dicitur, et mox: πδραίνδται δὲ agi» ϑμῷ πάντα. ὁ δὲ τοῦ σχήματος τῆς λέξεως ἀριϑμὸς, Qu. — ϑιμός ἐςιν. Cic. Orat. 68. se infinite feratur, ut. flumen, Oratio, ᾿Απερειδόμενα, πρὸς τὰ wpócwra, Longinus Cap. 26. 3. dicit, quaein narratione non univerfe defcribuntur* fed certo homini, et uni le&ori narrantur, quem fcriptor alloquitur. Die Erzüblwng ifl gieichfam geflitat, be. flimmt, nicht vag. ΝΕ ᾿Ακηνᾶς, μεταφοραὶ, durae metaphorae, Longlm 32. 7. vid. voc. αὐθάδη. 7 ! ᾿ ΔΑ Φηῤχοωωμένα, ἐνόματα, obfoleta vetuftate no» mina, Dionyf. lud. 1focr. 2. et paflim alibi, Apud Ariítid, πολι p. ὅθι: eft (panic ἀπηρχωιωμέγη. EE ᾿Απλοῦς. «πλάϊ! περίοδοι, periodi fimplices, uno membro conítantes;. μονόχωλοι. Demetr. Eloc. 17. Ariíto« teli ἀφελᾶς dictue lib. IJI, 9..— aA ὀνόματα, verba, vel in univerfum dictio fitnplex, non magnifica, non diftin. €ta metaphoris, vel ornata:. Demetr. 231. Opponitur ép μηνεία ὀγκωδεςέρα Cap. 228." Eodem modo Longinus 19 3.70 G*Àwc ῥηθὲν dixit. — Et fic Dionyf. in Art. Rlret, τὴν τῆς ἁπλότητος πρῤοσποίησιν) h. e, ftmplicitalem , qud - artem celamus, commendat. | "AvAasoy, Rhetores dixere naturalem orationis fitiplicitatem, ab ornamentis ex arte petitis, verborum: que lenociniis libera, | Sic Dionyf. Art. Rhet. 10, 11. wxÀacue Aéyeri, line figuris et ornatu loqui, ubi 4yno- nyma fünt ἀσχηματίφως, avyopuuegs λέγον, — Ibidem λέῶν &rÀasoy et ἀκαλλώπιφον iungit, ubi de uffeCtu orationis exponit, quem dicit non egere prnatu verborum $ 40 wap . παλλωπίζειν οὐ ϑρηνοῦγτὸς, τὴν dà σύνϑεδιν μᾶλλον ἄνετον óei évoj etc, Alii Rhetores, ut banc notionem exprimées rent, dicunt τὸ ἀποίγτον, adidoxsvoy etc. Sic Marcellib, jn vita Thucyd. p. 9. τὸ ἄπλαφον καὶ ἀνηϑοποῦμον ἐπετή» Saves, oráttonem ita formavit , ut expers ejfet. ietiociniisy ar ficiisque orátortis, quibus vulgo alii ornare; et iucun- Qa auribus efficere ftudent, — Huc ergo pertinet, quod paullo estegllargellinuà dixerat: οὔτε eipayio4gy QUT. va ; a τιμὴ: * ^ [d 56 | A I1O τιμήσεσι, οὔτε τοῦς ἐκ πλαγίου ῥήσεσιν, οὔτε ἄλλοις τισι πανουργίαις πρὸς τὸν ἀκροατὴν κέχρητω. — Genus dicendi fua fponte fufum idem effe videtur apud Cicer. Partit. s. uatenus opponitur ver/um et mutatur. — Scilicet τὸ mÀa- εἰν, ut et ποιῶν, et πλάσμα fere femper dicitur, cum ftudium nimium, velars, vel artis affe&tatio fübeft. Qua- re videndum, annou eandem vocis πλάσμα vim: fecutug fuerit Quintilianus I, 8. 2. ubi praecipit, ne lectio fit in cabticum disfoluta, nec pla/mate effeminata ; quod fit, cum is, qui naturali voce fuüà cum idouea diguitate et fuavita- te uti poffit, tamen de induftria ita vocem frangit et mu- tat, ut videatur delicatius et venuftius verba eloqui. Sed ef. quae dicta funt ad voc. πλάσμα. | '"AvodexTix&, ἐπιχειρήματα, Hermogeni de In- vent. II. p. 140. dicuntur, quae funt ad. probandum ac. commodata, τὰ ἔνφατα, quae ftatum faciunt, et pugnam afferunt. Ab his differunt rà πανηγυρικαὶ, quae valent ad concionem incitandam et impellendam, Cicero appellat deflexa ad motum animorum , ἢ. e. παϑητικά. Bed dicta funt Rhetoribus a loco, in quo praecipue ufurpabantur, a concionibus populi et iudiciis :: unde et αὐξητικὰ, ab effe. . €&v, quia motum faciunt, ᾿Αποδίωξις, quam et ἀποκλανησιν vocant, reie&io vel reprobatio quarundam rerum, quafi in quaeftionem venire non dignarum, neque oportuiíle aut ab adverfariis poni, auta nobis quaeri, aut a iudice poftulari. lta Iul, Rufin. Fig. 12. Sed et ἐποπλανησις dicitur erroris iudutfio, quam Cicero appellat de Orat. 3, 52. quando ita varie rem tractamus, aut obícuramus, ut iudicem in errorem im- pellamus. | ᾿Απόδοσις, dicitur Hermogeni ep) «ὑρέσ. T. p. 6. pars exordii tertia, quae fieri debeat per ἀξίωσιν h. e. ha- bere debeat honeftae rei poftulationem, fcil. ut iudices audiant diligenter, faveant, et adfint reo innocenti. cf, Camariota συνοπτ. 7xpxd. p. 4. et ibi not. Schefferi. vid. voc. βάσις et Voff. Inft. Rhet. III. p. 540. 'A ποίητος, λόγος, fermo vulgaris et fimplex, cul contrarius eft ὁ ποιητικός, Dionyf. Comp. Cap. 1. ἀποΐγτος "rje ἀρμονίαχς χαρακτὴρ, compofitio aviis expers, mox ἀτεχνίτευτος, id. in lud. Lyf. 8. vid. ᾿σχνός. Demgtto Eloc. S. .28. ἑπλοῦν καὶ ἀποίητον βούλεται. cive; τὸ τάϑος, ΝΞ | | affectus ΑἸΟ | 37 afíeCtue plena oratio artificium, vel nimium ornandi ftu. dium refpuit, vid. quae dicta funt ad voc. ἄπλαςος. ᾿Αποκόπτδαϑαι. Áriftot. Ill, 9. fin. dà τῇ μακρᾷ εἰποκόπτεαϑαι fcil. λέξις, fententiam oportet longa fyllaba - terminari, καὶ δῆλην evo] τὴν τελευτὴν, et infgnem ca re: fiuem effe. Notat itaque idem quod rsAsurac?m.. Alio feníü Demetr. Eloc. 18. cTousxouéyy περίοδος dicitur, cu- ins membrum ultimum, f. apodofis, brevius eft, et veluti claudicat. Vnde et χωλὴ appellatur... Huiusmodi perio- dos μειούρους vocat Ariftoteles. vid. in hoc voc. Demetr. l. c. 238. ἀποκεκομμένον τὸ κῶλον, fententia sninutatim. eb per plura commata enunciata, ein in. kurze. Sütze ζεν[ — ekelter Gedanke. .. Haec ipfa forma mox dzoxom; dicitur, ibidemque et δ. 6. σμικρότης. Quo fenfu etiam Dionyf. in lud. 'Thuc. Cap. 52. p. 943. ἐξ ἀποκοπῆς πολλὰ cqued- yeiy. βουλομένας νοήσεις dixit, h. e. fententizs brevitatem quandam aenigmaticam habentes. Cap. 53. νοήσεις πολλοὶ δηλούσας ἐν ὀλίγοις, et mox easdem αἰνιγματώδεις καὶ dua- καταμαϑήτους. cf. voc. συγκοτὴ et συγνεκομμένα. DBrevia et ab/ciff/a etiam Quintilianus iunxit Lib. 1X. 4. 118. — ᾿Αποκυματίζειγι ἡ ἑρμονία τῶν ὀνομάτων μηδὲν ἀπο-. «υματίζουσα τὸν ἦχον, verborum firufura, quae in pronuts ciaudo fonum son a/perum, mon. itipeditum , reddit, vel potius, guae linguam nos graviter offendit fono. — Ett de- fcriptio λέξεως εὔρους et μαλακῆς, quam antea dixergt Dionyf. Comp. 23. p. 180. cf. voc. διασαλδόειν, et εὔρους. - CAmoÀAV ey, crimen depellere. Ariftc*. ITI, 15. et ali- bi. τὸ απολελυμένον dicitur etiam figura elocutionis, σχῆμα λέξεως ap. Ael. Heredian. in Villois. Anecd. T. Il. p. 92. hoc módo: ὃ πολλαὶς ἔχον ἀρχας, ἐκ διαιρέσεως uo) διαλεΐμματος, ἐκφέρει τὴν τῆς φωνῆς ὁρμὴν, καϑάπερ. ἀνα- καιομένου xo) ἐλλάμποντος τοῦ ϑυμοῦ,. M xemplum lauda- tur ex Homer, ll. y. 39. δύσπαρι, ejdog Xpig8, γυναιμανὲς, s esgoxsurx, Haec forma aliis ἀπόλυτος, et ἀσύνδετος di- citur, et διαλελυμένη. vid, quae in his vocc. dita funt. Απόλυτος, non abfolutus, pro ἄλυτος, bene docente Sturmio ad Hermogenem, ubi confert fimiles formas , "in, quibus ἐπὸ habeat vim negandi, ut in ἀπόῤῥητος pro ἄῤῥη- voc , ἀπόφασις pro ὠφασία. Hermoy. itaque περὶ 22. li. p. 290. ἀπόλυτον μερισμὸν dicit, difiributionem non abfolu- £am, in qua altera pars praeteritur, utfi μερισμὸς fiat | | C 3 2 partie particulis. μὲν, δὲ, altera tantum penatur, altera omit. ἢ tatur, Ἀποπεμπτικοὶ [01]. ὕμνοι, hymni, quibus Deo- gum iriuéra priedicantur a poetis. De his expofuit Me- nander Rhet. Cap. 4. ed, Heeren, cuius adnotatio ad h. l.. perlegenda eft. | ᾿Αποπλαάνησις, iudicis a re nobis contraria avo- catio, quatn.cum defiderat, aut ab adverfariis commone- tnr, ut. quaerat, nos obfícurando, promittendoque ad aliam rem avocamus, et rurfüs cum dicimus, fenfim ad - aliam transimus, δὶς lul, Rufinian, 13. "ATag0c. ἄπορα dicuntur genera caufarum ea, quae non fuppeditant magnam copiam argumentorum , ieiunia, tenuia, arida, quse eadem'etiam ἄσπορα, ὀλιγόϊλα, yAj- exc τῆς ὑποϑέσεως vocantur Euftathio ad Prooem. Odyff. p. 1379. (dürftige Stoffe zu einem. l'ortrage) qui- bus contraria funt rx eUropa , f. πόριμα. vid. Hermog. !1I. δύρεσ, p. 104. et voc. εὐπαρίχ. Apud Pfeudo.Plutarch. in Vita Antiphontis, hit Rhetor dicitur ἐν ἀπόροις τοχνικάξς." Hinc αἰπορίᾳ certa eft figura orationis, qua quaerimus; quid aut quomoda pro rei dignitate dicamus, nec id re. perire nos oftendimus. v. Rutil. Lup. 1l, 10, εἰ Rufinian. fig. 9. ubi eandem διαπέρησιν vocat. ^ ^ | CAT 0TiUT 36, -συντομίς Ν brevitas, quae coniuncCtà eft et oritur ἀποσιωπήσει, fi quid tacetur a leCtore fup. plendum. Demetr. de Eloc. S. 103. CA ποσιώπησ ες. Y. Demetr. Eloc, 264. Tiber. Rhet. YO. Alexander περὶ σχημ. p. $79. ita definit: λόγος ἐπετεῖ- γῶν TO παρχσιωπώμενον, ἢ παραλείπων TO γινωσκάμενον, 3 σιωπῶν τὰ αἰσχρόν. “ Quomodo ἃ παραλοίψει differat, ex» nd Gregor. ad Hermog. Cap. 7. in Reisk, Oratt, gr. ' Vol. 8. Qüintil, IX, 2. 54. Latini reticentiam, obticeniiam, interruptionem vocant, Macrobius Sat, IV, 6. taciturnita. tem. — Quintilianus porro 1X, 3. 60. fubtiliter ἀποσιώπησιν diftinguilt ab aliis formis, quibus verba quaedam decenter pudoris gratla fubtrahuntur, ut in loco Virgilii Ecl, 3, 8. tt'ovimius et qui te etc... ,, Nam illa quid taceat, incer- tum eft, aut certe longiore fermone explicandum: hic unum verbum, et maniteítum quidem, defideratur: el fi apo(iope&s eft, nihil, in quo deeft aliquid, non i em | . appella- ^ AWO — «89 appellabitur. ^ Ne ego illud quidem apofiopefin femper voco, in quo res quaecunque relinquitur intelligenda. **- “ ᾿᾽Ἀπόςφασις, figura orationis, cuius indolem Arifti- des περὶ λογ. πολιτ. p. 642. ita defin'Vit: ὅταν τοῦ cvuTAÉ- xem κατὰ τὸ ἐξῆς καὶ συναντᾷν ἀλλήλοις ἀποφαντες εἰς vp- χὴν ἰδίαν ἐπανάγωμεν, ὥςε τὸ συνημμένον τῶν ἐννοηματων x wpujiy ἀποσῆνα. — Mox dicit διακόψωι τὴν συμπλοκὴν τῶν νοημάτων καὶ ἀποσῆναι ἀπὸ τοῦ συνῆφϑαι αὐτὸν αὐτῷ εἰς ἀρχὴν ἀναγαγεῖν. Eft genus ἐπαναλήψεως vel etiam ἀναδιπλώσεως, fub quo nomine Demetr. Eloc. 196. figu- rae eiusdem exemplum adfert, quod Ariftides l. c. rro ἐποςασοι (ua commemorat, vid. inf. voc. ἐπανάλψις. Hinc has figuras Ap(ines Art. Rhet. p. 695. &mogxrixx oxux- τὰ appellat. cf. Euftath. ad Hom. ll. 4. p. 84c. Herinoge, nes περὶ ἰδ. I. Cap. 9. ὠἀπόφασιν ad orationis λαμπρότητα refert, eiusque Interpres dicit effe figuram, qua res ; di- ftin&te feparentur et pronuncientur adhibito intervailo et interfpiratione. Schol. Anon. ap. Ald. 'T'om. 2. p. 396. ἀπο- sacer; λέγει τὸ eic ἀρχὴν ἑτέραν δηλαδὴ ἀνάγειν τὸν λόγον. Denique et Philoftratus Vit. Sopb. Lib. I. in Gorgia com- memorat aosxceig et πῥοβολας, quas elocutionis formas afibi Epift. 13. dixerat a Gorgia inventas. lbi Olearius docet προβολὰς oppofitas τοῖς ἀποφάσεσι eile quasdam commi/Juras, cum partes oratignis intervallis remotis pro- pius coniungantur. o UE ) '"'AmosopaTíQay, memoriter dicere, ap. Athen, Lib. 8. et Plut. in Thefeo Cap..24. et ἀπὸ φσόματος λέγειν Plut. Sympof. VI. | o oar . "Am ospo(Q 3j, nota orationis figura, in qua fublimi- tatis adiumentum efle ftatuit Longin. 16, 2. Àlia ἀποςρο- Qj eft Hermoggnis περὶ ἰδ. p. 72. cum omnis' oratio iuiti- tuitur ad iudicem. — Huic gravitatem et σεμνότητα inelle negat Hermogenes, ut et vrospo7, cum oratio ad accu- fatorem deflectitur. cf. Tiber. Rhet. 7. Vnde Rhetores praecipiunt ἀποςρέφειν λόγον, h. e. apoftrophe uti, ut So- patr. d:eup. p. 289. vid. Aquil. Rom. δι g. Huius nominis figuram lul. Rufin. ap. Ruhnk. p. 244. ita definit: , cum fermo allecto et inltituto ordine in diverfüm et contra- rium vertitur. Lat. converfio dicitur: Toter μετάφασιν et ᾿ἀποσροφὴν hoc intereft, quod μετάφασις perfonarum mul- fiplicata variatio eít, et ab alia ad aliam, deinde rurfus ad aliam et deinceps gradatione transitur; at in 'apoftro- E | | phe 49 A T1 O phe commutatio eft perfonae fere uhius.* Quintil, TV, t. p. 175. ita habet: Sermonem a períona. iudicis aver[um, quae ἀποφροφὴ dicitur, quidam im totum a prooemio [ub- siovent. ἴῃ quo quidem loco ea apoftrophe intelligitur, uam Longinus tractavit, non illa, de qua Hermogenis ententiam attulimus. Porro Quintil. IX, 2. 38. ita: avere fus quoque a iudice fermo, qui dicitur ἀπος ροφὴ» mire mo- — wet, five adver/arios invaditus., five ad invocationem ali- uam convertimur , five ad invidiolam implorationem. Sed él/a quoque vocatur averíio, quae a propofita quatflione ab- ducit audientem. ᾿Αποντετραμμένος. τροτοὶ xxorerp. tropi contor. 3i, longinquius duCti, et acutiores. Phot. Bibl. Cod. 40. Vnde is, qui iis utebatur, eic Ψυχρολογίαν καὶ ἀκδιρολο- γίαν ἐμκίττει» fit frigidus, ineptus, dum vult novus et - acutus efte. | ᾿Ἀπότομος, τροπαὶ ἀποτόμοι, tropi audaciores , du. . Piores. Phot. Cod. 131. | ᾿Αποτορνδύειν. λόγοι ἀποτετορνευμένδι, di&fio ro iunda, numerofa, sUpuJuoc, φρογγύλος Ápfini Art. rhet. p. 713. — Hermog. Lib. L. περὶ “δ. de, γῆι: σφόδρα, sb τοῖς ῥήμασι τὸν λόγον axoreropysüqay, ad quem locum Scho. liaftes Tom. 2. Rhet. Ald.. p. 400. explicat κατασκευάρθαι xoj eic, κάλλος ἀπεξέαϑαι, μεταφορικῶς ἀπὸ τὴς 'τοροΐαρ. Variata paullulum metaphora apud Ariftophanem Ran. 932. Chorus Euripidem irridens: προσδοκὰν εἰκὸς ἐφ! τὸν μὲν &séioy τι λέξειν καὶ κατεβῤῥινημένον, quod Schol. interpre- tatur ἐξεσμένον" ῥίνη γὰρ, ἐργαλέϊον τεκτονικὸν, ᾧ ῥινοῦ» σιν. vid; voc, ἔντορνος, et κύκλος. Sic εἰ Dionyf. in Iud. Thuc. Cap. 24. junxit τὸ ῥινῶν et mopsverm τὴν. pecu. Plutarch. de Audient. 40. καὶ yxp ὁ Πλάτων τὸν Λυσίου λό. ^ γον οὔτε κατὰ εὕρεσιν ἐπαινῶν, καὶ τῆς ἀταξίας αἰτιώμενος, pug αὐτοῦ τὴν ἐπαγγελίαν ἐποωινᾶϊ, καὶ ὅτι τῶν ὀνοριαίτων σαφῶς καὶ τφρογγύλως Exasov αἰποτετόρνευται. locus Platonis εἰ in Phaedro p. 295. ed. Bipont. . *'A ποτραχυνόμενον, τὸ, αγρενίίας, feveritas, m v. c. adfectus adferunt in nonnullis dicendi formis; ut in «cvydére«. Longin. 21. coll. 20. | "Aw orpow), disfuafio, quae locum habet in delibe. rativo dicendi genere. vid, v. προτροπή. Arift, Rhet. I, 3. "Av 0 | - D; LS , *. , e . . ^u AF. . . -. Eu ATO | 4T ᾿Ακοφαυτικῶς, λέγειν, cum affevtratione dicere omia , qui eft mos eratorutm gravitatem quandam et pon- dus affeCtantium, δὶς de Antiphonte Hermog. περὶ i4. . M. p. 372. διμρμένος πρὸς ὄγκον, καὶ τοὶ πολλὰ λέγων ἀπο- Φαντικῶς, ein mochtfprechendiv. Redaer, Et alio loco. dici- tur idem ὑπέρογκος τοῖς τε ἄλλοις, καὶ τῷ di ἀποφάνσεων λέγειν τὸ πᾶν. 0 δὴ τοῦ ἀξιωματικοῦ λόγου ἐςὶ, καὶ πρὸς μέ. qeJos ὁρῶντος. εἴ, Hemlterh. ad Plut. Arittoph. p. 147. cf. Ariftid. περὶ πολ. A. p. 642.. ᾿ : ^ . : Uu ᾿Αποφώνῃ μα. fertentia, vel γνώμη, refpontiva, Tul.Rufin. 19. | ᾿ | ᾿Ἀκτόψυχα, exhalantia, fpiritum efflantia. 1d ac. cidit in óratione nimis tracta et longa, cum fpiritus deeft loquenti. Longin. 42. - . ᾿Απόφασις, Hermogeni περὶ μεϑ, dewor. dicitur is modus negaudi aliquid, quo vel modeftiae caufa utimur, vel vitandae tavtologiae gratia, ut fi nolimus nude e£ xa- γαφατικῶς dicere ἀγαθὸς, hoc per ἀπόφασιν enunciemus ita: οὐ πακός. Gregorius ad ἢ. l. Cap. 37. ἐπειδὴ τὸ πρόσ- eov, ὅτερ βουλύμοϑα ἐπωνέσαι, σαφῶς οὐκ ἐπισάμεϑα, τούτου ἕνεκα ὑποφξελλόμεγοι τέλειον τὸν ἔπαινον οὐκ εἰσάγο- psv, duc τὸ Φοβειαθαι, μήποτε ψευσώμεϑα, καὶ μέμψητα τις ἡμᾶς. Saepe etiam haec ratio αἰτοφαάσεως ufürpandae exaggerationi fervit, ut fi quis dicat οὐ κακὸς ἣν ὁ ἀνὴρ pro λίαν ἀγαϑὸς, quemadmodum Latini, vtr son conten. -wendus. — Deinde Rufiniano fig. 7. ἀπόφασις dicitur, cum quafi alio interrogante nobis ipfis refpondemus, et ratio. nem reddimus. Eapdem dicit airioAoyíav. Denique ἐπάν (xoi; fimpliciter appellatur diretta o[rmatios ia v, c. in verbo πέπεισμαι eft ἀπόφασις, ein Machtfpruch; pro quo fi utar verbo veuíefy, modelftior eft declaratio fententiae. Sic Vlpian. ad Demofth. Olynth. I. init. Hinc et ab Her- mogene ad ὄγχον et οἰξίωμα λόγου refertur τὸ dj a-ódy- vsuy λέγειν, quod Ántiphonti oratori tribuit. vid. voc. — «αἰποφαντικῶς. cf. voc. παρασιωπησιῤ, "Aw peoiuíong x, dicuntur opera, vel hiftoriae, In qui. bus fine prooemio ftatim rem ipfam et rerum geftarum narrationem fcriptor aggreditur, ἀκέφαλα τὸ σώματα ape pellat Lucian. de Confcr. Hift. 23. | "A gs, execratio oratoria, Iul. Rufin, fig. 15. 005 C (O'Aprá, go | . APT ᾿Αργαὶ, in fériptore funt, lenta, h. e. quibus Je&ot vel auditor rion movetur, nec adficitur, die Kálte, die Leblefigkeit der Darflellàng. Longin. .34, 5. Contraria il- lis funt, quae Cap. 25. comimetnoraverat τὰ ποιοῦντα πρᾶν. ᾿μὰ ἐναγωνιον. Uta ᾿Αρκτινκὸς, σύνδεσμος, Demetr. Eloc. «6. et alibi αἱ ἀρχαί. Talis coniunctio eft; μέν. - Nam ea femper in initio ponitur, et habet fequentem δέ. ᾿ ο Ἃρμονΐία, compofi tio orationis , iun&türaque ver- borum. Dionyf. Comp. 3. et 13. it. Cap. 22. cf. in Iud. Demofth. 51. p. 1112. ubi de tiumerofi tate orationis De- mottheuicae fetmo eft. Sic ic ἁρμονία Longino di&a Cap. 39. et 40. 3. Vnde et dp ἐόύτειν καλῶς TX ὀνέματα, Mume- sofe et concinne dere verba, ap.' Diony lud. Demofth. 36. p. 1066. SA pmxgsd)aj vapi, ruere, eleganti metaphora dici. . &ur ῥυθμὸς, cum oratio conftat verbis vel monofyllapis mullis, vel iis, quorum fyllabae maxime breves funt, un. de, velox et veluti. raptim elata fit elocutio. Contrarius eft pvJ'uoc βεβηκὼς, qui lento et firmiori gradu incedit, ut in.longis verbis iisque fpondaicis maxime. v. Hermog. «ερὶ id. 1. p. 78. ed. Sturm. "Apocic, Graecis dica füblatio pedis in faltatione, ut ϑέσις eiusdem pedis pofitio.. Inde forma loquendi ad fpatia illa traducta eft, quae funt in fyllabis longis et bre- vibus. Hinc Quintil. IX, 4. 48. ,, Rbythmo, iuquit, in- differens eft. da&tylusne ille priores habeat breves, an fequentes, Tempus enim folum metitur, ut a fub/atione ad pofitionem (h. e. ab Xgcer ad ϑέσιν) iisdem fit fpatiis pe- dum. cf. ΔΗ Ια. Quintil. p. 3/. ed. Meibom. ubi haec funt: ἄρσις ἐςὶ Φορὰ σώματος ἐπὶ τὸ ἄνω, ϑέσις δὲ ἐπὶ τὸ κάτω ταυτοῦ μέρους. Schol. Anon. ad Hermog. Lib. L περὶ ἰδ. Ὁ. 400. Tom. 2 . Ald. Rhet. ἄρσις καὶ ϑέσις κυρίως μὲν ἐνο- ET C παρὰ τοῖς μουσικοῖς ἐπὶ τῶν τοῦ ποΐος κρουρμιάτων ἄνω 3 κατω τὴν ὁρμὴν λαμβάνοντος" παρὰ δὲ τοῖς ῥήτορσι τὸ κατὰ ἀπόφασιν καὶ κατάφασιν σημαίνει. Itaque ad haec “ werba Homeri ll. y, 550. οὐδὲ οἱ ἔγχος x, ἀτρέμας, ἀλλὰ μαλ᾽ αἰεὶ Σειόμενον ἐλέλικτο, Euftathius P. 945. notat: περικαλλέϊς καὴ αὗται ἔγνοια, διὰ τὸ κατὰ ἄρσιν καὶ ϑέσιν ἐν αὐτρῶς σχῆμα. ὁπέρ és, τὸ οὐ τόδα, ἀλλὰ τόδε. Et alio : loco «d A. loco ad Tl. &. p. 1022. ἐκ τῆς ἀποφατικῆς ἄρσεως paro Bal. vem εἰς Jécw waraQarmyw ^00 070 00 007 0077 ΝΆ ρυϑμον, σχῆμα λέξεως, oratio wwmeri expers. Ariftot. {Π||8. Demetrius ἴδιος. 117. σύνϑεσιν ἀφυϑμον di- cit duz πάντων μαχρὸν ἔχουσα, h. e. συνέχειαν τῶν μακρῶν συλλαβῶν. Ια ταῦ! enim fyilabarum longarum cumulacdo- ne et continuatione numerus locum non habet, qui in varietate ceruitur. Cicer. de Orat. IIl, 45. JIVumerus in continuatione nullus eft, diflintfio, et aequalium ct faepe variorum iniervallarum | percu(fio numerum — conficit. v. «ípavrav. | ΝΞ ᾿Αρχαιδειδὲς. in moribus et omni oratione dicitur, quicquid ahtiquam fimplicitatem fapit, quae maxime δὺ- horret a vehementia affectuum, et ab artificio concinni- tatis. v. Demetr. Eloc. 245. '"ApxouoAXayéiv, antiquitatis prifcae veftigia pro. dere in oratione, adhibendis formis dicendi, quae apud veteres valebant. Refert id ad σεμνότητα Arittides Àoy. πολ. p. 162. Sic .Eunap. de Sopoli Sophiita p. 128. εἰς τὸν ἀρχαῖον χαρακτῆρα τὸν λόγον ἀναφέρειν βιαιόῥμανο , dicen- di genus ad prifafeculi chavatferem et formulàm annixus efi efingere. Eos antifuarios dicebant recentiores Rhe: 'tares. vid. Áuct. Dial. de corr, elog. Cap. 21. "Apo oxo pem, figurae orationis, quae antiquita. tem olent, et ut mox ipfe Dionyfius Comp. 23. p. 172. explicat, ὅσοις σεμνότης Tig, ἢ βάρος, ἢ πῖνος πρόσεςιν. Opponuntur τρυφερὸ, et μαλακα, ἐν οἷς πολὺ τὸ ἀπατη. λὸν ἐς! καὶ ϑεατρικον. Quintil, VlIT, 5, 24. quaedam vetera, inquit, vetuflate ipfa gratius niteut, — Haec funt illa ipfa ἐρχομοπρεπῆ. BE | Ασημος, Φωνὴ, vox, quae vel forma, vel fignifi- catione turpis eft." Ariftot. Rhet. III, 2, 34. Ασιγμοιν ῳδαὴ, odae, quae carebant litera e. v. Diony(. Compof. 14. p. 80. | ᾿Αφασίαφοὸον, quod ad φάσιν referri non poteft, h, e, eiusmodi genus orationis, ia quod nulla pars. 9Xx0&Uy vel (tatuum cadit. Tale eft ex difciplina Rhetorum τὸ edo; λόγου πανηγυρικὸν, de ηηο Au&or Prolegom, ad Schol, Hermog. Tom, 2. Ald. Rh. p. 15, τὸ πανηγυρικὸν 'ἀφᾳσία» 4 AZT — ᾿. ἀφασίαεον ἐφ." ἐπειδὴ ὁμολογουμένων ayuSUv dem. αὔξησιρ. Et mox e Porphyrio: τὸ πανηγυρικὰν ovx! ὑποπίττει τῷ T&p] τῶν φςάσεων λόγῳ. ἐπειδὴ a) μὲν φάσεις cu DiBoAiay ἔχουσιν ἀμβισβητουμένων πραγμάτων, τοὶ δὲ ἐγκώμια ὁμο- λογουμένων αὔξησιν ἀγαϑῶν. Ψῇ etiam funt verbo sasix- ζεαϑαι » ut Syrian. ad Hermog. p. 28. 1. c. τὸ πανηγυρικὸν οὐ ςασιάζεται, hoc eft, asaaíxsóy ἐςί. 'Asís, quae et δὐδοκιμοῦντα Ariftoteles appellat Lib. ΠῚ. Rhet. 10. fünt in fingulis verbis et in fententiis, quaecunque nobis placent et iucunda funt propterea, quod nos in rei cognitionem celeriter ducunt. Demonftratio Ariftot. eft haec: τὸ uxv39xvey ῥᾳδίως, ἡδὺ Φύσει πᾶσιν ἐςίν. ὅσα δὲ ὀνόματα ποιξϊ ἡμῖν μαίϑησιν, ἥδιςα. ἡ μεταφο- ρα ποιό; τοῦτο μάλιςα,, καὶ αἱ τῶν ποι" τῶν εἰκόνες. ᾿Αναγο" μὴ δὴ, τὴν λέξιν καὶ ἐνθυμήματα ταῖτα ἄνα ἀτᾶα, ὅσα “ποιᾶ! ἡμῖν μάϑησιν ταχέξϊαν etc. διὸ ovra τὰ ἐπιπόλαια ἐν- ϑυμήματα εὐδοκιμᾷ, Tovrés:, τὸ παντὶ δῆλα καὶ ἃ μηδὲν ἀξ! ζητῆσαι" οὔτα ὅσα, εἰρημένα, ἀγνοούμενά dew* ελλ᾽. ὅσων X ἅμα λεγομένων 3 γνῶσις γίγνεται, ἢ μικρὸν Usepíces ἢ διάνοια. κατὰ δὲ τὴν λέξιν, ἐὰν αἀντικοιμένως λέγαται, ἐὰν ἔχῃ μεταφορὼν, ἔτι εἰ τὸ πρὸ ὀμμάτων ποιᾶ. dé ἄρα τούτων φοχαςξαθαι! τριῶν, μεταφορᾶς, αντιϑέσδως, ἐνερ» ψείας. Vnde εἰ τὸ «sov καὶ καχεῤῥινημένον iunxit Ari- ftoph. Ran. 931. de quo vid, voc. ἀποτορνθύειν. ^ Suidas in xsétx λέγεις, explicat ro πολιτικὸν, de cuius fignifica- tu vid. fuo loco. «séie; etiam Longino 54. 3. dicitur, qui iocos molitur, et ciere vult. v. voc. ἀφεῖσμιοί, ZEE ᾿Αφεϊσμοὶ, facetiae, feine Scherze. Longin. 34,2. Demetr. Eloc. 128. ἀφεϊσμοὶ οὐδὲν διαφέρουσι σκωμματων. Pertinent ad λόγον γλαφυρὸν, et ad χάριτες τοῦ λόγου. Vnde et τὸ αφεΐζροθαι dicitur de iis, qui politis moribus praediti funt, facetis, elegantibus, venuftis; ut Philoftt. in Vita Scopel. p. $19. προσφυὲς τοῖς Ἰωνικοῖς τὸ ase: 5090s cuius antea fere fynonymum pofuerat τὸ ἐπίχαρι Φύσες ἔχειν. De iocis et facete diis Philoftr. Vit. Soph. I. p. $40. ubi per fynonymiam τὰ dy reg παιδιῶς͵ λεχϑέντα dicuntur. Eosdem αἀφεϊσμοὺς mox Philoftratns dicit τὸ ἐπίχαρι, leporem. Denique ἀφεϊσμὸς eft figura orationis, qua fimulamus aliquid tacete velle, quod tamen dicimus, ut definit Herodian. περὶ σχημ. in Villois. Anecd. T. 2. - 94. Alii autem. hanc formam ad παράλεψιν fe- erunt "Aqu y- . " , Pa . . M * M 1 - "» Nul 2" Ux | AZT ᾿ 45 "AcuyxpórgToc, λέξις, quae fit, vid. in voc. cvy- δεδκβοτημένη. | ᾿Ασύμμετρον, κῶλον, membrum orationis, quod iuffam proportionem non .habet. Dionyf. Comp. 23. P: J 72. 1 ? 'AaóydaTog, λέξις, dictio disfoluta, brevis, Ari- ftot. ΠΠ, 19. fin. ubi haec laudat: ὥργκα, ἀκηκόατε. ἔχε.- Ts. xpiyars, Eandem Dionyf. in Iud. Lyf. cap. 9. diaAsAv.. μένην et σύντομον VOCAt. αἰτόλυτον καὶ ἀσύνθετον λόγον iün- git Sophronius apud Photium Cod. 5. ubi hanc formam . dicendi dixerat αφοριφικὸν χαρακτῆρα, conci[am, veluti fruftulatim appofiram. δὶς et τὸ ἀσύνδατον laudat Philo. ftrat. in vit, Antiph. p. 607. ὃ μάλιςα ἐπιφολὴν λαμπρύνει. Contraria nimirum eft periodica di&io. v. Aquil. Rom. Fig. 41. p. 184. et Schol. Aphthon. Progymn. de Ethopoeia. Berger de nat. pulcr. or. p. 171. fqq. Alium fenfüm a rz ϑέναι! habet ro ἐσύνϑετον. Sic Longinus 1:0, 6, προ- ϑέσεις ἀσυνθέτους vocat particulas, quae componi ne- ueunt, ut ὑπ᾽ et ἐκ, quas tamen compofuit Homerus 1l. ó , 628. vr ἐκ ϑανάτοιο. | ᾿Ασύφατος. cf. voc. evyisdyaj. ἀἄσυς. πλάσμα dicitut. — Rhetoribus, argumentum dequo in iudicio disceptare non li^ cet, quod in iudicio sos confiflit, 'Tale eft, fi quis accu- fatur, quod τινα ἀποκήρυκτον in convivio verberaverit. Hoc ζήτημα, inquit Sopater disup. cr. p. 385. Ald. Rh. T. 1. a nonnullis putatur ἀσύσατον, ὅτι &roxypuxróc ἕξιν, Οὐ συνίξαται γὰρ ἐπὶ τοῖς ἀτίμοις ἡ κρίσις. Talis αἰτία erat ἄδικος, vel πεπανουργουμένη. vid. Philoftrat. Vit; Soph. 1I. p. 596. in vita Ptolemaei. Fortunat. Rh. p. 39. quaeast depulfimem son habent, aut quae. impudentem aut. turpem habent intentionem, a Graecis dicuntur acósara. — Fiunt autem quatuor todis, cum nempe caufa eff. Y) ἐλλέάπουσα 2) ἐσάφουσα 3) μονομερὴς 4) ἄπορος: de quibus quaere jn fingulis vocc. Alias τῶν ἀσυφάτων fpecies Fortunatianus his nominibus appellat, vtiepé(ovca , ἄχρωμος, ἀδύνα- Tog, ἀτέϑανος, ἀπρετὴς, ἀναίσχυντος, παρ᾽ ἱφορίχν, ἄλο- γος. cf. Hermog. περὶ «xs. p. 20. Ald. T. 1. ubi τοὶ ἀσύξα- Tx hoc modo recenfet: t) τὸ μονομερὸς 2) rà ἰσαάζον dio- λον 3) τὸ κατὰ TO &vríepo(ov 4) xara τὸ ἄπορον 5) κατὰ τὸ ἀπίθανον 6) κατὰ τὸ οαἰδύγατον 7) κατὰ τὸ ἄδοξον ) κατὰ τὸ ἀπερίξατον. | ᾿Ασφα. 46 AEQ ! "Ae aix, τῆς γνώμης, dicitur eà indoles vel ra. .tio fententiae, qua non elt contraria alicui, neque adeo periculum dicenti affert. Dionyf. Act. Rhet, 11, 9. p. 410. cf. feq. voc. | MM ᾿Ασφαλέφεθϑαι, τὰς μεταφορὰς, mitigare duritiem etetaphorarum , corrigere. Demetr. Eloc. 86. ldem mox dicitur, ἐσφαλῶς μεταφέρειν. Sic.et ἐσφαλίζεοϑαι λόγον dixit Alexander περὶ σχημ. quod fic figuris, προδιορϑώσει, ᾿ἐπιδιορϑώσει, προϑεραπείᾳ, quibus ea mitigantur, quae videri polfint cum aliorum oZlenfione dici. Qua quidem opportunitate ufus, dicam, quid de loco vexato Menandri , Rhetoris map! ἐπιδεικτ. Lib. ]. Cap. 5. p. 39. ed. Heeren. fentiam. ^ lbi de hymnis phyficis expofiturus Rhetor, haec praecipit: πρῶτον τοίνυν τόδα περὶ αὐτῶν ῥητέον, ori ἐλάχιζα μὲν τοῖς ἀσφαλεφέροις τὸ ἦδος ἀρμόττει, uus δὲ τοῖς ψυχροτέροις uc] μεγαλονουφέροςς. Ad h. l. Celeb. Heeren τοὺς ἀφαλεςέρους vertit, poetds qui altiores fpiritus ducunt, propterea quod opponantur οἱ ψυχρόκεροι, fimul. que illius vocis fignificationern prorfus sevam appellat mirabundus. Primum autem non poteft intelligi, quare Menander nova et caeteris Rhetoribus inaudita fignifica- tione vocabulum iftud efferre voluerit. Nam τὸ ἀσφαλὲς «et quaecunque verba inde derivari poffunt, femper et ubi. que notionem froderationis cuiusdam, caflitatis, cautio- fiis, fecuraeque veluti tranquillitatis habent, quam aliquis in oratione conformanda adhibet, aut ex füperioribus fatis elucet. Deinde fi ftatnamus τοὺς ψυχροτέρους ἢ. 1, oppo- ni , quaeritur, quo tandem modo οἱ ψυχρότεροι et μεγα- AcvoUsspor coniungi poffint, cum utrorumque plane .con- traria indoles fit (cf. voc. Ψψυχρός), ltaque ego pro «ju- «ροτέροις neceffario corrigendum: cenfeo ἐμψυχοτέροῳς, (Sic in Ariftot. Rhet. l. 9. pro εὔψυχον Victorius in MS. Cod. reperiebat ψυχρόν.) Iam omnia cohaerent, et recte opponuntur. Omnem locum ita intelligo: τρία. πος genus hymnorum convenit iis fcriptoribus, qui moderato Jedatiorique ad fcribendum animo accedunt : - maxitue. vero ἐϊδ, qui acriores affeltus. coucipere, altioremque fpiritum ducere queunt. * Ergo ἀσφαλέφεροι erunt noftratibus, rs hige, behutJamere Genies ,, denen es an. Kühnheit der . Phan tafie, uid au Dreifligkeit fehit, im Gegen/atz von. dus χοτέῤοις καὶ μεγαλονουφέροις, feutigen, Phaniafigc uad — Bilder - reichen Genies, denen der. erhabene , kWhue , grofís Ausdruck gelüufig .ifi. — Quod autem idem Menander ες ΄ ^ ep. , 4 ΑΣΧ 41 Cap. 8. iungit £pusveav ἀσφαλεςέραν καἰ κομιψοτέραν, bene - fe locus habebit, ἢ intelligamus lenitatem orationis eam. (r0 ἀσφαλὲς) quae aliquam ex ornatu et nitore quodam commendationem habet. Huic iam opponitur ἢ cspyoré- ρα, h. e. fplendide gravis elocutio. | ἸΑσχολος. Quintil. XI, 3. fub fin. iwotiofam actionem, quomodo a Graecis Popilius transtulerit, dictam effe tra. dit, quae habeat pronuntiationem mimis vultuofam, gefti- culationibus moleflam, et vocis mutationibus vefultantem. Eam igitur interpretes ad h.l. ftatuunt Graecis appellatam ' ἄσχολον ὑπόκρισιν. ΕΝ | | ᾿Ατεχνίτευτος, ὁ τῆς ἀρβμονίας χαρακτὴρ, com- Ῥοβέϊο orationis artis expers, fimplex. Dionyf. lud. Lyf. 8. Syrionyma funt dmo/jroc. ἀνεπιτήδευτος, οὐ κατὰ TéX- γὴν.» αὐτομάτως, quae omnia in hoc loco coniunguntur. - Ατεχνος. rx ἄτεχνα fcil. ἐπιχειρήματα, argumen- ta, quae ab inartificialibus petuntur, dicuntur Rhetoribus, quae fiunt éx legibus fcriptis, ex pactis et conventioni. bus. Nam in iis cognofcendis nulla oratoris arte opus eft. vid, Anonym. de Rhetor. in Collect. Fiícher. p. aoo. De πίξεσι ἀτέχνοις, et ἐντέχνοις vid. quae diCta funt in voc. zísic. | | "ATovía, Hermogeni dicitur vitium periodi ex de. feCtu numeri oratorii, (eis periodi/cher Misklang) ut cum in periodo trimembri non omnia membra paria funt, fed apodofis longior protafi, unde oritur illa &vov/x aures non implens, fed deftituens; περὶ εὕρεσ, IV. p. 170. Deinde &revía Φωνῆς etiam imbecillitas vocis , eine /chwache Stim- $56. vid. Suidas in Ἰσοκράτης, et quae dicta funt ad | vOC. τόνος. | e "Arovyoc, qui remiffori oratione utitur, Dionyf. Cen- fur. δ. 5. p. 434. Apud Libanium in Orat. ad Montium, Demofthenes dicitur ἀτονώτερος τὸ πνεῦμα, quatenus in- - firma latera, et anguftum fpiritum habebat, quo vis et robur dicendi minuebatur. Dionyf. in lud. Demofth. 20. p. 1011. Ifocrateam orationem dicit £zovoy καὶ λαβὲς oU xparo4xc ἔχουσαν, elumbeni, et nervis sdoneis carentem. v. λαβή. Contraria huic forma σρογγυλωτέρα dicitur. Sic et de lfocrate Photius Bibl. Cod. 61. Eunapius de Epipha- nio: τὸν λόγον ἀτονώτερος, im dicendo remtifjus et. lam-9 . guidus. ' "Arosa, 48 ATO 'Arotr/a , afperitas, quse oritur ex incommoda lite- rarum in verbis collocatione Dionyf. Compof. 12. — τὸ ἄτοπον autem Rhetores quoque dixerunt τὸ ἀκατάσπευον, , emrodeifiy μὴ ἔχον, ut 'Tzetz. ait Chil, V1II, 159. τόπους roig ἀποδείξεις δὲ Φαμὲν καὶ ἐργασίας. Αὔϑαξδες, τὸ, quod mairflatem habet, ut verba per: egrina in carminevepico. — Synonymum fere eft τὸ σαμ- νὸν Ariftoteli Rhet. III, 3. Apud Bienyf, Compof. 22. p. 165. iungitur τὸ ἐρχαϊκὸν xa) αὔϑαϑδες κάλλος, autiqua et fevera pulcritudo, de ratione dicendi Thucydidea. — Lon- gino autem 22, 3. αὐϑάδης eit durus, a/per, aswpos, praefertim, in υἷι ὑπερβάτων, de quibus h. l. (ermo ett. vid. voc. ἀπηνής. —— -^' AíS$éxacoc, &Eopovíz, compofitio orationis prat- (rata , frigida, Jevera. Dionyf. Comp. 22. p. 150. vid. .Valken. ad Eurip. Phoen. p. 180. Hefych. αὐϑέκαφα. ἀπλᾶ" &Uyqpa. Et αὐϑόναςος, αὐφηρὸς τῷ λόγῳ. . Αὔξησις, exaggeratio,a nonnullis Rhetoribüs defini- tut λόγος μέγεϑος περιτίϑες τοῖς ὑκοκεαιμένοι. — Hanc au- : tem definitionem Longinus 12, 1. reiicit, et ita ftatuitz συμπλήρωσις ἀπὸ πάντων τῶν ἐπιφερομένων τοῖς πράγμαδσε μορίων καὶ τόπων, ἰσχυροποιοῦσα τῇ. ἐπιμονῇ τὸ XaTEdXSV- ασμένον, expieta omnium rei adiunttarum partium colle- Bio, immorando roborans id, quod iam argumentis firma- tum cfl... Mox eam a víser h. e. argumentatione, diftin- guit ita: αὔξησις vim addit argamento, ut fentiatur; πὸ . $i autem rein demonftrat docendo, ut credatur. — Apud eundem Cap. 38. 2. αὐξητικῶς λέγειν, augere dicendo rem. De αὐξήσει ἐν δίκαις disputat Hermog. περὶ dervor. p. 38. — Menander Rhet. in disp. m:3. αἷς: αὐξήσεω; οἰκῶον TO προσεκτικὸν ποιέῖν TOV ἀκροατὴν, καὶ ἐπισρέφειν ὥσπερ με. wisuy ἀκούαν μέλλοντα. Ergo quaecuuque animum au- . ditoris ita praeparant et afficiunt, ut vel attente audiat, vel cupidus fiat terum (equentium, ea funt av£yrixd, quia. ex hoc artificio aliquod pondus accedit ad res traCtandas. Sic Ariftoteli Rhet. I, 9. αὐξητικὼ funt, quae ad augen- dam laudem, et amplificandum vitium valent. — Deinde nonnulli, qui partes orationis conftituebant, pro ἐπιλόγψ. qui vulgo dicitur, αὔξησιν dixerunt, tefte Scholiafte ad Hermojg. περὶ svp. p. 353. Ald. αὔξησις ὁ ἐπίλογος. καὶ γὰρ ἕνεκα τοῦ ϑυμικὸν ποιῆσαι τὸν ἀκροατὴν ἢ ἱλαρὸν ἐπινενόῃ- τῶι ὁ ἐπίλογορ. A'TZ | 0 49 Aít3pód, cpuovyía, compofitio aufters, quae ver. borum ufu et iunctura ita comparata eft, ut quaedam vas ftitas, ruditas et robur appareat. Dionyf. Comp. Cap, 22. Stueram appellat Quintil. IX, 4. 97. et 128. qui et S. 120. feverum et iucundum opponit. vid. Gefner. ad Quin- til. 1. c. Cap. 4. 64. | Αὐτοκαβδάλως, tenuiter, fummi/e, idem quod σὐτελῶς, Ariítot. Rhet. III, 7. — αὐτοκάβδαλον etiam, quod temere et repente natum eft oratori, v. ὁ, fi quis nullo prooemio utitur, et ftatim ad rem accedit. Hoc quandam negligentiam prodit. Ariftot. ΠῚ, 14. fub fin. He- fych. αὐτοκάβδαλα, αὐτοσχιέδια χοιήματα, ἢ εὐτελῆ- - 2» *. 3. ' N Αὐτοματισμός. vid. voc. αὐτοσχεδιάζειν." ὁ v Αὐτουργοὶ, περίοδοι, | periodi non affeXato ffudio | fí&ae, (ed velut fponte et ex re natae, fimplices. Dionyf. Demofth. 39. p. 1072. | | Αὐτοσχεδιάζφειν. πολλὰ aíror stia er μέτρα ἡ Φύ. σις, multos verjus natura [ponte effundere foiet, non fludio quaet(itos. Ita Dionyf. Compof. 25. p. 200. ubi is mox αὖ» τΤοματισμὸς dicitur, Jerk der. Natur, nicht der. Kunfl, cui opponitur ἐπιτήδευσιὶς; flud;um. | Deinde αὐτοσχιέδια et ἀνεπιτήδευτα iunguntur p. 204. — Demetr. Eloc. 224. διάλογος μιμᾶται αὐτοσχεοιάζοντα, in dialogo imitamur fer monem familiarem, fine meditatione et repente factum. Hinc et αὐτοσχεδιάσματα Ariftoteles Poet. Cap. 4. dicit de verfibus fine praeparatione et temere füfis, neglecta arte, ornatuque, quod eft opus meditationis et ἐργασίας. ' Et Alexander Rhet. περὶ σχημ. τὸ αὐτοσχεδίως λέγειν op- ponievg απὸ παρασκευῆς, naturam, arti. Eodem modo Ariftides περὶ λόγου mom. p. 654. vid. voc. αὐτοφυήφ. Alia, quae τῷ αὐτοσχεδιάςδιν (pro quo et σχεδιάζειν et αὖ» τόϑεν λέγοιν dicunt) opponi folent, haec tunt: τὸ xara exeuxQey, TO σκέψαι, ut ἐσκεμμένον 5xew, meditatum venire ad cauam, ἐσκεμμένα λέγειν, ἐξ ἑτοίμου Aéyew. cf. Hermog. περὶ dewór. p. 38. et Gregor. ad Hermog. Cap. 17. inprimis autem Euftathius ad Hom. Il m.p. 1063... ubi copiofe illam vocem explicat. Ad ro αὐτοσχεδιάζειν etiam pertinebat τὸ ϑείως λέγειν, h. e. veluti ex afflatu quodam divino dicere, ubi non opus effet praevia medi- tatione. Philoftr. Vit. Soph. I. p. 509. de Aeíchine: Toy dà αὐτοσχέδιον λόγον σὺν supoíg καὶ ϑείως ὀιατιϑέμενος. D | IZ t - Pd 50 | A'TT - Et!mox: τὸ ψὰρ ϑείως λέγειν οὔπω μὲν ἐπεχωρίχσε σοῷ;- «Gv σπουδαῖς, ἀπ᾿ Αἰσχίνου δ᾽ ἤρξατο, ϑεοφορήτῳ ὁρμῇ ἐποσχεδιάφοντος, ὥσπερ οἱ τοὺς χρησμοὺς ἀναπνέοντες. ἘΠ Suidas de eodem: πρῶτος δὲ πάντων τὸ ϑείως λέγειν ἤσκη- σε, διὸ τὸ σχεδιάζειν ὡς ἐνθουσιῶν. De omni ftudio τοῦ αὐτοσχεδιάζειν Rhetoribus et Sophiftis foleuni cf. Crefoll. 'Theatr. Rhet. III, t1. Αὐσοφυὲς, nativum in oratione, contrarium τοῖς φεποιημένοις, arte fatis, , et cum artificio quodam elabo- ratis. v. Dionyf. lud. Ifaei 7. — Demetrius Eloc. 27. 30- poc τέχνης οὐ d&raj. ἀλλα déi τρόπον τινὰ αὐτοφυξ ἄνα; τὰ λεγόμενα. Addit: ἀἑπλοῦν ap εἶναι βούλεται καὶ ἀποίγτον τὸ πάϑος. Alio loco S. 30. τὸ «αὐτοφυὲς εἰ ἀφρόντιφξον iungit, in quibus gratae negligentiae pars aliqua cernitur. Quiuam fitA2yoc αὐτοφυὴς, qui idem etiam αὐτοσχέδιος didi . folet, explicatum eft a Photio Bibl. Cap. 61. ubi de Aefchine Rhetore: às] dà ὁ λόγος αὐτῷ ὥσπερ αὐτοφυὴς καὶ αὐτόσχό- διος, οὐ τοσοῦτον διδοὺς ἀποϑαυμάζςειν τὴν τέχνην τοῦ &V- ὁρὸς, ὅσον τὴν Φύσιν. ΑἸΐο loco Cap. 67. ubi de eadem fimplicitatis virtute loquitur, ita rem enunciat: doxéi αὐ. τοσχεδίᾳ πῳς κὐτῷ συγγεγραῷϑα!. ἐμφύτῳ γὰρ ὁ λόγος ἀν- ϑῶν χάριτι, τὴν ἐκ περιεργίας oU τι προσήκατο μόρφωσινι Suidas: αὐτοφυέφατον. μὴ ἐπίπλαφον. ἔχουσαν κάλλορι Huc pertinet locus Auct. Dial. de cauff. corr. eloq. Cap. 6. ult ,Extemporalis audaciae, atque ipfius temeritatis; vel praecipua iucunditas eft. Nam in ingenio quoque, . ficut in agro, quanquam alia diu ferantur atque elaboren- . tur, gratiora tamen, quae fua fponte na/cuntur. — Haec funt plane illa αὐτοφυά. Eodem fenfu innata et arceffita fibi opponuntur a Quintil. IX, 3. 74. Per fe frigida et in- anis affeCtatio, cum in acres fenfus incidit, ímnata vide- tur effe, non arce[Kta. (6, Αὐχμηρὸν, fqualor in oratione, ex fitu antiquitatis inprimis oriundus. Dionyf. Compof. 3, 5. vid. voc. z;veg. — 'A(a]), quas Dionyf. Iud. Lyf. 13. cum τόνοις iun- git, funt veluti nervi quidam dicentis, adfeCtus et vehe- mentiae illius interpretes, maxime tamen in compofitione et ftru&ura verborum, ut videtur, vid. voc. τόνος. Dionyfius ibi plura coniungit, quae unam virtütem παϑητικὴν orato» ris efficiunt, ut. et ϑυμὸς, πνεῦμα etc. Locus. omnis hic eft: ὑψηλὴ δὲ ua] μεγαλοπρεπὴς. οὐκ Ésiy καὶ Λυσίου λέξις, οὐδὲ καταπληκτικῇ μὰ Δία καὶ ϑαυματὴ, “οὐδὸ,τὸ, πικρὸν, ἢ ' TO τὸ δεινὸν, ἢ τὸ Φοβερὸν, ἐπκιφαίνουσα, οὐδὲ duc ἔχοι καὶ τόνους ἰσχυροὺς, οὐδὲ ϑυμοῦ καὶ πνεύματός ἐξὶ μεφή " ἀσφα-: λής τε «ἄλλόν ἐξιν, ἢ παρακεκινδυνευμένη, καὶ οὐκ ἐπὶ το- σοῦτον ἰσχὺν ἱκανὴ δηλῶσαι τέχνης, ἐφ᾽ ὅσον ἀλήϑειαν εἰκαά. σὰ! Φύσεως. cf. fimilis locus Diony(. de vi Demotth. Cap. 34. p. 1001 ubi eodem modo pog et τόνος τῆς λέξεως iungitur, vid. voc. βεβαία, | "Ap ελὴ e, περίοδος, feriodus-fimplix, qüae et dici. tur μονόκωλος. Ariftot. Rhet. Ill, 9: vid. voc. ἁπλοῦς. — 70 ἀφελὲς, fimplicitas Dionyf. Comp. 3, t. τὸ ἀφελῶς M. γεῖν igirur opponitur τῷ γλαφυρῶς λέγειν, et ἀφελὴς Φρά. σις τῇ Φυσικῇ iungitur Dionyf lud. Ifocr. a. cf. voc. iex γός. llermogeni περὶ ἰδ. 11. p. 312. ἔννοιαι ἀφελεῖς fünt v, c. hominum, qui non fünt fictis moribus, rufticorum, ins fantium, quales funt apud Anacreontem, et Theocritum inultae; deinde quae de rebus obviis in vita commüni νὰ]. garibusque exponunt. De λόγῳ ἀφελᾶ Ariftidis eft libet fingularis, 1n cüius principio docet, quid ipter λόγον o». λιτικὸν et ἀφελῃ interfit, quae quidem genera eiocutio- nis fibi invicem contraria fint. ' lbidem ἀφελῆ vojuxrx dicuntur ἐπλᾷ, ἐπίκοινα, ἄδοξα, καὶ ταῦτα ἀπὸ ἀδόξων τῶν ἐπιχειρημάτων λαμβανόμενα. Porro σχήματα ἀφελῆ Ariitidi funt «veiuéyx, ἀπλᾶ, μηδένα ἔλεγχον ἐμφαίνοντα, εἰ his opponuntur πολιτικαὶ , nimirum τραχέα, fux, ἐλεγκτικά. — Deinde p. 667. ἐν τῷ αφελᾷ λόγῳ οὔτε βία ἐξὶν οὔτε ϑυμὸς, οὔτε σφοδρότης οὔτε ἡ διάϑεσις ἡ τῶν πραγμάτων τοιαύτη τις ἐςΐν, — His iisdem fignis genus οὔᾶ- tionis philofophis aptum defcribit Cicero Orat. 19..,, Mol. Jis eit oratio Philofophorum, et umbratilis, nec fenten. tiis nec verbis inftructa popularibus, nec vincta numeris, fed foluta liberius: nihil iratum.habet, nihil invidum, ni hil a::ox, nihil mirabile, nihil aí(tutum: cafta, verecune da, et virgo incorrupta quodaminodo. * — Huic opponit orátorlum geuus dicendi, duod Χολιτικὸν Ariftides appel. lat. Huc egregie quoque pertinent illa Quintiliani XI, r. füb finem? ,, Simplícitas illa, et veluti fecuritas inaffeCta- tae orationis (quae ett ipfa αφέλεια λόγου) mire tenues Caufas decét, tmnaioribus illud admirabile dicendi genus tagis convenit. ,, Idem Lib. IIT, 4. 87. ** àpéAeiz fimplex et inaffettata habet quendam purum , qualis et in feminis cernatur, ornatum, οἵ [ἀπε velut quaedam ex tenui dili: gentia circa proprieratem fignificationemque munditiae; - cf. Lib. X, 1. 82. in iudicio Xenophontis, ÉEandenr et Pf. Da tarcho 52. |" AQH . tarcho de ἀφελείας vi atque indole fententiam effe, patet ex Lib. de malignit. Herodoti, p. 393. Tom. 1X. Opp. Reisk. λέξις (Herodoti) àpsAyc, καὶ δίχα πόνου, καὶ ῥᾷᾳ» δίως ἐπιτρέχουσα τοῖς πράγμασιν. ldem in Lycurgo Cap. 21. λέξιν ἀφελῆ καὶ ἄϑρυπτον iungit, eamque δά εὐζηλίαν refert, quae plane τῆς ἀφελείας vim habét. Denique τῇ ἀφελείᾳ λόγου opponitur contrarium vitium τὸ ταπεινὰν " καὶ ἐξηυτελισμένον ap. Photium Bibl. 85. ubi de Olympio- doro τῷ λίαν τακεινῷ xo) ἐξηυτελισμένῳ καὶ ταύτης (αφε- λείας) ἐκπίπτει. | | | ᾿ΑΦήγησις, Hermogeni περὶ ἰδ. T. p. 30. eft nuda yerum expofitio, quae neceffaria tantum in negotio aliqua proponit, et minus neceffaria praetermittit. Vnde etiam verbum αἰΦηγέϊαϑαι! apud Hermogenem eandem vitn habet; diverfam quidem ab ea, quae convenit τῇ διηγήσει», quae proprie dicitur narratio, quatenus eft pars orationis inte- grae. Hinc patet, quaenam fint σχήματα ἀφηγηματικὰ apud Ariftid. π. Aoy. πολιτ, p. 658. ubi illa τῇ σαφηνείᾳ fervire docet. v. voc. διήγησις. ᾿ΑΦορισμὸς, qui et διορισμὸς, defcriptio rerum per veprehenfionem , quae exprimit et corrigit vim /ententiae e$ , poteftatem. — Quae potefl. videri fpecies emendationis. Sio Iul. Rufinian. 14. Praeterea ἀΦορισμοὶ dicuntur. etiam |bre- ves fententiae , quae per fe ipfae fenfum perficiunt. Her- mog. περὶ id. I. p. 74. ad quem locum Scholiaft. Anon. in Ald. Rhet. T. 2. p. 392. ἀΦορισμὸν explicat: τὸ πολλὴν ἔννοιαν ἐν ὀλίγοις ῥήμασι περικλείειν. — Vnde &(opisimog χα- ρχκτὴρ Sophronio apud Photium Cod. 5. p. 9. dicitur δον» eijum genus /cribendi, ubi omnia brevibus fententiis et ἀπεριοδικῶς dicuntur, querh mox appellat λόγον ἀπόλυτον waj ἀσύνϑετον. Apud eundem Cod. 44. τὴν Φράώσιν ἀφορι- φικὸς, fcriptor concifus. | | | ᾿ΑΦορμὴ. materies, unde fieri tra&tatio alicuius fcripti aut carminis poteft. Sic Menander Rhet. dp. p. 596. ubi de hymnis Deorum ἀποπεμπτικοῖς agit: ἀφορκα, "ἢ ὑποβέβληται τοῖς τοιούτοις ὕμνοις ἡ χώρα, ἣν καταλεῖπ «πε, καὶ πόλεις καὶ ἔϑνη. — Alio loco ἀφορμαὴ ἐπαίνων, Ὦ. e. rri aa- teries laudationum, five momenta et loci illi, ex quibus ρα τὰ» dare rem poflis. De his ἀφορμοῶς λόγου copiofe expofaait Ap(ünes Art. Rhet. p. 711. fq. Ald. Eodem fenfu Lucianus Rhet, praec. 18. ἀφορμὰς et ὑποϑέσεις iunxit.. Suidas xe- €enfet 'Thrafymachum Rhetorem, qui ἀφορμὰς yropisecce τ deripferit, ᾿ΑΦΡ $3 fcripferit, h. e. capita et locos, unde materies dicendi, re. fuütandi, confirmandi etc. depromi poífunt. ^ Vnde et ἀφορμαὶ) dicuntur ipfa argumenta, feu rationes fefe expe. diendi contra adverfariorum cavillationes vel reprehenfio- nes. Sic Vipianus ad Demofth. Androt. p. 435. ϑαυμα- «oc Φαίνεται ὁ ῥήτωρ. δεινὸς yep καὶ ἐν ἀπόροις εὑρῶν ἀφορ- μος, h. e. ibi quoque (6 expedit. dicendo, mbi dificil ef viucendit ratio. cf. Diouyf. Iud. Lyf. 15. et alibi. | ᾿ΑΦροδίτη, venuflas, l'eneres orationis, fuavitai. ^ Dionyf. Comp. Cap. 3. ubi mox χάριτας. vid. omnino voc. χάρις. . "Ax«pic, χαρακτὴρ τοῦ λόγα, opponitur τῷ δεινῷ ut vitium huic contrarium, et oritur, fi quis quaelibet turpia et indecora fine circuitu effert, numerum omnem orationis negligit, periodis longis auditores enecat, et fic porro. vid. Demetr. Eloc. 302. fqq. "A*pvsx oc, λέξις, tenuis locutio, fpiritu carens, οὐ ταϑητική. Dionyf. Demofth. 30. p. 1012. vid. νος, ἔμψυ- xoc. Mox, cum huius formae exemplum attuliffet: A4. ξιν dicit λείαν et μαλακήν. Marcellin. in Vita Thucyd. p. 6. ἀψύχους συγγραφὰς appellat, veluti anima :arentes hi- ftorias, in quibus, non ut'apud Thucydidem orationibus res geftae diftinCtae fint, fed quae Ψψιλὴν διήγησιν habeant; trockne , geifllofe zdnnalen. | B. | Bá Soc, granditas, fublimitas orationis, i.&j. ὕψος Longin. 2. 1. Ba 39, quicquid eft abstrufum et reconditum in fen- tentis. Sic fententiae purae, h.e. apertae et perfpicuae, dicuntur ἔννοια, καϑαραὶ μηδὲν ἔχουσαι βαϑὺ ap. Hermog. περὶ )δ. I. p. 26. ed. Sturm. | Boivery, de curíü et veluti gradibus verfüum dici- tar, ut κατὰ δάκτυλον βαίνειν, ver/us pede dallylico ince- denies. Dionyf. Compof. 4. p. 21. Vnde et Bsfhyxol; ῥυϑμὸς, wunmersus orationis graviter. incedens, praefertim in fine orationis, ut fpondaicus. Cicero Orat. 64. de eodem fpon- deo: habet flabilem quendam. et mon. expertem. dignitatis gradum. . Contrarius eft ὁ &gxaejeic, velocius ruens, v. c. verbo monofylisbo, «el breyibus fyllabis, aut AsÀvpévoo, ! .D3. . . quem 54 BAK quem τῷ βεβηκότι opponit Syrianus ad Hermog. περὶ eue διαίρ. p. 16g. Tom. 2. Ald. Rhet. ubi hoe genus nutrer epilogo tribuit ut et ἀσύνδετα καὶ κομματικώτερα᾽ κῶλα. Porro Dionyf. Comp. 23. p. 172. βεβηκυίας, ὡς ἀπὸ ςάϑο μῆς, τελευτὰς περιόδων dicit periodorum claufulas et fines velut ad amufífim procedentes. Aliis verbis defcribit p.: 184. κύκλον περιόδου εὔγραμμον καὶ τεταμιευμένον &xpoug ταῖς συμμετρίαις, abfo!utis dimenfionibus fattum. — fe. βηκυῖα σύνϑεσις vel λέξις eft diffio firma. fortis, fevera, cui fére fimilis eft x αὐσηρά, si)xpd , eine derbe, flarke. Manier des Zlusdruks, un 'iegenfatze einer frinen, fanften, zarten. Dionyf. lud. Thucyd. 24. p. 867. Vnde er ap. Phi. loftr. Vit. Soph. 1I. p. 6ot. iungitur σεμυσπρεπὴς τὴν aray- ψελίαν καὶ βεβηκῷς, notaturque fcriptor, cuius dictio gra«. vitatem et dignitarem habeat: quemadmodum latinis £sce- dere dicuntur fuperbis plerisque maieftatis cuiusdam gref.. fibus ambulantes, ut Dido Virbilio dicta Aen, I, 46. Βακχεαία, τῶν λόγων, furor quidam dicendi, Longin, 42, 7. 'latoni tribuitur. Vnde et Baxx;svem , ceieajay, x0«. ρυβαντίὰν dicebantur Rhetores et Sophittae, h. e. corpore. omni canzuti , et bacchari, cum infolentius atque extültana tius fe gerebant in dicendo. vid. Philoltrat, in vit. Scopel, et Crefoll. Theatr. 111, 17. Et Longin, 16, 4. βακχεύματας dicit vehementem. animi commotjonem, quam fcriptor. aut orator oftendit. Bavaveov, τὸ ἐν λόγοις, illiberale, fordidum et tri. viale in oratione. Plutarch. in Corp. Arift. et Men. p. 387. Tom. !X, Reis, Iungit τὸ Qoprixdy καὶ ϑυμελικόν. Ad- dit: ὁ μὲν ἀπαίδευτος καὶ ἰδιώτης, οἷς ἐκᾶνος λέγει, αλίσε κδτα!. λέγω δὲ τὰ ἀντίϑετα καὶ ὁμοιΐπτωτα, καὶ παρωνυ- μίχῳ. Notantur itaque vulgares illi ('riptores, qui, quod ingenia et arte et doctrina vera hon poflunt, id fuco qua« dam figurarum, et protritis Rhetorum indo&torum artifl, ciis efficere ftudent, vid, quae ditta fünt ad voc. egae. . sas, 7 Βαρβαρισμός, Soldas in βαρβαρίζει" ἔπι δὲ βαρ» βαρισειὸς ἐκ τῶν κακιῶν λέξις παρα τὸ ἔος τῶν δὐδοκεμοῦνε . Twv Ἑλλήνων, ex difciplina Stoicorum rhetorica apuw . - Diog. Laert, VII, t. 40, cf. Sext. Empir. adverfus Grame mat. Lib, I, 10. et Quintil, I, 5, ubi docet barbari/rum. - tribus modis accipi 1) cum verbum peregrinum orationi jnferitur, quae Grammaticis βαρβαρόλεξις diCta ες vid. . ati . . 4 . A ὑπο τσ ΒΑΡ. | | 85 Charif. in Gramm, Putích. p.237. 2) ϑικῶς, ut ἢ quis, ali- quid minaciter aut crudeliter dixerit, barbare locutus exi- ftimetur, 3) adiectione vel detra&ione literae vel fyllabae., Boc, gravitas orationis et argumentorum, Dionyf. in Iud. Demofth. 34. p. rot. ubi adponitur τῷ τόνῳ τῆς λέξεως. Eadem alio loco ταὶ βαρῇῃ veluti pondera arguinen- tofum in Cenf. Orat. 5, 2. p. 427. Eunapius i in Vit. Proae- refii p. 117. de Anatolio Sophifta : : Φρονήματος ἐμπληϑεὶς xa] λόγων ὕψος ἐχόντων καὶ βάρος. - Βαρύτης, gravitas in obiurgando atque expoftulan. do ap. Hermog. περὶ ἰδ. II. p. 294. ut eum orator iniüria immerito fe affectum queritur, aut cum meritis noftris ex- fpectata fortuna non refpondet, cum fecus, quam par fit, de nobis iudicatur, cum. fallimur opinione de amicis nos ftris etc. Pertinent ergo hae formae dicendi ad orationem moratam, ad 3Joc oratoris. Eiusdem βαρύτητος mentio. - nem facit Sopater διέ. p. 314. exemplo ufus hominis, qui fortunam fuam mifere conqueritur, defperatumque confi- lium cum aliqua, adfeffus vehementia exponit, — Vnde et. - iam paffim τὸ παϑος et βαρύτητα coniungit. [θὲ hac for« 1na dicendi egit quoque Ariftides περὶ λογ. πολ. p. 645. ex inftituto, ita ut in γνώμῃ , in σχήματι, et ἐπαγγελίᾳ quo- modo fe habeat, disputet. Detinit eam, quatenus in fen- tentiis et re dpfa infi it, hoc modo: ὅταν 3 πατηγορέιν Tie προάγηται αὐτὸς ἑαυτοῦ , ἢ τῶν οἰκοῖων τινὸς ἢ Φίλων. βαρὺ γὰρ τοιοῦτον ἄν ἄη ἐξὸν ἐπαινεϊν. xa ὅταν τὶ ἄτοπον G5XU- τῷ ἐπαράσῃ, ἢ προτείνῃ τοῖς ἀκούουσιν, 0 ux dy ἑκόντες δέ. £cuyro, Ad βαρύτητα etiam ὁ σχετλιασμὸς pertinet, qui ilius fere explicatio et declaratio eft. v. Apin. Rhet, P. 729. Βασανίζειϑαι, dicitur oratio, cum artificiofis co. loribus et nimio apparatu inftruitur. Vnde illi fynony. mur iupgitur τὸ κατεπιτηδεῦσαι, quo verbo mimiwm /fu- , dium et cura ornandi fignificatur, cuius contrarium eft τὸ ἀληϑᾶ xa] Φυσικῷ χρώματι κοκοσμῆοϑαι, v. Dionyf. lud, "Thucyd. 42, p. 921. — βασανίζειν τὸ ἔπας ὁμοίως τῷ T.À- ^e Longinus 10, 6. de Homero dixit, eum elocutionem iid imitationern calamitatis ingruentis "torf t et finxit, ut in bis: ὑπὲκ ϑανάτοιο, — Nam particulae ὑπ᾿ et ἐκ nung contra naturam linguae in unum verbum coniunctae funt x. quam etiam τοῦ ἔπους φύνϑλαψιν. vocat. | D 4 ! Bécis 46 ΒΑΣ Bácic, exitus orationis, claufula, ἀνάπαυσις. Her- tog. περὶ ἰδ. 1. p. 78. cf. Cie. Orat. Cap. 65. iq. — sec περιόδων, claufülae periodorum Dionyf. Comp. 22. p. 149.. coll. p. 168. et Cap. 23. p. 172. uti τελευτὰς vocat. Hinc βάσις Demetrio Eloc. 206. eft finis τῶν κώλων, quatenus longis fyllabis ultimum verbum .conftat, et (óno longiori veluti moram elocutiorii facit, quae eadem et &dp« dicitur. vid. inf. voc. ἕδρα. Apud Longin. 59. occurrit βάσις ῥυϑ- μοῦ, quod Morus vertit, numeri incefJum, d«y σὴ der Melodie. Hefych. βάσις, ὁ ῥυθμὸς. πορεία, ὁδός. vid. ibi Interpp. Deinde fingulari fenfu βάσις etiam dicitur Her- mogeni de omni exitu exordti, quatenus orator argumen. tum illius conc[udit, et ad fequentia narrationemque transit. Sic περὶ εὑρέσ. Lib. I. p. 25. quatuor partes exor- dii ftatuit: πρότασιν, κατασκευὴν, ἀπόδοσιν, βάσιν. Nem- pe alio loco docet non irruendum eite iu narrationem, fed « potius ab exordio viam paullafim ad narrationem fternen- dam. Hoc ergo praeítat Bxcic. ^ Nam (fixívew fignificat inceffum gravem , circumfpectum et. lentum, cui contras rium eít τὸ τρέχειν. Sic Vlpian. ad Dematth. Olynth. 3. p. 22. τὸ συμπέρασμα γνωμικὸν ὃν σεμνὴν τὴν βάσιν TQ προ- X enim πεποίηκε. Lucian. Encom. Demottb., S. 7. μέτρα κώ- λων καὶ ῥυθμοὶ καὶ βάσις. Suidas in voc, βασίλειος ex Pbi- loitorg. Hittor. de Gregorii ftilo ait: «eic» βάσιν εἰς avy- γραφὴν dxsv ὁ λόγος, genus dicendi illi fuit folidius, et gravius. [δὲ mox dicitur φαϑερόρ. . Βασιλεὺς, ἐν τοῖς λόγοι. Videtur haec formula folennis fuiffe Rhetoribus quibusdam et Sophiftis, qui eloquentiae fuae laudes fibi ipfi dicebant, et quos fatyra fua exagitat Lucian. Praec, Rhet. S. 11. Sie Rufus Sophi- fa praeceptorem Herodem appellavit λόγων. βασιλέα ap. Philoftr. Vit. Soph. II. p. 498. Eandem ob caufam Peri- clem ὁλύωπιον dictum, Plutarchus in vita eius comme... morat. Et Latini, fi cuius eloquentiam laudant, Deut in dicendo vocant, ut Cicero palfim; cf. Or. T, 23. 1], 42. cf. Crefoll. Theatr. 1, 7. et inprimis Cap. 9. Hinc Sophi- flae primarii, qui Athenis docebant, dicebantur adeo Tv. povvév, regnum habere eloqueutiae. vid. Crefoll. 1. c. IV. 2. p- 379. Eunap. vit. Maximi p. 72. de Iuliano: O'sóv τινα νομίσας τὸν Χρυσανϑιον ἐπὶ τῷ λόγῳ. Deinde apud eundem in Vita Proaeref. Vipianus ditus eft κρατῶν ἐπὶ λόγοις, h. e. artis rhetoricae profeffione nobilis. lbiet ἀρχὴ ἐπὶ τοῖς λόγοις Proaerefio tribuitur p. 110. quam ΙΏΟΧ βασιλείαν mr icit. ΝΕ , DER BESB ᾿ 59 dicit. cf. p. 125. ibid. Simili fenfu, .at bono, dicebatur Ci: eero regnare in iudiciis, ut prodidit Quintil. X, 1. 112. Àt. arcem tenuere eloquentiae ΧΙ], 11. 28. cf. .Ep. Cic. VII, .24. et IX, 18. vid..quae notavit Wernsdorf. ad Himer. Orat. XIV. p. 617. ZEN |. Βεβαία, σύνϑεσις, compofitio aut fttuCtura verbo. . sum fübilis, fortis, quae et dicitur ἀξιωματικὴ, μεγαλο- -Ἐρεπὴς,, et oritur ex rhythmis nobilioribus, et dignitatem quandam habentibus, ut fpondeo, dactylo, iambo etc. Dionyf. Comp. 18. Quintil. IX, 4. 83. ,, Quo quique pe- des funt temporibus pleniores, longisque fyllabis sapis flabiles , boc graviorem faciunt orationem, — Simili fenfia Demetrius Eloc. 221. σύνϑεσιν βεβομοῦσαν dicit fimplicem, feveram , hoc additamento ufüs: καὶ μηδὲν ἔχουσαν $u3- μοειδές, Nam rhythmi ftudium ornandi, feverae illi fim- plicitati contrarium , fignificant. ᾿ Βεβαίωσις. Hermogenes περὶ δεινότ. p. 56, dupli. cem methodum tradit, qua in narratione uti orator poffit; ἀναφορὸν h. e. teftimounii et auctoritatis ufum , et βεβαίω- σιν quae efficiat, ne adverfarius narratis rebus contradice- fe poífit, Itaque Gregor. ad ἢ. 1. Cap. 29. ἐπισφράγησιν explicat. | | | Bía, κατὰ τὴν σύνϑεσιν Demetr. Eloc. 246. ubi huc refert τὸ δύσφϑογγον. Bi sca, de oratione, quae vi et impetu fuo ad affenfüm vel affectum rapit, ut folet. παϑητικὴ λέξις, τά. ϑεσιν ἰσχυρά. Dionyf. Iud. Lyf. 13. Synonymum eft παρα- »xyxxcs. Deinde σχήματά βεβιασμένα, coa&fae figurae, in quibus formandis nimia ars obícuritatem et duritiem . adfert. Vnde eaedem dicuntur σχήματα πολύκλοκα xa] αἰγκύλα Dionyf. lud. Thucyd. 35. p. 899. cf. voc. σκολιαᾶ, et ἀγκύλως. Mox psg. 919. appellat βεβασανισμένον : vifi JeCtio corrupta eft ἢ. 1. Nam paullo inferius p. 921. ite» rum βεβιασμένον dicit. vid. tamen voc. βασανίζεοϑαι. Βίωος. τὸ βίμμον δος λύσεων Rhetoribus dicta vio Íenta argumentatio, quae fit, cum adverfarium iisdem verbis premimus et coercemus, quibus ille confifus im judicium venerat, Hoc modo igitur quafi fagitta et telum ab adverfario in nos emiffum, in illum ipfum retorque- tur; ut apud Ciceronem pro leg. Manil. Cap. 20. cum Q. Catulus quaereret, / ἐκ uno Pompeio omuia ponerent , / | 5 qui r4 5 DIE quid de eo faffum efft, in quo fpem effent habituri? Cicerü τ κατοὶ βίαιον ὅρον καὶ λύσιν ita refpondet: quo minus certis . ^ ef hominum ac miuus diuturna vita, hoc magis respublica, dum per Deos immortales licet, frui debet fummi hominis. vita atque virtute. cf. Hermog. de hoc genere περὶ. evpéc. Lib. Ill. p. 110. ubi in fine ita: ro fov παρίζησι TOU λεγομένου τὸ ἐναντίον, et appellat ἄδος λύσεων TQ παραδο- ξότατον καὶ ἰσχυρώτατον καὶ νριητικώτατον, partim qued praeter exfpectationem adfertur, de quo nec iudex nec adverfarius cogitarint, partim quod ad probandum maxi. me valet, quia eius firma conclufio eft, et fere neceffa. ria argumentatio, adeoque certam victoriam adfert. Vn. de et alio loco δίωωρ. «xc. p. 82. ὅρος βίαιος dicitur , fitis violenta, quae contrariuni adfirmat, quia habet in le ali^ qnid παραδοξον et ὑπερβολὴν quandam ἢ. e. oretiopem. confüetudini et veritati repugnantem: faoc autem dici- tur inprimis, quia ei pon facile refitti poteft: eft enim vehemens, et oratori fingularem ingenii opiuionem parit. vid. Sturmius ad 1. 1. Hermog. p. 161. — Sopater die4p. p. 70. τὸν fov opo» dicit καταασκευαξικὸν τῆς ἀντισάσεως. Joffius Rhet. Inftit. V. p. 406. etiam ἀντιςροφὴν appellat, | ut fit genus τῆς ἀντιμεταβολῆς, quatenus nempe in verbia elegánter inverfis cernatur, fed vim probandi habeat, et ad locum argumentorum firmandorum pertineat, vid. voc. ayr/spo(Qa. | | | - BioAoqéiv. vid. voc, 333. . Βμωτεκαὶ, ὁμιλίᾳ, vid. voc. ἐδιωτικοῖ, — βιωτικο πράγματα, res ad vitam communem pertiuentes, qualis eft: oratio Vlyífis cum fubulco Odyff, 7,1 et feg. Vnde haec βιολογούμενα dicuntur a Longino Set. g. . Βλαΐσωσις, praevaricatia, genus enthymematum ita comparatum, ut e duorum contrariorum utroque et bonum et malum aliquid fequatur, utraque utrisque con- . traria. Ariftot, Rhet. 1, 25. 58. Βλακῶδες, τὴ. vid. in. voc. γαργαλίζον. |. Βοηϑήματα, ornatus adiumenta. Ariftot. Rh, TIT, 2; 32. ἐξ ἐλαττόνων βοηϑημάτων dei ὁ λόγος τῶν μετρῶν, ora- tio foluta pauctora carmine ad ornandum adiumenta habet. BosAsda. Hoc verbo utitur Dionyfius Halic. ut ftudium atque. artem fignificet, qua quia rationem in-. | " Ítruat, ^ad ΒΟΥ | 5g ' ftrast, contrariam fimplicitati naturali , quam. quis - ποίαν, rae beneficio adhibet, ut in Iud. Ifocr. Cap. 3. cé uxs sj Λυσίου λέξις ἔχειν TO χαρίεν, ἡ δὲ Ἰσοκράτους βούλ 4- fo, ἢ, e. Lyfiana dictio naturalem fuavitatem habet, 1o» cratjs autem ufjeatam e fAdio quaefitam. | “Βουλόύσεις, τῶν ποιημάτων, vis et fenfus carminum, Dionyf. Demofth. 53. p. 1117. 'Βράγκος. Quintil. XI; 3. 54. haec habet: Ef inito. vim et lon&üs et plenus et clarus fatis fpiritus ,- non tamen. firmae intentionis, ideoque tremulus, uf corpora, quae. afpeÉiu- integra, nervis parum. fufzxentur. [ἃ βράγχον. Graeci vocagf. Gefnerus ad ἢ. 1. dubitat, an βράγχος fit . ab auCtore. " Nam cum Medici veteres ita defcribant, ut. obíeurttatem vocis a nimio humore faucium ortam intelli., gamüs, non fatis apparere ait, quomodo longus et ple: nus, et clarus praefertim , fimul rascí ípiritus dici polfit,. Deinde confert Hefychianum poxéiv, sooo , "ψοφῆσρι.. Quid fi igitur, inquit, βραγμὸς fit fonus, qualem defcri- bit Fabius, qualisque a figlinis vitiofis et rimam agentis. Pus reddi folet? Haec Getherus. Sed tamen in ea. expli. atione itidem quaeri pofít,. quomodo talis fonus iuxta. clarum fpiritum conítare poffit ὃ Mea fententia acquiefcere debemus in Fabii defcriptione, qui tremulum fonum ex» plicat, ἢ, e, eum, qui ex vitio aliquo gutturis fefe non fuftinet, fed faepe defle&it ab fono recto ad alium, ut fal... fa et iniucunda modulatio oriatur, eime zifternde, θέν» fehnappende Stimme, ἘΠῚ profecto novimus multos, quir - bus in tali voce tremula et veluti (ingultibus quibusdam ÍraCta, nec claritas nec plenitudo vocis deeft. Poffe au. . tem in illo loco vocem βράψχον defendi, vel ex Polluce Ítatuas licet, apud quem inter,alia multa vitia fonus, εἴτ᾽ jam Φωνὴ βραγχιώδης commemoratur. cf. Lib. 1l, 4. 117. et IV, 17. 114. Hippocrates Libr. de aer. loc. et aq. mo- nuit ad meridiem nafci homines βαρυφώνους καὶ Dpoyogue, * Φδέας διὰ τὸν dépa. — | Βραχυλόγοι, qui concifa, brevi oratione utuntur, Demetr. Eloc. 7. de Laconibus et de dominis, qui paucis verbis ét βραχυλογίᾳ fervis fuis imperant — Jmperatoriane. brevitatem vocat "Tacitus Hift. Lib. I, Cap. 18. δὲ βρα- χυλογίᾳ Laconica clafficus locus eft Plutarch. Lycurg, Cap. :9. ubi illius vis et ratio accurate explicatur. Ipfe Lycurgus ibi dicitur fuiffe βραχυλόγος καὶ ἀποφϑεγματι: s «66 [ όϑ TAM soc, eiusque ἐποφϑόέγματα copiofe recenfentur. — Rutil, Lupus Il, 8. βραχυλογίαν appellat, cum órator brevitate . fententiae praecedit auditoris expeCtationem. vid. Quintil. IX, 3. p. 457. et 448. ubi τὸ ἀσύνδετον et διάλυσις in βραι- xXvÀoyíz quadam verfari dicuntur.. Au&t. Rhetor. ad Alex. andrum ap.. Ald. p. 253. BgaxvAoyéiv βουλόμενον dei ὅλον τὸ πρᾶγμα ἑνὶ ὀνόματι. περιλαμβάνειν. χρὴ δὲ καὶ συνδέσ- μους ὀλίγους oiéiy, τὰ πλέα dà ζευγνύνα. — Contrária di- . cendi forma eft τὸ μηκύνειν, vel μακρὸν τὸν λόγον ποιῶν, . . de qua vid. ibid. Plutarch. l.c. τὴν πρὸς “τὸ λαλῶν ἀἄκραοι eíay appellat. — Rhetores Graecos inter: βραχυλσγίαν et. συντομίαν diltinxiffe, intelligi poffe videtur ex loco Quin-. ." til LV, 2. Graecorum aliqui slind circamcifam expotitio- nem, id eft συντομίαν, aliud brevem (haud. dubie Besexv. ος λογίαν vel βραχούπειαν in mente habuit Fabius.-vid. Lib. . VM, 3.) putaverunt; quod ilia fupervücuis caretet,. haec. pofüt aliquid ex neceffariis defiderate. Nos autem brevi. tatem in hoc ponimus, non ut. minus, fed ne plus dica- tur, quam oporteat. * — Sié Auct. Rhet, ad Alex. n. 258. συντόμως δηλώσομεν, ἐὰν ἀπὸ τῶν πραγμάτων καὶ τῶν ÓvO-. μάτων περιομρῶμεν τὰ μὴ xvyxyxodm ῥηθῆναι, ταῦτα μόνα; xarxAeimovrec, ὧν ἀφοιρεϑέντων, ἀσαφὴς ἔται ὁ λόγος. Τ, Γαμῆλιοι, λόγοι, orationes nuptiales.. Dionyf. Art. rhet. Cap. 2. qui et &xiJaxjuoi. cf. Menander Rhet. in dip. p. 626. Γαργαλίζον, τὸ, in di&ione Iamblichi Photius Bibl. Cod. 94. uotat, et τὸ βλακῶθες h. e. vim quandam titillan- di et lafciviae fenfüm adiuvandi. ^ Vnde etiam hanc elo- cutionem gppellat μαλακὴν καὶ ῥέουσαν. Γαῦρος, de oratore qui exultat et veluti petulans .. €f ob affeCtationem artis et acuminis. Sic Hermog. περὶ ἰδ. 11. p. 368. Aefchinem vocat co(;siyoy καὶ γαῦρον. ᾿ς Γελοῖος, qui rifum ciere vult facete di&is. Longin. $4.3. de Demofthene ἔνϑα μέντοι γελοῖος ἄνα! Biacaraij Qo] xséfoc, οὐ γέλωτα xiv& μᾶλλον, ἢ καταγελᾶτα. Mox . diftinguitur ἐπίχαρις, venuftus, | Γενεϑλιακὰὸς, λόγος, oratio satalitis. Eius mee thodum exponit Dionyf. Art. Rhet. Cap. 3. p. 342. fq. . Γένεσις. ἄ | "6 l Τένεσις, Hoc nomine nonnullos Rhetores ftatum coniecturalem, vel φοχαόμοὸν vocaffe " au&or eit Quintil. ILI, 6. p. 158. vid. voc. φοχασμός. I svixóc, τόπος. Menandro Rhet. περὶ ἐπιδεριτ. Cap. 2. Lib. 3. p. 108. ed. Heeren. dicitur argumentum wniver- fale, quod omnibus iis réous, de quibus aliquis dicit, con. venit , eique opponitur : τὸ ἐπιχείρημα, quod fit argumen- tum paucis tantum κατ᾿ ἐξοχὴν, conveniens. vid. voc. eri. xeenua. — γενικὴ dyridec.g autgga dicitur, fi quis ita ex- . cipit, ut dicat res privatim ge on eífe publico iudi- cio fübmittendas. taque habet Vim τῆς παραγραφῆς, ut notat Vlpian. ad Demotth. Midian. p. 352. Diony fins Hal. de vi dic. Demofth. Cap. 39. P. τοῦς. τὴν ἁρμονίαν ἀὐςφη- ραν, μεγαλόφρωνα, καὶ τὸ ἀρχομοπρεπὲς διώκουσαν, et. jam γενικὴν appellat, h. e. characterem orationis natura- lem, qui nimirum minus artis et elegantiae, plus autem nativae fimplicitatis vel feveritatis habeat. Tevvoix, Φράσις, Longino Cap. 8. eft, quae pro- pter dele&tum verborum nihil humile habet, et propter ornatum fplendet, der edie, wiürdige Ausdruck. Ibidem - γενναῖον παϑος, gentrofus αἤεξξις. Sunt enim etiam x3» ταποινὰ, Ut O/MTOI, λύπαι. Φόβοι. --- γενναῖον τὸ λῆμαα, £rneroja Jenientia, ein edler, groffer Gedanke. Xongin. ap. 40, 3. Γένος. τὸ dv γένει ὀνόματα, Ariftides dicit ea verba, quae genus pro fpecie fignificant, ut fi dicas argentum et aurüm, pro pecunia vel nutnis. Ergo ὀνόματα ἐν γένει inter fontes σεμνότητος refert Lib. περὶ λογ. πολιτ. p. 645. Γλαφυρὸ ὃς, favis, comcinnus ,. pilus, politus , V. C. ῥυθμὸς, oppofitus τῷ σεμνῷ ἢ. e. gravitatem et ali- quid generofi habenti. Dionyf. Comp. Cap. 13. — γλαι Φυρὰ καὶ ἀνϑηραὰ σύνϑεσις, compofitio polía, elaborata - X et florida Cap. 23. p. 170. cf. Lib. de vi. dicendi Demofth. Cap. 40. p. 1075. fqq. — Demetrius Eloc. 128. ὁ γλαφυ- p λόγος χαριεντισμὸς καὶ ἱλαρὸς λόγος ἐς ί, Sic Himer. Orat. K.in Severüm γλαφυρὰ ἐπιχειρήματα vocat argumenta: iu: cunde venufteque inventa. Euftathius autem ad Hom. Odyft. &. p. 1385. ἡ λέξις inquit, μέτῆκται καὶ ἐπὶ γοη uota τῶν, καὶ λέγεται νοήματα γλαφυρὰ, τὰ ἔχοντά τι βαϑὺ, πλὴν μετὰ xe χάριτος καὶ dixpxvíac τινὸς xaj λαμπρότητος, οἷς μὴ πάνυ eye, dui τὸ βώϑος σκοτεινα, Longi. Cap. τὸ» cum Cüm τὸ ἄνϑος, pigmenta εἰ flofculos otatiahis oppófaiffet *r δέοι, mox τῷ Φοβερῷ coritrarium facit τὸ μικρὸν καὶ γλᾷ- Φυρόν. Et Cap. 33. 5. ἐν τῷ γλαφυρῷ πεκαλιγραφημένσι, getae in dieto dicendi genere excellentes, — Plutarchus. in Mario Cap. 3. xséiov xà) γλαφυρὸν βίον dixit, quam quis vivit in urbe, ergo elegantem, uürbanain, opponitque B/éy. ἐν κώμῳ, vitam ruíticam, agreftem. vid. xséiog. Sic Philo- ftratus Vit. Sopli. Lib. I. p. 484. Eudoxo tribuit κόσμον τῆς ἐπαγγελίας, elegantiam et ornatum elocutionis. Εἰ eundem Eudoxum s vita Marcelli dicit zo 8.6. i τῷ γλαφυρῷ τὴν γεβερίαν. litgo τὸ γλαφυρὸν feme E καΐλος et κόσμον habet. cf. Dionyf. de vi Demotth, ap. 4t. p. 1083. ubi éidem ἡδονὴν tribuit, et ρμόνίαν ἢδεῖαν appellat. Et alio oco p. 1100. τῆς γλαφυρᾶς p. μονίας τὸ τέλος, τὸ j0U εἶναι, ftatuit, τῆς dà αὐθηρᾶς fi καάλονι Γλυκύότη 6, fuávitas, mofatae ofationis, Ῥοῦ ifo, ars, quam et ἡδονὴν vocat Hermog. rap? ἰδ, II. p.;236. P alet füavitatem tribuit v. c; fententils tnythicis, quae - orationi interferuntur, narrationibus rerum; quae prope ad mythos accedunt, ut de bello Troiano, vel faltem ali- uid fimile fabulurum habent, ut multa apud Herodotum. Sic et Menander dicug. p. 622. ubiet Herodotum cotnmen-- dat, et Photius Bibl. Cod; 60. p. 40. cf. Marcellim in Vita Thucyd. p. 8. ubi τέρψιν et τὸ τερπνὸν illi mythorum ufui tribuit, quae funt fere illius γλυκύτητος fynonyma. Por- fo, quae auribus, oculis, ceterisque fenfibus iucunda funt, etiam γλυκύξητα habent, cum oratione explicantur. Huc et pertinent omnes £vvoio] ἐρωτικαὴ, (cf. Euftath, ad Hom. Od. 3. p. 1506.) deiude loca ex poetis allata et in- ferta orationi. —Etiam ἐπέϑετα ὀνόματα augent et adiu- vant fuavitatem. cf. Voff. Initit. Rhet. VI. p. 507. Menan- der l. l. addit: ἡδονὴ παραγίνεται ἐν τῷ λόγῳ καὶ ἀπὸ cof. ας συνϑέσεως, ὅταν μὴ τραχείᾳ χρώμεϑα ἀπαγγελίᾳς, μῆ- δὲ περιόδους ἐχούσῃ καὶ ἐνθυμήματα, XM. ὅταν ἀἁπλουξέρα. τυγχάνῃ καὶ ἀσφαλεςφέρα. cf. Ariftides περὶ λογ. πολ, p. 651. περὶ ἀφελ. p. 673. ubi haec inter alia: ἡ τῆς Χέδεως γλυκύτης πορίζεται ἐκ κωμῳδίας καὶ Πλάτωνος καὶ Ξενοφῶν... - χοὸς, MEtmox: το μεγάλα μικρῶς, TX δὲ μικρὰ μεγάλως, γλυκύτητα ἐργάσψ. cf. Diog. Laert. Xenoph. Cap. 14. TAwrTa, verba peregrina. Ariftot. Rhet. ITE, 2. et 3. ubi vari: exempla ponit. Sic et Poet. Cap. 21. ψλώτι φὰς cum ξένοις confundit; ἅπαν δὲ ὄνομα iem ἢ κύριον. ἣ γλωττα" ΓΛ | | 63 wAgrra* λέγω dà κύριον μὲν, ᾧ χρῶνται Fuxeoi, yAXTTEY δὲ à ἕτεροι. idem Poet. Cap. 22. ξενικὸν δὲ λέγω, qA&t- q&V , καὶ get Qopay , καὶ ἐπέκτασιν καὶ πᾶν TO παρὰ τὸ κύ- ov. Lucian. Lexiph. 25. ἡμᾶς δὲ οὐδὲ ποιητὰς éTcuyeo- μὲν τοὺς κατὰ γλῶτταν γράφοντας ποιήματα, h. e. poema- ta fcribentes, ad quae gloflario opus eit. Id Philoftratus Vit. Apollon: l, 17. dicit λόγων ἰδέαν κατεγλωττισμένην, quem locum defcripfit Suidas in κατεγλωττισμένὸν,, ubi explicat πολλαῖς γλώτταις μεμιγμένον. vid. interpp. ad 1. Philoftr. — "horius Bibl. Cod. «gi. λέξις eic yMertav νβανεεύουσα dicitur de eo, qui vocabula peregrina et non ufitata, inveniliter , h. e. inepte et temere adhibet in ora- tione. - Obiter noto λέξεις κατεγλωττισμένας, quas Euna- pius ;Libanio tribuit; ab interprete latino fallo redditas effe, ditiones quae illecebras reràs et fuàvia jfgirant, quae fignificatio potius convehit verbis Arittophanis Thefmoph. 258. a Suida l. c, landatis. vid. ibi Kufterus. Sunt potius vérba et formae loquendi peregrinae, quibus Libanius sriv- δείαν et ἀνώγνωσιν oftentabat; mox λέξιν ὑπ᾿ αρχομιμότηϊὸς διαλανϑάνουδαν Eunapius vocat, Neque Crefollius fen- fum vidit Theautr. lil, 23. ab interprete. latino Ku- nápii pendens. Voflius autem Inftit. Rhet. Lib. 4. p.12. decte interpretatus eftt voces 0D peregrinitatem aut Farita- dem interpretationis indipas. eCte etiam Kufterus ad Suidae 1. c.— Dionvfius autem Compof. 3. p. 15: γλώττας diftinguit a τοῖς ξένοις manitefte. — ltaque ei γλῶτται efle videhtüur verba oo/oíeta, adeoque inufitata et obfcuriora, ut Galenüs defivit in Interpretatione Gloffar. Hippocr. quod opus fübietctum eft Erotiani Lexico. vid. interp. ad h. |. Dionyf. Hal. Eodein etiam. modo T€ γλωττηματικαὶ ὀνόματα, verba objcura , ob/oleta diftinguit a τοῖς ££voic, peregrinis, Comp. Cap. 25. p. 195. Ítaque τὸ γλωττημα- τικὸν Θουκυδίδου eft objcuruim dicendi genus Thucydidis. vid. in Cenfur. Script. 3. 2. p. 427. Ep. ad Amm, IT. p. 790. et multis locis alibi, ubi. γλωττηματικὴν λέξιν pro- priam Thucydidi facit. Idem etiam xo κατάγλωσσον dicit in Iud. Thucyd. Cap. 53. | Tysug, fententià, μέῤος ἐνθυμήματος Ariftoteli Rhet. !!. 20, et 21. ubi haec definitio eit: ἀπόφανσις, 09 μέν roi περὶ τῶν καϑέκαςον καϑόλου, οὔτε περὶ πάντων, a DA. περὶ ὅσων oj πράξεις εἰσὶ, καὶ αἱρετυὶ ἢ Φευκτά ἐξφι πρὸς τὸ πράσσειν, enunciatio univerllis, quae per. fe ipía fen- Íum habet, et maxime e genere morali, Vnde et yvo. - | “μολογεῖν 64 | TN poAeyEu, fentewtiofe logui.et γνωμοτύποι dicuntur homines rgftici, quatenus maxime per fenteniias loquuntur: ut γνωκοτύπε!» ap. Ariftoph. 'Thefmoph. 60. ubi Schol. ex. licat γνωμολογεῖν ἀκριβῶς. c£. Plut. Thef; Cap. 3. ubi He- odi τας dy" Epyoi γνωμολογίας commemorat, ἢ. 6. ἴδῃς. tentias breves,'maxime e genere morali, Auct, Rheton ad Alexandr. p. 248. in πος. Áld. γνώμη (quatenus fcil. inter rdc πίξεις refertur) de] xa. ὅλων τῶν πραγμοίτων doe ματος ἰδίου δήλωσις. cf. Quintil. VIII, 5. Anonymus de Rhetor. in Colle&t. Fifcher, ita definit: xomóv r; πρᾶγμα ὅπως δέον γίνεοϑαι ἀποφαινόμενον. vid. Hermog. Progytnn. . Cap. 4. et Autt. ad Herenan. ἐν, 17. — γνώμη etiam eft é νοῦς, τὰ ἐπινοήματα, die Gedamkem, im [o ferne fie der Grund. der. Rede find, von Iortew fich wntevjcheide, und die Sache enthalten. Sic Ariftides vp) Aoy. πολ. p. 644, de virtutibus orationis πολιτικῆς expofiturus, dicit has virtutes tribus in rebus cetni, in γνοῖμῃ, σχήματι, et dxayysMix. Krgo definit: γνώμην λέγω τὸν νοῦν καὶ ἐπι- ψοήματα, ἐν οἷς εὑρίσκεται τὰ πράγματα. cf. Crefoll. T hea- tr. ΠῚ, 23. et voc. νόγμα. — Deinde ὁ X0 γνώμης φοχασε (oc dicitur Rhetoribus, cum quaeítio eft de animi affeBio- ne et voluntate, ut fi quis dicitur in dementia alterum oc» . cidiffe, quaeítio fit conieCturalis, an vere demens fuerit, - nec ne. Quare γνώμῃ nunc eft ἡ προαέρεσις. cf. Sopatr. dieu. Orr. p. 318. Hi et. γνωμικοὶ φοχασμοὶ dicuntur, in quibus quaeritur de γναμῷ li. 6 περὶ τοῦ δἰ éxov ἢ ἄκων τίς ᾿ σε ξκοίησα. cf. Schol. ad Hermog div. «xo. p. 193. ed, Ald. Tom. 2. ubi Marcellinus definit: ὅταν τῆς wedfawc οὔσης Φανερᾶς. ἡ yvoux ζητεῖται τοῦ πράξαντος, vel Her- mogeuses ipfe: ὃς ψιλῇ τῇ γνώσῃ ἐξετάζεται. Φανεροῦ ὅν- τος καὶ τοῦ πράγματος, καὶ τοῦ πράξαντος. cf, ibid. Syris- aus Scholiattes, qui docec, quomodo ea forma φοχασμοῦ differat a-fimili quadam, quae συγγνώμη appellatur. De- nique fpecialius quoddam κεφάλαιον feu fons argumentan- di in ftatu definitivo dicitur γνώμη, hoc eft, uti explicant Scholiaftae ad Hermogenem, Sopater et Marcellin. p. 226. ἢ τοῦ πεπραγμένου αἰτία εὐπρόσωπος" τὰς γὰρ ἐπαινονμέ. yac τῶν πράξεων αὐτὰς καϑ᾽ ἑαυτὰς διαβαλεῖν οὐ δυνάμενοι, ἐκ τῆς αἰτίας καὶ τῆς τοῦ δράσαντος γνώμης τοῦτο ποιοῦμεν λέγοντες. cf. Cic. Invent. [1, s. ubi de impulffone et afft- &ione animi. et Cyr. περὶ κατασοφισμοῦ p. 450. ed. Ald. Γνωσιγραφία, ab Apfine Act. Rhet. p. 709. defi nitur ἀπόφασις δικαςῶν. ZEN 8 I es- rTOH — 6$ Toyrasadiay. τὸ γεγοητευμένον in. rhetaphorarum ufa dicitur, quod eas fuaves reddit leCoribus vel audite- ribus, cerniturque in apto delectu et recto ufu. Itaque contrarium eft τὸ ἀπλῶς et ἀπεριμορίανως παραλαρμ βαῖνε. e9aj, artis et fludii defens in eligendis adhibendisque me- taphoris. Photius Bibl. Cod. 192. Eunapius de Iamblicho p. 22. οὔκουν κατέχει τὸν ἀκροατὴν καὶ γοητεύει πρὸς τὴν ἀνοίγνωσιν, le&orem nón detinet, non obrepit illecebris quibusdam, et ad le&ionem invitat. Et γογτεία λόγων tribuitur illis orationis partibus, quae magis ad affectus - auditorum traCtandos, apparatumque oratorium, qüam ad caufam ipfam adbibentur, ut prooemio, epilogo etc, Scholiaft. Hermog.. supéc. ap. Ald. p. 352. οὐδὲ βασιλεὺς » 4 j X, Q γα 2g, ἢ eei προοιμιαζεται, y ἀρχιερεύς, TO cudégiuey καὶ ἀξιόκιξον ἐκ ToU βαϑμοῦ κεκτημένοι, καὶ κἢ γογτείας λόγων ἐπιδεό- ᾿ς ῥίδνθις 2 | Tudor γόμῷοις συνδεδεμένα, clavis compaffam orationem Longin. 41. vocat eam, quae brevibus et pau: carum [fyllabarum verbis deinceps fequentibus conftat, Eandem dicit evyxsxougévyy eic μεκρο καὶ βραχυσύλλαβα, Tóéviuoc. Menander in dtp. ἐπ᾿ ὃ. hyminorutn genu illud; quod fi&ionem Deorum habet, et TarAacuévoy di« citur, appellat τὸ γονεμώτατον h. e. in qua maxima omnium inveniendi, cogitandique facultas locum habet, et ubi quis maxime vim éloquentiae et ingenii oftendere poteft, Vnde et mox: ἐπινοίχᾳ i] σημῶον ὁ τοιοῦτος ὕμνος. Pho. tius Bibl. Cap. 6. de Gaiiigorio Nyíleno dicit: τὸ γόνιμον εἰς τὸ προέχειν ἐκβιάζεται, éngenio et arte vincere anuitiz ier. Apud Philoftratum Vit. Soph. 1]. p. 582. τὸ γόνιμον, sativa quaedam praeflaatia et foecunditas, opponitur et dexteritati, quam quis imitandis aliorum exemplis fibi coti» ciliavit. Sopatr. etiam in Proleg. ad Ariítidem appeila- tur Ariftides yéripog καὶ ἐνῚθυμηματικὸς na) βίαιος, vir fot- cundi ingenii, — Aviftides ip(e Oratt. ''om. H. p. 380. iun- git TO γόνιμον xx) πόριμον. . TopyidQev, Gorgiam, Sophiftam tllum nobilent, émitari. v. Philoftr. Vit. Soph. T. p. 493. ubi Ágathon poes. ta dicitur κολιαχοῦ τῶν Ἰαμβείων yopyi&Qe. — Ibi etiam. quae in elocutione et omni eloquentia Gorgias habebat, recenfentur, unde, quid fit yopgyuxQtiv , planius intelligis, tur. Hinc et τὸ ψυχρὸν et γοργιοῶον iunCtum ett nonnuilis,. v. Synef. Epift. 133. et 28. et εὖ Voff, Inftit. Rhet. V. p. ; ! 327" 66. | TOF BE 327. 320. Alio etiam loco Epift. 13. dicitur τὸ “γοργιάζειν . idem notare quod éaropsve. empe Gorgias primas. erat Sophiftarum veterum, qui ob eloquentiam in exifti- matione fuit, et multa in difciplinam et artem rhetonicam intulit. cf. Crefoll. Theatr. I, 5. p. 40. fqq. - — Γοργὸν, κῶλον, membrum (periodi) velox, ex ftru. &ura metrica. Dionyf. Compof. 19. p. 133. γοργὰ σχήμα- 7x lünt figurae et modi:dicendi, qui orationem vividam, vehementem, patheticamque efficiunt. [18 contraria funt τὰ ὕπτια et ἀμειμένα. vid. plura ad voc. γοργότης. Τοργότης, celeritas orationis. Hermog. περὶ id. T. f. 192. Hanc formam dicendi adiunCtam habere debet gra- vitas, et dignitas orationis, ne fcil. nimis igtiava fit, et . molefta..Confpicuá autem eft illa γοργότης in variis par: tibus orationis. Itaque in verbis (λέξις vyopyj) cernitur; cum verba fünt brevia. In omni firuffura orationis ad γοργότητα requiritur τόπος τμητικὸς, bh. e. oratio incifa, nom multis verbis amplificata. Ergo huc pertinent c*a»- τήσεις Tox en], ἢ βραχξίαι, obiectiones breviffimo ftilo elatae, kurz abfertigende Iiderlegungen, toelche Macht- Jnrüchen áhniich find, esedemque occupationes adverfatii argumenti. Deinde illud genus ἀποσροφῆς, quod variat compellando, non in una perfona acquiefcens, fed eva- gans ad plures, qui adfunt in concione vel iudicio, quae varietas dicitur μετάβασις. Tta Euftathius ad Hom. γοβ- γότητα omnibus illis locis tribuit, quae habent varietatem ex mutato genere dicendi, ut cSim Homerus continuam narrationem interpellat epifodiis quibusdam. vid. voc. ὕπτιος. Vigurae, quae γόργότητα adiuvant (γοργὰ σχήμα- qx) fünt ὑποςροφὴ,. τὸ ἐπιτρέχον, ἀσύνδετον., μερισμο ἐπαναφορά. Photius Bibl. Cod. 365. σχήματα vocat σὺν» aspxuuéyx μετὰ γοργότητος, et huc refert ἐρωτήσεις, ὑπο» σροφας, ἀσύνδετον. Euftathius fere femper τὸ γοργὸν et ἀσύνδετον iungit. cf. ad 1l. A. p. 839. otanda eft heec Suidae gloffa: ἥλιον κρύπτεωϑαι, ἄφρα δείκνυϑαι. ταῦτα οἱ μὲν ῥήνορες καλοῦσι γοργά γραμματικοὶ δὲ, ὁμοιοκατά- λήκτα, Φιλόσοφοι δὲ, πάρισα. — (Numerus, qui γοργότητι fervit, eft trochaicus. Hermog. Progymnaft. in Bibl. lit. et art. Gotting. P. IX. Cap. 8. "Azewré τὸ τοιοῦτο ββίομον ῥήτορα καὶ δεινότητα. Δᾶται dà καὶ γοργότητος ἡ ἐργασία (fcil. τῆς συγκρίσεως) πανταχοῦ, διαὶ τὸ δῶν ταχείας ποιῶν τὰς μεταβάσεις. ' | Tpdape ΓΡᾺ EE «τ. Τράμ μα. vd παρὰ γράμμα σκώμματα, cavillationes, quae fiunt mutatis litteris. Ariftot. Rhet. 1l, i1. τὰ rapa γράμμα wot, (Ux 9 Aéyer, Aéyev, AR! ὃ μεταφρέφει ὄνομα. ts | t — Τραμμικα), ἀποδείξεις, probationes potentiffimae, diCtae funt Rhetoribus. Quintil, 1, ro. 58. ΤΓραφικὴ, λέξις, modus loquendi, qui in fcriptis locum habet, contrarius ei, queth in contentionibus pu. ᾿ blicis adhibemus, qui ογωνιφικὴ λέξις dicitur. Ariítot. Rhet. 1II, 12. — γραφιμώτατὸς “λόγος autem Dionyfio eft oratio elaborati(]rma et ornatiffima virtutibus oratoriis, Ep. ad Amm. ], 4. — γῥαφικὴ etiam δύναμις dicitur, quem ilum Cicero appellat, eique αὐτοσχεόιαςικὴ» ex. tempore dicemdi facuitas opponitur. vid. Bud. Comm. ling. Gr. Τρῖφος, genus ὀἀνακολουϑίας Demetr. Eloc. 153. : ef. omnino Cafaub, ad Athen. X. Cap. 15. fjq. | Γυμνάζφειν dicitur ut uerexeipizsdo|, vel ἐργά. Cea, trallare argumentum, σὲ per/equi, apud Vipian. in Proleg. ad Demofth. Oratt. | Γύμνασμα. vid. Ín voc, προγυμνάσματα.. ᾿ς Τυμνός. γυμνὰ νοήματα, fententias nudas Hermo- genes περὶ εὑρέσ. ἴ. p. 4. dicit nullo verborum ornatu vel- uti veftitas, led fimplices, planas, id quod paullo antea dixerat rjv κατὰ τὴν ἑρμηνείαν ἁπλότητα. Huiusmodi fen- tentias Craflus apud Cic. de Orat. [, $7. vocat haftas umen- tatas, quae víribus oratoris funt vibrandae et iaciendae, quod Hermog. 1. c. vocat ἐκτείνειν. vid. Philoftrat. Vit, Apollon. Vl. 11. p. 248. Tali metaphora ufus Quintilia- nus V; 12. p. 242. quaedam argumenta, inquit, ponere ' Jatis non ef]; adiuvanda funt: ita et. firmiora erunt. ip/a, et pls habebunt decoris , (íi non nudos et carne fpoliatos artus offenderint. vid. Capperon. ad ἢ, l. p. 352. ! : τς Δ, ΝΕ .« Adeo, obfteratio, obteflatio, qua Deos orant ora tores, vel homines, Iul. Rufin. Fig. 16. — .— Δᾶγμα, τοῦ λόγου, Ariftoteles Rhet, TIT, t4. ap- pellat prelogum, (. prooemium in fabula et épicu'carmine, | Ea quoniati LU - 68 AEI quoniam ineft veluti fpecimen quoddam futurae orstionis, unde auditor colligere utcunque poflit, quaenam in fe- quentibus tractanda veniant, ἕνα πτροειδῶσι, περὶ οὗ 3 ὁ λό- γος, καὶ μὴ κρέμηται ἡ διάνοια. Δεμάδοια, Demadea di&a, Demetr. Eloc. 282, ἃ Demade oratore. His δεινότητα tribuit, ab emphalibus, methodo allegorica, et hyperbole. Δεινοποιᾶν, exaggerare, idem quod avfzyem. Sopatr. dio«p. p. 448. Hertnog. Progymnafm. Cap. 6. λέγε τὸ πεκραγμένον, οὐχ ὡς διδάσκων, c. ὡς δεινοποιῶν, narra faffum , son nulle, et ita ut tantum narrare videa- ris, fed cum rerum exaggeratioue, et animorum commotiont. Aevéc, λέγειν, eloquentiae peritus. Dionyl. Tudic. Ifocr. 4. Sic Hippias apud Platon. Protag. co(isq» definit - d'riscryy τοῦ ποιῆσαι δεινὸν λέγειν, praeceptorem eloquen- tiae, facultatisque dicendi. — δεινοὶ περὶ λόγους, excel. lentes oratores. Longin, 44. 2. Eodem fenfu μόγας τὴν γλῶτταν Pericles dicitur ap. Philoftrat. Prooem. Vit. So- phift. p. 482. δεινὸς περὶ σχῆμα Plato dicitur Longino 29. I. excellens in ufu figurarum. — Nempe haec eit graeca Joquendi ratio, qua, quisquis in aliqua re artifex et per- feCtus erat, δεινὸς dici folebat: Vnde et Plutarch. Alex. Cap. 22. δεινοτάτους ὀψοποιοὺς laudat. cf. Interpp. ad He. fych. voc. δεινός. Enimvero haec vox etíam invidiofe di. a nonnunquam reperitur de oratore, cuius ars ob calli- ditatem et acumen fnetuenda effet. Sic Philoftr. Vita An. tiphont. Lib. I. p. 499. narrat, Antiphontem a Comoedia arrofum fuiffe, ὡς δεινὸν τὸ δικανικὰ h. e. quod in rebus forenfibus terribilis et metuenda eius verfütia effet. Hunc . verborum fenfum effe, fequentia declarant: καλοῦσι οὖν ᾿δοινοὺς ῥήτορας, τοὺς ἱκανῶς μὲν συνιέντας, ἱκανῶς dà ὄρ μηνεύοντας, οὐκ οὔφημον ἐπωνυμίαν τιϑέμενοι τῷ πλεονεκ- χήματι. οἴ, Crefoll. 'T'heatr. Rhet. I, 3. vid. voc. δεινότης. -— δειναὶ ὀνόματα Demetrius Eloc. 240. ftatuit, quae in fe gravitatem aliquam habeant, etiamfi quis tenuiter eloqua- tur. Sed ex hoc loco nihil fani difci poteft, quia exem. pla non fatis luculente pofait, —— devov éideAov, $ Jormidolo/8 , admiratione percellens animum, ἐκπλγκτικον, ap. Longin. 9, 5. cf. ro δδινοῦαθαι. 4 Δεινότης, vis, et virtus dicendi, fere proprie de Demottbene ab omnibus Rhetoribus diCta, vid. Dionyf | al. AET. ' — 69 Hal. Ep. ad Amm. I, 3. ubi in genere fümmam eloquen. tiae famam et gloriam Demofthenis fignificans, δεινότητα λόγων dicit. Partes quibus δεινότης conficiatur, enume.. rat in Iud. Thucyd. Cap, 33. p. 865. Nam omnes ilia vire tutes orationis compleGitur, e quibus vis, et ingenium etars oratoris elucet, üt τὸ ὕψος, καλλιῤῥηκοσύνην, σεν pyoloyíay , μεγαλοπρέποιαν, τόνον, βάρος, πάϑος, τὸ &va- γώνιον πνοῦμα. Cum hoc loco conferendus eit alius Dio» nyfii de vi Den:ofth, Cap. 8, ubi Demofthenicam diCtior.em ait οὐδὲν dug Trevexv τοῦ μεμυϑευμένου παρὸ ποιηταῖς Πρωτέως, ὃς ὕπασαν ἰδέαν μορφῆς ἀμογητὶ μετελάμβανεν. cf. Demetrins Eloc, 340. fqq. et faepe alibi, qui hac voce exprimit, quicquid in oratione e(t vehemens, forte, em. phaticum, et a vulgari forma abhorrens. Haec notio vt» riis ex locis eo*umque contextu patet, ut 279 ubi δεινός 717: opponit τὸ *pxórspa. . Vnde figurae inprimis oratios nis, in quibus ὑπόκρισις, affeftus aCtioque oratoris ufür. panda eft, ὀεινότητα babere dicuntur, cf. Ariftot. Rhet. lI, 12, Porro Demettius 274. ait: » δεινότης σφοδρόν τι βαύ- λεται, καὶ σύντομον, καὶ ἐγγύϑεν πλήττουσιν ἔοικε. Huc et pertinet βραχυλογίᾳ βακωνικὴ, quae habet δοινότητα et σφοδρότητα, v. Demetr. 242. Differt etiam ex mente De. mettii δεινότης a τῷ usyéJei, quamvis quod μέγα eft, et. jam fere femper δεινὸν efle folet. Sed μέγεϑος eft veluti geuerofa quaedam gravitas, δανότης autem vehementia quaedam in re quoque minus digna locum habens, ut, qui slterum graviter reprehendit, vel accu(at, δεινότητα ha- bere poflit, μέγεϑος autem vel μεγαλοπρέπειαν non poffit. vid. Cap. 278. Mox cap. 283. πᾶσα ἔκπληξις dewov, ἐποι- δὴ Φοβερόν. Longinus etiam propriam Demoftheni vir. tutem δεινότητα agnofcere videtur. — Nam cum alias eius virtutes ennmeraflet Cap. 34. 5. addit hoc: ἔνϑεν δ᾽ ὃ xc. piov, τὴν ἅπασιν ἀπρόσιτον δεινότητα καὶ δύναμιν͵ etc. — Hermogeni περὶ id. 1l. p. 304. δεινότης eft in oratore ufüs reCtus omnium virtutum dicendi, et generum quae in oratorem cadunt; apium dicendi geuus explicare poffis cum Craffo ap. Cic. de Orat. Lib. llI. eidemque δεινὸς ῥή- sop eít ὁ τοῖς τῆς ῥητορικῆς πράγμασι καὶ τοὺς ὕλαις αὐτῆς εἰς δέον χρώμενος, unde et evincere ftudet, eadem de caufa Vlyffem ab Homero 1l. γί, 321. fq. δεινὸν ῥήτωρα di- Cum, non quia effet gravis vel horrificus, fed quia recte ' et rebus perfonisque accommodate fciteque dixiffet, Ita- que f&lum Demolthenem appellat, cui haec desyórz attri- buenda fit, quatenus is artem füam omnibus generibus 3 e 79 Vv A EI et occafionibus dicendi accommodaverit, eamque ob cau. fam addit: σχεδὸν γὰρ οὐκ ἀνθρωπίνης de) δυνάμεως, ϑείας δέ τινος ἰσχύος, τέχνῃ πάντα ὑπολαβέϊν ταῦτα, κοωροὺς, πρόσωπα, τόπους, οτίας, τρόπους, Y ἄξλα ὅσα τοιαῦτα, Sic et vir Demoitheni κατ᾽ ἐξοχὴν Cicero tribuit Orat. T. quem dicit omnia. genera dicendi coniunxifle arte" fua. foc, inquit, nec gravior extitit quisquam, nec. callidior, sec temperatior (quibus verbis expreffit tria. illa-dicendi geuera, quae a Graecis dicuntur, τὸ ὑψηλὸν, τὸ laxvov, φὸ μέσον) coll. Cap. 29. ubi perfeCtam oratoris formam ita declarat: is eff eloquens , qui εἰ humilia: fubtiliter , magna graviter , mediocria temperate poteft diceré. — Addit. etiam: suisque eo difficiles et morofi [umus , .ut nobis now fatisfaciat ip/e Demojlhenes, qui, quanquam unus. eminet. inter. ommes in oni genere dicendi, tamew mon [emprr implet. aures eneas. — Ariftides περὶ λογ. πολ, p. 656. δεινότητα non nifi . $n γνώμας, fententiis locum habere ftatuit, et addit: ef δέ τις κατ᾽ ἀλλο τι οἴεται, πλᾶξον διαμαρτάνει. — Videtur fcilicet in Iroc loco folus fapere velle. ME Δανοῦοϑ aj, dicuntur fententiae, fi ita comparatae fünt rebus et verbis, ut percellant, et gravem motum ad. ferant. Longin. S. 3. cuius fynonymum eft τὸ éxwAzrrer, Φοβερὸν ποιῆσαι, üt mox ipfe explicat. 7 Aeiymaic, exaggeratio, Ariftot. Rh. II, 21. 29. — δεινώσοις, loci orationis vehementiores, dffeCtus δὲ vehe- .imentiae pleni, Dionyf. Cenf. 5.5. deLycurgo. cf. Longin. 11, 2. 12, 5. ubi δεινώδεις et σφοδροὸὶ πάϑη coniungit. In Epilogo deivzoic eft, quam Cicero Invent. ], 53. indigna- zionem vocat, quae fit invidiae et odii exaggeratione. Quintil. VI, 2. Haec ejl illa, quae δείνωσις vocatur, rebus stidignis, afperis, invidiofis addens vim oratio ; qud virtute praeter alios plurinum. Demoflhenes valuit. cf. Lib. VIII, 3. fin. et voc. δεινότης. Vipianus δὰ Demofth. Coron. p. 222. ἐμέρισε τὸ πάϑος ἐΐς Ts τὴν δείνωσιν, xa] τὴν διατύπω.- σιν. ἐξ αὐτοῦ τοῦ ἔϊδους καὶ τοῦ τρόπου τοῦ παάϑους εἰς ὄψιν ἄγοι, τῷ λόγῳ τας συμφοράς. Macrobius Saturn. IV, 6. Oportet enim , ut oratio pathetica aut ad indignationem aut ad mifericordiam dirigatur , quae a Graecis οἶκτος “καὶ dd- yucic appellatur : horum alterum accufatori nece[Jarisim efi, alterum reo, et necc]je efl. imtium abruptum habeat, quo- tiam [atis indignanti leniter. incipere nos convenit, PP v *-- - - 0 i As£i- ΔΕΒ | Ἢ ᾿Δεξιότης, λόγου, omnino dieitur de-perfe&to. di. cendi artificio ,. quo et perfüadeas recte, et iucunde aures. afficias, et inentem utiliter occupes dicendo. Legendug. eft integer locus. Plutarchi in Compar. Ariftoph. et Me. nandri, ubi hanc δεξιότητα ex fignis et caufis fuis fufius exponit. Videtur id cogitaffe, quod Latini, cum proba bile orationis genus commendant, h.e. quod probari, lau. dari et placere poffit, de quo vid. Cic. Partit. 6. et Quin- til. VIII, 3. 42. τὸ δόκιμον et εὐδόκιμον Graeci dicunt. Vn- de Dionyf. Hal. Compof, 3. p.. 16. τὰ δεξιῶς eigjc9aj, de argumento adhibet, quod felici elocutione explicatur, eis gej/chickter. Portrag eines an fich gemeinen. Gedankens oder. Stoffes. : Hoc bene ita,explicat: κρᾶττον γέγονεν ἀκουοθῆ- yay λεγόμενον, ἢ οφϑῆναι γινόμενον. | |. βδευτεραλογία, fecunda aCtio, oratoris, qui boft- quam de eadem caufa multi alii ante fe dixiffent, iterum fürgit de ea difturus. Hermog. περὶ detyór. p. 56. cf. ad h. 1. Gregor: Cap. 27. Reisk. "Talis orator etiam dici folet δευτεραγωνιφὴς, nomine ex veteris Tragoediae confuetu- dine, quae et πρωταγωνιφὼς et τριταγωνιξας habebat, ad oratores traduCto, ut faepe apud Demofthenem. | Deinde δευτερολογία eít veluti δευτέρα ἀπόδειξις, repetita demon- ftratio, cum argumenta rei omnia repetuntur, et.con- globata in unum locum coguntur. Vnde Rhetores, ér;- λόγους, δευτερολογίας, ayxxauAoimar paffim ut fynony. tna iungunt, quoniam haec omnia ad epilogum pertinent. vid. Hermog. Partit.. p. .46. ad quem locum Syrianus in Tom. 2. Rhet. Ald. p. 169. κατεχρήσατο οἰτοὶν dsuTSpoAes exc. ἡ yup deuvepekoy/x λέγεται, ὅτ᾽ ἄν τις ἐπὶ ἤδη Aeyo- μένῳ λόγῳ ἕτερον ἐπεισφέρει λόγον" ὁ δὲ δευταρολογίαν ἐκαα Ascs τὴν τῶν αὐτῶν ἀνακεῷαλαίωαιν xo ὅνα λόγον πα- ρέχαυσαν. Αὐέξϊ, συνοπτ. «pad. p. 9. et Aphthon, Progyrnn. Cap. de loe. commun. ad quem locum: Scholiaftes ('T. .2. Ald. Rhet.) cum quatuor δευτερολογίας genera effe docuif- , fet, haec addit: διαφέρει «αὕτη τοῦ ἐπιλόγου TQ τὴν μὲν ἐναμεφαλαίΐωσιν μόνην εἶναι! . τὸν δὲ, devrspoXoyíxy τὸ waj φοῦ πράγματος αὔξησιν h. e. epilogus latius patet, αὐδὴν ésurspoloyíx , quae illius una tantum pars eft. vid. voc: φαλιλογία. | NE | ' Δημηγορίαᾳι. fpeciatim appellantur illae orationes, uibus Thucydides primus Hiftoriam fuam diftinxit. v. Dionyf. Iud. Tbuc. Cap. 16. p. 847. ubi et. dyrogéiay eae« dem vocantur. Marcellin./in Vita Thücyd. p. 6. Ex Eu. E 4 ftathius (A | ARM ftáthius orationes; quibus Heroes Homerici fefe invicem compellant, ubique δημηγορίας dixit. Nempe dyusyopoc et δημηγορέιν dicuntur, qui oratione publice utuntur, b. e. ora- tores publicas caufas et veras tractant, quales fuerunt .De« moithenes, Pericles, Cicero, Hortenfius etc. a quibus dittin« guendi fant coca] et. ῥήτορες anguttiori fenfu; qualis Ifo- crates tuit, qui non egit caufas, fed fibi vel aliis fcripfit; Deinde τὸ δημηγορθῖν, ἢ. e. verba apud populum facere Phi. | Joftratus in Prooem. ad Vit. Sophitterum diftinxita τῷ gu»- γγορέβι, cau/as agere. — Contra iftas δχωγγορίκς, quae hi- oricis operibus. inferi folent a nonnullis, disputat Dio- dor. Sic. Lib. 20. init. ubi et. ῥγτορῶδῳ vocantur: quamvis non omnino ita reprehendit, ut eas plane àbefle velit; synodo ἢλί εὐκαίρως. | mE Aqua yepixóv, δος λόγου, genus dicendi delibera- Jivum. vid. voc. συμβουλευτικόν. Vnde Ariftot. .Rh. 1I, 20. ὀχμηγορικοὺς λόγους fabulas dicit concioni aptas, fcil. magis quain iudiciis. MEME Δημόσιος, λόγος, publica aCio, vel oratio. Het- mog. περὶ ἰδ, p. 28. cf. voc. Muwrixóc. | . Δημώβη, ὀνόματα, oratio trita, vulgaris. Longin. 40. Eadem dicuntur sUrsÀ3y, δημοτικαὶ, wrwXmE, h. 6. mendicis convenientia, Luciano de Hift. confcrib. Cap. 22, Διαβάλλειν, crimen inferre Ariftot. Rhet. HI, s4. et alibi. Deinde etiam iw invidiam addwcere, /m/teBtos fidei reddere , cui oppofitum ett τὸ Ἰσχυρίζεσϑαι, anlorita- tem et. fidem vei augere dicendo. v. Sopatr. dieu. p. 289. Hinc et διαβαλοιν dicitar reus, vel defenfor in iudicio, fi is teftimonia ab adverfario prolata refutat, extenuat, atque infringere ftudet. Hermog. diup. sao. p. 35. Δια βάσεις, intervalla, quae. longae fyllabae et eonfonantium concurías in prononciando faciupt, qnibüs oratio tardior, difficilior, vaftior redditur. Ita Dion Comp, 20. p. 140. ubi de loco Homeri lapidem furfum provolutum defcribentis disferit: ἅπασαι διαβεβέάκασιν αἱ τῶν ὀνομάτων ἀρμονίαι διαβάσεως δὐμεγόϑεις, καὶ διατήκασι χάνυ αἰαϑητῶς" ῥυθμοῖς τε xo] δακτύλοις καὶ σπονϑείοις τοῖς py*ísoic, καὶ τλώκξην ἔχουσι διάβασιν, ἅπαντα σύγκοιται, vid, quae dicta fünt ad νοῦ. διαβεβηκότα. Διαβε. Δ ΤΑ $3 " AraBefalueic, ef. λόγου παῤῥησία μενὲ χαὶ τοῦ δύνμϑαι πράττειν a'rapsisxodísw; ταῦτα ἅπερ ἐν τοῖς λόγοις ὀμασημοάνεται. ]ta de&init Ael.tierodian.iu Villois. Anecd. . 1. p. 93. διαβεβηκότα, ὀνόματα, verba vafia, longis fyl«. labis conftantia, et veluti tardis pedibus, grandique gref. fu incedentia. Ita Moloffus, pes ex tribus longis fyl. labis con(tans, Dionyfio Comp. 17. pay. 107. dicitur ὑψηλὸς καὶ ἀξιωματικὸς, καὶ ιοβεβηκες. ὡς ἐπὶ πολὺ, la. tis paffbus , magsifice incedens. — 1ta idem Dionyf. l.c Cap. 32. characterem orationis aufterum defcribit: aya» λοις Ta καὶ δια βεβηκόσιν el; πλάτος ὀνόμασιν μηκύνεώῶαι Qu- Aé. Longin. 40. fin. ὀνόματα πρὸς ἑδραῖον δια βεβηκότα μέ. γεϑος. Simili fere metaphora Polybius to, 24. para δια- βάσεως i£xyyéX.ey, de re in omnes partes verfata εἰ di- cendo aucts, vid. Gloffar. Polyb. Erneft. Aix BoA3, criminatio, quae ab accufatore adhibe.. tur in iudicio, referturque ad rx x37 τῆς ψυχῆς Arittot. Rh. I, 1. Vnde v4 διαβεβλημέγα πρόσωπα fant Rhetoribus perfonae, in quibus locum. habet vituperatio, erimiaatio, ut Clodius in Orat. Cic. Milon. cf. Hermog. dic. p. 4. - Διάγειν, λόγους, producere, ptr ambages trakers orationem. Philottr. Vit. Apollon. 1, 17. bund dabie id quod alibi dicitur E oed λόψον, vel du ρῶν. vid. in his vocc. Hefych. di« ἔβει. Vnde vo. catur Rhetoribus.diayyy, qua coniunguntur voces tumi idem, tum diverfa fignificantes, xaT συνψνυμίαν εἰ GUI ϑροισμόν, Διαγρα αὶ, defcriptiones, Longin. 32,.5. Aix 9égec, morun, . affcffiowm , charafferumque delineationes. — Sic inr e dicitur ταῖς διαιϑέφοα,; db» ακριβοῦν τὰς πιϑανότηγας, moribus animique affe&tionir bus exprimendis probabilitatem parare, Lucian. Encom. Demofth, S. 14. Quo etiam pertinet locutio a Synefio Dion. p. 37. ufurpata, 4x ὠαϑέφεως γρεφειν, h. e. ferio, ex aniti vera fententia et aleGu fcribere, idem qued σπουδάζειν, cui oppofitum e(t τὸ xposyuusaced)ouy, exerci- tationisgratia fcribere, ubi (sepe disfinulatio et fictio locum habere folet. du&Osow dispofitionéem , quae fequitur τιὶν s psciv, inventionem , dixit fimpl. Plato in Phaedro p. 298. Bi nt. P E 5 Aiaf- M ATA O0 Διδρειν, "λόγον, inflara ; oraiiontin ἢ "Hermogeni περὶ id. l. pag. 66.. dicuntur . verba . πλατῶα, -iate fonantia, .ob literas frequentes: e, «e, aut fimiles; et dixipsc9ay 1. c. pag. 38. ea compofitio verborum,, quae ob metra füa graviter infidit, ut, quae crebris fpon- deis utitur. Contraria eff σονϑήκη ἰχμβική Tic, ἢ rpe- χαϊκή. ἧττον γὰρ, inquit, τοιαύξη dijera]. Vnde digpud- y3 λέξις. elata elocutio, μέγεϑος ἔχουσα ap. Dionyf. Art. fh. Cap. 6. p. 267. — τὸ παϑητικὰ et διῃρμένα iungit Lon« gin. 2. et Cap. 7. τὸ διήρμένα ἐν wonjuami καὶ λόγοις h. e. fublimitas carminum et oratioris. Apud: Hermog. περὶ 28. 1T. p. 374. Critias dicitur drjpgévoc πρὸς ὄγκον. Lucian. de Confer. Hift. 45. ποιητικὴ διηρμέψη καὶ μέγαλήγοῤος vo: catur, quatenus magnificis verbis titu; et elata eít.- Eun- dem mox metaphorice dicit ποιητικὸν τινα ἄγαμον 6x 0ti« ριάσοντα τὰ ἀκάτια εἴ, 1770 0000 00000 0o 007 000. Baaipéiy, et dupéiay Hermogeni in Partit. dicitue is, qui caufam feorfim traCtat, fua argumenta ab adver. farii argumentis removet, et fingulatim perfequitur, ὡπλῶς, χωρὶς ἐργαφεαϑαι. , Contrarium eft συμπλέκειν, argumenta copulare, argumentorum contrariorum aciem ftruere. —. Et Ariftoteli Rhet. III, 18. djoupéiv λόγῳ τι, ali- quid produ&ia oxatione eloqui, cui contrarium elt τὰ σὺν- τόμως λέγον. Hinc τὰ διῃρημένον varie Rhetoribus di&um — de omnibus iis A formis, in quibus diftin&ionisg, extenfionis, dilatatióf&ve notio fübeft. Sic Ariftot. Rh. Ill, 9. 22. dgpsunáv3 λέξις ett elocutio diftlinla, h. e. in qua membra periodi copula a fe invicem diftinguuntur, quae quidem forma non ad periodos pertinet, fed ad λέξι τὴν ἐν κώλοις. | Exemplum eius formae ponit initium Panegy- . rici lfocratei, in quo varia membra voce καὶ copulantur, vel potius discernuntur. Nam in.hoc loco τὸ καὶ nontam copulandi, quam discernendi vim habet. . Vnde et contra» .ria ratione alii Rhetores ὀδιγρημένην ἑρμηνείαν dixerunt eam, quae plane ἀσυνδέτως etfertur, cuius reí rationem addit Gregor. ad Hermog. περὶ δεινότ, Cap. 11. οὐ ap aÀ- λήλοις τὰ κῶλα συνέχεται, ovdà συσφίγγεται, «va πραγμά- quy πλῆϑος πολὺ Txpasowaiy, Inde et Demetr. Eloc. 70, διῃρημένον ὄνομα eft, in quo nimius eft concurfüs voca. lium, qui fcil. fyllabas diftinguit, et ex una duas facit, ut ἠέλιος» pro ἥλιος. Idem IL, t2. διῃρημένην λέξιν appel- lat orationem .non periodicam, fed. brevibus membris di- fin&am, εἰς κῶλα λολυμένην, quam mox Cap. 13. diae En £c λυμένην, ATA | 45 λυμιένην, et διεῤῥιμμένην dicit, contrariam τῇ xarespxp- μένῃ, periodicae, cazfam.;orationem Aquilae p.21. lam. quia Ariftoteles Rhet. lil, 9. hanc formam. potius 77v eipo- μένην appellat, εἴ z διῃρημένη λέξις. ut fupra. viuimuss alium apud eum fenfüm habet, Cel. Sehneiderus ad L.c.' Demetrii *udicabat, Demetrium non recte intellexiffe Ari- ftotelem, nifi nonnulta librariorum culpgexciderint. Μία. hi autem Demetrius. videtur, eti non eodem. verbo. ufus, tamen eundem fere, quem Ariftoteles ,. fenfu» alió ver- bo expreffiffe, adeoque quam ille εἰρορνάνην. λέξιν dixerat, eandem 4igeyauevyy anpellaffe. - Id duabus ex rebus intelli» gi pofle arbitror.. Pritnum enim uterque iliam formam lisdem auctoribus attribuir. ' Ariítoteles I, c.-ait: ἡ eigouée y5 λέξις ἡ ἀρχαῖα ésiv ; .Ἡροδόταυ Θουρίου ἥδ᾽ isopíaz ἀπό- δειξις. - Demetrius autem-fic :: ἡ διῃρημένη ἑρμηνεία καλῷ» ται ἡ εἰς κῶλα AcsÀuufyg, οὐ μάλα ἀλλήλοις συνηρτημένῶαως εἰς ἢ Ἑκαταίου, xoj τὰ TÀ6isx τῶν '"Hooderou, καὶ ἕλως 9 ἀρχαία πᾶσα. — Manifefte Demetrius ex Ariftotele haufit fed ita verbis mutatis, ut non videretur eum exfcrip(ilfe, Deinde mox eandem: formam ulterius defcribit: ὥσπερ᾽ γὰρ σεσωρευμένοις ἔπ᾿ ἀλλήλοις τὸ κῶλα Boxe καὶ ἐπαῤῥιμ- μένοις, καὶ οὐκ ἔχουσι σύνδεσιν, καὶ ἀντέρεισιν, οὐδὲ βοὴη- ϑοῦντα αὐδληλοις, ὥσπερ ἐν roc περιόδοις. Neque dubium mihi ett, eodem modo διψρημένην ἀπαγγελίαν di£tam effe a Diogyfio Hal. Art. Rhet. Cap. 1. 8. et 5, 7. In utroque loco reprehendit λέξιν μονότροπον, uhiformem dictionem, et commendar τὴν ποικίλην καὶ μεμιγμένην. | Ytaque fuadet variandum efle inter ἀπαγγδλίαν συνεφραμμδνην, ἢ. e.cot- dortam, periodicam, et inter διῃρημένην, caefam diflin- &amque membris. brevioribus elocationem. — Simillimus huic locus e(t Demetr. Eloc. 15. δομιμαζω γὰρ dj ἔγωγᾳ pufre περιόδοις ὅλον τὸν λόγον σῳνείρεαθαι!, ὡς ὁ Γοργίου, μή» «8 διαλελύσθαι ὁλον, ὡς τὰ ἀρχιρῖι, ἀλλὰ μεμίχϑαι μᾶλλον — dí ἀμφοτέρων. vid. quae dicta funt ad voc. συφξρέφεοϑαι et κατεςξραμμένη. ΝΞ 04 Διαίρεσις, Rhetoribus dicitur traCatio. capitum . caüfae vel argumentorum. — Vnde ipfa difciplina, qua hoc docetur, τέχνη διοωρετικὴ vocatur, de qua fingularem libellum fcripfit Hedinogenes. Cicero etiam Partitioneg appellavit., Exponitur. difciplina de-/latibue, qui dicun- tur, eorumque variis capitibus, quibus tractari poffunt, Sic Sopater Rhetor fcripfit περὶ διαιρέσεως ζητημάτων: Breviter τὸς εὑρέφες τῶν «xcewu explicavit Cyrus. Rhetor περὶ 18 ΔΙΑ περὶ διαφορᾶς τῶν φάσεων in Ald. ed. p. 450. Syriands δῷ Hermog. p. 25. Tom. 2. Coll. Ald. ita διαίρεσιν ab. εὑρήσει diftinguit: ἡ μὸν διώρεσις τὴν ἀταρίϑμησιν καὶ τὴν τάξιν διδάσκει τῶν κεφαλαίων δκάφης ςάσεως, αὶ dà εὕρεσις πλατύ. τητὰ καὶ τὴν ἐργασίαν χορηγεῖ τῶν κεφαλαίων. ldem pag. 261. l. c. διωώρασιν καλοῦχι κοινῶς μὲν πᾶσαν τομὴν τοῦ πε- ριέχοντος εἰς τὰ περιεχόμενα. εἰδικώτερον δὲ, τὴν τῶν φαῖ- ese εἰς τοὶ κεφάλαια καὶ τὴν τῶν κεφαλαίων αὐτῶν εἰς τὰ κα ἕκατα τῆς ὕλης ὑφ᾽ ὧν τὸ ὅλον ὕφος τῷ λόγῳ συμπλῃ- ροῦται. vid. Auct. ad Herenn. I, 10. — Eunapius in Vita Proaeref. p. 121. de Anatolio loquens: Επιφανίου Tod σοφιςεύοντος ᾧφτήματα διαιρέσοις ἔφασκεν, εἰς μικρολογίαν κοὐ περιττὴν ἀκρίβειαν κωμῳδῶν τὸν παιδεύοντα. Scholiaft. 2d Aphthon. Progym. Cap. τερὶ νόμου εἰσφορᾶς notat διαΐ. ρεσιν ab Aphthonio dici τὴν τεχνολογίαν. Itaque libet Menandri Rhetoris recte ῥιωάρεσις inícribi poterat, quate- . mus totus veríatur in encomiorum generibus definlendis, atque ex arte rhetorica explicandis, διαύρεσις autem fecun. dum Syrianum Schol. Hermog. p.24. Aid. ed. omnino eít λόγος τομὴν ἀκριβῆ τῶν ὑποκειμένων μοτ᾽ εὐκρινείας ἐπερ. γαζόμενος. in quo etiam loco diftinguit διοώρεσιν & συγ» κοπῇ lioc modo: αὶ μὲν Exxeua τὰ uépy κατ᾽ ἰδίαν τέμνει «περιγραφὴν, ζῶον μὲν κατ᾽ ἀρϑρα, λόγον δὲ κατὰ κεφάλαια. ἡ δὲ συγκοπὴ συγκεχυμένους xod. ἀδιαρϑρώτους ποιᾶται τὰς σομάς. vid. quae contra vulgarem illam Menandrei libelli infcriptionem disputavit Cel. Heeren, ad Menandr. p. 35. —— Διαίρεσις vero etiam fpeciatim dicitur Dionyfio in [ud. Thuc. p. 826. partitio ea operis hiftorici, qua accurata locorum, temporumque notatione diftinguitur. Differt ea a τάξαι, et ἐξεργασίχ, quae tres univeríae traCtationis partes funt. Apud Gramtmaticos etiam φιωίρεσις dicitur; cum fyllaba ita producitur, ut ex una pronunciando duae fiant, ut Europai pro Europae: cui contrarium vitium eft συναλοιφὴ.» aut συναίρεσις. vid. Quintil. I, 5. 38. etquie notata funt ad voc. λύσις, : Διακλᾷᾶ 9α!. de metris mollioribus, ut Amphibnt ehy. Dionyf. Comp. 17. p. 107. οὐ σφόδρα és) τῶν οὐσχῇ. Ἡόνων ῥυθμῶν, d/Ax διακέκλαται τε καὶ πολὺ ϑῆλυ xd εἰγενὲς ἔχει. Scholiaft. Ariftoph. Nubfgo67. narrat de Phry- ne Citharoedo: πρῶτος τὴν ἁρμονίαν ἔκλασε dei τὸ μαὶ- ϑακώτερον. Dionyf, in lud. Demofth. Cap. 43. p. 1042. φιακλωμένοι ῥυθμοὶ, numeri fraEi, molles, quibus oppo ti funt. xvdpdiderc, et ἀξιωματικοί, vid. voc. κ"ατανλζώα, ς ΔΙΑ 1 Sic et Tatianus Crefcentem notans 6 Cynico tribonio So. phiftam, dicit ἐβρυνόμενον σφόδρα καὶ tavroiue διακλώμα.- yoy , delicate fe 1atlantem et molli geflu luxuriantem, — Sci- licet ibi de oculorum conie&u, et manuum motu fermo . eft, v. Crefoll. 'Theatr. Rhet. 1lT, 17. Hoc fignificat Sene. ca Controv. Lib. I. praef, ubi intet vitia illa, quibus fa- &um fit, ut eloquentia in deterius ruerit, etiam refert, ad muliebres blanditias vocem exteumare.—— Δια»οπὴ, fig. cum inter duo eadem verba diver. fum ponitur aliquod medium. Iul. Rufin. Fig. p. 334. ed. '" Ruhnk. Exemplum ex Virgilio .pofuit: Culpatusve Paris, divum. inciementia, . divum. — Eadem et διαφολὰὴ, Lat. Se- paratio. | | Διακπόπτειν, νοήματα, Drevibus conmatirus fen- tenlias enunciare, mon ambitu periodico includere. Ariftid, «sp! ἀφ. p. 677. Idem mox τὸ λελυμένα ἀπ᾿ ἀβδλήλων προ- ἄγειν, et mox xara κόμματα λύειν νοήματα. Longinus 19. διακεκοι μένα, disfoluta dicit in ἀσυνδέτοις dicendi fot» - mis, quae ab alii$ διαλελυμένα di&ta fünt. vid. füpr. voc. διαιρεῖν. Διαλέγεθαι, ποιήματα, fcite diftinguit Demetrius - Eloc. S. 168. inSappho ab τῷ £ds;y. — Hlud facit in iis car- minibus, ubi propter perfonarum rerumque exilitatetn et fimplicitatem oratio propior eft vulgari et profaicae; hoc in illis quae vere funt λυρικαὰ, et animi fuaviter vehemen: terve affecti fignificantia. Διαλεκτικὸν, τὸ, forma oratiohis ea, qua id, quod dicere volumus, non directe, fed per interrogatio. nem. et refponfionem enunciamus. vid. Tiber. Rhet. 19. Diog. Laert. in Euclid. Cap. τ. Suidas in voc. δαλογος et di&ZodiuoUc , ubi adfert verba Alexandri Aphrod. in Topica . Ariftot. διαφέρει ἡ ϑιαλεκτικὴ τῆς ῥητορικῆς, τῷ τὴν διαλεκ. τριὴν περὶ πᾶσαν ὕλην τῇ δυνάμει χρῆοϑαι, καὶ μὴ διαξοδι» ποὺς onde τοὺς λόγους, d. ἐν ἐρωτήσει καὶ ἀποκρίσει καὶ καϑολικιωτέρας xo] κοινοτέρας τὰς ἀποφάσεις πορδιαθαι. Sic et Plato λόγον διαλεχτικὸν appellabat ὃν οἱ κατα βραχὺ ἐρωτῶντες καὶ ἀποκρινόμενο; τοῖς ἐρωτῶσιν διαλέγονται. Diog. Laert. in Platone 52. (Se€t. 87.) Διώλεκτος, fetmo vitae communis, vulgaris, 86. eoque etiam folutus., et oppofitus orationi poeticae. Sic | Ariftot. - Aniftot. Pet. 23. p. 173. ubi εἴ τὸ )διωτικὸν et f λέξις fim- pliciter dicitur. vid. voc. λέξις ev Suidas in voc. d,«Ae£us, de qua infr. et interpp. ad Hefych. | Διαλελυμένη, λέξις, dico foluta, concifa, bre. vis , praecipue perorationi apta Dionyt. Iud. Lyf. Cap. 9. ubi et σύντομος adiungitur. Hanc Ariftoteles ἀσύνδατον dixit, eiusque hoc exemplum pofuit: éipyxa, ἀκηκθαξα, ἔχετε, κρίνατε. Rhet. 111, 19. fub fin. eumque fecutus De- metrius Eioc. δ. 192. et 279. ubi et hanc formam διάλυσιν vocat. Sic et Menander περὶ σχῆμ. p. 594. vid. διακόπτειν, Talis quoque eft, quae fic crebris interrogationibus, ut de tali loco lfaei Dionyfius in Iud. lfaei Cap. 13. ταυτὶ μὲν διαλελυμένα καὶ ἐξ ἐπερωτήσεως. Photius Bibl. Cod. 70. p. 133. λόγον διαλελυμένον, τῷ ἰδιωτισμᾷ iungit. c£. Ael. Herodian. msg! σχημ. excerpta in Villois. Anecd. T. a. p.94. — E B ᾿ Διάλεξις, disfertatio, quales fcribi a Sophiftis ex. ercitationis: caufa folebant. Phot. Bibl. 165. in operibus Himerii Sophiftae. — A Scboliafte Ariftoph. Nub. 316. explícatur λόγων ἐμπειρία, ὧτε τὸ νοηϑέντα Φράφειν δύνα» coy. Philoftratus διάλεξιν ἃ μελέτῳ diftinguit Vit. Soph. lib. If. p. 579. ubi Olearius rem ita exredit, ut dicat, διάλεξιν verfari in re feria, de qua disferere iubeat oblata oratori occafio; usAér4» autem efle orationem ad often- tationem comparatam, fuper vroJécer ex hiftoria illoftri defumta. Διαλλαγή. Quintil. IX, 2. 163. tradit a Rotilio Lo- po» qui ex Gorgia quodam Rhetore hauferit, dictam fuiffe figuram ; qua plura argumenta ad unum efjefum deducae- tur, lat. con/ummationem. | Alio loco Cap. 3. 39. diaa- γὴν dici ait quandam congerendorum verborum diver/itatem. Aix AA Xov. vid. in voc. μετώϑεσις, et xuddediay. . AuxAoyix 9, περίοδος, Demetr, Eloc, 21. eam fot mam habet, quae, quamvis periodica eft, tamen periodi perfectae ambitum vix prodat, adeoque mixta et tempere ta inter dictionem concifam et iun&ctam membris. Διαλογισμὸς, fig. cum quis fecum disputal el ve utat, quid agat, vel quid agendum putet; fic lul. Rufi Fig.ao. Latius autem ea vox fumitur auctori Libr. ad He- renp, IV, cui /ermocinatio dicitur, cwm alicui per/onae fer. 2 | ALIA mE 9 “πο atiribultur, el is exponitur cam satione. dignitütis. Ei fimilis eft ηϑοποιΐα., de qua inf. Διάλογος. De hoc genere orátionis agit Hermog, “ερὶ μεϑ. dewor. ubi praecipit in dialogo neceffariam effe “«λοκὴν dix λόγων ἠϑικῶν καὶ ζγτητικῶν,. h. e. coniun&io. nem et veluti alternationem fermonis morati cum disqui- fitione argumenti docta et Jiterata, ein Gewebe von. Refle. xionen fir Herz and Empfindung fowohl, als vos wiffen- fehaftlicher Unterfuckung des. eigentlichen Gegenflandes. Caufam buius praecepti addit Hermogenis Commentator Gregorius Cap. 36; ad h. 1. ἵνα dj. μὲν' τῶν η)ϑικῶν ἄνεσιν σιγὰ καὶ ἀνάπαυσιν λαμβάνῃ ἡ ψυχὴ, μετὰ dà τὴν ἀνάπιεο. σιν, dix τῶν ἠγτητικῶν πάλιν ἐπιτένηται, καὶ πρὸς ἐξέτασιν τρέπητα. dem mox διάλογον interpretatur λόγον κατοὶ “εὖσιν καὶ ἀπόκρισιν ἐκφερόμενον. cf. voc. διαλεκτικός. — |o Διάλυσις, fig. cum unum fübieCtum totidem repe- titur, quot praedicata ei deinceps tribuuntur, et quidem ἀσυνδέτως, v. c. Νιρεὺς TQéig vgag ἄγεν" Νιρεὺς ᾿Αγλαΐης υἱός τε" Νιρεὺς, ὃς καάδδφος ἀνήρ. Inquibus ἐπαναφΦορὰ et διάλυσις ineft. Demetr. Eloc. 6r. vid. voc. ἐπαναφορα. Contraria eft ἡ συνάφεια, cum multa nomina copulis iun- €a deinceps cumulantur v. c. éspersvoyro EZ&gvéc τε xe] Κᾶρες, καὶ Λύκιοι, καὶ Πάμφυλοι, xo] Φρύγες. — Porro διάλυσις dicitur cum variae fententiae eiusdem formae fine copula vel ἀσυνδέτως fe excipiunt, ut ibid. S. 279. vid, voc. διαλελυμένη. ^ Disfolutio Au&. ad Herenn. 1V, 30. cf. Quintil. IX, 3. 50. ubi ad. βραχυλογίχν refertur. vid. voc. λύσις. τς A:savyoiu, Ariftoteli eft omnis modus fentiendi, quem perfonae tragicae verbis et oratione fignificant, . Poet. Cap. 6. ubi ita ipfe explicat: τὸ λέγειν δύνασθαι τὰ ἐνόντα καὶ ἁρμόττοντα, δπεῤ ἐπὶ τῶν λόγων τῆς πολιτιιῆς xa] ῥητορικῆς ἔργον ἐφίν. nter fex enim tragoediae par-* tes, quas itatuit, a λέξαι, μύϑῳ, ἤϑεσι, διάνοιαν diítin- guit. — Deinde in doctrina de ftazibus, eorumque traCa- , tione, 4 διάνοια fimpliciter dicitur de με legis et legis- latoris, quem explicamus ad nos defendendos. Vnde hic canon a Rhetoribus pofitus: κᾶν ῥητὸν τῇ διανοίᾳ λύεται, effatum disfolvitur , h. e. refutatur, interpretatione /enjus, quem dico iili ine[Je. vid. Sopatr. διαΐρ. multis in locis et p. 400. Praecipue adhibetur, ubi de lege aliqua fermo ett. - Et alio loco pag. 403. Rhetor hanc tegulam ponit: ὁ λύων τῷ 80 ΔΙΑ ; -xpouevec , tec τὸ ix9- τῷ συμφέρον ἁρμόζει τὴν διάνοιαν. — Porro σχήμωται. din- νοίας dicuntur figurae [ententiarum, ἀϊνοτίαε ἃ λέξεων σχήμασι, noto fenfü. vid. Aauila Rot. praefat. de Fig. cf idem pag. 162. ubi discrimen utriusque ita effért: Senten. tiae figura, immutato verborum ordine, manet nihilomi- nus. Elecwtiomis autem, fi distraxeris vel immutaverig verba, vel ordinem non fervaveris, manere non poterit, Denique a lul. Rufin. 18. etiam διάνοια figura dicitur, qua proponitur non id, quod fieri oportet, fed quod fit. τῷ ῥητῷ (leg. τὸ ῥητὸν) ej διανοίῳ Διακασῶν, ἡ ἁρμονία, in Mulicis dicitur éa men. füra fonorum , quam Offavam vocant, eítque perfeGiffi- ma omnium. [am Dionyfius in Tud. Demofth. ἃ. p. 957. de Lyfia et Thucydide ita iudicat: τὴν διαπασῶν &ppovíay οὗτοι πρὸς ἀδλήλους of ἄνδρες ἡρμόσαντο, τὸς ἀκρότητας ἀμφοτέρας τῆς λέξεως, dy πλέον ἀδήλων ἀπόχουσιν due μονίς σπουδὴ προδλόμενοί τε καὶ τελειώσαντες. — Ni fallor, hoc voluit: in elocutionis genete ambos ita afe discre. pare, ut extremi in oCtava mufica foni discrepant. Nam, in ea unus eft gtavis, alter acutus. Eodem modo Lyfias et Thucydides a fe invicem discrepant, ille quidem leni. tate et fimplicitate, hic vehementia, quae fünt velut duo extrema, Hanc comparationem ipfe etiam ulterius . fic explicat: ὄνπερ ἢ wjta πρὸς ὑπάτην ἐν novem λόγον ἔχει, τοῦτον ἡ Λυσίου λέξις ἐν πολιτικῇ διαλόκτῳ πρὸς γὴν Θουκυδίδου. Sententia Dionyfii, praefertim totum locum legenti, non poteft efle obfcura. — Sed nonne etiam hoc fimile, ut aiunt, claudicat? Διαχ évra, quinque tonorum menfura, vel inter. vallum, intra quod vox intendi elevarique debeat. Dionyt. Comp. Cap. 11. 7 Aixroyéy. vid. voc. dpyacíx, — Διαπονηρεύεοσ αι, deoratore, qui in sadverfatium feverius invehitur, eumque contentiofius tractat, Dionyf, lud. lfaei Cap. 3. πρὸς μὲν τὸν ἀντίδικον διαπονηρδύεται, τοὺς δὲ διμαφαὰς καταςρατηγῶῖϊ. Διαπόρησις, dubitatio, figura oratoría, vid. Tiber, Rhet. Cap. 6. Aquila Rom, δ. 10. Hac figura , inquit, utimnr , cum propter aliqua videri volumus addwbitare, «t quafi ab ipfis iudicibus confilium capere, quo poti[fimum δ» nere orationis utamur. vid. voc. παῦσις. A , T ΔΊΑ MEE δι Διαπυῤον, τὸ, ἴα oratore ,' ul 'caloré affeftuum exardeícit, quod et dicitur ro ὄχφλεγόμαγον ϑυμικῶς. Lon- gin. 12, 3. MEM | | Διάρϑρωσις, accurata disquifitio. Longin. fragm. $. ex Porplryr. p. 280. Mox explicatur caQesépa ἐξήγησιξ. Suid. ὀιηρϑρωμένον. δεδηλωμένον, ἠκριβωμόνον. ; Δίαρσις, elatio, idem quod ἀξίωμα Longin. 8. Idem notet τὸ δίαρμα, quod et τῷ ὄγχῳ iungitur Phot. Bibl, Cod. 209. | Διασαλεύειν, τοὺς ἤχους, fonos perturbare dicun- tur aj συωμπτόσοις τῶν Φωνηέντων, vocalium concurfus, quia in tali concurfa foni vocalium fingularpm non recte diftingauntur, fed veluti confluunt, et confüfam elocutio- : nem faciunt, qualis eít in omni. hiatu. Dionyf. Comp. 23. p, 180. Mox dicit eodem fenfu éoxuperízem τὸν 9v, onum perturbare, inquietum reddere. v. füp. in hoc voc. Διασκευὴ, dicitur peculiaris modus tcaCtandi argu. menta et confirmandi is, qui vim movendi habet, et eft παϑητικός. cf, voc. ἐνδιάσκευος. vid. Hermog. περὶ sip. Il. p. (48. Sopatr, dioup. p. 373. δὶ διασκευὴ et σχήματα " funguntur in epilogo παϑητικῷ. Eft igitur illu(tris expo- fiio rei, de qua controver(ia agitatur, cum gravitate uadam et dignitate, pertipetque ad rem, modum et per- onam. À poetis haec διασκδυὴ ad oratores traducta eft. Schollaft, ad Hefmog. 1. c. p. 370. τοὶ τῆς διασκευῆς κῶλα wOupxtuax τὰ ὄντα, ἐνίοτε δὲ καὶ ἀσύνδετα καὶ waOy κινοῦν. TX. τοὶ γὰρ τῆς κατασκευῆς σχοινοτενῆ καὶ μακραί εἰσε. Ita- que quoniam in hac voce et derivatis ineft notio artificii cuiusdam, í(tudii, et accprationis, Polybius διεσκευασμᾶ- γὴν ἐπιφολὴν dixit commentitiam, dolofe confillam epi/to. lam. Quem locum attulit Suidas, etexplicat uerx ócÀos γεγραμμένην. — Philoftratus Vit. Soph. 1Lap. $90. de Adriano: ταὶς διασκεναὰς τῶν ὑποϑέσεων ποιαλώτατος ἐκ Τῆς τραγῳδίας τοῦτο ἐρηκῶς, cf.omnino Cataub. ad Athen. Lib. 1Il. cap. 26. Fortupatianus Rhet, p. 62. ed. Pith. in. ter varias διηγήσεως fpecies numerat ójaz4svyy, quae res £geftas non tam doceat ,. quam exaggeret, quae aliis dici- tur ἐγχατάσκευος ἔκφρασις. vid. voc. διήγησις. | Διασπᾷν, λέξιν vel κῶλον, dicitur is, qui ita ver- ba componit, ut hiatus et collifionea literarum oriantur, i E quae 82. ΔΙΑ quae moram faciunt, et. iucundum orationis: flumen im- pediunt, . Sic Dionyf. Comp. p. 168. de loco aliquo Thu. cydidis, in quo rac τῶν Quyyévrwv συγκρούσεις εἰ ἀπακο- aac et περίοδον οὐκ ἔχουσαν βάσιν &vy αμμον reprebendit: ἀποτραχύνει καὶ διασπᾷ τοῖς διαχαλάσμαδι τῶν ἀρμονιῶν. Contrarium eft τὸ cuAuxu Bavei)a et συγκρώζεοϑαι, fi org- tio apta ftru&ura cohaeret, -et"leni expeditoque flumine rocedit, vid. Cap. 23. p. 184. et. conf. voc. δια βαίνειν. einde διασπαοϑαρ dicuntur etiam periodi, cum ob defe. '&um longioris fpiritus non uno tenore et ἀπνεύφως pro- ^ punciantur, fed per vocis varia intervalla efferuntur. Plut, in Vit. Demofth. Cap. 6. Et Philofttat. Vit. Soph. 1]. p. 604. in Vita Phoenicis: ἡ ἑρμηνεία διασπᾶσθαι ἐδόκει, καὶ ῥυθμοῦ ἀφέφηκεν. vid. voc. πολοβός. | t |. D Διασπασμὸς, λόγου, fermo haefitans, interruptus wel abruptus, qui oritur, cum concurfüs vocalium et hiatus nunquam vitantur. "Eadem dizgdnpie dicitur, De. metr. Eloc. 68. Quintil. IX, 4. cwn fermo hiat, interfiflit, «t velnt laborat oratio. — ' ots Διάφςασις, in difciplina rhet.: de ftatibus dícitur certa fententiarum forma, ambiguitatem fenfus adferens, quae nititur diftinctione fyllabarum in nonnullis verbis, quae in aliquo fcripto vel: teftamento leguntur. . Hermo- genes in διομρ. «xc. p. 26. hoc exemplo utitur: Pater duos: filios habet , quorum alter Δέων, alter Πανταλέων νοῦν. tur. Scribit ille in teftamento ita: ἐχέτω ταὰ ἐμαὶ πάντα" Aéov. Iam alter filius haec verba coniunCtim legit Tia» χαλέαν, alter.per διαίρεσιν vel διάφζασιν, Πάντα Λέων, un- de diverfüs teftamenti fenfüs adeoque controverfia oritur. .cf. Quintil. VII, 9. et voc. ἀμφιβολία. — Alia duaeaci: eft, qua σεμνότητα orationis effici dicit Ariftides περὶ Aeg. πολ. p. 645. Ea fit, cum fententiae alicuius continustio, membro ip medium interie&o, interrumpitur, τὸ ἐξέρα᾽ . ele τὴν φεμνότητα 9 διάφασις dix μέσου ἐπιχειρᾶ. De alio genere διαφάσεως, quae in vitiofa et iniucunda verborum ftru&ura cernitur vid. quae dicta funt ad voc. disavem, . Διάφημα, tonorum ad modulationem vocis pertl- nentium ea ratio, quae intentio, m et remiffionem vocis adeoque ipfam modulationem efficit, quatenus netmpe haec femper quibusdam fpauis (διαςήμασι) diftin&a elt. Diony(. Comp. 11. διαλέκτου μὲν οὖν βόλος évi μοτρϑτα A' LA BEEN 85: διαφήμαν, τῷ Aeyonéfyp dii πέντε. p. 58. ed. Reisk; ubi vid. not. ! | τ Διὰ τί ξα, interphngere orationem, hoc mbdo, ut v.c. intelligas, coniun&io aliqua utrum ad antecedentia, an vero ad fequentia referenda fit. Ariftot. Rhet, ΠῚ, 5. A ied Upery, reprehendere, vel cüm fono reprehen- fionibus apto aliquid eloqui, et quidem extenuandae rei : caufa. Vnde ei oppofitum eft τὸ αὐξάνειν. Dionyf. de Demofth. 54. p. 1121. vid. voc. διασυρμός. - Ita Demoftly Coron. 9. Aeíchinem dicit διασύρειν τὰ χωρία, cum is in 'Ctef. p. 286. de oppidis contemtim dixerat: ὧν οὐδὲ r$ ὦ ὀνόματα ὄὄδωμεν. Sos Διασυρμὸς, genus (commatis, quo res verbis ig. fto plüs extenuantur, die /püttifche Herabfetzung , l"er- γον 47 Ta ΒΦ 8.8. Aleinerung. Longin. 234: 2. Idem Cap. 38. deüinit, r«re- vifa Toc αὔξησιν. ' Alexander κερὶ σχημ. ita: οἷχν λέγωμεν οἰξιοπίφως διασύροντες. ReCtius Phoebammon Schol. περὶ exu. p. $92. Ald. διασυρμός ἐςιν, εὐτελισμὸς πραγμάτων ὑπὸ τῶν ἐναντίων εἰς ὄγκον ἐπαρϑέντων. Lat. elevatio vel οὐ γίβο. vid. Aquila Rom. 15. Aii rpiBy, commoratio, excurfio, et quoddàm e. εἰσιδιον, quo orator lübinde ütitur, ornatus atque ampli- 'ficationis gratia. Ariitot. Rhet. ITI, 17. Sic et Menander iu 'éreug. ἐπιδ. p. 596. tales διατριβὸς, et τὸ διατρίβειν com- 'meinorat de tractatione argumenti vel longiore vel bre. 'viore, prouti rei ratio poftulat; ἐμβραδύνειν hoc dicit "Lucian. de Confcr. Hift. Cap. 27. et μετὰ πολλῆς Φροντίδος διεξιέναι. Vnde ab Hermogene eodem nomine appella- tur forma dicendi, qua plnribus verbis unam notionem enunclo, pertinetque ad δεινότητα et copiam dicendi, πᾶ. pl demór. p. 8. ubi ita defcribit: διανοήματος ἠϑιμοῦ Fura- σις, ἵνα ἐμμένῃ τὸ ἦϑος τοῦ λέγοντος ἐν τῇ γνῴαῃ ToU αχού- ὄντος» veluti inculcatio rei per varia homina, quae iili conveniunt. His Gregorius ad ἢ. 1. Cap. 5. hanc explica- tioném addit: τουτέξιν, ἵνα δόξωσιν ol ἀκούοντες, ὅτι ἐξ &ve (ix Sérov παῤῥίας ταῦτα ὁπαγγέϑοισι,. καὶ ἐν ψυχῇ τοῦτο ἐμ» ταγῇ, καὶ βέβαιον γένηται τὸ ἦϑος τοῦ λέγοντος. — Deni-. que διατριβὴ etiam dicitur ipfa Schola vel locus, quo di- eendo exercebantur Rhetores, fere ut σχολὴν, Φροντιφής piov , - διδασκαλθον etc, Pfeudo-Uluc: iá. Vic. Antiph. διατρίο. βὴν συνέφησα; Λοίαην rhetoritam inflruxit, Vào verto "€t! 2 oc - 84 ΔΊΑ hoc eft σχολάζειν, ut ap. Plutarch. in Vita Demofth. Cap. 5. vid. Crefoll. Theatr. 1V, 4. p. 390. .— Αιατύπωσις, déferiplio, qua res veluti adumbrs. tur, et fpectanda proponitur, Jebhafte,. maleri/che Schilde- rung, um z& vühtes oder zw überreden. Longit. 20... 12. cf. Aquila Rom. δ. 13. Sic Sopater disp. p. 313: διατύτα- σιν. appellat, τὸ διατυποῦν τὰ παάϑη τῶν νοσούντων, Nem. ᾿ pe fi medicus defende:ur, defenfor in epilogo hac oratio. nis forma utatur, et veluti eos, quos ille curavit, lo. quentes inducat: ega huius bemeficlo pater /wm, ego.per — illum parentes habeo. — Itaque. Alexander περὶ aya. ple. : nius illam ita definit: ὅταν ὅκα. προσώπων καὶ πραγμάτων καρασυναγωγὴν ποιησάμενοι, μὴ τοὺς. λόγους μόνον,. Gs xoj τὰ ἐναργήματα καὶ τὲ παάϑη καὶ rÀ 339 ῥιατιϑώμεϑα. vid. Plut. de Glor. Athen. et voc. ἐνάργεια. 8|ς et Vlpis- nus ad Derofth. Coron p. 222. τὸ ὑπ ὄψιν ἄγειν τῷ λέ yo ταὶς συμφορὰς; vel τὰ πράγματα, appellat διατύπωσιν, Et mox: δια Φέρει δὲ καὶ διατύπωσις τῆς (dx(Dpxosec, τῷ τὴν μὲν διατύπωσιν: διὰ παάϑος τι Aqadiog, τὴν δὲ ἔκφρασιν ὥσπερ ἐν διηγήματι ἄναι. cf. id. ad Demofth. Mid. p. 366. ubi planius etiam de hac forma exponit: ἔχοι συγγ πλείφην πρός τε ἔκῴρασιν xa) διήγησιν. ἐν ἅπασι γοὶρ τούτοϊς ἔκϑεσίς ἐφὶ πραγμάτων γεγονότων, a.d τὸ μὲν διήγημα, ἁπλῆν καὶ ἀκατάσκευον ἔχει τὴν ἐκϑεσιν" ἡ δὲ διατύκωσιρ τὸ κἂν αὐξῆσει καὶ ἐναργείᾳ. κᾶται. καὶ αὖ τὸ ὀεήγημα κατ᾽ ἀκολουϑίαν πρόεισι τοῖς συνδέφσμοις ἑνούμανον, ἢ di ὡιατύπωσις κομματική ἐξ: καὶ ἀκόλυτος δι ξαδαγῆς σχημί- τῶν προϊοῦσα. vid. quae dicta fünt ad voc. ἔκφρασις et cL, Quintil. IX, 3. 40. ubi et hoc addit: ad illam virtutem διατυπῶσεως referri quoque a nonnullis locorum diluci- dam. et fignificantem defcriptionem, quam alii Toseype- . Φίαν appellent. Exempla plura dedit Voff.. Inftitt, Rhet. Lib. V. p. 377. | Δια Φορὰ, fig. cum verbum iteratunt aliatn fenter- tiam fignificat, ac fignificavit primo diCtum,. Ita Ratil Lup. 1, 12. | ' (0 Διαχαλάσματα, ἁρμονιῶν, illa vitia compofiie- pié et (tructurae, quae oriuntur ex collifionibus vocaljom, et concuríü impedito literarum: unde fit mora quaedam auribus iniucunda, et difficilis elocutio, Dionyf. Comp. p. 168. τὸ κῶλον τραχύνειν καὶ διασπᾷν τοῖς. ὡιοκαλάσμες τῶν. αἀρμονιῶν. Vid. ad voc. éyxyew, | a T: ι AIA -— | 8$ | Δικ χάρω σις, Iraffatio.reram inventarum. Ariftid, “ερὶ λ. πολ, p. 658. o9 εὕρεσις, ἐνταῦϑᾳ καὶ Giaxetpuoi. Διεγείρειν, excitare, commovere auditorem, quod fit verbis et lententiis fplendidis et gravibus, Dionyf. lud. Lyf. 28. — διαγείβειν Φραάσιν, attolere elocutionem, des dusdruk heben, einen. Schtbung geben, wodurch er fich über den gewbhulichen, alitglichen Portrag erhebt, Dionyf, ' ep. ad Pomp. 3. p. 779- vid. ὀρϑοῦν. - Ais su névov, fig. disiustIum. Hsec figura, in- quit Aquila Rom. de Fig. p 187. ita ornat et amplificat orationem, ut diverfis redditionibus verborum metruabra, quae vocamus κῶλα, disiungat, et fepatet, five duo, five plura. vid. voc. ἀντεζυυγμένον. lulius Rufin. ὑπόςζευξιν vo» cst. vid. ad Calc. Rutil. Lup. Ruhnk. p. 229. et cf. voc. $eiyua. | | Διεξοδινῶσ, füfe, copiofe, ausführlich. — Contes, zium τὸ βραχέως λέγειν. Dionyf. lud. ifaei Cap. 16. He. fych. πλατέως. Vnde Plutarcho dis£odexeq /sopíxc pc oye ψες dicuntur in Fab. Max. Cap. 16. vid. voc. διαλεκτικὸν, ubi locus huc pertinens ex Suida defcriptus reperitur, et voc. dnygeic. — Etiam die£edsver Adyov, latius fufiusque de aliqua re dicere. v. Sext. Empir. adv. Rhet. p. 290. Aid £odoc, fufior ampliorque rerum expofitio, «nae vj συνταομίᾳ, concijae narrationi opponitur. Sie Arittid. sp] λογ. πολ. p. 660. de encomiis dicit: κατὰ διέξοδον γί yoyra,, extenfa et producta oratione traCtantur, fie erfor- derum eine ausführ'che Behandlung und. Darfiellung. | cf. Capperon. ad Quintil, 1X, 3. 87. Deiude φιέξοδος quoque dicirur ut ἄφοδας, h. e. reditus a digreffione, ap. Quin- τ. ^——.-.'. Anfvgoic, proprie narratié ipfius argumenti, quod eaufh fuppeditat. Hermog. δύρεσ. IT. p. 34. διήγησίς ἐφι wayroc προβλήματος αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ἐξ οὗ συνέφῃκεν ἡ ὑπάϑεσις, h. e. narratio ipfius rei et caufae, ex qua con- troverfia conflata eft... Similiter Au&tor αυναπτ. mpg. Ῥ. 18. et Theophil. Coryd. ap. Fabric. Bibl. gr. Tom. 13. . P» 692. qui uterque ex Hermogene pendet... lbi «αἱ ZuJ«- 4c dicitur. Apfin. Art. rhet. p. 692. ὡῴγησίς ési papa vwy ἔχϑεσις γεγονότων. dirroy τὸ γένος τῶν διηγήσεων. τῷ μὲν dia ψιλῶν πραγμάτων, τὸ δὲ ῥιὰ μεκαγχοιῶν mpeas£star | | F'3 $upé- - hd . l / 9 ΔΙΑ ζομένων, καὶ κατασκευῶν προστιϑεμένων. “αὖ μὲν efal ἴξορι- «aj, oj δὲ ἀγωνιφικαὶ, οἷον αἱ παρὰ τοῖς πολιτιπ:οῖς. 15 tivguit etiam διήγησιν ab. ἀφηγήσεοι hoc modo: ἡ μὲν διή- γησίς ἐφι αὐτῶν τῶν γεγονότων, καὶ τοῦ ἔν τῷ πράγωατι sxpivoudyou ἀφήγησις᾽ τὸ δὲ ἀφηγηματικὸν πολλάκις καὶ ἐν τοῖς κεφαλαίοις τίϑεται, ὅταν ἢ παράδειγμα, ἢ λύσιν γε: γονότων ἐναϑόντες ἀφηγηματικῶς σχήματα εἰσάγω ρζὸν. cf. voc. ὠφήγησις εἰ Auct, ad Herenn. 1. 8. Ibidem etiam Apfines docet, quidnam inter κατάφασιν et διήγησιν inter: fit, de quibus diximus ad voc. κατάστασις. Et pag. 694. ᾿φαϑόλου τῶν διηγήσεων oj μὲν εἰσὶ παϑητικαὶ, oj δὲ σῷο- δραὶ. αἱ δὲ ἐν βαρύτητι, αἱ δὲ ἐγκωμιαφικαὶ. αἱ. δὲ μέσαι, ταὶ τούτων τῶν μέσων αἱ μὲν δημοσίαι. cj δὲ ἰδιωτικαῴ. Quo- modo διήγησις ἃ διηγήματι diflerat, expofüit Elermogenes Progymn. Cap..2. in Bibl. litt. et art: Gotting. l'age. 8. p. 8. — Theophilus Coryd. l. c. duo genera διηγήσεως (ic diftinguit: ϑάτερον ἄδος διεξοδικώτερὸν τί πέφυκεν ἐκφέ. ρεαϑα!, καὶ κατὰ τινὰ ἐγκατάσκευον ἔκῷρασιν, καὶ τοῦτο διήγησις εἰδικῶς ἑρμηνεύεται, ϑάτερον δὲ ἁπλοῦν τὰ ἐφὶ xu] ἐκατάσκευον καὶ συντομωτάτην ἀληχε καὶ ψιλὴν δήλωσιν. . Fortunat. Rh. p. 62. in Rhet. Pithoean.:praeter δι, γησιν feptem eius fpecies numerat: dvridpfygoiv , μδρικὴν dapy. “«ἀραδιήγησιν, ὑποδιήγησιν, καταδιήγησιν, ἐπιδιήγησιν, εἴ διασκουήν. πῃ quibus μερικὴν quidem dicit, qua partes narrationis fingulae inducuntur. — De caeteris (00 loco dicetur. | ΝΞ “ Διϑυραμβώϑης, λόγων ἰδέα, dithyrambicum, hoc eft, tumidum, fesquipedale genus dicendi. Philoftrat. Vit. Apollon. T, 17. ubi addit: Φλεγμαίνουσαν ποιητικοῖς ὀνόμασι. vid. ψόφοι et παρένϑυρσος. Olympiodor. in Vit. Platonis: ὅτι τοὺς διϑυράμβους ὁ Πλάτων 3oxero, δῆλον «x οῦ Φαίδρου τοῦ διαλόγου πάνυ πνέοντος τοῦ ὀιϑυραμβιδους " «αρᾳκτῆρος ctc. Vnde εἴαρ. Diog. Laert. Lib. liT, 35. fec. 28. Dicaearchus dicitur fcribendi characterem in hoc dialogo» Φορτικὸν reprehendilfe. cf. Crefoll. "T'heatr. III, 23. p. 325 AiIedvev, intervallum facere, quod. fit in literis, quae non coeunt fecum invicem, fed moram elocutiorti adferunt, quae ipfa djxez«x, διάφασις, etiam φάσις dic- tur. Dionyf. Comp. 19. p. 145. Opponitur τὸ ἐπιταχύνειν, vid. quae dicta fünt ad v. διαβεβηκότα. ldem ibidem dici- tur τραχύνειν καὶ δι ξάνειν τὰς ἀρμονίας, et opponitur συφέλεϑαι τὴν φράσιν τῇ βραχύτητι τῶν συλλαβῶν. οἵ... Cap. 22. p. 109. ubi Thucydides in verbis: ᾿Αϑηναῖο bra ] Lí — :ἄγραψε, dicitur. duedyet». τὴν ἀρμονΐχν, quoniam litera e cum fequente £ coire non poflit, fed intervallum quod. dam, διάφασιμ, in pronunciando poftulet. Hinc Diog. ἢ Laert. de Arcefilao Lib. IV. Cap. 10. dicit: ἦν dv τῇ λαλιᾷ. , διαφατιπὸς τῶν ὀνομάτων, im elocutione diflinEle voces fimgue — , las pronunciabat. cf. voc, ἀντιφηριγμὸς, et ὠντίγυπος. Δικαιολογία, fig. orat. cum. aequitatem caufae quam maxime brevi fententia compleCtimur. Rutil. Lup, 1, 5. et Quintil, 1X, 3. p. 457. Deinde dixeoAoyía; ῥητο- . φικαὴ dictae fünt etiam 'argumentationes illae, quibus ora- tor praefertim in epilogo caufam fuam commendat, aüdi- toresque ad affenfüm et commiferationem perhovere ftu. . det. Hae, quoniam verhis et oratione fiunt, ab Euíta. thio ad Hom. Il. v, p. 1050. diftinguuntur ab o/kroic πραγ. ματικαὶς, de quibus di&um eft ad voc. παραγωγη. Alio loco p. 1172. fimpliciter δικομολογίας et ἀγῶνας junxit. - . Ad Hom. Odyff. β. p.-1442. autem τὰ dixouoAoyaxov τῆς. ἀγευσιγορίας opponit-9 καταφορικῷ. . Nempe in illo genere argumentis, in.hoc cum. impetu, et affectu, et vi pugnatur. TP n . - . ᾿ Δικανικὸν, ψένος λόγων, iudiciale dicendi gens, quod partes habet κοτηγορίαν et ἀπολογίαν.) accu/ationem et defenfionem , vel üt eft ap. Quintil, 11], 9. intentionens et depul/ionem. Ariftot. Rhet, I, 3. etiam d/ty, et αἱ ἐν δικαφηρίοις ἀγῶνες Pfeudo-Plut. in vita Antiph. p. 308. ubi contendit Antiphontem primum hoc genus orationum ha- buiffe et tractafle, cf. AyCt. ad Herenn. II, r. B Aiuaseixóc. dxasixc σχήματα, formae dicendi, f. figurae eae, quae in erationibus politicis et iudicialibus adhiberi folent, maxime fervientes exaggeratieni, vehe- saentiae etc. quae egm ob caufam σχημ. ἀγωνιφικαὰ dicun- tur. v. Ápfln. Rhet. περὶ πάϑους p. 726. et cf. Voc. xa- λιτικάς. — | ' | ᾿ tom 07 Aix eXeyéiv, in iudicio rem tracare dicendo. Dif-. fert & τῷ δημηγορέν. Ariftot. Rhet. I, 1. 31. vid. voc. συναλλάγματα. m : :Διλήμματον, dilemma, ea forma dicendi, 408, . duabus interrogationibus adverfario propofitis, in utraque . ad refutandum parati fumus, vel, duplex propofitio hy-. . pothetica, aut complexio duarum propofitienum hypo- uU e |. ..E 4 | theti- - 88 ΔΙᾺ . theticarum, ut: fj futuram caedern pracfonfifti, cur. won indicafli ? fin ignorabas , cur alios, qui in. eadem iguora- dione tecwin verjabautur , accw/as? Debent itaque ea inter- rogari, quae adverfarius refpondendo non recte refutare poteít. Hermog. περὶ e0psc. Lib. IV. p. 72. Ald. ubi hoc addir: καϑόλου γὰρ ὁ ἐρωτῶν clc εἰς νίκην rj ἐρωτήσει ϑαῤ- ῥῶν ἐρωτᾷ. cf. Aplin. Rhet. p. 703. Quid autem fit τὸ dx . ὀιαλομμάτων ἐμβάλλοαιν, quod Photius Bibl. Cod. 265. Demottheni tribuit, non fatis nunc quidem mihi liquet. Auctor Proleg. in Schol, ad Hermog. (vid. Reisk, Oratt. Gr. Vol. VIIL. p. 197.) definit: λόψος ἐκ do προτάσοων dvayríuy τὸ αὐτὸ πέρας δυνάγων, cum ex duabus propofi- tionibus contrariis una et eadem fententia: concluditur. Vtitut hoc exemplo: Cum Corax Rhetor Tifiae pollicitus effet, fe hunc velle docere ro seiJev, h. e. rhetaricam artem, Ti(ias ut didactri dandi neceilitatem evitaret, hoa adverfus Coracem dilemmate ufüs efle fertur: β fw se Bocuifli τὸ veyJesy, ecce ego tibi fnadeo , ut nihil & ne. ac». Cipias : fin autem non docuifli, ego tibi nihil do, quia wo docuifli. Cicero complexionem vocat, de. Invent. 1, 29. et 45. Vlpiar, ad Demofth. Olyntb. 3..p. 25. awaaréw às ἀγμμάτως dixit eadem in (ententia. | Διόρϑωσις, fig. οἷος. ὀχῆμᾳ λέξεως Ael. Herodia. 5o in Villois. Anecd: lI. p. 9». ὅταν τῷ ῥᾳθόντι ξυααρετή-. σαντες, εἷς οὐχ ἱκανῶς εἰρημένῳ, μεταφράσωμεαν, era dvi — ἀιασαφήσωμεν αὐτὸ μᾶδλον.. | Aur, ὀνόματα, verba compolita, iun&la. Ariftot, Rhet. 1Π|,.3..1. ubi haec exemplg ponuntur, πολυπρόσω- πον, μεγαλοκόρυῷος γῆ, ἀκτὴ ssvomopoc, πτωχόμουσας xoÀa£f. ' Plura exempla dedit νοῦ, Inft. Rhet. Lib. VL, 4 P- 449.. Praeceptum Ariftotelis circa haec nomina dignum, quod ἢ. l. ponatur ex Lib. JT, 5. 13. οἱ ἄνϑρωποω τοὺς de. «λοις χρῶνται, ὅταν ἀνώνυμον 9, καὶ Q λόγος ευσύνϑετος, οἷον τὸ χρονοτριβῶν. xA. ἄν πολὺ, πάντως ποιητιπόν. Διὰ χρησιμωτάτυ ἡ διπλῆ λέξις τοῖς διϑυραμβικιοῖς, οὗτοι γὰβ ψοφωώδεις. —^Houd dubie hoc fenfu διπλασιολογίαν dixit Plato in Phaedro p. 365. ubi eam cum γνωμολογίᾳ et eut. yoÀoyía Polo Rhetori tribuit. : ! AoypaTíxc. Philoftrat. Vit. Soph. Lib. T. p. 402. de Critia: vv. ἰδέαν τοῦ λόγου ἣν δογμωτίας, nbi Olearius hoc nomen refert ad breves /emtentias, quae canquam ded- iata aut axiomata proferenuar, «et cenfert partim Her. 4nogenem tnogenem περὶ ἰδ. TT. qui Critiam dixerlt ed πολιαὶ λέγον- vx ἀποφαντικῶς. pattim Ciceronem Brut. Cap. 3. ubi ceres- - brum Jententiis, et de Orat. 1l, 22. ubi /eMdeutiis abundam- tem appellat. - | | ΝΞ Δοξοπομποῦντας quae fplendidam - fpeciem 8... bent. Longin. 23. 2. Mox S. 4. eadem cd κομπκωώδη aps peliat. | ! Δραματικὸν, σωμάτιον, carmen Tlidis dixit Lon. ginus 9. 13. quatenus in eo plus actionis elt quam fermo. cinationis : es enthált mehr. Handiung , als. Raifonuement, Idem ergo eft etiam ἐναγώνιον vid. hoc voc. et ἔμπρακτον, Similiter Euftath. in Prooein. TIapenB. de Iliade: égauari- κώτερον μὲν σχηματιζομένη᾽, διρὶ τῆς μονοειδοῦς μὲν, πολυ-᾿ προσώπου δὲ ἀφηγήσξως. etc. hotius in Dibl. ὀραματικοὺξ λόγους appellat fcripta, praefertim lüftorica, qyae νοὶ fictum argumentümi habent, e genere amatorio, uc Achil, lis Tatii, et παϑητικῷ, vel hi(toriae mixtam mytholog giam, res iniras, incredibiles etc. Sic Cod. 166. Antonik Diogenii de Thule infula libros recenfens, λόγους dps τικοὺς vocat, et mox: oe μύϑων ἐγγὺς (Φραΐσις) xj ἀπ» €wv dy τιϑανωτάτῃ πλάδει nx] διασκευξ ὕλην ῥαυτῇ διγγη» μάτων ποιουμένη. δΔραματοσργᾶν, τὼ ἐγελήματα, ita tractare cri. snina dicendo, mc moribus characteribasque pingendig disfolvantur. vid. Sopatr. é«wg. p. 388. Ald. Δραφήρια, ῥἤωατα, verba a&iva, Dionyfí. Ἐφ. ὦ Amm. ÍI. p. 791. Haec etiam ἐνεργητιδοὶ dicuntur ut l. c, Cap. 7. p. 196: ubi funt dyuarev éiày évepyyriua , formae activae. d haec ad Grammaticorum teclinologiam potius pertinent, Apud Rhetores autem τὸ ἐραφήριον eft res feria, in qua tractanda. affeCtibus et gravitate orstio« nis opus eft, Vnde iungitut τὸ ἐναγώνιον, καὶ ἐμπαϑέρ. Dionyf. Demofth. 2t. p. 1021. Hinc Plutarch, ja. vita De- motth. Cap. 5. Ifaei orationem vocat ὀραφήριὰν wa) ““ανοῦβ- γον ἐπὶ τὴν χρείαν, nervofam, vehementiorem, et ad ufüm magis comparatam: der Portrag des J/aeus war lieb. hbafter und practifcher. Suidas: ἀραξηρίοις. mapeuvarüroi. à piu. δριμέα προοίμια dicit Hermog. περὶ eig, Lib, J. p. 16. quae habent fignificationem acuti ingenii, firma funt, detinentque auditorem * ne ftudium audiendi dimit« 4 tat fab -99 ENSE: tat, vx ἰσχυραὶ explicat Schol. anómymus ad h:t. Hermog.; p- 356. ldem λέξιν dpiuéiay. vocat ἐμφαπτικὴν καὶ ματαῷο. ρικήν. Eodem fere. modo acer. Latinis di&us,. cuius ora- tio ex acumine et ornatu amoenitatem et gratiam habet. Sic Plin. Ep. I, 2. cum profeffus effet, fe non. Demofthe- nem folum, fed et Calvum figuris maxime orationis imi- tatum effe, tiec non 'Marci ληκύϑους, amoenitatesque ad- hibuiffe, hanc caufam addit: J4cres enims effe son triflee volebamus. vid. voc. δριμύτης. ^. t τς ^ Δριβύτης, ingehinm, acumen, quod orator arte- füa oftendit: Hermog. ἐδρὶ δύρ. Lib. IV. p. 194. et paflim aliis in locis. Lib. 1. p. 6. δριμύτης πρὸοιμίου pofita eft in. propofitionibus acutis, callidis, prudentibus, vehementi- bus. Euffathius ad Hom. 1l. y. p: 433. δριμύτητα alt apud: Rhetores effc ὀπίτασιν τῆς γλυκύτητο;. Et ad ll. A. p. 844. "lséov, inquit, οὐ οἱ us9" “Ὅμηρον ῥήτορες, τὸ δριμὺ uers- σπεύασαν εἰς 309 v1, ἐννοίας δριμείας λέγοντες, dy αἷς. qÀue . εὕτης ἐπιτείνεται, καὶ λέξεις δὲ ὁριμείας ὁμοΐως. cf. Volt. Pnfit.Rhet. VE. p. 50g. — ὃ ὖ5ὉὖῦᾷῬϑ-,᾿΄ὕ ὮΝ . Δύναμις, τῶν λόγων, apud Ariftot. Rhet. I, 1. fim. pliciter notgt facultatem oratione utendi, quatenus eft ho- mini a natura; tributum, τὸ δύνασθαι λόγῳ Box3.&v- δαυτῷ. Deinde vocis poteftas ita amplificata eft, ut Dionyfio Hal. κατ᾽ ἐξοχὴν dicatur δύναμις idonea rerum. propofita- rum tractatio, quatenus in eloquendi narrandique artifi. cio cernitur: ab.eaque diftinguitur wpocipgs.g τῶν λέγων h. e. dele&us materiae et argumenti, [τὰ in lud. 'Thu. , €yd. Cap. 2. p. 813; et Demofth. 2. p. 956. Denique effica- . eia ἐκ dicendo, qua praecipue Demofthenes excelluit, quae eadem etiam δεινότης appellata eft, ut fupra diximus. vid. Dionyf. Iud. Ifaei, Cap. 5. Etiam in plurali numero δυνάμεις, veluti arma, et vires oratoris, ut de Démofthe. ne Hermog. περὶ εὕρεσ. Lib.-III. p. 7O. rdc ὡρμόττουσαρ . ὁκάφῳ τῶν ἐπιχειρημάτων προσαγαγὼν θυνάμεις. Δυσᾷ TT ob/rura, eadem quae ἀσαφῆ, Dionyf. , lud. Ly(. Gap. 4. p. 461. | TE ΝΝ Δυσέ κῷορα , literae, quae aegre et difficulter pto« nuntiari poffunt; contraria τοῖς δυπροφόροις. Dionyf. Comp. Cap. 12. Photius Bibl. Cod,.138. δυσεκφράφους λέ- ἕξεις vocat. E ον ον | - e. Je . . : Δυσ: w ᾿Δυσεξέλιπτα, νοήματα. vid. σχολιρ.- , Δυσκαταγώνμφα, quae redargui nequeunt." Dio- nyf Art. Khet. Cap. 8. p. 23. ᾿Δυσπαρακολούϑητος ἃ Dionyfio Ep. ad Pomp. Cap. 3. p. 773. Thucydides dicitur, quatenus res geítag non idoneo ordine enarraverit, fed ita, ut inter legen. dum anirni turbentur et fluctuent. cf. eiusd. Ind. Thucyd, Cap. 9. p. 829. ubi fententiam fuam «apertius figrifivat. E-dem modo mox p. 780. Philifto'tribuit τάξιν dvemagas κολούϑητον τῶν δηλουμένων, χείρονα τῆς Gouxvdíóqu.. De- , inde ipfi Thucydidi Φράσιν δυσπαρ. quae oritur interieCtis feuteritiis crebrioribus,. et.quae vix ad finem perduci pof- funt Epift. ad Amm. Il. Cap. 15. p. 804. et in Iud: Thu- Cyd. Cap. $3. vayaei; διὰ μακροῦ κομιζομένας τὴν ἀκολοῦ- Jay. cf. Weffeling. ad Thucyd. p.552. Apud Demetr. Eioc. S. 4. σύγϑεσις. δυσπαρακ. eft. oratio iufto longior, quae nec. mente pec auribus recte comprehendi poteft fitque ex κώλοις longioribus. IE Δυσφημία, in vitaperationibus (spoye«) dieitury fi quis 4l'erius bona in malam partem interpretatur. Ari- ftid. περὶ Ao*y, πολ. p. 661. vid. vac. οὐφημία, qnae- eft illi contraria. to 7 ον | E. Ἐγκαϑίσματα, interruptiones, quae ex literirom duris concurflbus oriri (olent, moranturque flumen ora. tionis et pronunciationem impediunt; quae et avaxow Dionyf. Comp. Cap. 22. p. 169. — ἐξερείσματα τῶν x00-. yv» Longinus dixit Cap. 40. vid. quae feparatim in hig vocc. dicta funt. Ὁ . | D. Ἐγπκαϑισμ ᾶς. vid.voc. ὠντιφηριγμοί. |. Ἐγκατάσκαυος, λέξις, locutio artificiofe elabo- fata, concinna, plena artificii oratorii. Dionyf. Com. 18. p. 118. et in lud. Thuc. Cap. 25. p. 864. Sic et Demetrius Elec. 15. cum mixtam periodis et membris non periodicis orationem commendaffet, οὕτω yxp, ait, καὶ ἐγκατα- exsvec (quategus nempe periodis conftat, in quibus arte opus e(t) go, καὶ ἁπλοῦς ἅμα. Eandem etiam mox σὸν Φιτικὴν appellat, hoc eft, doctam,: exquifitam, : arte fa Cam. |. Hermogeni autem spi sig. L. .p. 62. éyxaracxeves τρόπος 03 .E£rKX vpoToc Qupyyesec eit, cum orator in caufa nàrranda non fimplicia et nuda fa&a profert, fed etiam arte fua et inge- njo utitur, ut res geftis in invidiam adducat etc. unde . talem διήγησιν etiam ῥητορικὴν &ocat. cf. Lib. II. Cap. 2. Ubi narratighem ἐγχαταάσκευον appellat, quae confirmatio- ne aliqua munita fit, ut ap. Quintil JV, 2. sonmunguar etiam argumento aliquo coufirmabimus, quod vrropofueri- suus , fed fimplici et brevi. - Vlpiapus ad Demolfth. Coron. Ῥ. 210. λόγους ἐγκατασκδύους opponit τοῖς «vAoUsspoy λια- γομένοις. vid. Bud. Comment. ling. gr. p. 798. Ἐγκωώμια, orationes Jandatoriae, ex genere ἐπὶ demrixà Longin. 8. 3. Vnde ibidem ῥήτορες dicuntur éyxo- μιωφικοὶ et. &reuyeriuof. — Sed quomodo ἐγκώμιον differat ab ἐπαύνῳ, quaefiverunt Rbetores, ut eft apud Menandr, éieup. p. 610. et Hermog. Progymn. ]l, c. Itaque &reuvay dixerunt fingularis laudis commemorationem, ut 1i quis &terum appellet virum iuftum et bonum: ἐγκαμεον anter tongeriem omnium bonoram, quae in aliquo laudari pot- funt, τοῦ παντὸς τὸ cux ἐγκώμιον (ye vel σεσωματοπδο τοιημένον. Hermog. Progymnafm. in Part. IX. Bibl. lit. et art. Gotting. ἐγκώμιόν de; ἔκϑεσις τῶν προσόντων ἀγαϑῶν σεν! κοινῷς ἢ ἰδίως. δὶς, εἰ Ariftid. περὶ Aoy. πολ. p. 660. ἔπαινος τὸ ἐπὶ μων ροῖς γινθμενον ; οἷον Τὸ εὖ καὶ καλῶς. τὸ ἐγκώμιον ἐπὶ μείζον ἐξαίροι. διόπερ κατοὶ διέξοδον γίμονται. vid. Suidas in ἐγκώμιον, ubi fimilia de illo discrimine ha- bet. Sic et Aphthon. in Progymn. eiusque Scholiaftes in.Coll. Rhet. Ald. ubi duplex vocis etymologia traditur, fie ἐκ τοῦ ἐν κώμαις ἄδειν τὸν παλαιὸν, live ὠπὸ τοῦ ἂν φοῖς κώμοις καὶ συμποσίοις ἄδεϑα!. . Rerum autem, quae in Encomio tracteri folent, quatuor genera faciunt, τὰ ὀξρνφλίξοξον, παράδοξον. ἔνδοξον, et ἄδοξον. de quibus vid occ. fingulae. et cf. Tzetz. Chil. XI, 235. 'Eyxepíóis; libri manuales, in quibus flores fen. tentiarum ex optimis fcriptoribus notantur, quas ad tna. bum habeamus ad repentinos ufus. Philoftrat. Vit. Soph, Lib. 1I. p. 565. ubi hoc additur: τὴν ὠρχοΐίαν πολυμαϑειαν ἐν Bpaxei ἀπηνϑισμένα, ' Ἕδρα, tribuitur verbis, quae firmiter et late defi. wunt, v. c. ex concuríu copfopnantinm, pertinentque ad genus dicendi aufterum et feverum. Dionyf. Demofth. Cap. SR. p. 1060. ὀνόμασι χρῆσθαι Diei axeyaÀorc καὶ μακροαυλ» λάβοις, καὶ τὰς Sdpnc αὐτῶν eixoq πλατέως πάνυ βεβηανίας, E eme- EON | |. $3 Demetrius Eloc. 183; iungit ῥυθμὸν oci ἕδραν ἔχοντα, et ἐκτεταμένον. Imnuere videtur vagum quendam numerum, nec definico ftudio ortum. — Vnde et addit οἷν ὀλίϑῳ. riyl ἔοικε τὸ κῶλα... καὶ ovra μέτροις παύτάπκσιν, οὔτ᾽ ἐμ Tpoig. vid. voc. iex. Deinde. etiam ἕδρα dicitur finis periodi vel χώλου, quatenus verbo gravifono, longisque fyllabis eonftante definit. Ita Demetr. 1. c. 206. ἐχέτω καὶ Sdpay ἡ ἀσφαλῆ τῶν κώλων τοὶ τέλη xe) βάσιν. Vnde Longinus 40. fin. tali orationi tribuit épezey μέγεϑος, ftabilem ma« gnitüdinem, firmum gradum. . . 20 C"CESvi22, λέξις, verbum peregrinum, cuius figni- ficatio gertis populis definita eft, ut παρασαάγγη menfura viae Perfica. Hermog. χερὶ detvór. p. 4. ' E/65, figurae, formae dicendi Ariftot, Rhet. IIT, 4. — ὄδη λόγου etiam genera dicendi, ut iadiciale, delibe. rativum εἴς, ap. Hermog. vp) /0. p.10. coll. eiu$ Epito. mat. in συνοπτ, παραδόσει p. 2. Haec tamen genera dicen di Ariftot. ad Alexandr. p. 236. ed. Ald. tx γένη τῶν πολι» τικῶν λόγων appellat; eidy autem haec: προτρεπτικὸν, exo- τρεπτικὸν, ἐγκωμικςικὸν, speurimOy , κατηγορικὸν, GsroÀ0e γητικόν, cf. Sopater Schol. ad Hermog. «ap; φάσεων IT. 2. Rhet. Ald. p. ?4. Hermogenes in libro «p? ἰδεῶν pro- miftue ufürpat eidoc et /déxv, ut et notat eius Scholiaft. p. 371. ἀδιαφόρως κέχρηται τοῖς ὀνόμασι, ποτὲ μὲν ἄδη τὰς )δέας καλῶν, ποτὲ δὲ τὰς ἰδέας τὰ ἄδη. mE ΕἸδοποιΐα, σχημάτων, conformatio figurarum, ut “πλάσις. Longin. 18. 1. coll. 8. 1. | ΕΠ) δωλοποιΐα, effifio imaginum in anfno, avra. σίαι, ὄψεις. Longin. 15, 1. cf. Rhodigin. Lect. ant. 26, 28. Hermog. Progymnafm. Cap. 9. in Bibl. lit. et art. Gott. P. 1X. προσαποποιίΐας veluti fpeciem facit eiówAomod- αν, ὅταν τοῖς τεϑγεῶσι λόγους περιάπτωμᾶν: , E!xacía, comparatio, h. e, ufus verborum, quae comparationi ferviunt, et ad mítigandam metaphorae audaciam valent, ut fi addas ὥσπερ. : Demetr. Eloc, 80. Nam fi plura verba, praeter illud &*rsp, adduntur, tum fieri poteft παραβολὴ ποιητικὴ, ut notat idem Cap. 89. Illo loco definit: μεταφορὰν πλεονάζυσαν. ^ Aliae fünt εἰκασίαι, veluti imagines quibus rem cum re compara- 1nus. vid. Demetr. S. 161. Ἑ κῶν, o9 if EIK. ^ Ex23», imago f. breviter. enunclata fimilitado, e£ 4netaphorae fimilis, wt cum Homerus de Achille dicit?: ὡς λέων ἐπόρουσεν. Ariftot, TIT, 4. Apud Dionyf. Art. Rhet. ὃ p. 369. εἰκὼν numeratur inter fpecies λόγου ἐσχηματιό.- μένου, cuius ope inprimis Homerus reprehenfionis offen- fionerb mitigaffe dicitur, εἰκόνος παραβολῇ τὸ πικρὸν τῆς πιτιμηδεωὶ ἀσφαλὲς ἐποίησεν. Minucian.. Rhet. περὶ ἐπι. χεῖρ: haec habet: 3 εἰκὼν s, μὲν καὶ αὐτὴ τῇ παραβολῇ, ναργέξερον δὲ ποιθ Τὸν λόγον, ἅφε μὴ μόνον ἀκούειν, aA . καὶ ὁρᾷν δοκᾶν. Scholiaftes. autem Hermog. weg) sópse. . Lib. 3. p. 368. Ald. τὸν εἰκόνα a παραβολῇ et παραϑείγμας τι dittinguens, εἰκὼν μὲν, iuquit, 4s, σώματος δώματι πα- ράϑεσις. vid. voc. παραδοιγμα, et παραβολή. Quonam feufu Philoftratus Vit. Soph. 1. p. 488. σοφιφικοὺς τῶν λό. 4) εἰκόνας in Dionis elocutione commemoret, difficile dictu videatur, nifi, qua metaphora latini figuras dixe- .runt, eam illo modo graece expreffiffe opinemur. , Quam: opinionem deinde confirmatam vidi Synefii loco in jVit. sDionis, p. 37. ubi. huic tribuit λόγον ἀπεικονισμένον» οὐδὲν σχῆμα óxyyoxyr« , orationem expreífis rerum fimili- -tudinibus (h. e. metaphorico inprimis ornatu) et omni ge- mere figurarum refertiffimam.. Eodem plane fenfu etiam .putarim Platonem in Phaedro p. 368. οἰκονολογίας dixiffe, quas βραχυλογίχις iungit, et ad τεχνήματα h. e. verbo- 'rum ornamenta refert. Iul. Rufinian, eixdy fif, inquit, cune perftRlae forn:ae. fimiles conferuntur. cf. Quintil, V, 11. p. 238. ubi intelligit modum loquendi, quo rerum aut per- " fonarum imago exprimitur. ^ - 2 Εἐλικρενὴῆς» χαρακτὴρ, modus dicendi puriffimus, qui e ceteris omnibus generibus nihil admixtum habet, idemque ἀκραεφνης. / Quamvis enim tria genera compofi- tionis conftitui poffunt , tenue, füblime, et medium, ts» men nulum ita εἰλικρινὲς, ita uniforme et purum. eft, quin e caeteris paululum quid adiunctum habeat, Itaque . Dionyf.. de vi Demofth. 37. p. 1067. ait: εἰλικρινὴς ὧρμο- 'Ψίᾳ καὶ ἀκραιφνης χαραντὴρ πατὸὰ τᾶν, οὐκ ἂν εὑρεϑ εἰη παρ᾽ οὐδενὶ. oU ἐμμέτρων, οὔτε πεζῶν ποιητῇ λόγων. Ἐ)ρηνιπῶς. εἰρηνικώτερον Qxxessvog dicitur fcrie - ptor, placida nec ultra moduin oratoria et vehementi di- 'cendi methodo ufüs. Lucian. de Confcr. Hift. Cap.. 43. ]u. quo illa: εἰρήνη infit, res ei contrariae declarabunt, s. ἑρμηνείας ἰσχὺς, σφοδρὰ λέξις, κάρχαρος, συνεχὴς τοῖς - περιόδοις, ἀγκύλῃ ταὺς ἐπιχειρήσοσι. [τὰ fere Cic. Orat. t Cap. EID S 05^ Cap. 20. de hiftorico genere dicehdi: fraB'a quaedam etc fluens expetitur , non haec contorta et aqrís oratio, - ) ^. Eliponévg, Mf, oratio fufa, tra&a, et negligen-- ker pendens, proprio fere Atiftoteli nomine dicitur ea for- ma orationis, quae brevibus deinceps propofitionibga, et veluti abruptis membris fententiam, dum ad finem ve-- nit, continuat. Ei oppofita eft κατεφραμμένη, dictio ro- tunda, in ambitüm concinue circumducta, et periodica. Rhet. Lib. ILI, 9. ἢ οὐδὲν ἔχει τέλος xar! αὐτὴν, ἂν μὴ τὸ πρᾶγμα λεγόμενον τελειωϑῇ.. ἐπὶ δὲ ἀηϑὴς, dii τὸ ἄπειρον. v0 γὰρ τέλος πάντες βούλονται καϑορᾷν, Contraria εἰξ ἐν περιόδοις λέξις, ἔχουσα ἀρχὴν καὶ τελευτὴν αὐτὴν καϑ' οἰὐτὴν καὶ μέγεϑος εὐσύνοπτον. Plura, unde vocis illius fenfus pateat, dicta funt ad voc. diupéiv, ubi Demetrii λέά- fw διῃρημένην contulimus. . Addam verba Cafauboni ex Comment. ad Cicer. Ep. ad Attic. I, 16. p. 86. ,,In exor-- nanda oratione praecipuum eft, ut non temere ac fine ar- te fluat, qualis eft eorum fermo, qui omni artificio ca- rerit, qualis etiam Herodoti, inquit Ariftoteles, qui eius dictionem vocat εἰρομένην, quafi dicat, uno tenote.quo- "Ὁ dam femper fufam, artis expertem omnis. Huic eipoué- yg λέξει opponit Ariftoteles τὴν κατεφραμμένην, fic appel- lans eam dictionem, quae non temere excurrit fine arte et lege, fed continetur certis periodis, et ambitibus qui- busdam , qui ubi perfecti funt, quiefcit et veluti refpirat le&or, ut in poetis qui babent epo; fuas. et ἀντιφρδ. Φάς. Elftque ea appellatio fümta a ftadio, in cuius extre- mo altero.eft meta, quam παμπτῆρα vocat Philofophus, quo poftquam eft perventum, curfores anhelant, et cur. . füm convertunt, Sic in oratione xarsspauuévg, h. e. quae habet fuas flexiones, funt veluti intervalla quaedam artificiofa, quibus conftat ipfa tota. * Haec Cafaubonus. cf. quae notavit'Wernsdorf. ad Himer, Orat. 32. p. 867. Caeterum alio fenfu, qui magis ad res, quam ad verba et elocutionem, pertinet, Dionyfio Iud. Thucyd. Cap. 9. p- 830. εἰρομένῃ πραγματεία ἱφορικὴ dicitur, narratio hi- . ftorica non interrupta, fed perpetuo quafi filo ad finem usque rerum. geftarum perducta, et aepírzosos, ^ Ean- dem antea dixerat διηνεκῇ ἀπαγγελίαν, et εὐπαρακπολού, Suyrov. Quibus quidem fimillima eft fententia Quintil. 1X, 4. p. 129. Hifloria non tam finitos numeros, quam orbem quendam contextumque defiderat. — Namque omnia. eius membra conuexa funt, quoniam Íubrica eft εἰ fluit, ut ho | wines c6 EIP gnines qui manibus invicem apprehenfis gradum firmat, eois. tinent et continentur. cf. Aquila Rom. p. 158... E/gwveíx, figura orationis, qua per contrarium Üignificumus aliud contrarium, Sic Tiberius Rhet. Cap. 9. cuius füniiima definitio eft ap. Hefych. λόγος ἐκ τοῦ ἔναντίου τὸ dyxyríoy δηλῶν. cf. Hermog. περὶ δ. II. p. 302. Vterque ex Demofthene pendet. . Eodem modo Álexan- der χερὶ σχηα. qui quatuor illi fübieCtas formas .comme- morat, &s5/240V, μυκτηρισμὸν, σαρκασμὸν, xÀsumcdy. Au€t. Rhet, ad Alexand. p. 252. Ald. εἰρωνεία δέ dei λέγειν τι προσποιούμενον μὴ λέγειν, ἢ ἐν τοῖς ὀνόμασι τὰ πράγμα. vx προσαγορεύειν. Aelius Herodianus has ironiae partes conftituit: σαρκάσμὸν, διασυρμὸν) d*vimaprOuyco;, xara. γελὼς, ἀκασμὰ, χαριεντισμὸν. in Villois. Anecd. 11, p. 9o. Sic Himerius Orat. XIII. εἰρωνείαν et πληγὴν, irrifio- nem et aculeátam obiurgationen, iunxit ut fynonyma, — Vlpianus ad. Demofth. Olynth. 3. p. 28. duo genera eipe- yeixe diftinguit: ἡ μὲν εὐθὺς ἐπαγόμενον ἔχει τὸν ἔλεγχον δια τοῦ λόγου, καὶ δὲ τῶν πραγμάτων, ὅπερ de) παρὰ τῷ Πλάτωνι. Cic. de Orat. III, 52. i//a.quae maxime irrepit én hominum mentes, alia dizentis ac figwificantis disfimula- " tio, quae eji periucunda, fi. in oratione , mon cowtentione . fed fermone tradatur. Quintil. IX, 3. 46. In figura εἰρω- yeixe (quatenus a tropo huius nominis diftat) fofíus volun» tdiis fifio efl , apparens magis, quam confe[Ja, wt illie fint verba verbis diver/a, hic Jermoni fenfus, loci, et tota interim cau[fae confirmatio, tum etiam vita univerfa iro- niam habere videtur, qualis eff. vita Socratis, — Et mox: εἰρωνεία ef1, et cum fimiles imperantibus aut. permittenti- bus /umns , et cum ea, quae nolumus videri adverfariis. effe, concedimus eis, — Vbi Turnebus notat fpeciem quandam . εἰρωνείας innui, quae ἐπιτροπὴ appelletur. In illa autem forma quae imperando fiat χλευασμὸν cerni, ut in verbis Virgil. Aen. IV. 3581. 7, fequere. Italiam ventis. — Scilicet variae formae orationis efle poffunt, quibus ironice lo. quentes utámur; tamen non opus erit, ut fingulas fingu. lis nominibus diftinguamus. E/pwvsósc?ay, in orationedicuntur, qui disfimuls- tione utuntur ea, quae Socrati inprimis et veteribus So. phiiis propria erat, adeoque oppofiti funt his, quorum orario aperta eft et conclufionibus nititur. Certe eo fenfu videtur de Apollonii, cuius fimplicitatem et candorem in dicendo commendat, oratione adhibuile Philoftratus J, 1 1. E ᾿ eU ΕΙΣ 209 οὐδὲ εἰρωνευομένου τις ἤκουσαν. — Comitnentarii inftar, quo τὸ εἰρωνεύξοαθαρ planius intelligamus, effe poteft Philoftrati Prooemium ad Vit. Sophift. p. 480. ubi veterum Sophifta- rum, qui iidem potius pbilofophi erant, et reliquorum, qui artem magis: oratoriam tra&abant, discrimen tradit his vetbis: ἃ dà éxéive; tdg ἐρωτήσεις ὑποκαϑήμενοι, καὶ τὰ δμἠεραὰ τῷ ζητόυμένῳ προσβιβάζοντες, οὕπω Φασὶ γινώσκειν,. ταῦτα 0 παλομεὺς σοφιςὴς ὡς εἰδὼς λέγει. Alio fenfü τὸ epe νδύξοϑοι καὶ καταγελᾷν iungitut Auct, Rhet, «ὦ Alexand, P 262. Ald. ' EE KEjcxyéy), propofilio, declaralio, ut τοῦ κεῷω λαίου. εἰσαγ. firmamentorum pfopolitio ἐξ tra&tatio, ap. Hermog. περὶ δύρεσ. III. p. 90. fit quatuer rebus: vpora: éei, UrüQ opa, dvtimpordaer, λύσοι,. Cum vero a Dionyf, Hal. Cenfur. fcriptt. Cap; 11. p. 423. Euripides dicitur “᾿ὀλὺς dv τοὺς ῥητορηκάϊς eit yoyosc, figuificantur artificia, metliodus, et formae dicendi, quibus oratores niaximé titi foleànt, | | Ecol), introilus, initium Longit. 38. 2. Dio. iiyf. Iud. Ifaei. Cap. 4. p. $95. ubi idem eft quod «poo piov, “οἵ, in Iud; Lyf, Cap. 17. p« 489. ubi et 4 ἀρχὴ xa) προοίμιον, | ἘΠσιφήριος, λόγος, vel εἰσόδιος, Ofatio, quae ἐπ ingreffu, vel ob ingrefum alicuius habetur. vid. Suid. iu h. v. His contrariae funt orationes ἐξιτήριοι, quibus ado: lefcentes do€tori gratias agebant, fcholae valedicertes. ef, Crefoll. Theatr. V, 5. | .— "VExBacis, éxitus, eventus. Apfin, Art/Rhet.p.6g2. übi προοίμιον ftatuit ex his quatuor rebus duci poffe , xx. τὸ cwépisxciy, κατὰ τὴν ἔκβασιν, xatd ταὶς φοιότηζας τῶν τροσώπων, ἢ κατὰ τρόπους, Cf, Quintil; V, 16; 86. p: 2 28ι Quidam haec , inquit; quae ex caufis vel: efficientibus dimi» mus, alieno nomine vocant ἐκβάσειφ, hoe efl , exitus. Ἐκβολᾷ, Longino dicitar ea fotmia orationis tiat" rantis, qua is qui narrat; (δἰ πα, nariationis formia re: licta, aliquem fuis verbis loquentem introducit, ctids exemplum eít,in Homer. |l. ὁ, 346. fq. Quae ratio qnia adfeftum adiuvat, ἐκβολή ric "xovg dicitur: vid; in £u βολὴ, et ἔλεος ét omnino longin. Cap; 20: 3. Illud dicif- μεταβαίνειν in mposadtay eic πρόφωπα et τὸ πολυπροσωπον; E G | Cicero 98 EKA Cicero ad Attic. VIT, 1. ἐκβολὴν λόγου vocat digreffionem "vel egreffionem orationis, qua aliquid a praefenti fermo. ne alienum interponitur, e Thucyd. Hift. I, 97. Hefych. ἐκβολὴ λόγου, παράβασις, μετάβασις. — Hermog. Pro- gymn. Cap. 6. ἐκβολὴν τοῦ ἐλέου appellat, ufum eorum argumentorum , quae commiferationem impediünt et pro. hibent. | | Ἐκχδιαϑυραμβοῦο aj. Photius Bibl. 79. de Can. didi ftilo: ἡ συνθήκη αὐτῷ eic TO τραχύτερον καὶ θύσηχον - ἐκδιαϑυραμβοῦται., iw compofitione verborum αἰρεν εἰ dis[o- nus efl , ritu Dithyramborum, | Ἐκκλησιαφὴς, auditor in concione publica. Ari- ftotel. Rhet. !, t. ubi tria genera auditorum notninantur, ὁ ἐκκλησιαφὴς in concione, ὃ δικαφὴς in iudicio, εἴ ὁ Jaw- ᾿“ρὸς, qui orationem ex genere ἐπιδεικτικῷ f. laudationem eudit. Sic et Plato in Gorgia. cf. Dionyf. Iud. Lyf. g. ubi οἱ ἀκροαταὶ fic diftinguuntur: ᾧὥκαφὴς, ἐκηλησιαφὴς et πανηγυρίζων ὄχλος. Idem in Iud. Thucyd. Cap..50. p. 940. τοὺς ἐκκλησιάφζοντας et δικάζοντας ita diftinguere vi- detur, ut illos ad ἀγῶνας συμβουλευτικοὺς, hos ad duxawe o); referat. vid. voc. ϑεωρός. mE "ExxporToc, συνϑήκη, compofiio verborum eas, quae pronuntiationem clamofam, crepantemque, adeoque duriorem et afperiorem facit, ex difficili atque inerti lite- rarum iunctura, Phot. Bibl. Cod. 138. ubi addit explicandi gratia: Ges ἀνάγκην éiyay τῷ ἀναγινώσκοντι, τύπτειν σῷο» δρῶς τὸν ἀέρα τοῖς χείλεσι. Nempe κρότος dicitur de har- monia, quae ex rhythmo et compofitione verborum ori- tur. Vnde Philoftr. Vit. Soph. Lib. I. p. $03. de Ifocrate: ἐπεμδλήϑη δὲ περιβολῆς, καὶ ῥυθμῶν, καὶ συνθήκης, καὶ πρότου. Deinde etiam κρότον dicunt de loguela fomora , ut Philoftr. Lib. I. Vit. Soph. p. 537. et 539. ubi et Polemo. ni tribuit Φϑέγμα λαμπρὸν xo] ὀπίκροτον, et τὸ ὑψηχὲς τοῦ λόγου. | | "ExAoyoa), fententiae ele&fiores et memorabiles in aliquo fcripto, quae et κα)λιγραφίαι dicuntur, Loc forte discrimine, ut in illis rei fenfusque gravitas, in his ele. gantia et venuftas diCtionis fpectetur. δίς Diog. Laert. in Plat. Cap. 39. fett. 66. — Ceterum ἐκλογὴν ὀνομάτων hoto fenfu de de/e&iu verborum dici, non eft quod exem. | plis 1 »" ΒΝ EKA 09 plis firmemus. vid. tamen Dionyf. de Compof. Cap. I. p. 5. et 6. ι ^ 'ExAvev, τὸν ἀκροατὴν, languidum reddere. audito. - rem, de dictione, quae antithefibus, fimilibusque figuris ludit, rerumque adfectum. tollit, "Theophraítus dixit ap. Dionyf. Iud. Lyf. Cap. 14. Vnde Rbhetoribus ἔκλυσις dici. tur figura, πραγμάτων μεγάλων δεινότης Qux. puttporpémeiny τοῦ λόγου μαραενομένη ἐν Tac τῶν ἀκουόντων διανοίαις. vid. Villois. Anecd. gr. T. 2..p. 90. Sic et Deietr. Eloc. 27. ftudium circa antitheta et homoeotelevta dicitur ἐκλύων τὴν δεινότητα, vim et gravitatem diceudi tollere, minuere. Hinc Max. Tyr. Disfert. 15. appellat ἐκλελυμένους xa] ἐπιχρίτους, κατοὶ τὴν τέχνην, disfolutos, et fucatos arti. cio fuo. [ "ExTxcie, productio verbi ex longis fyllabis vel diphthongis, vid. ixreived)ey. Deinde ἔκτασις etiam dici- ' tur de copiofa elaboratione argumenti, ut; fi quis ex bre- vibus fchedis et Commentariis integrum hiftoriae ópus confcribit, ἔκτασιν λαμβάνουσι τὸ πράγματα, v. Marcel. lin. in Vit. Thucyd. p. 7. 'Exrevsóoa, produci, de longis literis. Dionyf. * Comp. Cap. 14. Vnde ἐκτάσεις, literarum produ&tiones, ΄ Jbid. Cap. 25. p. 311. et Detnetr. Eloc. 106. et 107. — ἐκτείνειν λέξιν etiam dicitur, qui pro verbó fimplici corn- pofitum, adeoque produ&tius et fonantius ponit. vid. Schol. ad Ariftoph. Nub. 293: Idem dicitur ἀποτείνειν τὸν λόγον pro μηκύνειν, aut μακρολογᾶιν. Plat. in Gorg. — ἐκτέτα: uévoc óoJuóc, rhythmus vagus, numerus mon defipitus et perpetuus in oratione. "l'alem Demetrius Platoni tri. buit, de Eloc. S. 183. Contrarius elt ὁ ἕδραν ἔχων. vid, voc. ἔδρα. Deinde addit: οἷν ὀλίϑῳ τινὶ ἔοικε τὰ κῶλα, καὶ οὔτε μέτροις παντάπασιν, OUT. ἀμέτροις. Vid. σχοινοτενές, ι Ἔκτυκα, Commentaria brevia, quae rudem hifto. riae fcribendae, aliusve fcriptionis, materiam continent, δες χρη, rohe / Materialien zu. einem. Schriftwerke.. Sic Marcellin. in. Vit. Thucyd. p. 7. de libro octavo Hiftor. 'hucyd. variorum fententias recenfens: τισὶ dà. xxx ub πιφὸς, καὶ di ἐκτύπων γεγρχμμένη (isopa) doxéi, quibus. dam videtur hic liber nondum perpolitus, [ed inchoatus £antum et rudis. : G a 'Éxtpgt . * 4X. -— 100 ' E KT , 'ÉExTpoTaj, digreffiones in oratione, et veluti de. verticula quaedam. Phot. Bibl. Cod. 72. p. 133. Dicuntur etiam παρατροπαὶ, καραβάσοις, it. ἐκδρομαὶ, παρεκόρο- pa] ibid. Cod. 303. 206. Deinde ἐκτροτὴ τρυπῆς Photio Cod. 170. vocatur iroporum abufus, nimium tropicae di» &ionis ftudium , quod ad Ψψυχρολογίαν deducit. Alio lo- co Cod. 168. τὸ λίαν προσκορὲς τῆς τροπῆς dicit. - ἘκφΦλέγεο oj, de oratore, qui calore quodam af- feCtuum exardefcit. Longin. 12, 3. 'Ex oder, ornate aliquid enunciare, qr κόσ- μου τῆς ἑρμηνείας, et καλλωπίζειν. Demetr, ἔ]ος. 166. πᾶς ϑιασκευὴ, et ἔκφρασις iungitur. vid. Sopatr. ὅδέομρ. p. 421.ed. Ald. | : "ExQpacic, defcriptio. Dionyf. Rhet, Art. 10. 17. Aphthon. Progymn. ἔκφρασίς de: λόγος περιηγηματικὸς, ὕπ᾽ ὕψιν ἄγων. ἐναργῶς τὸ δηλούμενον. — Ad hunc locum Scholiaítes: διαφέροι δὲ ἔκφρασις διηγήματος, ὅτι τὸ μὲν ψιλὴν ἔχει τοῦ πράγματὸς ἔκϑεσιν, ἡ δὲ πειρᾶται aura; ἐργάσασθαι μικροῦ τοὺς ἀκούοντας. Hefych. ἐκῷρασις. λόγος ἐναργής. cf. Hermog. Progymnafm. Cap. 10. 1. c. ubi ea- dem, quae Aphthon. definitio eft. Euftath. ad Hom. Odyt. B. p. 1432. καὶ διήγησις ἔχουσα τι καὶ ἐκφραφικῆς due σκευῆς, οὐ διδάσκει, οὐδ᾽ ἑπλῶς dnyyeiroy τὴν μνητείαν, ἀλ. "λὰ τὴν βίαν ἐπαύξει ἐμβριϑῶς. Quomodo ἔκῷρασις diffe. rat ἃ θιατυπώσοι ex fententia Vlpiani, vid. ad voc. διατύ. πωσις. V. Éuftath. ad Hom. ll. e. p. 1209. et voc. éx. (pace. "ExzQvXov, ὄνομα, verbum peregrinum, quafi ex. tra fuam tribum oberrans, adeoque parum probatum. Lu. cian. Lexiph. 24. Philoftrat. Vit. Soph. 1I. p. $78. Eodem modo Longin. 15. 8. deze καὶ ἐκφύλους παραβάσεις di xit,: non ferendas et alienas digre(fiones, h. e. quibus quafi extra rhetoricae artis terminos evagamur. Ἐκφωνησις, exclanatio, mexime indignationis caufa et in affectu expreffa.. Macrob. Saturn. IV, 6.: Ex- . €clamatio, quae apud Graecos ἐκφώνησις dicitur, movet παϑος, id eft, vehementem affectum. vid. νος, émupoy, μὰ et σχετλιασμός. Ἐλαττώματα, lapfüs , Vitia fcribentis. Longin. 32, 8. quae Cap. 33. ἀμαρτήματα dicuntur. ^ Contrariá ! illis EAE IOI illis funt καφορϑώματα. vid. quae dicta fant ad vacc. xa- TopJ. et ἀνωκογαμητόν. Ἔλεγχαι dicuntur omne genns teflimoniorum, ut, teftes, quaeftiones, tabülae » pata, fama et rumor. Sic Hermogeni dup. p. 30. fü. ἐπαίτησις ἐλέγχων, teftimo. niorum poftulatio, qnam defenfor inftituit, fi quid accu- fator intenderit. cf. Sopatr. Zip. sr. P. 289. Syrianus ad Hermog. p. 131. Tom. 2. Ald. ἀἰπούτησις ἐλέγχων ὠνό- paso , οἰπὸ τοῦ TOV Φεύγοντᾳ μάρτυρας ἀποιτέϊν τῶν κατῆ- γορου μένων » καὶ τῷ διώκοντι μὴ συγχωρᾶὰν ἀμαρτύρους "roi. ὥσϑαι τὰς κατηγορίας. Et Marcellin. ibid. p. 135. χκαϑέλου γνωςφέον, ὅτι καὶ τῶν ἐλέγγων αἰπαίτησις ἐκ τῶν ἀτέχνων Tí. φεὼν λαμβάνεται, μαρτύρων, διαϑήκων., νόμων, ψηφισμά.- των, ἐπιξολῶν, βασάνων. Auctor Rhet. ad Alex. P. 245. ᾿ἔλεγχιος δὲ ἐςὶ μὲν ἃ μὴ δυγατὰν ἄξλιως ἔχειν, «JA. οὕτως eg ἡμᾶς λέγομεν. '"EAsevoAoy/z, oratio δὰ miferationem efiüicien- dam comparata. Hermog. περὶ id. I. p. 20. "EAssc, commiferatio, quatenus ab oratore adhi. betur ad iudicem commovendum et perfuadendum. Ari- ftot, Rhet. I, 1. cf, Apfin. Art. Rhet. Cap. περὲ ἐλέου Ὁ. 109. et περὶ τελικῶν κεφαλαίων, ubi copiofe varios mo- dos miferationis commovendae recenfet. Vipianus ad Demofth. Mid. P. 405: ὄντος δὲ διπλοῦ τοῦ ἐλέου, διπλῆν ποιέϊ xaj τὴν ἐκ βολρν. τὸν gà γαρ ἔχᾳυσιν 0i ἴχρλεν οἱ δικα- -saj, καϑ' t ὃν πεφύκαμεν ὡπλῶς ἅπαντας τοῦς δυφυχοῦντας οὐκτείρεν, x&v μηδὲν ἐκᾷνοι πρὸς ἡμᾶς οἰκτίσωνται, καὶ ἐλε- e τινα φϑέγξωται. τὸν δὲ χὐτοὶ κινοῦσιν οἱ Qu γτυχοῦντερν Oca ψινῶν émOsy &Asoy. — "RA iS pec. d κῶλα, membra orationis li- bere εἶχα, hoc eft, non anxie et religiofe 'obfervata ver- borutri vonfecutione, quam linguae ratio et neceífitas po- ftulat, Eadem ét euveyg et ἀπλᾶ vocat, naturae magis . opus quam agis, Dionyfius. Comp. Cap. 23. P. 149: — Longinus Cap. 39. ivit: οὐ μόνον dsl rentoug xo] ἡδονῆς. ἡ eppovía Φυσικπὸν ἀνθρώποις, ἀδλο καὶ μετ᾽ ἐλευϑερίας καὶ aou ϑαυμαςὸν τί ὄργανον. — Interpretes propter verba &sr ἐλευϑερίας, locum corruptum exiftimabant, et Tol. lus coniiciebat μεγαληγορίαρ. Ego non dubito, locum fanum effe, fi, quo fenfu digimus Té ἐλεύδεραν i in Diony- . fio accipis eodem. etiam τὴν ἐλευδερίαν dici ftatuamys. G 3 | Locum 102 EAI Locum Longini ita verterim: harmonia non. folum natwra adiumentum eff blande ducendi et obleBandi, fed etiam , fi giodo anxium artis didum et putidam concinnitatis diii- gentiam vites , adfelTui mirifice infervit. Nempe qui com- pofitioni verborum et harmoniae orationis ita operam na- vat, ut artis, et ftudii et concinnitatis admirationem ca- ptet, is duplici modo adfectum tollit; primo quod a re- bus ad verba animos defleCtit, deinde quod fallaciae fufpi- cione mota integritatis füae opinionem perdit. Sic etiam τὸ ἐλευϑεριαάζειν τοῖς λόγοις Plutarchus dixit de facultate ex tempore dicendi, et'artis imperio veluti fübduCtum in- genio indulgere. Porro ἐλδυϑερία dicitur de παῤῥηδίᾳ oratoris, quae oritur e fpiritu et vehementia. Unde utraque ab Vlpiano Demoftheni tribuitur, ad Orat, περὶ τῶν πρὸς ᾿Αλεξ. συϑηκ. p. 135. τὸ 306 τοῦ λόγου τὴν παῤ- ῥησίαν οὐκ ἔχοι καϑαρον καὶ Δημοοϑενικὴν, οὐδὲ τὴν ἔμπλη» fw ἐκείνην καὶ ἐλευϑερίαν τὴν ἐλεγκτικήν.. De παῤῥησίᾳ vid. Quintil. [X, 2. 27. ubi eam dicit a Cornificio (cf. ad Herenn. 4, 37.) appellatam /icentiam. | Cicero orationem liberam, vocem liberam dicit. v. Voff. Inf, Rhet. V. p. :413. Hefych. ἐλδυϑεροςομῶ. παβῥησιαζόομαι. Ἕλικες. σχήματα ἕλικας ἔχοντα, figurae orationis impeditae, intricatae, éademque σχήματα πεκλεγμένα,. .Dionyf. Iud. Thucyd. Cap. 48. p. 935. Hefych. ἑλίσσων. “«λέκων. ψευδόμενος, οὐκ ἐπὶ οὐϑείας λέγων. Ἑλλεΐπουσα fcil. αἰτία, eft fpecies οὐτίων dcvsa- τῶν, h. e. caufarum quae in iudicio non confiftunt, nec admittuntur, et dicitnr tum, cum aliquid in circumftan- tiis, quas vulgo vocant, deeft, quod quaeftionem faciat, Sic Fortunatianus ex Hermagora p. 39. in Rhet. Pithoesn. Eadem forma etiam vocabatur xaraAumig, xaTa. μόριον, et κατὰ περίφασιν. Hanc fpeciem Hermog. περὶ sac. p. 20. Ald. καταὶ τὸ ἐἰπερίσατον appellat. vid. voc. ἐσύξᾳτορ, (CCEAAgviQay», pure et emendate loqui. Ariftot. Rhet. 1], $. Vnde ὁδληνισμὸς dictus, pura, emendata. . que eocutio. ef. Diog. Laert. VIT, 1. 40. Sic Lat. ἐσέ» &atem dicunt. vid. Auct. ad Herénn. IV, 12. Quintil. VILI, x. Ἐμβολὴν, void, impetum facere, de oratore, qui per afyndeta orationem Dyofert. Longin. 20. 2.' Tàli orationi antea ἀταξίαν, εἰ τάϑος et Φορὰν tribuerat:: De. inde ἐμβολὴν pro «px Desaetrias:Eloc. 39. 46i καὶ τὴν | | ἐμβολὴν ἘΜΒ | 109. ἐκβολὴν τοῦ μώλου καὶ ἀρχὴν μεγαλοπρεκὴ εὐϑὺς ναι καὶ τέλος. "Es βριϑὴ ς. ἐμβ. ἔννοια! Longino ὁ, 3. funt eaedem quae ὑψηλαὶ, magni Jen/us. | Suidas de Petro Rhetore: ἐμβριϑὴς 7v καὶ ἀνάλωτος dv τῷ ῥητορεύοιν, vir fingularis gravitatis in eloquentia, ἐμβριϑὴς τὴν Φράσιν, gravis, ve- hemens in dicendo, Marcellin. in Vit. ''hueyd. p. g. Huic gravitati oppofita eft ἡ πρᾳότης. vid. Plilottr. Vit. Soph. Lib. I. p. 487. ubi de Dione Sophifta: ἦν αὐτῷ xa] τῆς XA- λης Φιλοσρφίας ῆος, ἐμβριϑῶς μὲν ἐγκείμενον, κεχρωσ- μένον δὲ, οἷον ἡδύσματι, τῇ πρᾳότητι. De eodem Dione Synef. p. 39. ἐξελαύνει yxp ro: Φιλοσοφία καὶ ἀπὸ τῆς γλώσσης τρυφὴν, ἐμβριϑές τε καὶ κόσμιον κάζλιος ἀγαπῶσα» ὁποῖόν dq; τὸ ἀρχεῖον, καὶ κατὰ Φύσιν ἔχον etc. Ἐμᾶν, vomere, h. e. temere effutire, quicquid in buccam venit, Ita, Ariftides Rhetor per iocum utebatur voce illa pro οὐτοσχιδιάζειν. Cum enim a Principe füo iuterrogaretur, quando tandem eum auditurus fit, re. fpondit: τήμερον πρόβαλε, καὶ αὔριον αἰκροῶ, oU yap ἐσ- εἐν τῶν ἐμούντων, dx τῶν ἀκριβούντων, hodie propone (fcil. materiam aliquam dicendi) e£ cras audies: nam ΠΟΙ͂; ex illorum numero fumus , qui vomunt, fed ex. eorum, qui , €um fludio elaborare [ludent. Eunap. in Vit. Proaeref. p. 112. Tzetz. Chiliad. XI, 382. vid. voc. «xp/fem, et cf. Crefoll. Theatr. III, 11. p. 214. Ἐμμελὴς, λέξις, oratio ligata, pedibus vincta. Dionyf. Comp. 25. p. 196. Contraria eft εὕὔρυϑμος, et sU- - μετρος, quae numeros ,et metra quaedàm abscondit& ha- bet, a pedibus tamen poeticis diverfa; cf. Dionyf. in lud, Demofth. Cap. 50. p. 1109. et 1110. ῥυϑι μοὺς ἀτάκτους, καὶ μέτρα περιπεπλανη μένα ἐμπεριλαμβάνουσα. Apud Ari- ftoph. Ran. 924. λόγων ἐμμέλεια coimmemoratur, lbi Scho- liates: καταχρηφικῶς νῦν τὴν εὐρυϑμίαν. κυρίως δὲ καὶ us- TX μέλους ὄρχησις τραγική. Vid. νος, αὐυνεχὴς et ἔμμετρον. "EnpsrQov, σχῆμω. λέξεως, oratio nimia numeri, poetici cura ad carmen prope accedeüs, et paene inte-. , gris verfibus conftans, Aritot. Rhet. ΠῚ, 8. τὸ σχῆμα τῆς * λέξεως déi μήτε ἔμμετρον ἄναι, μήτε ἄρυϑμον, h. e. neque verfibus conítare, neque numerorum prorfus expers οἷα «debet. Hanc Stoici dicebant εἴρυϑμον λέξιν μετασκευῆς v0 λογοοιδὲς ἐκβεβηκψέαχ.. vid., Diog. Laert, Vll, 1. 4t. Pra G 4 Ἕ " Wnde - 1.4. EMI "Vnde etiam ἕμμετρος λέξιο dicitur, erstie numeris ligats, mox τὸ μέτρον. carmen. DionyC Comp. Cap. 3. Contra- pia eft εὔμετρος, numerofa oratio, quae eít uarpoe:ó3o, prope accedens ad numerum poeticum, quamvis non fit carmen, Sic et apud Diog, Laert. l. c, τὸ ποΐγμα, ex difci. plina Stoicorum rhetorica definitur λέξις ἔμμετρος. Eo- dem modo τὸ ἔῤῥυθμον dicitur, opponiturque τῷ εὐῤύϑιμῳ, cf. Quintil. IX, 4. 77. et ibi interpp. | 'Eumspíodoy, τὸ, diCtio periodica, Dionyf. Comp. 9. et Iud. Demofth, Cap. 39. p. 1072. vid, voc. wogpa- T/XU6, "EnscpaxTov, TO τῶν αὐξητικῶν Longino ir, 2. eft vis exaggerationis, quae ineít in actionis vigore. Alia loco Cap. 9, 13. dixerat τὸ δραματικὸν, et τὸ πρακτικόν. Cap. 15. 8. τῆς ῥγτορικῆς φαντασίας xaRisoy dei TO ἔμε πρακτὸν καὶ ἐναληϑὲς,, rhetoricarum vifionum maxima efl commendatio a vehementia et veritate. Mox dicitur ro ἔνα» quyioy xo] ἐμπαϑὲς et S. 2. τὸ ἐγκδκινῃμένον. D ἘκφΦαινόμενα. πρόσωπα, dicuntur, perfonae ali- enae a caufa et quaeftione, ἢ), e. quae liberae funt a caufae periculo, fed tamen iuvare poffunt caufam noftram, εἰ ad eos non pertineat. vid. Hermog. περὶ εὑρέσ. p. 14. Ta- Jis perfona v. c. in Orat. Cic. Rofclana fuit Chryfogonus, qui non erat ipfe accufator, fed clam accufatores fubortia- verat, Talis in Or. Quintiana, Dolabella praetor, et Iu- nius orator. "Eu(Qxeig. Ariftides περὶ My. πολιν. p. 656. eam cum σζφοφρότητι et τραχύτητι componit, ad eamque inpti- mis refert τὰ δεικτικῶν, τὰς ἐρωτήφοιρ, τὰς dverpécei συν. exc. -—— Alia ἔμφασις eft in verbis, quae plus fignifi cant, quam eloquuntur, cf. Quintil. VIII, 2. et 3. 82: ubi. definitur virtus altiorew praebens. intelleitum , quam qum verba per fe ipfa declarant, ldem Lib. IX, 2. 65. definit: iu qua per quaudam /u/picionem, quod non. dicimus, accipi volumus, Vnde etiam hanc flguram in coxtroverfiis figu- ratis locum habere dicit, Lib. XI, τ. 2. τὰ juQxrixa funt, quae fignificantia Latinis. Au&t. ad Herenn. ΓΝ, 43. quat plus tn. [n/picione relinquit, quam pofitum efl in oration. Locus eít de ea virtute orationis clafficus. Euftsth. ad . -Hom. ll. δ, p. 476. ἔμφασῆς d«i, λέξις δὲ ὑπονοίμς αὔξουσα v “ἐτούμεγον. — lbidem tradit eandem etiam subonzuir ich ἘἘμΜΦ ^^ ἀδᾷ, dic, et σχῆμα τῆς συντομίας appellt. cf. id. ad Il. X, P- 860. | | | "" Ἔκφυτο e» χάριρ, ἡλᾶνδ gratia et vennftas, quae oritur ex fimplicitatis naturalis abfequio in oratione, Phot, BiblCod.:14. 7 | Ἔμψυχαον, τὸ, vivus quidam vigor, quo orator valet, ab affectibus profe&us, λα, affectvolle Dar- fieilung y idem quod παϑητικὸν, cni iungitur ap. Dionyf, Τυά. Ifocr. t3, vid. ἄψυχος, Longin.:34. 5. ἔμψυχα πάδη, ' acres affectus. Hermogent περὶ id. 11. p. 270. ἔμψυχος λόγος eit oratio canaida, quae ab anima profecta videatur, ἀληϑὴς. ἐνδιάϑετος. cf. quae in his vocc. dicta funt, — Lucian. Demofth. $. 14. μόνος τῶν ῥητόρων ἔμψυχον λό- γον mxgéixs, orationem vivam et Jpirantem, 'E»«Bpgoved? aj. Dionyfius ep. ad Pomp. 2. p. 766. de Platone: σχήμασι ποιητικοῖς ἀκαίρως καὶ μειρακιωδῶς ἐναβρύνεται. figuris poeticis la/civit, εἰ gloriater. inepte, vid. voc. zfporac. m : Ἐναγῴνιεον, contentionibus aptum dicendi genus, Dionyf. Cenfür. 3. 2. p. 427. Iud. Ifocr, 2. et cf. lud. Thü«- cyd. 23. p. $65. ubi ἐναγώνιον πνεῦμα dicit fpiritus orato: rios, certaminibus aptos; et λόγοις ἐναγωνίοις adiungit δη- μηγορίας, quibus τὸ σαϑαίνξιν καὶ ἀειιοποιεῖν và τρόγματα propofitum fir. Euftath. ad Homer. 1]. ᾧ p. 731. init. Zva- γῶώνιος ἡ panpudín , καὶ rov ἔχουσα δύμαμεν ῥητορείας δὲ» Ἡχνικῆς, ἐν οἷς οἱ μὲν πρέτβρις λόγουσιν. ὁ δὲ ᾿Αχιδεὺς ἀντιλέγοι, καὶ ὥπερ Tou ἀὐδαχοῦ, ἐγταῦϑα τὴν ἐν λόγῳ «ολιτικῷ ῥητορικὴν Ομηρος ἐπιδείκνυται. Demetrius Eloc. 193. eandem dicit λέξιν ὑποκριτικὴν, aptam contentioni. bus forenfibus, et publiese attioni. Contraria eft yax(e uy, εὐχνάγνωφος , quae lectioni deftinata eft, Sic Longi. nus 9. 13. lliadem Homeri appellat σωμάτιον ἐναγώνιον, quatenus plenum eft carmen motus et actionis, adeoque vehementius, cui oppofitum ef τὸ διηγηματικὸν, Odyffea, in qua tranquilliores fünt fermones, et molliores affeCtus actionesque. vid, Morus ad h. 1. abi plura: et cf: Euftath. ad Hom. Il. c. p. 1154. Eidem Cap. 22. ἐναγώνιον πάϑος; vehementior affeCtus. . Vnde et ibid, dywviscy dicitur idem quod παϑητικόν, cf. Cap. 18. 2. Deinde iigdem de caufis ap. 25. ἐναγώνιον πρᾶγμᾳ dicitur, cum res ipfh geri vi- detur, ut fi praeterita narratur, tanquam. praefens. Con- 106 ENA traria eft ἡ διήγησις, quae vulgo. temporibus praeteritis inftrui folet. vid. Berger. de nat. pulcr. orat. p. 298. Ἐναποβῤῥίπττειν. Hoc verboeleganter utitur Pho- tius Bibl. 191. ut (ignificet pradentem et Jcitam ucgligen- tiam illam, qua fcriptor orationem füam ita oznat, et vir- tutibus quibusdam dictionis infiruit, ut tamen, qui legant, non poffint ftudiü et artificii veltigium deprehendere, Contrarium eít τὸ ἐπιτηδεύοιν, τὸ ἐπιτήδευμα, fichtbarer Fieift, vorfetzliche Kun/lambendung , im Gegenfatze ver» borgener Zubereitunpen, und alrich/am in das Ganze us- snerklich verwifchter KunltAujerungen. Locus Photii ita fe habet: τὸ ἐμφατικὸν ὥσπερ ἐναποῤῥίπτει, posue». dy- αφιεὶς ἐπιτηθεύματος ἔννοιαν. Ἐνάργεια, evidentia, qua res fingulae fenfibus vel. uti admoventur, Dionyf. lid. Lyf. 7. δύναμίς ri; ὑκὸ τὰς αἰαϑήσεις ἄγουσα τὰ λεγόμενα. Hoc fenfu Plutarchus Glor. Athen. de Thücydidis eioquentia: ἀεὶ τῷ. λάγῳ πρὸς ταύ. τὴν ipu rag ἐνάργειαν, οἷν ϑεατὴν ποιῆσαι τὸν dxpom« τὴν. καὶ τὰ γενόμδνα περὶ τοὺς ὁρῶντας βαπληκτικὰ καὶ ταρακτικὰ «wu» τοῖς ἀναγινώσκουσιν ἐνεργάσααϑαι Aio r&v μενος. Scholiaft. Anonym. ad Hermog. περὶ ἰδ. 1 p- 401. ὁ Τιβήριος Φησιν, ὅτι ἐνάργεια γίνεται κατὰ μὲν Ἐννοιαν, ὅταν μὴ ) μόνον λέγῃς τόπον,. UAR καὶ τὰ παρακολουϑοῦντα τῷ τόπῳ σημέία. καὶ ὁταν ὡς ἐν εἰκόν! προάγῃς τὸν λόγον. cf. Quintil. IV, 3. p. 186. ubi quomodo a pei Jpicuitate dif- ferat, oftendit. Et Lib. V1II, 3. 62. de eadem ἐναργείᾳ loquens: magna virtus efl, ves, de quibus loquimur , cla- re , atque ut cerni videantur , enuntiare, — Non. enim fatis efficit, neqde, ut debet , plene dominatur oratio, fi us dd awres volet , atque ea Jibi iudex, de quibus. cogmo/cit, narrari credit, nos exprimi, et oculis mentis oflendi. — Vnum illius genus efl, quo tota rerum imago quodammo- do verbis depingitur etc. — Interim. ex pluribus ejicttur il -— la, quam conamur exprimere, facies, Eam alii ὑποτύξκω- σιν appellant, et Φαντασίαν, de quibus vid. fuo loco. "Ey oc, Φωνὴ, vox verbis fententiisque cgn. formata, quae vontraria eft τῷ ῥυθμῷ μουσικῷ in quo funt foni, fine verbis, Hermog. περὶ id. 1. p. 20. Ἐναρμόνιον, λόγον Eunapius Chryfanthio. tribuit in eius vita p. 151. locutionem wumero/am, quae aliis sU- μαλὴς, ἙΝΑ Joy μαλὴς, εὔρυϑμος dicitur. Alio fenfu ἐναρμδνιοι μελῳδία! Dionyf. Comp. Cap. í9. Ἔναυλος, ἁρμονία, concentus diCtionis, sumero/a elocutio. Dionyf. lud. Thucyd. 36. p. 9oo. Ἐνδιάϑετος, λόγος, ex moribus exprelfa oratio, qua fit, ut non ficta, fed ex animo profecta effe videan- Ὁ tur, quae dicuntur, ἔμψυχος λόγος, καὶ ἀληϑὴς, vera, candida oratio. vid. voc. ἔμψυχος. "Totum hoc genus ad Sog: oratoris pertinet. Hermog. περὶ ἰδ. 11. p. 270. ubi Scholiaft. p. 409. in Tom. 2. Ald. Rhet. ἐνδιαϑετος λέγε- ταὶ 0: λόγος, ὡς διατιϑέμενος τοιῶςδα ἢ τοιῶςδε πρὸς τὰ πράγματα, ὀργιζμενος δηλαδὴ ἢ οἰκτείρων. Ἐνέργεια, καὶ κατ᾽ ἐνέργοιαν μεταφοραὶ, metaphora &Ctum fignificans, die belebende, Handlung dar/leilende Metapher. |ta Ariftoteles primum Rhet. I1l, 11. deinde ex eo Demetrius de Eloc. dixit δ. 81. ubi explicat: ὅταν TX ἄψυχα ἐνεργοῦντα εἰσάγηται καϑάπερ ἔμψυχα. Quintil. VII, 3. ἐνέργεια, inquit, confinis his eft (fcil. τῇ δεινώσει, εἰ ἐξεργασίχ) ab agendo ducta, et cuius propria tit virtus, . Don effe, quae dicuntur, otiofa.. “ Ἐνϑιάσκευὸς, τρόπος διηγήσθως, ea ratio natran- di caufam, cum orator rem narrandam exaggerat figuris il- lis orationis, quae animum auditoris commoveant et πα- Joc; habeant, ut hoc modo συμπαϑεια quaedam excitetur, et res in invidiam adducatur. Hermog. περὶ εὑρέσ. Lib. I. p.62. fqq. Hanc uno verbo διασκευὴν vocat Lib. 11]. p. 148. ubi tamen non de narratione, fed de trattandorum argumentorum artificio fermo eft. Quintilianus Lib. IV, 2. Ego narrationem, ut fi ullam partem orationis , omni, qua potefl , gratia et. Penere exornandam puto. Nempe haec illa ipfa eít ἐνδιάσκευος διήγησις. | 'Evéócinoy. Dionyf. Art. Rhet. Cap. 8. 15. illam orationis formam, quae contrariis utitur argumentis, quam propofitum erat, et contraria iis quae proponuntur, : probare nititur, definit τῷ dvéóciue καὶ οὐδιάλυτα προτᾷ- ye. Antea idem ita exprefferat : acjsvéi; προτάσεις vpo- eive), xo) λαβὲς wyriAoylag δοῦναι τῷ βουλομένῳ "xyriAo- γέϊαϑα!, καὶ φρεφόμενα λόγοιν, contradicendi occafionem "praebere, et ea dicere, quae tacile inverti, et refutari queant. Proprie τὸ ἐνδόσιμον eft 70 πρὸ τῆς qoc κιϑάρισ.- na. vidi Hefych. et ibi interp. Itaque apud. Δηοῖ, Riot i, 168, ENO | ot TIT, 14. innul videtur ea pars cantus, quas προαύλιον fequi- tur. Ergo in oratione funt, quae viam muniant ad fe- quentem orationem, ab ἐνδοῦναι ordiri, et doUyay ὥσπαρ εἰς τὴν χᾶρα τὴν ἀρχὴν, ut Ariftot. ait h. l. '"Ev39/usyua, fententia vim fyllogifmi habens, un. de períuafio et probationes efliciuntur. Sic Arittot. Rhet. I, 1. ἐνῚθυμήματα dicuntur τὸ σῶμα τῆς wísswc, fidei ἣν ciendae nervi, (Cel. Vaterus in. Animadverlf. ad ἢ. 1]. cum Maioragio vertit: ipfa matura et /ubflautia; dubito, an fadis recte. — Nam mox idem dicitur, τὸ κυριώτατον Ay πίφεων) et S. 21. &vJuuxuariOóg qui utitur τάς πἴξεσι ἐντέχνοις, probatiowibus x arte ek impenio pt. litis. Mex S. 27. ἐνθύμημα dicit effe demonttrationem oratoriam, οπόδειξιν ῥητορικὴν, et fyllogif(zaum quendam. Differt tamen a fyllogifino logico. Nempe qui in diale &icis dicitur συλλογισμὸς, in rhetoricis eft ἐνθύμγμα, cf. Cap. 2. ubi et docet ἐνθύμημα συϑλογισμὸν eo ἐξ ὀλίγων ᾿ τε καὶ πολλάκις ἐλαττόνων ἢ ἐξ ὧν ὁ πρῶτος cu. h. e, en- thymema non eas omnes partes habet, quas fyllogifmus , dialecticus. Qua de caufa Demetrius, ut mox dicetur, ἄτελῆ cuAoyicuoy appellat; circum/criptos fyllogifmos, h. e. in brevitatem contractos Plinius Epift. Lib. 1I, 3. Differunt etiam ab isndu&ione, quam ἐπαγωγὴν et παράβειγ- pa vocat Arift. l. c. Cap, 2. — Maxime apta funt in ge- nere dicendi iudiciali Cap. 9. fin. cf. Lib. III, 17. 13. — Lib. 1I, 21. Ariftoteles τὸ ἐνθύμημα definit: γνώμην cum προςε9εἶσῃ αἰτίχ, cum fententiae univerfali caufa adgitur. . - ct. Quintil. 8. 5. Deinde Cap. 22. et 33. duo genera ftatuit ἐνθυμημάτων, demri καὶ ἐλεγκτικά. — Illa ad rem de- monítrandam vel explicandam, haec ad redarguendum valent. cf. Anonymus de Rhet, ed. Fifch. qui fltilia hs bet. — Dionyfius Hal, multis modis hanc vocem adhibet. Sic pro argumentis in Iud. Lyf. Cap. 15. Deinde in Cent Script. 3, 3. p. 427. et in ep. ad Pomp. Cap. 4. p. 781. quam Thucydidi tribuit «Sevíay, et vAoürog dyJuusue- vuv, videtur effe ubertas /ententiarum ,| Gedanken- Füllr. Alio loco in Iud. Demofth. 46. p. 1699. inter γμῳμφλθγίαρ, ἐνϑυμήμαπα et παραδείγματα discrimen facit, Ex defini- tione Demetrii de Eloc. Cap. 30. ἐνθύμημα elt fententia per fe abfoluta, quamvis periodi ambitum non habens. Ergo etus omnis vis non ineft in forma, fed in fenfu et - fententia, ἐν τῷ διανάήματι ἔχει τὴν. δύναμιν καὶ σύφασο, - fa ut, fi fententiae alicui detrahas formam rotundam εἰ perio- ENS | 109 petiodicam, tamen ἐνθύμημα maneati Porro Cap. 52. ἐνθύμημα συλλογισμός τι &si ῥητορικὸς, fyllogifimus rhe- toricus , qui nec ubique neque in omnibus orationis par- tibus adhiberi folet, ut fere periodus,. Vnde addit: τὸ μὲν ὥσπερ ἐπιλέγεται b. e, enthymema femper poft aliud dicitur, eftque confequens aliarum fententiarum. — Mox: ἐνθόμημα dei oov συδλογισμὸς ἀτελὴς, — ἢ δὲ περίοδος οἷν e M 3 . . Τὰ ὅλον Ti, οὔτε ἀτελὲς ewR.oy/csra,. Haec omnia Deme. trius difputat, ut enthymema a periodo diftingust, Apud Hermog,. περὶ sip. Lib. llf. hi recenfentur veluti gradus traCctandae per argumenta orationis: 1) xe(aAÀ«v, 3) ἐπιχείρημα, 3) ἐργασία, 4) ἐνθύμημα. Nempe ἐνδὺς paud incipit συζλογᾶνγ et eft quoddam συμπέρασμα τοῦ ἐπιχειβήματος. cf. idem Hermog. p. 118. ubi de ufu en- thymematum in orátione, ex initituto, et exemplis addi. tis, agit. — Minutianus Rhet, Libr. περὶ ἐπιχειῤημαφαὶν, hanc etymologiae vocis tationem reddit: τὰ ἐνθυμήμαζα vogue, ἢ ὅτι ὁ ῥήτωρ αὐτὸς αὐτὸ sUpyxs xo] dvOvuéiray, 3 Cri προσενϑυμέδαθαι τοῖς ὀικαφοῶς, εἰ τι ἐλλαίποι, καταλεῖς κει. ἔχουσι δὲ ἐδ ίμματα οἱ ῥητορικοὶ σύδιογοι, xol ταύτῳ διαφέρει τῶν ἐν Φιλοσοφίᾳ συδλογισμῶν, ὅτε οἱ μὲν τὰ συβῤ- περάσματα ἔπαγουσιν, οἱ dà τὸ συμτεραινόμενον ἐκ τῶν προτάσεων καὶ κατασκενδν τῷ Omas προσενϑυμηϑῆναι na» ταλείπουσιν.. Vnde et in feqq. mentionem facit évJuus- ματικῶν ἐπιχειρημάτων, quorum fedes et locos (rómevc) recenfet uberius. Aué&tor évvexriiic apad. ῥητορ. p. 8. ἐνθύμημα σύγκρισίς isi xa) συμπέρασμα τοῦ ἐκιχειρήματος καὶ τῆς ἐργασίας, nempe quia fit κατὰ σύγκρισιν vel advér- ^ fantium, vel relativorum, vel privantium, vel aílirmatio- nis et negationis etc. Nam alias laxius accipitur, ita ut omne argumentum fignificet, ut apud Cur. Fortunat. Lib, 2. qui ratiocinationem vocat, et in quinque gehera parti- tur, ἐλεγκτικὸν, γνωμικὸν, δεικτικὸν, αραϑδοιγματικὸν, συϑδλογιφικόν. δὶς εἰ Scholiaftes ad Hermog, Lib 4. περὶ εὖρ. p. 371. ubi hanc definitionem addit: ἐνθύμημα ési εἰκότως διεσπαρμένων συ ογὴ » ἦτο! συναγωγὴ πρὸς ἀδιηλα, ἢ συλλογισμὸς, καταλείπων τοῖς ἀκούουσι λογισμὸν, πρὸ ἣν cv βούλει τελευτήν, εἴ, idem ad Lib. 3. Hermog. περὶ 80p. p. 365. ubi accurate de enthymemate oratorio disferi- tur, et Theophil. Coryd. £x, ῥητορο in Fabric. Bibl, gr. Vol. XIII. p. 661. (q. — Vipianus ad Demolth. Orat. ' Olyuth. 2. p. 17. ἐνθυμήματα definit, ἐν οἷς τὰς dvo προ. Τάσεις εἰπόντες TO συμπέρασμα ὀιωκῶμεν, τῷ ἀκροχτῇ κα. ταλείποντες αὐτὸ προσενϑυβέοϑαι. — Apfíines Rhet. p.703. : 11Ὁ ἘΝΘ Ald. ubi de ἐνῚθυμήμασι, eorumque artificio coplofias ex. ponit, in univerfum etiam hoc adnotat: dv» ἐνῚθυμήμα. Toc δριμύτητος δόξαν ἀποτελᾶν, καὶ ἔξιν d'ywyisiméy a καὶ ἐλεγκτικόν. Sic fere Cicero ΤῸΡ. 13. ,, Ex hoc illa rheto- rum füut ex contrariis conciu/a, quae ipfi ἐνθυμήματα appellant, non quod non omnis fententia proprio nomine ἐνθύμημα dicatur, fed, ut Homerus propter excellentiam commune poetaruth nomen efficit apud (Graecos füum, fic, cum omnis fententia enthymema dicatur, quia vide. tür ea, quae ex contrariis conficiatur, acutiffima, fola roprie nomen commune poffidet.** cf. Quiotil. VII, s. ke fuvenal. Sat. 6. curtum fermone rotato torquet. emtkg- mema. — Hinc etiam Au&or Rhet. ad Alexandrum fere fem. per ἐνθυμήματα et γνώμας vel γνωμολογίας coniunCtim po- nit, non tam ἀχοθειχτικὴν ilorum vim fpeCans, quam ᾿«αϑητιπκὴν ex concinnitate et acumine. vid. omnino 1, F. Gronov. ad Cic. Ep. ad Att. 1, 14. ubi Cicero varia pig- inentorum et ornamentorum orationis genera recenfet περιόδους, καμπὰς, évOuuuxTX, κατασκευάς. — Apud Gellium autem N. A. Vl, 13. quaeftiunculae fympofiacae et facetiae, quibus tempus ludebant convivantes, syJw. μήματα vocantur, Ex his planius etiam intelligi poterit, quid Ariftoteles ]. c. et alii fcriptores cogitaverint, cum oratorem ἐνθυμηματικὸν laudarent. — Locus eft inprimis notabilis in Sopatri Apameenfis Prolegom. ad Ariítidem : ed. lebb. ubi cum Ariftidem dixiffet yovisoy, ἐνϑυμῆμα.- πικὸν, Bíeuoy , paucis verbis interieCtis, eum hoc nomine laudat, quod ex Afia nihil reportaffet, quod vanam often- tationem , et inania verborum lenocinia haberet, fed ef. fet xel βαϑὺς πανταχόϑεν, καὶ τῆς λέξεως πλείονα διδοὺς τὸ yo&iy h. e. eius ars et ingenium magis in fententiis quam in verbis cernebatur, magis intelligentiae quam auribus comparatum erat: er tar mehr Gedanken- und Geiflreich, als ]V'ortreich. Cuius quidem confuetudinis dicendi cau- fam videmur nobis reperiffe apud Scholiaft. Hermog. qui in Prolegom. (Tom. 2. Ald. Rhet.) οἱ παλαιοὶ inquit ὅσ. dep τὶ νον τὸν λόγον ὑπέϑεντο ἐκ σώματός re συνεφηκότα ποὶ ψυχῆς ψυχὴν μὲν καλοῦντες τὸ ἐνϑυμήματα καὶ τὴν δύναμιν τὴν διὸ τῶν κεφαλαίων συνιφαμένην" σῶμα δὲ τὰ Φράσιν xaj τὸ ἔξωϑεν καΐλος, 0 ποιῶν ἄωϑασιν oj ἰδέαι. — Ifocrates contra Sophiftas, cuin praecipit τοῖς ἐνθυμήμα- σι πρεπόντως ὅλον τὸν λόγον πκαταποικίλαι, xo) τοῖς ὀνόμασι δυρύϑμὼς καὶ μουσικῶς errév, videtur iliam oratoris dex« teritatem requirere, quae eilicit, ut oratio et verbis et X fenten. * ENN . t fententiis apte eleganterque inftru&ta fit. Quintil, TX, 2. 106. Vifellius, inquit; quanquam psuciifimas facit figu- ras, facit ἐνῚθύμημα tamen, quod commentum vocat, eb. sationem appellans ἐπι χάρημα, inter eas habet. dern Lib. V, 10. non quidem fatis definite explicat vim verbo- rum ἐνθύμημα, ἐπιχοίβημα. ἀπόδειξις; variis auCtorum Latinorum fententiis recenfendis operàm navans; Cap: autem 4. p. 260. ,,enthymema ab aliis oratotius fyllogif- mus, ab aliis pars dicitur fyllogifmi, propterea quod fy. logifmus utique concluftonem et propofitioném habet, et per omnes partes efficit, quod propofuit, enthymema tantum intenta intelligi contentum fit. ** "Ey vo:&, Hermogeni fignificat 1) argumentum ors- tionis, ὑπόϑεσιν. 2) fententias, quibus oratio confui- tur, Gedasken, Sentenzen, γνῶμαι. Liv. I. “περὶ id. p. τὸ. — ὄΈνφασις, obieftio. Ariftot. Rhet. 11, 25. et 26. ubi Íta defivit: ἡ ἔνφασίς de, τὸ ἐπῶν δόξαν τινὰ, ἐξ ἧς ἔξαι δῆλον, ὅτι οὐ συϊδλελόγισαι, ἢ ὅτ, ψεῦδός τε ἄλγφεν. Sic: Lib. Ill, 17. 22. ἐνφάσει λῦσαι τὰς πίξοις, argumenta folve- $t occurresido, — Contrarium eft τὸ συδλογισμῷ λῦσαι, quae forma αντισυδλογισμὸὲς dicitur, Apud Hermüg. περὶ εὑρέσ. Lib. llI. p. 106. ἔνξασις in refütatjonibus eft prima depsul- Jio, quae p:erumque fit negatione abfoluta, ut, reife oc- cidit Clodium Milo, eft τὸ κεφάλαμον : won licuit occidéfeé, eít prima depülfio, feu ἔνφασις. cf. id. diup. «xc. p. 40. Deinde Zsxci; etiam dici folet, cum aliquid urgeas, οὑπὶ infles, quod fit plerumque crebra interrogatione., ltá Hermog. περὶ evp.. Lib. 1V. p. 184. (00 Ἐντεύξεις, ὀχλικαὶ, orationes populares , ad po. pulum habendae. Dionyt. lud. Thucyd. Cap. 50. p. 959. "E»Tsxvog, ὃ, cuius oratio ab arte inftruCta eft. Dionyf. Cenf Au&. 5, 5. Vnde et πίψεις ἔντεχνοι dicun- tur, aj διὰ τῶν ἀποδείξεων ἐκ τῆς ToU λόγου δυνάμεως, ut ait Syrianus ad Hermog. $c. p. 136. Aid. Rhet. quoniam jn hoc argumentorum genere, arte et ingenio oratoris opus eft. vid. plura ad voc. /54;. "Evropvos. τὸ ἔντορνον ὄἶδος λόγου, genus dictionis formatum , ἢ. e. concinnum, teres, elegans. vid. voc. λευκὸς, et τορεύοιν. Ἐντρέχι ea. vid. voc, evnoAin. ll, . E£a. 112 EXA .— Ἐξάφεθαι, efferri, Ἦν e. ad impetum dicendi con- titàri. Ita Photius Bibl. Cod. 364. de Demotthene et Ari- fide, quibus cum a natura eífet acrius ingenium , Φύσις mrixporépo καὶ παιϑητικὴ, (aepe etiam in. &rgumentis levio- ribus et moratioribus, irhpetuofi et vehementes effe fo. - debant: πολλάκις ἐξάγονται τῆς προϑέσεως ἐλαττουμένης ὑπὸ τῆς Φύσεως. οὐδὲ γὰρ οὐδ᾽ Way ἱκανὴ ἢ τέχνη κατοῤῥῶσαιῃ τὸ βούλημα, μὴ συνεργὸν ἔχονδα, xà) τὴν τῇ Queso ἰδιότητα. | | ΕΝ Ἐξαγώνιον, quicquid extta eaufatn ἀϊοϊξα δ, nec δὰ praefentem quaeftionem pertinet. . Suidas in hac vo. cei Αἰσχίνης καὶ ἐπὶ τῶν ἔξω τοῦ ἀγῶνος λεγομένων λό: wy, τουτέφε οὐ προσηκόντων eipyojay. Ab Ariftotele r& ἔξωϑεν vocantur. Sic ὀπεισόδιον dicitur πᾶν τὸ ἐξὰγώνιον ^ πρᾶγμα ἢ, e. τὸ ἔξω τῆς ὑποϑέσεως ὄν. cf. Suid. in ὀπειζ. 6di0y. 'E£ot pev. Dionyt. Cent Script. 4, 2. dé Ifocrates τὸ λιτὸν ἐξαίρει, tette extollit, h. e. in tenui fcribendi ge- nere non liumi répit, fed plüs praeftat, quam' id genus poftulat Sic Demetrius Eloc. S. 234. ἐξγρμένην ἐπιφο. ἣν dicit, Cuius elocutio et forma paullo elatior eft, et a vulgari forma epiítolica recedit, qualés fünt, quaé ad ci- vitates vel principes fctibuntur epi(tolae, S. 5. τῷ μεγά: Je; τοῦ κώλου συνεξῆρται xo] ὁ λόγος, cum magnitudine inembri etiam ipfa oratio aflurgit, et veluti gravitatem quandam accipit. Hetmog. dia«p. ξαδ. p. 48. τὸ TéAsóy df. δέρειν i. e. extollere, exazgerare facinis magnum. 'E£oipsedié, Rhetoribus dicitur exceptio, qua quis adverfarii rationes et praetextus refutat, elevat, vel fü. fpeCtos reddit, Eius formae éxemplum eft apud Demo. fthenem in Orat. contra Tímocrat. p. 302. ubi Vlpianus haec adnotat: ἡ ἐξαίρεσις πρέπει τῷ καταφορικῷ λόγῳ » x9). ^ τῷ τύπῳ τῆς γνώμης, καὶ τῆς βουλήσεως. Et mox: ael αἱ ἐξαιρέσεις τοῦ γομίμου μόνον κεφαλαίου τυγχάνουσιν. Ἐξαλλαγὴ, τῆς λέξεως, novitas diCtionis, quate: nus a limplici et Confüeta oratione discedit. Dionyf. de vi Demofth. Cap. 10. p. 982. lüngitur etiam τῇ πορειλίᾳ, ut apud Eulitath. ad Hom, Odyll. p. t4270. et alibi, vid. ἐξχαλλάτταινι | Ἐξαλλάτταιν, λέξιν, iünmutaré dictionem, orna: tus caula, ut ne omnia lint κύρια et proprie dicta, ut in vulgari : s EZA -— 00r ng C vülgari oratione, Ariftot. Rhet. TIT, 2. Td fit tropis et fi- guris, ut eft ap. Phoebamm. in Schol. Schem. Hiuc Dio- : nyf. ep. ad Pomp. 2. p. 760. d£3/.ayuév3 λέξις, dictio no- vata, variata. Ea oritur, fi quis a vuigari ratione dicendi recedit, et novas inufitatasque verborum compofitionis. que formas quaerit. lta opponitur rg συνήϑει λέξει Dio- nyf. de vi Demofth. Cap. 8. p. 975. deinde paulo pott, Cap. 9. eadem dicitur ἐσυνήϑης» περίεργος διάλεκτος, et wepit- τὴ ἐργασία àlib loco Cap. 56. p. 1124. Similiter Demetr. de Eloc. 77. cf. Ariftot. Poet. 21..p. rc. Ἐξαπλοῦ vaj, diftin&e et fine ambiguitate aliquid. exponere. Detnetr. Eloc. 254. ubi τὸ ἐξαπλωϑθὲν opponi- tur τῷ ὑπονοουμένῳ, obícuro, et ασαφΦείᾳ. | Ἐξεργασία, traCtatio rei vel argumenti, quae fit oratione, et artificio oratorio, Behandlung , "fusfiihrung. Diony(. Iud. l(ocr. Cap. 4. In Iud. Ifaei Cap. 3. τάξις et. ἐξεργασίαι τῶν ἐνθυμημάτων diftinguuntur, ordo, dispoe tioque et pertraCtatio argumentorum. vid. ad voc. ἐργὰ» σία, et Fortunat. Rhet. p. 68. ed. Pith. ) C Ἐ βερείσματα, τῶν χρόνων, intervalla temporum quae iocum habent in literis et fyllabis longis. Longin. 40. fin. vid. quae dicta fünt ad voces ἕδραι, ἐγκαϑίσματα, σηριγμοὶ, et cf. omnino Dionyf. Comp. Cap. 20. p. 14t. ubi loca Homeri ex his praeceptis examinantur, fimilibus. que metaphoris explicantur. ᾿ Ἐξεταάζε aj, in disceptationem et iudicium veni- re. Hermog. dieup. 9x2. p. 4. quod paullo poft dicit κρίσιν ἀναδέξασθαι, de iis rebus et perfonis, de quibus in civili quaeftione disceptari poteft. Et ἐξέτασις ipfa disceptatio forenfis. ibid. p. 6. Vnde veteres.Rhetores τὸ ἐξοταςιπὸν éidoc λόγων fpeciem τοῦ δικανικοῦ fecerunt, ut de Anaxi-: mene, Rhetore Lampfíaceno, refert Quintil. IIT, 4. p. 124. , Anaximenes, inquit, íudicíalem et concionalem genera- les partes effe voluit; feptem autemi fpecies: Aortandi, ' dehortandi; laudandi, vituperaudi; accujandi, defendendi éxquirendi, quod d£srxsixóy dicunt: quarum duae primae deliberativi, duae fequentes demonfirativi, tres ultimae iudicialis generis funt partes. Haec autem omnia hodie fic legi in Rhetorice ad Alexandrum, quae Ariítotelis no- mine infcribitur, (p. 136. Tom. I. Aid. Rhet.) adeoque Fabium illius auctorem crediditle Anaxinienem illum, do. . 1H ^ .. cuit " E Ξ E euit Gefnerus ad 1. 1. Quintil. Sed vid. quae de hac coti troverfia nuper expofüit Cel. Buhlius ad Ariftot. Opp. Vol. JV. p. 5. et 545. “τς - Ἐξότασις, λόγων, examen orationum, Aeduer- Critik. Dionyf. de Art. Rhet. Cap. 11, 1. ubi et πρίσιν et δοκιμασίαν appellat. Ἐξησκημένον, in oratione 'dicitur, quicquid ufg et confuetudine probatum eft, cui opponitur τὸ yewrspe- “ποιόν. Photius Cod. 66. 'E£:s£vaj, avertere a caufa animum auditoris, Ari- ftot. Rhet. III, 8. Hoc fit v. c. cum nimio ornatu et cultu inftruCta oratio eft. Auditor enim, dutn his rebus adfici- tur nimium, a rebus ipfis abducitur: τὸ σχῆμα τῆς M- ξεως, inquit Ariftot. dé μῆτε ἔμμετρον ἄναι . μῆτε ἄρυϑ. μον. τὸ μὲν γὰρ ἀπίϑανον. πεπλᾶσϑαι γὰρ δοκῶ, καὶ ἅμα καὶ ἐξίρησι. προσέχειν γὰρ roii τῷ ὁμοίῳ, πότε πάλιν ate. * | Ἐξον ϑενισμὸς, fig. fent. quae fit, cum aliquém rem extenuamus, et contemtam facimus. vid. Rufinian. Fig. 6. p. 199. et Cic. de Orat. 3, 52. ubi extenuatio dici- tur, cui adiunCta fit i//ufío, h. e. διασυρμὸς et σαρκασμός. 'E£fox3. Variationis caufa Longinus ἐξοχὴν dixit pro ὕψος Cap. 16, 3. Ibidem S. 7. rc ἐξοχὰς dicit, quae eminentiífima fünt in aliqua imagine vel defcriptione, ταὶ ἄκρα et ὑπερτεταμένα alibi. Ἐξυβρισμένα., vilia, humilia, ῥυπαραὶ Longin. 3. ubi docet in loco füblimi ad tales res viliffimas defoer» á non oportere. Ἐπαγγεολία, vid. &xayyeA/z. — Nam utraque vox faepe permutatur. cf. Plutarch. de Aud. 40. et ibi Xy- Jandr. — Apfin. Art. Rhet. p. 713. Ald. ubi de neceflitate curae agit, quae dictioni danda fit. Vlpianus ad Demofth. Mid. p. 341. notat ἐπαγγελίαν a nonnullis dici, quod vul. go nominetur προοίμεον προκατασκευατικὸν h. e, σύνοψις τῶν λεχϑησομένων. Ἐπαγγέόλλειν, μελέτην τινὶ, aliquem ad decla- mandum, veluti ad certamen, provocare. Philoftrat. Vit. Soph. I. p. 525. in vita Dionyfii. Phot. Cod. 165. et- jam τὸ ἀπαγγέλλειν eodem modo dixiffe videtur. vid. Wernsd. / ἜΠΑ t P Wernsd. ad Himerii Ecl. p. 16. et ád eiasd. Orat. XVII, P 692. . ' ^ Ἐπάγειϑαι, dixosc, delinire aures. Dionyf. Com- pof. 3. Vnde ἐπταγωγικὸν τλάσμα eít ratio dicendi, feu - compofitio ad animos tenendos accomtinodata Cap: 4. p. 26. Sed cf. quae dicta fünt ad voc. ἐπαγωγή. vid. Plut. de aud. Poet, Cap. I. p. 4. Photio etiam Bibl. Cod. 197. ré ἐπαγωγὸν et ϑελκτήριον iungitur. Ἐπαγωγήῆ. Ariftot. Rhet. T, 2. indu&Bio oratoria, differens a fyllogiífmo vel enthymemate, eftque modus probaudi faciendaeque fidei. Vnde putem τὸ ἐπαγωγικὸν πλάσμα, quod Dionyf. Comp. 4. p. 26. Herodoto tribuit, effe compofitionem eam, quae fit rerum ordine narrando, et fere indu&tione quadam rerum geftarum: quare etiam iungitur τὸ /copixóv, adeoque eo efficitur fimul oratio pro- . babilis, fide digna, tenensque leCtorem füaviter, das ws- terhaltende, einladende im Vortrage εἶπες Schriftflellers. Ariftoteles etiam cum παραδείγματι componit, — Nempe quod in xvxAvrixoic-dicitür ἐπαγωγὴ, id in rhetoricis πὰς ραδειγμα. cf. Suidas in ἢ. v. qui compilavit Diog. Laert. Plat. Sect. 53. 54. ubi haec funt, quae huc pertinent: τὸ παράδειγμα dei ῥητορικὴ ἐπαγωγὴ. ἐπαγωγὴ éei, καὶ διὰ τῶν καϑέκαςα ἐπὶ τὲ καϑόλου πρόοδος, vel ὁ λόγος 0 did τῶν uod éxaso τὸ καϑόλου δεικνὺς καὶ πιφούμενος, oratio, quae per fingularia univerfale demonftrat et confirmat. Theo. phyl. Coryd. éx3«c. ῥητορ. in Fabr. Bibl. T. 13. p. 663. ἐπαγωγὴ λόγος ésly ἀπὸ τῶν καϑέκαφα καὶ γνωρίμων τ τῶν καϑόλου ἄγνωφον συνάγων. ὅϑεν καὶ ἐπαγωγὴ ἄρηται dv? πολλοῖς τοῖς κατὰ μέρος ἀπαριϑιμημένοις καὶ ὁμολογουμένοις ὁλιεόν τί ἐπάγουσα. Αρυὰ Ciceron. de Invent. 1, 31. ím- du&tio, quam vocat, latius patet, et inprimis Socraticam, demonftrandi methodum comple&itur. Id. Topic. to. ,.haec ex pluribus perveniens quo vult, appellatur émdse Kio, quae graece ἐπαγωγὴ nominatur, qua plurimum eft ufus in fermonibus Socrates.** Secundum Rufinian. fig. 26. haec figura fit ex fimilium collatione, vel argumen- torum , falva tamen fimilitudine. Quintil. V, to. p. 226. 49 Eft argumentorum locus ex fimilibus : δὲ continentia vir- tus, utique et abflinentia : Si fidem debet. tutor, et procu- rator. Hoc eft ex eo genere, quod ἐπαγωγὴν Graeci vocant, Cicero isdu£&'ionem.* — Fortunat. Rhet. p. 67. ed. Pith. ἐπαγωγὴ eff oratio, quae de rebus non dubiis capit a[Jenfionem tius cum quo inflituta efl. H a3 Ἐπα- 116 ; |. E£HA (0 Ἐχαγωνίφεοθαι, τῇ λέξει, dicuntur, qui cum ali.. quo adfectu loquuntur, adeoque iis utuntur formis di. cendi, quae folent ifti adfeCtui exprimendo infervire, ut fi quis τὰ ἰσοδυναμοῦντα emphafeos-et affe&us caufa adbi. bet. Sic Ariftid. meg) Aoy. πολ. p. 658. ad βραχύτητι. M- qoo requirit, TO μὴ ἐπαγωνζεοϑαι τῇ λέξει ἐκ 'παραϑέσεως Ἰσοδυναμούντων, ἀλλιὶ δηλοῦν τὸ πρᾶγμα τῇ σημομνούσῳ M . Kei, καὶ εὐδὺς ἀπα Ἀιαγῆνωι καὶ ὃν ὀλίγῳ. Ἔπσπαινος, quomodo ab ἐψπωμίῳ diftinxerint Rhe. tores, diximus in voc. ἐγκώμιον. Caeterum Ariftides "rs. οἱ λογ. πολ. p. 650. quatuor modos laudandi commemorat, αὔξησιν, wxpxÀenjuv, παραβολὴν, εὐφημίαν. — Soctates ap. Plat. Phaedr. p. 364. ab Eveno Pario inventam effe ait . — ὑποδήλωσιν,» et καρδκαίγους, veluti /ublaudátiones, vel . &ollaudationes, ΝΣ ᾿ς Ἐπαλληλία, συμφώνων, frequens ulus confonan- tium in verbis, fe invicem offendentium, atque impe: dientium. Phot. Bibl. Cod. 138. Inde oriuntur AZfe πο- λυσύμφωνο:. Ἔπαλληλος. ira. TOTO, metaphorae aliae poft alias fequentes, eaedemque cvvexéc Longin. Cap. 52. 5. — ἐπάλληλα πάϑη, cumulati adfectus Id. Cap. 34. i “ἐπαγγελία πυκνὴ, καὶ ἐπάδληλος Ariftid, aep) Aoy. πολ. p.057. — E ᾿Εααναδίκλωσις fig. dicitur, cum bis verbum ad- hibetur emphafeos gratia, ut μήπω μήπωγα apud Ariftoplt Nub. 266. ubi vid. Schol. et cf. voc. m aduleria e. ij —— Ἐπανάληψις, figura orationis, quae cernitur i copula crebrius deinceps pofita, ubi variae res recenfen. tur, quae a fe invicem diftinguendae funt. — Sie Deme- trius de Eloc. 196. ἐπαναληψίς de; συνδέσμου ἐπιφορὸὲ τοῦ αὐτοῦ, ἐν τοῖς δια μακροῦ ἐπιφερομένοις λόγοις. — Sed latius extendit vim figurae Alexander περὶ exp. p. $78. qui δὲ huc refert repetitionem verborum in media fententia, ut in his 3v ποτα, ἣν ὦ ἀνὸρες ᾿Αϑηνοῦοι etc. fimulque illi ἀναδίπλωσιν, quam vocant, fübiicit Rutilius Lupus Lib. 1, 11. p. 39. ,, hoc fchema, inquit, fieri folet, cum id quod dictum femel eft, quo gravius fit, iteratur. interdum fit uno verbo, interdum plurium verborum con- junClione. * Hermogeni περὶ ἐδ, 1. p. 50. ἐκανάληψις eft ' iteratio ΕΠΑ 5 13] iteratio 'et repetitio fententiae,-quae fit poft interieCtas alias, perípicuitatis eaufas id quod appellat τὸ &ravaXo- pev τὰ νοήματα, πρὶν ἀποδοῦναι. τοι ἀχόλουϑον. — Ex intti- tuto hanc formam dicendi explicat Libr. περὶ δεινότ. p. 20. cf. et Greger. ad Hermog. l. c. Cap. 9. Itaque baec figura non in fingulis folum verbis, fed et in' fentenuiig integris dominatur, habetque fubinde eandem vim, . quam εἰναπεφαλαΐωσιρ vel ἐπανοϑος. cf. Aquila Rom. 31. p. 174. et kul. Rufin. Fig. 31. qui definit: repetitio fenteutiae pro. pter aliquam wele[Jariam caufam. | | ᾿Ἐπανάφᾳσις, gravis reprehenfio, accufatio. De-- metr. de Eloc. 278... 'E*Tavacepo(3, fig. qua finis membri, alterius , Anitium fit, v, Hermog. περὶ ἐδ. 1. p. 176. ᾿ Ἐπαναφορὰ, fig. eadem quae ἀναφορρὶ Longitio 20.2, Demetrio autem deEloc. cap. 61. figura τῆς Aéfswo, qua, unum verbum aliquoties jn initiis variis membrorum repetitur. cf. Alexand. περὶ σχημ. p. 583. Hermog. περὶ jj 1. p. 174. fq. Aquil. Rom. 34. p. 176. et vid. voc. : κύκλος. E | ΝΝ Ἐπάνοδος, fig. Alexander esp! σχημ. p. 583. Ald. &T&voSOc ἐξιν, ὅταν δύο ὀνόματα διάφορα προστιϑέντες μὴ- ποτε τοῦ νοῦ κέρας ἔχοντος, ἐπανιῶμεν ἐπὶ τὸ προκείμενα xa] τὸ Àéiwov τῷ νῷ, προσαποδιδῶμεν. | Phoebammon σχῆμ. p. 589. dio προτεϑέντων ἀδιαφόλως ὀνομάτων ἢ καὶ προσώπων δμίκρισις εἰς ἀΔο καὶ ἀϑλο, ὡς ἵνα τις ἄπῃ, ὃ δᾶνα xa) ὁ δέινα εὐρέϑησαν'" ὁ δᾶνα μὲν τόδε «uv, ὁ δῶνα δὲ τόδα. Quintil, IX, 3. 36. ,, Eft et illud repetendi genus quod (femel propofita iterat et dividit: /phitus et. Pelias mecum , quorum ]phitus aevo lam gravior, Pelias et vu- sere tardus P lixi. ἐπάνοδος dicitur graece, noftri regres- | vocant. lul. Rufinian, p. 33. Pith. Epanodus eft, cum duobus brevius pluribusve propofitis ad fingularega enarrationem recurritur. vid, voc. ἐπίλογος. Ἐπανόρϑωσις, corre&io, cum füpra di&um ver-- bum verbo fequenti corrigitur. Iul. Rufin. p. 238. ed. Ruhnk. | | | Ἐπαφρόδιτος. dgyipara ἐπαφρόδιτα καὶ ἐρωτικεὶ iungit Menander in dic. 8xid. p. 626. ubi de λόγαις ξτι» ϑαλαμίοις loquitur, ut de Hymeneo, Venere, Amori | 3 $. "- {ι8 | | £n £ bus. — πὸ γλαφυρὸν καὶ ἐπαφρόδιτον iungit Photius Bibl. Cod. 79. vid. voc. χάρις. Lopgino 34. 2. τὸ ὁπαφρόδιτον eft lepor in dicendo. cf. Synefius in Dione p. 40. et voc. ἀφροδίτη. | | | Ἐπεγάρειν. intendere, vehementius reddere. Longin. 33. 1. aj τῶν πτώσεων, χρόνων etc. dyaA.o fen ἐπεγείρουσι và ἑρμηνευτικα,, intendunt elocutionem. — ἐπεγείρειν πάϑος, concitare affectum, cui oppofitum eft τὸ πραΐναρ ap. Phot, Cod. 47. Ἐπτασοδιοῦν, τὸν λόγον, orationi inferere quae. dam epifodia, quae amplificent illam, et copiae fpeciem adferant. Ariftot. Rhet. IIT, 17. Idem εἰσάγειν dicit. Aliis verbis idem dixit Ariftides Orat. T. I. p. 5o: évsufae . oy ἔξω τοῦ πράγματος. Ἐπεμβάλλεσαι, νοήματα, per incifa et periodice foqui, ut fit in forma dicendi copiofa et producta, quam περιβολὴν vocant. Ei contrariutn eft τὸ κομματικῶς λέγειν, et ἐννοήματα κομματικά. Aplin. Art. Rhet. aep? πώϑους p. 726. Ald. Vnde ἐπεμβολὴ, παρεμβολὴ, et μεταξυλογία figurae dicuntur, quae in orationis medio caufam rei vel circumftantiam quandam interponunt. v. Theon. progymr. Cap. 4. et Schol. Hermog. anonym. ad Lib. 1. πρὶ ἰδ. p. 381. Ald. etiam ἐμβόλιον, h. e. pars quaedam operis ab argumento propofito feiun&a apud Cic. ad Q. Fr. HI, 1. - Ἐπενϑυμήματα, vel ἐπενϑυμήσεις, funt fenten- tiae veluti fecundariae, quae adduntur copiae caufa, et fidei faciendae gratia, ita tamen, ut non defiderentur, ἢ abíünt. Hermog. περὶ Peyvor. p. tO. et 120. ubi ait: ὁπεν ϑύμημα isi κυρίως ἐπὶ Φϑαάνοντι ἐνθυμήματι. ἕταρον derive ούμενον. ἐνθύμημα h. e. adie&um et quafi continuatum en- thymema. Gregorius ad ἢ. l. ἐπενϑυμήσεις explicat à» yerxg κατασπευαφικὰς καὶ ἀποδοιπτικάς., Hermogeais Epi- tomator in συνοπτ. παραδόσει ῥητ. p. 20. ἐπονθύμημα den dv ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ προβλήματι διπλῇ συγκριτικὴ ἐπίτασις, “εριττοτέραν δριμύτητα χαριζομένη τῷ ἐνθυμήματι. Ἐπεξάγειν, τὴν διήγησιν, in narrando ambagibus uti füperfluis, ut per eas ad id pervenias, quod comme. morare velis; quod et κυκλοῦσθαι dicitur, Plut. de Herod. malign. p. 395. Reisk. tweit ausholen, um auf' dem Flek zu Áommen, wohin man nur durch. Umwege f'üglich imet | ΟΝ ΜΙ, EHE ^. H9 Konnte. Hoc dicit fieri ἐκβολοῖς, παρατροπαῖς,, Tapn93- xy τοῦ λόγου. | "Ev s£sA9 ἂν dicitur de oratore, qui rem aliquam fufius exponit, et tra&at dicendo, idem quod ére£fspy& φασϑαι. vid. Hermog. veg? deor. p. 52. t Ἐπεξήγησις , fig. Phoebammoni “περὶ emp. p. 489. aca Qe λέξεως j λόγου ααφηνισμός. | | nd ͵Ἐπιβοωτήριος, λόψος, Rhetoribus diCta eft, oratio ' in'laudem patriae, ad quam reverfüs fis, vel eius princi- pis habita. Expofuit de hoc genere Menander dip. ἐπιᾷ, p. 676. fq. cf. Scholiaft. Aphthon. ad Progymnaím. in Rhet. Ald. T. 2. ubi τὸ ἐγκώμιον diftribui dicit in λόγους ἀμβατηρίους, καὶ προσφωνηματικοὺς, καὶ ἐπιϑαλαμώους, wo ἐτιταΦίους. cf. Wernsdorf. δὰ Himer. Eclog. XIII. p. 239. ΝΡ ' Ἔπιβολὴ, αὖ Hermogene περὶ Jj. I. p. 28. Cap. περὶ σαφηνείας, refertur ad eas res,' quae faciant fenten. tiam puram, ἢ. e. apertam et claram; καϑαραὶ ἐννοιού εἰσιν παντὴ £ysxo τῆς ἐπιβολῆς. ubi e contextu patet ἐπ βολὴν effe aditum ad rem , ut et Sturmius explicat, cum rem ipfam e fententia propofita ftatim cernimus, neque opus eft mente evagari ad alia, unde omnis fententise fen- fum nobis explicemus.. Contraria effe videtur 3 πϑριβολὴ, circumducta et ad res alienas evagans oratio, de qua alio loco diximus. ]lllius praecepti rationem hanc reddit Her- mogenRes: γίνεται γὰρ μάλιφα ὁ κωϑαρὸς λόγος, ὅταν Nu- λὸν τὸ πρᾶγμα τις ἀφηγῆται, 3 ἄρχηται (hoc ipfum facit τὴν ἐπιβολὴν) γε ἀπ᾿ αὐτοῦ τοῦ Ψιλοῦ τράγματος , καὶ μη- δὲν ἔξωϑεν συνεφέλκηται, οἷον γένος ἔΐξει προσλαβῶν, ὅλαν μέρει. ἢ dopisov ὁρισμένῳ εἴς. περιβάλλει γὰρ ἅπαντα ταῦτα, καὶ εἰσὶν ἔννοιαι περιβολῆς, 94. des ἐναντία τῇ καϑαᾳ- ρότητι. --- Αρυὰ Menandr. dip. p. 631. ἐπιβολὴ Φρήνοι dicitur initium lamentationis, in oratione funebri. δὶς ἐπιβολὴ προοιμίου etiam. Vlpian. ad. Demofth. orat. sep] .Gvpuu0p. p. 112. et alibi paffim, — Centra Photius Dibl. Cod. acQ. τὸ ἐπιβολαῖς τὸν λόγαν διαπλέκειν, perfpicuitati inimicum commemorat, ubi omnis contextus docet, di- effiones quasdam vel nimiam periodorum productionem fignificari. Fortafíe legendum erit vel περιβολαϊς, vel ἐπεμβολαΐς. Quamvis et ὁπιβαξλεααι Philoftratus vit, ἡ (aei p. $14. adhibuit de oratione luxuriante, et circum. H 4 ' ducta, 120 ἘΠῚ duCta. Nam ibi τῇ ἰδέᾳ λόγων ἐπιβεβλημένῃ opponit τὸ ᾿ἀπέριττον h. e. cattigatam et adítrictum dictionem. Apud eundem in Vit. Soph. IT. p. $98. Oenomarcho tribuuntur ἐπι βολαὶ νοημάτων γλυκᾶαι. quod quidem in vit. Antipat, p. 607. ita expreffit: ὁρμοὶς νοημάτων κλύειν τοῖς τῆς dj- μηνείας ῥυθμοῖς, fententiarum vim rhythmis moilioribus enervare, Porro Rutil. Lupus 1, 7. ἐπιβολὴν ita defcribit: - » hoc fchema dupliciter fieri confüevit; cum pluribus et diverfis fententiis aut unum et idem verbum fingulis prae. Ὁ ponitur, aut varietas verborum, quae tamen-eandem vim inter fe habent. * Exinde patet, figuram defcribi patheti. cam et copiae infervientem. vid. ἐπιφορὰ a qua pauluium differt et cf. voc. ἀντεζευγμένον. | Ἐπιβουλεύειν, dicitur orator, qui elocutione nj. mis ficta atque elaborata auditorem magis decipere veluti ex infidiis, quam docere et perfuadere videtur. Ariftot. Rhet. ll], 2. ubi τὸ πεπλασμένως λέγειν τῷ πεφυκότας op- ponitur, et illud τῷ ἐπιβουλδύειν tribuitur. ld Longinus : Cap. 17. dicit πανουργῶν διὸ σχημάτων, προσβάζλιειν ὑπό- γοιαν ἐνέδρας, ἐπιβουλῆς, et σοφίσματα ῥητορικῆς. vid. voc. σόφισμα. δὶς et Ariltides περὶ λογ. πολ. p. 660. dum modeftiam laudandi commendat, haec habet: ὅταν TIG μὴ οἷς ἐπιβουλεύσας καὶ παρασκευασμένος, XX ὡς cuvavayxae οϑεὶς καὶ ἐπὶ τοῦτο δοκῶ συνενεχιϑῆναι. — Scholiaft, Ano- nym. ad Hermog. lb. |. περὶ 1). p. 401. Ald. πανταχοῦ ὁ τεχνογράφος roy ἐπιβεβουλευιένον καλᾶ λόγον, τὸν τᾷ ἐπιτετηδευμένῳ κάλλει κεχρημένον. Et alio loco p. 402. τὸ ἐπιβεβουλεῦαϑαι Φησὶ τὸ περιεργᾶσϑαι ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν καλδλιωπιζομένων γυνομκῶν καὶ ὀπιβουλευουσῶν τῇ τῶν ϑεωμένων αὐτὰς σωΦροσύιῃ. Hinc et Arittides περὶ ἀφελ. λόγου, p. 675. ἀνεπιβούλευτον λόγον appellat orationem, quae non habet ex arte vel affeCu aliquid praecipui. Nam ilis rebus utuntur oratores in orationibus &yevisixo;c et- “πολιτικοῖς, ut auditorem moveant, et ad fuas partes pet- trahant; in quo veluti infidiae quaedam funt. Itaque tali λόγῳ contrarius eft ἀπλοῦς et καϑαρός. Eodem fenfo Pho- tius. Bibl. Cod. 61. Aefchinis orationem dicit é&xvoUpyoy λόγον, quatenus non artis oftentationi ipdulgebat ille, fed maxime veritatis ftudiofüs reperiebatur. Idem ἐπ βού- Acc καδλωπίσα! , et τὴν πρὸς xxAoc ἐπιβουλὴν Euftuthius dixit ad Hom. Od. p. 1558. Huc et pertinet τὸ ϑηρεύειν v0); 0jxx$xc, quod fit ornatu oratorio, quo rebus necef- faris coguofcendis veluti per fraudem abducuntur. vid. | EE Gregor. ^^ ἘΠῚ ^o ἴδε Gregor. ad Hermog. Cap. 13. —— Petronius Saiyr. p. 2. ed. Lotich. iufidias auribus facere idem dixit. cf, Crefoll. Theatr. I. Cap. 10. mU | Ἐπιδεκνυσ αι dicitar, qui meditata et ad orna- tum comparata oratione utitur, qua illis placeat, qui au- diunt vel legunt, Demetr, de Eloc. 226. ubi τῷ év;demu-- μένῳ opponitur ὁ λαλῶν, h.e. farhiliariter loquens, vul. . gari lermóne ufus, artificio remoto: dedita opera compa- satam orationem ingenii venditaudi caua dixit Au&or ad Herenn. TI, 30. — ad affenfiotet&. Aquila Rom. de Fig. p. . 386. ubi vid. Rühnkén. S007 (0 EmidexTixóv, γένος λόγων, demonfirativum di- cendi genus, cuius partes fünt ὄπαννος et ψόγος, quae quidem proficifcuntür ex virtute et. vitio, xax/r et ἀρετῇ vel καλῷ καὶ αἰσχρῷ. Ariftot. Rhet. 1, 3. et 9. Vnde et. idem τὸ πανηγυρικὸν, et ἐγκωμιαφιπὸν dicitur, ut Dionyf. Iud. Lyf. 19. 18. et 19. Quintil. ll], 5. 15. ubi haec ad- dit: ,, mihi ὁπιδοικτικὸν non tam. demonflrationis vim ha- bete, quam offentationis videtur, et multum ab illo dyxe- μμιαφικῷ differre. Nam ut continet laudationem in fe ge- Dus, ita non intra hoc folum confiftit. An quisquam ne- gaverit Panegyricos ἐπιδρικτικοὺς effe? Atqui formam | fuadendi habent et plerumque de utilitatibus Graeciae lo- quuntur.** cf, id. Lib. IIT, 7. init; p. 145. Deinde notis de caufis, de quibus vid. voc. &T;demvudja] et ἐπίδειξις, τὸ ἐπιδεικτικὸν appellatur etiam genus dicendi oftentationis plenum, et δηροταρκὸς» populare, oppofitum τῷ zoA/ri- x,in quo magis veritas rerum cognofcendarum, quam artis et ingenii admiratio quaeritur, ut ap. Dienyf. Art. rhet. Cap. 1. p. 233. cf. Auct. ad Herenn. III, 6. et Cic. in Partit. Rhet. Cap. 3. nbi dicitur. genus exornationts. ᾿ Sic et Longino 34. 3. ἐπιδεικτικὸς notat, ingenii et. artis oftentatorem, vel ut Quintil. ait Lib. 1l], 3. 12. velut is- flitorem quendam. eloquentiae. cf. Cic. Orat. Cap. 13. — Hermogenes περὶ φασ. Proleg. p. 19. Ald. et p. 2. ed. Sturm. dum triplicem artis rhetoricae utilitatem laudat, ἐν τῶς βουλαϊς, δικαφηρίοιςγ) καὶ πανταχοῦ, tria genera : dicendi innuit, adeoque tertium, quod vulgo év;derxrixoy dicitur, appellat τὸ πανταχοῦ, h. e. id quo Philofophi, hi- . forici, aliique fcriptores in univerfum utuntur. vid. quae disputat Sturmius ad ἢ. 1. Hermog. p. 33. et Crefoll, "J heatr. Rh. 111, 5 H 5 IM Ev : 129 ἘΠῚ Ἐπ Hefe, fi dicitur de.orationibus forenfibus, t μελέτη τῶν ἀγώνων, et propria Sephiftarum, qut hisce de« clamationibus fe exercebant, aliosque inftituebant. v. Me. nander Rhet. p. 504. ed. Ald. Proprie autem. ἐκίδαξις di, citur de λόγοις ἐπιδεικτικοῖς, de genere demonftrativo, cuius materies eft ἔπαινος et ψόγος. cf. Photius Cod, 1655. et Crefoll. Theatr. 11], 5. Simpliciter etiam δείξοις, et qouc δδιξα(᾽ eaedemque ἀκροάσεις, h. e. declamationes po | . blice habitae, multis audientibus. cf, Spanhem. ad lulisoi Caef. p. 15. — Quintil. IV, 5. offentationem declgmatorsam appellavit, quam Graeci ἐπίδειξιν. Commifftones Sueton, Aug. 89. et Calig. 13. ubi vid. Cafaub. et Erneft. 'E-TÍ ϑηλος. ἐπίϑετα ἐπίδηλα, epitheta füperflus,- otiofa, ut fi quis dicat yaÀx λευκὸν, ὑργὰν ἱδρῶτα, ’. lta Ariftot. Rhet. lll, 3. 9. de Alcidamante, cuius oratio pro. pter illud epithetorum genus frigida admodum faerit. Ἐπιδιήγησις, vopetita narratio, reg ; magis decla matoria, quam foreufis, et ideo reperta, ut,'quia marre. tio brevis effe, debet, fufius et ornatius res poflit exponi, quod fit vel invidiae gratia, vel miferationis, ta Quin! til. IV, 2. p. 194. Fortunatiano Rh. p. 62. ἐκιδιήγησις eft, cum latius in quaeftionibus vel ante epilogos exfequamur eas res geftas, quas in narratione breviter attigimus. vid. voc. διήγησις. Ἐπιδιόρϑωσις, correBlio, δὶ qua frigide, vel exiliter et x«xodjAwc dicta funt, ea corriguntur et miti- gantur in fequentibus. Haec ergo tractandae orationis forma dicitur ἐπιδιόρϑωσις, vel ἐπιφορά. — Sin haee cotre- €tio praecedit fententiam παράδοξον, appellatur praeoccu- patio, (. praeparatio, προδιόρϑωσις. "liber. Rh. Cap. 9. Hermog. περὶ εὑρεα. ΓΝ. p. 216. Vnde Alexander περὶ σχημ. ita: ἐπιδιόρϑωσίς ἐφι μὲν τὴν χρέϊαν τὸ αὐτὸ τῇ προ- διορϑώσει, τῇ τάξει δὲ ἐκείνου διαΐφορον. ὃ γὰρ τὸ οδιπ iy ποιοῦμεν ϑεραπεύοντες τὸν ἀκροατὴν ὀπὶ τῆς προδιο ὥσδως, v0 αὐτὸ ἐπὶ τῆς ἐπιδιορϑώσεως. Similia habet Phoebam4 mon in Schol. p. 591. Ael. Herodian. in Villois: Anecd. T. II. p. 92. ita definit: ὅταν τοῖς δοκοῦσιν ἡμαρτῆϑαι ἐπά-. qy τις ὥσπερ ϑεραπείαν τὴν μετάνοιαν. ! Ἐπιδρομή. διὰ τῆς ἐπιδρορῆς τι eiréiy, quafi ὡς dy παρόδῳ, et obiter aliquid et dicis caufa commemorare. v. Phot, L ἘΠῚ | d Phot. Bibl. Cod. 31. Idem paullo poft | ἐπιτροχάδην eo- dem fenfu. | | ^ "Em;eixetx, modeftia, Hermogeni περὶ ἰδ, IL. p. 256. eft virtus moratae orationis, quae in fententiis fefe tum exferit, cum orator ex inftituto oftendit, fe de iure fuo. cedere, aut cum quis fe vulgo exaequat, aut. fimilia dicit, quie verecundiam et pudorem dicentis figunificant. cf. Volt. Inftit. Rhet. Lib. VI. p. 509. Talia fere effe fta-- tuit, quae apud Platonem in Charmide Socrates paffim de fe ipfe dicit... Menander up. ἐπιδ, p. 637. Ald. ita prae- / ^ cipit: Ἶϑος περιϑήσεις τῷ λόγῳ μέτριον καὶ πλοῦν καὶ δὲ» 4 ξιὸν, τὴν ἐπτοίκειαν ξανταχοῦ ἐμφανίζων. Ἐπιεικὴς, vir bonus, de oratore, cui fidem habe- mus propter integritatis exiftimationem, ὁ ἀξιόπιςος. Ariftot. Rhét. I, 3. cf. Lib. Il, 1. ubi roig: ἐπιεικέσι tribui- tur ἀρετὴ, cui contraria eft καὶ μοχϑηρία. Vnde et &xiei- geix dicitur Graecis remiífio iuris fümtmi et ftri&i, oppo- niturque τῷ ἀκριβοδικαίῳ, fummo iuri. Cic. ad Quint. fratr. I, 1. lenitatem in deceruendo: vocat. | Ἐπίφευξις. ab Aelio Herodiano (in Villois. Anecd. YI. fp. 94.) definitur: ὅταν ra Tpocxelpsvx ὀνόματα διαλαμ- βάνοντες, τὴν ἐπιφορὰν ἐμφαντικωτέραν ποιησώμεϑα, ut in hoc exemplo: Θῆβαι δὲ, Θῆβαι πόλις ἀςυγείτων etc. Videtur eadem forma effe, quam cosduplicationem vocat - Au&t. ad Herenn. IV, 28. vid, tamen voc. ὁπαναδίπλωσις. | Ἐπιϑαλάμιοι, λόγοι, orationes nuptiales,; vid. Dionyf. Art. Rhet. Cap. 4. et Crefoll. T'heatr. IV, 9. Ἐπίϑετος. ἐπίϑετοι ἀρεταὶ τῆς λέξεως, vid. voc, οἰναγκαίοςς Dicitur eodem fenfu ἐπίϑετος Φράσις, quae eadem eít κατεσκευασμένη, elaborata, arte facta, orna- mentis oratoriis inftru&a. Dionyf. de vi Demofth. Cap. 4. pag. 963. — Auc&or. Rhet. ad Alexandrum pag. 245. ἐπιϑέτους víse; appellat, quas ufitatius alii Rhetores ἀτέχο yoyc vocare folent, de quibus vid. voc. πίξις. — Deinde 76 ἐπίϑετον, quod verbo apponitur, appofitum Latinis di- &um, vid. Quintil. VIII, 6. 40. Ariftoteles Rhet. III, 2. 5. omnem atstosomaflicam et periphraftficam vocabulorum appofitionem, ἐπίϑετον dicit. cf. voc. avroyouacía. Ἐπίκαιρα, ἐγκλήματα, Íünt praecipua crimina, feu xe(aÀoux , praecipua argumenta, quae maximam, vim | | abent 134 | ἘΠ babent ad movendos vel invidia vel miferatione animos, treffende Gsgengrinde, oder. ErüFterungen. Hecrmog. περὶ «ac. p. 46. ed. Sturm. Ἐπικαταψεάδειθα;, dicitur orator, fi quid. irri. dendi vel reprehendendi caufa contra fidem et veritatem ex- aggerat. Sic Ari(tid. περὶ λογ. volur. p. 654. buius for- mae dicendi exemplum adfert ex Demofth. Coron. ubi di. eit Aefchinem fero Athenienfem. faCtum. effe: ὀψέ Je ποτε, ὀψὲ éyo. χϑὲς μὲν οὖν καὶ προΐγν. | 'EcixÓé xn STuxelusy« σκώμματα Longina. Cap. 34, 2. fünt ioci in vicinia, et ad manum pofita, in quibus ergo eft naturalis quaedam venuftas db ingenio orta. His- eontraria ponit ἀνάγωγα, ioces effrenes., quos. petulantia ^ quaedam et maligna ars inveftigavit. ' Ἐπικερτόμημα, Obiurgatio. Demetr. Eloc. 11t. Alit ἐκικδρτόμησιν, ut Herodian. ap. Villois. Anecd, Il. p. 90. ubi definitur: λόγος ἐρεϑιφριὸς ἐπὶ τῷ λυκῆσαιρ réug ἐχιϑροὺς συντιϑέμενοςς Rufinianus cum χλευνασμῷ iungit. Haec figura, inquit, rifum "excitat, et [svere propofita ^ eafre excutit: | ) Ἐπικίνδονον, πρᾶγμα, res, vel argumentum atmn- bigui pretii, in quo plus turpitudinis qnam honeftatis momenta exftant. Dionyf. Compof. Cap. 3. ldem τὸ τας περιὸν, τοῦ αἰσχροῦ μᾶδλον ἢ TOU καλοῦ ἐγγύτερον. Ἐπίκρισις. vid. voc. ἐπιφώνημα. Ἐπίλογος, peroratio, ultima pars orationis. Ari ftot. Rhet. 1Il, :3. cf. Dienyf. Art. Rhet. 10, 18. Longin. 12, 5. veluti λόγος ἐπιτιϑεὶς, oratio appofita, Lh. e. totiüs orationis brevis repetitio et gravis conclufio. vid. Sturm. ad Hermog. περὶ «xc. p. 4. Marcellinus ad Hertnog. περὶ $20. p. 174. ap. Ald. Ariítotelis fententiam de epilogo ita enunciat; Φησὶ ἂὲ "᾿Αριφοτέλης τέσσαρα Ewoj μέρη τοῦ Put. λόγου. πρῶτον μὲν τὸ εἰς πάϑος ἄγειν τὸν ἀκροατὴν, ἔποιτα qo ποιῆσαι τοῖς μὲν ἐναντίοις ἀδλιοτρίως ἔχεαν, αὐτοῖς δὲ a κείως, καὶ τὸ αὔξειν καὶ ταπεινοῦν, καὶ τελευτάϊον τὸ ἀναμ» μνίφεοιν. — Defcripta haec funt ex Arift. Rhet. ITI, τῷ. Ce- terum, quae Rhetorum Graecorum de epilogi indole fen- &entiaé fuerint, e fingulis docendum eit. ^ Scholiaftes Aphthonii: ἐπίλογός ds) λόγος ἐπὶ πῤοειρημέναις ὠποδείξεσι δπαγόμονος, ἀϑροισμὸν πραγμάτων καὶ ἠϑῶν, καὶ παϑῶν, . παρέχων, ἘΠῚ | 122 παρέχων, quae ipfa de&ritio legitur etium in σονοπτικῇ “π«ραδόσοι ῥητ. p. 20. ἃ Scheffero edita, et Matthaeo Cas mariotae atttibuta. Marcellinus Schol. Hermog. περὶ φασι p. 173. Ald. ἐπίλογές àsi λόγος ἐπὶ προειρημέναις ἀποδείξε. σι ἐπιλεγόμενος, αἀϑροισβιὸν πρχγυάφωγ καὶ ἡϑῶν, καὶ πὰ- ϑῶν περιέχών. ἢ ἐπάνοδος εἰρημένος, ἢ λόγος ἐπιῤῥωννύων τὰ εἰρημένα. κατὰ δὲ Μενουχτανὸν, λόφος δείνωσιν 4j “μείωσιν ἔχων τῶν ποπραγμένὼν, qr λόψος γνῶσιν ἔχων τῶν πεπραῦ» μένων ἐν ᾧ καὶ ἡ καλουμένη διατύπωσις καὶ διασκευὴ παάϑὺξ πιϑοῦσα καὶ πρὸς ἐναργὴ τῶν 'πτεπράγμένων ἐξέτασιν τὸν ὃὲ- καςὴν ἐπάγουσα. Ex Hermogene etiam πδρὶ ne. δεινότ, patet, epilogum a nonnullis appellatum effe ἐπάνοδον, quia, qui refert capita, de quibus. fe a&urum promiferat, is ad rincipium revertitur. — ldem iam a Platone notatum in haedro p. 465. τὸ “δὴ τέλος τῶν λόγων κοινῇ πᾶσιν ἔοικ συνδεδογμένον éa* ᾧ τίνες μὲν ἐπάνοδον, ἄϑλοι δὲ xe τίϑενται ὄνομα. — Eos autem, qui epilogum ἐπεφώνημα vocabant, refutat Dionyf. Art, Rhet. Cap. τὸν 18. ubi epi- logus definitur, βεβαίωσις ἢ ἀνάμνησις τῶν προαποδεδειγ- μένων πραγμάτων, ἢ dv 339v συξάσει παροξυνόντων ἡμῶν ἢ οἱιτιζομένων, 3 καὶ ἄλλα ὅσα 339 λόγων διάφορᾳ τῷ ὑκο- κειμένῳ ἑκάςφατε ἀγῶνι... Iterum Marcellinus |. c. p. 171. dicugoUvra, δὲ οἱ ἐπίλογοι διχῆ" τὸ μὲν γὰρ αὐτῶν ἔξε ἡχρακο qixóv, τὸ δὲ παϑητικὸν. πρακτικὸν niv. τὸ ἐν τὰςς ἀνακᾶ- Φαλκνεώσεσι, παϑητικὸν δὲ, τὸ ἐν ταὶς ἐλεεινολογίαας. Avfi- nis Att. Rhet. p. 306. Ald. de epilogo haec funt: év/AÓ. oy τόπος τριμερής ésiy. ἔχει yap ἀνάμνησιν τῶν εἰρημένων, καὶ ἔλεον, καὶ δείνωσιν. Auct. ad Herenn. 1! 36. ,, Conclu- : fiones, quae apud Graecos ἐπίλογοι nominantur, tripat- titae funt. "Nam coh(tant ex enumeratione, amplificaiione, et commiferatione.* cf. Lib. I. de Invent. $2. ubi itidem tres partes facit: enumerationem y. indignationem, conque- flionem. — Denique ἐπίλογος Ariftoteli Rhet. II, 21. dici- tur additamentum quoddam fententiae obfrurae vel ambi- guae adiectum, vim rationis, aut ἀποδείξεως habens; ἀνάγκη, inquit; τέτταρα εἶναι γνώμης ἐϊδη" ἢ γὰρ μετ᾽ &i- λόγου Ken], 3 ἄνευ ἐπιλόγου. ᾿Αποδείξεως μὲν οὖν δεόμε. ναί εἰσιν, ὅσαι παροίδοξόν τι λέγουσιν, ἢ ἀμφισβητούμενον, ὅσαι δὲ μηδὲν παραδοξόν, ἄνευ ἐπιλόγου. | 'ET:;uéAe2x, accurata dicendi forma. Hermeg. «ap? ὃ. p.162. Haec cernitur. in ftudio artis et concinnitatis., Vnde et κόσμῳ iungitur, opponiturque τῷ ἐκ Φύσεως κάλ. λει, ut ap. Hermog. 1. €. p. 364. qui illam virtutem ΠῸ- crati 126 E III crati tribuit. Ab Ariftide wap) Aoy. πολ. p. Gg7. in his fe. re tebus ponitur: fi quis fententias fuas commode iungit, res geítas et facta non nude exponit, fed füis quamque sspit&sss: h. e. cum caufarum , loci, temporum etc. no« tatione enunciat; fi quis porro utitur μορισμῷ h. e. res (cite diftinguit, et partitur, Deinde huc pertinet ἐπα). γελία χυκνὴ καὶ ἐταληλος, item: ῥηματικὴ ἀντὶ ὄνοματν φῆς. cf. Photius Bibl. Cod. 159. de Ifocrate. Ἐπιμερισμὸς, fecundum Fortunat. Rhet.'p. 68, Graecis dicitur tum, cum orator αἀνάκεφαλαίμσει, quae proprie ad epilogum pertinet, in alia orationis parte uti tur, ad memoriam iudicis adiuvandam. 'Ev«u ovy, figura orationis, qua res plas iufto ex». aggeratur, ex definitione quidem Demetrii de Eloc. 280, δρμηνεία πλείων τοῦ πράγματος, ut fi verba grandiors, atrociora fünt, quam res ipfa fert, aut poftulat. — Lon. glàus Cap. 12. ὀπιμονὴν etiam refert ad αὔξησιν, fed ita ut fit quaedam amplior immoratio in iis rebus, quae de. monftrari argumentis debeant. Sic et Hermogenes ean. dem ad περιβολὴν refert περὶ δ. 1. p. 140. Ibi docet his ὀπεμυναῖς uti folere oratores, ut habeant aliquod firmum argumentum, quo adverfarium percellere, et fuam cau. . fam confirmare poflint; quemadmodum paffim apud De. mofthenem aut Ciceronem, bis, ter, quater etiam eam dem rem inculcari videmus, — Schol. Anonym. ad Hee mog. l. l. p. 399. Tiberii Rhetoris hanc definitionem fert : Wil ésiy , ὅταν πλείω ῥήματα ἀλλήλοις ἐπιβα Ἅ ἢ, ec ὃ Δημοαϑένης᾽ ἄγεις, διώκοις, ἐλαύνεις, συκοφαντς. -- Alexander περὶ σχῆμ. p. 578. ἐπὶ πλέϊον τοῦ αὐτοῦ vexua. vo; ἐπιμονὴ μετὰ αὐξήσεως. Phoebamm. Schol. ἐπιμονὴ ἐςὶ προφοραὰ πλειόνων λέξεων ἐπίσης τὸ αὐτὸ σημωινουσῶν, ἢ καὶ λόγων. Sic apud Homer. Odyft. γ΄, 108. fq. quinquies repetitur ro ἔνϑα., per ἐπιμονὴν, ut ibi Euítath. Dicitur etiam διατριβὴ et ἐγχρονισμός, cf. Gregor. ad Hermog. ép) δεινότ. Cap. 5. — Commorationem in una re vocat Cicero de Orat. 11], 52. Ἐπίπληξις, obiurgatio, f. inveCtiva, peculiare genus chriae f. orationis Sophifticae. v. Photius Cod. 165. Pbiloftrat. Vit. Apollon. I, 15. Eft etiam figura huius no» minis apud Iul. Rufin. 21. vid. voc. ἐπιτίμησις, "Ez: E IIT πὶ 127 Ἐκιπλοκὴ, τῶν Ξάσεων, dicitur Syriano Hertno- genis interpreti p. 29. Rhet. Ald. ea cog&atio, quam ora- 'toriarum quaeftionum fatus inter fe habent. cf. Quintil, Vil, 1. in fin. 2E Ἐπιπόλαια, quae omnibus nota funt, neque dis. —— quifitione indigent Ariftot. Rhet, ΠῚ, 10. ταὶ παντὶ δῆλα, καὶ ἃ μηδὲν dà Qyr3oaj , ut ipfe Arift. explicat. Longino Cap. 41. τοὶ ἐπιπολάζοντα. confpicua, quae ín füperficie : natant, adeoque nimis facile fentiuntur audiendo. [τὰ ' Morus ad ἢ. l. vid. Era(mi Adnott. ad Demofth, Or. Phi- - lip. III. et Quintilian. I, 1. 45. qui ienatantia vocat, ibi- que Gefner. Ariftoteles l. c. etiam commemorat usra(o. ραν ἐπιπόλαιον, h. e. vulgarem, in qua nimis nota eft G- - militude, id quod paullo poft Cag. 11. μεταφέρειν ἐκ τῶν Φανερῶν. cf. voc. δπίδηλος, Vnde et Hermogen. περὶ ἐδ. — Lib. II. Cap. sp) δεινότ. ἐννοίκς ἐπιπολαίους καὶ xsyag junxit. E | | Ἐπισημαήνεῦϑαι, dicitur orator, fi promittit au. ditoribus de aliqua re fe. velle inprimis verba facere, ut ab ea re recte fibi cavere poflint. — Arittides περὶ Aoy. πο- Arr. p. 654. hoc exemplum pofuit: 9 τοίνυν μάλιςα πάν. τῶν οἶμαι δέϊν ὑμᾶς, 'w ἄνδρες ᾿Αϑηνοαῖοι, φυλάξαϑαι, τοῦτ᾽ eixéiv ἔτι βούλομαι. 2 Ἐπιφέλλειν, fimpliciter, epiflolam fcribere. Da- mafcius apud Suidam in Xefapuxyoc , éxisé Rey. δδινὸς ἣν; in epiftolis fcribendis excellens. Et fic paílim apud vete- res, vid. Philoftr. Epift. 1. Z E E Ἐπιςρώπτεααι, de oratore Demofthene, qui propter x3; celer et mobilis eft. Longin. 12. 3. vid. voc. T&x0c. Eadem metaphora Pericli apud Lucian. in De- moíth. encom. 20. tribuuntur αφραπαὴὶ καὶ βρονταὶ. καὶ πειο Jove ri κέντρον. cf. Plin. Epift. Lib. 1, 20. ibique Gefner. p. 34. Similiter, qui Periclem vituperabant, dicebant eutn βροντᾷν καὶ xeparrety, ors δημηγοροίη, δεινὸν δὲ κε- βαυνὸν ἐν τῇ γλωσσῃ Φέρειν. Plutarch. Pericl. Cap. 8. cf. Ariftoph. Acharn. $50. Quintil. IT, 16. 19. ibique interpp. et Burm. ad Petron. 1I. p. το. | s ἘπιςροφΦ' ἡ, τοῦ λόγου, quoddam dictionis robur, et gravitas, quae opponitur τῇ «fgórz7;, molli venuftati, Philoftrat, in Vita Scopel. p. 519. διελόγετο dà ἀπὸ μὲν τοῦ. | . sJpoyoU - ΄ 1.28 ἘΠῚ ϑρόνου σὺν ἁβρότητι. ὅτε δὲ ὀρϑὸς. διελέγετο, ἐπιφροφὴήν τὰ χεν ὁ λόγος, καὶ ἔῤῥωτο. Deinde ἐπὶςροφὴ etiam dicic tur, cum in eadem verba, plures fententiae definunt, lat, severfio. lul. Rufinian. ed. Ruhnk. p. 238. — Rutilio ἐπα Qopé, Aquilae Rom. ἀναξροφηή, Hermogeni &vrivpoQpi] appellatur. | Ἐκπισυφέλλεοθαι, contrahi, minul, contrarium v9 αὐξάνεϑαι Ariftot. Rhet. III, 2. ! | Ἐπισφραγίξζε dai, confirmare, ftabilire. fenten.' tiam , idem quod βεβαιοῦν. Herinog. ep! deyer. vid. voc, βεβαίωσις. | ᾿ “Ἐπίτασις, Intentio ófatoria, quae fit affectuum ufü, et cuiusdam vigoriset fpiritus. Contraria eft &ysdue, retniffio affeCtus et impetus. Dionyf. Iud. Ifocr.: Cap. 13. Jdem dicitur τόνος ibid. cf. Longin. Cap. 38. ubi notat ex« aggeratipnem. δὶς et Alexander περὶ σχημ. ubi τῇ ἐπ q&c«. (ynonymon ponit τὸ αὐξάνειν λόγον. Phoebammoni ' - Schol. p. 500, ap. Ald. eft ἐπιμονῆς εἶδος ἐξαδλαγὴν ἔχον ἐπὶ τὸ μέζον, hoc eft, ea fotma quae exaggerando ulte. rius progreditur a minore ad maius. Suidas de Ephoro Cumano: fy» ἑρμηνείαν τῆς ἱξορίας ὕπτιος, xa) νιοϑρὸρ, «aj μηδεμίχν ἔχων ἐπίτασιν. Apud Aelium Herodianum, €uius fragmenta edidit Villois. in Anecd. T. 2. p. 9o. τῇ Φκιτάσα opponitur 3 ἔκλυσις.’ fimulque docetur, Aud omnes fententiarum (σχήματα dixvoíac) ita conftitui poffe, üt partim ἐπέτασινν partim. ἔκλυσιν exprimant. — Addit: τῇ μὲν ἐπιτάσει ὑποτάσσεται εἰρωνείχ, τῇ dà ἐκλύσει, ἡ κα- ταβολη. | : Ἐπιτάφιος, λόγος, otatio funebris, vid. Dionyf. Art, Rhet. Cap. 6. p. 258. Menander dip. dud. p. 630, et Rami disfert. de Sermonibus funebribus, qui publice Athenis habebantur. Coppenh. 1793. | Ἐπιτείνειν. τὸ ἐκιτείνον τῆς ἑρμηνείας dicitur de longitudine periodorum et fententiarum, qua oratio faepe obícura fit et impedita. Marcellin., de Vita Thucyd. p. & dix τὸ ἐπιτείνον τῆς ἑρμηνείας ἄδηλος εἶναι δοκῶν. Ἐπιτετροχασμένα, quae negligenter et praeci- piti veluti curfü narrantur. Dionyf. lud. "Thucyd. 16. p. 840. et de vi Demofth. Cap. 1. Opponuntur in priore loco Ἐπὶ | 129 loco τι τῆς ἄκρας ἐξεργασίχῳ vervygméra, copiofe.et accu. rate :pertractata. Ἐπιτήδευσις. τὸ ἐξ ἐκυτγδεύσεως, quicquidartem et nimium ftudium prodit in oratione adornanda. Oppo. fitum eft τὸ ἁπλῶς, ἀφελῶς eixév. Dionyf. lud. Lyf. Cap; 8. it. ὁ αὐτοματισμὸς de Compof. p. 203. ed, Reisk. Vnde ἀνεκιτήθευτα ὀνόματα dicuntur verba vulgaria, nullo cum delectu pofita, nullaque aurium füavitatisque ratione ha-- bita, ἀνόέκλεκτα, ola Φύσις τέϑεικε. σύμβολα Toi; wpdvye μασιν. Dionyf. Comp. Cap. 3. p. ac. cf. p. 204. ἜἘπιτίμησις, obiwrgatio. Ariftoteles Poet. Cap. — 26. ἐπιτιμήσεις dicit obieCtiones, quibus utantur nonnulli ad virtutes epopoeiae vel tragoediae elevandas. Haec et “προβλήματα vocat et ἐπιτιμἥήματα.. ut Cap. 25. fub finem, fed haec non videntur tecbnologica effe. Tiberius autem Rhetor Cap. 4. numerat inter σχήματα διανοίας, quatenus reprehenfione utitur orator ad auditores vel convincendos, vel ab aliqua re avertendos. Áb Alexandro autem nomi- natur intetJ & λέξεως. ' Definit eam figuram ita: ἢ ἐπιριμήσαν! πρώτῃ λέξει ἑτέραν ἐλάβομων, 3 éeQo- ράν τινα dp Dodvouay τῶν ὀνομάτων, ἢ διαζήσαντες ἐξελεξά- psJa τὸ βέλτιφον. . Eandem a nonnullis ὑπαδι γὴν dici addit: fortaffe reCius, -quia ἐπιτιμήσεως notio non tam in ipfa figura et verborum mutatione ineít, quam in ipfis fenrentiis et forma enunciandl. Sed ita tamen potius σχῆμα διανοίας, quam λέξεως effe videatur. —— Hermoge- nes περὶ deivór. de tractatione δημηγορίας agens praecipit: τὴν δημηγορίαν ἐκφέρεσθαι di ἐπιτιμήσεως καὶ παραμυϑίας,᾿ fyx ἢὶ μὲν ἐπιτίμησις διορϑοῖ τοὺς ἀκούοντας, T&c συμφοράς. τε τοῦ κοινοῦ καταλέγουσα, καὶ τὸν δῆμον πρὸς ἐπὰνόρϑω- σιν διαγέΐῥουσα. Itaque Gregor. ad h.l. Cap. 36. τὴν ὁπ- τίμησιν explicat ἐπίπληξιν » velüti exaggerationero rerum adverfarüm, quarum in oratione mentio fieri debeat: quam et τραγῳδίαν vocat, quae habeat τὸ ofsiróv καὶ ϑαῦ- pa, ἵνα διὰ μὲν τοῦ οἰκτοῦ πρὸς ἐλεεινολογίαν ἐπισπᾶται, dx δὲ τοῦ ϑαύματος καταπεσούσας πάλιν τὸς ψυχὰς ovg τῆς ἀϑυμίας ἀνακτήσηται καὶ διανατήσῃ dix τῆς ἐκπλήξεωξ De hac te, inprimis de ἐχπλήξοι, ϑαύματι et TapxroÀo- γίᾳ Sophiftarum propria cf. Crefoll. Theatr. I, 15. et Iul. Rufin. Fig. 21. — Vlpianus ad Demofth. Olynth. 1. p. G. accurate rjv ἐπιτίμησιν 8 λοιδορίᾳ diftinguit: τὸ ὑβρίζοιν (quod eft τῆς λοιδορίας) παντὶ gadiov: τὸ δὲ ἐπιτιμᾷν, ὁπερ ἐς) νουϑετοῦντος ua] λυσιτελοῦντος, ἐπὶ ting τῶν ἀκουόν- ΄ I ' ΤᾺΝ 130 E III φων λέγοντος, οὐ παντός ἐςι, i.d μόνου τοῦ σκοκοῦντος τὸ λυσιτελὲς τῶν ἀκουόντων. uU 'E-;Tpayw06v, tragico more exaggerare rein, quod fit imagnifica, tropica, figurata di&tione. cui oppo- nitur fimplex et vulgaris et fedata oratio. -Dionyf. lud, Thucyd. Cap. 28. p. 883.. ἐξιτραγῳδὲν τὰς τῶν Ἑ Δ ύνων συμφορὰς, καὶ τὴν διάνοιαν ἐξαλλιάτταιν. ἐκ τῶν dy ἔϑει, Huic dicendi generi opponit τὸ ἐν τῷ κοινῷ καὶ συνήϑα σῆς διαλέκτου τρόπῳ TX πραχϑέντα ὀγλοῦν. | ἜἘπιτρέχον, τὸ, Hernrogent περὶ id. T. p. 158 eft forma dicendi ofatoria, quae facit orationem amplam et περιβολικὴν, cerniturque iscur/ione fententiae intetfübie. Cum et praedicatum, hoc eft, cum dirimitur propofirio interpofitis fententiis. Scholia(tes ad Hermogenis 1. Ὁ, p. 399. ἐπιτρέχον μὲν καλᾶται. τὸ σχῆμα διὰ τὸ τὰς ἐν» νοίας ἔχειν ὥσπερ ἐν δρόμῳ ἠρτημένας ἀλλήλων ἐκ τοῦ πω. βασυναπτικοῦ δὲ, ἐπειδὴ εὐθὺς τῇ πρώτῃ προτάσει συνῆπταὶ ἢ αἰτίχ. Hoc Ariftides περὶ λον. wéjur. p. 646. ubi de περιβολὴ disputat, ita elocutus eft: ἔτι βολῆς.» (rar τις διὰ μέσου τοῦ νοήματος, πρὶν ἀπαρτὴῆσ γοῦν. ὅτε. ex ἐμβάλῃ νοήματα, Ὅπερ ἐὰν ἔν τινε μέτρῳ γένηται» dee γὴν ἀσάφειαν ἐργάζεται. Hanc formam ab Vipiano és» ᾿δρομὴν dici, notat Scholiaftes ad Hermog. Lib. I. χυρὶ /& p. 399. Ald. Ἐπιτροπὴ, figura orationis, qua auditoribus rel elicuius vel eam verborum poteftatem concedimus, Com» memorat hanc formam inter σχήματα λόγου Herodian. ap. Villois. in Anecd. II. p. 96. Rutil. Lupus II, 16. itade- finit: cum alicui rei vehementer. confidimus. et "εἶν ἐμ iudicibus largimur, ut, quemadmodum videier illis, con- flituant, aique ei pareamus. | Ei fere contraria eft 7 aad ῥησία, qua vehementer cum iudice agendum eft, ne que ei ullo modo parcendum. cf, Quinti 1X, 3. p. 457. vU "Ewirpomixol, λόγοι, orationes, quas contra t» tores fuos aliquis habebat. Pfeudo.Plutarch, in Vit. (aei "ubi vulg. ἐπιτραπτικοὺς λόγουρ. Sed illam le&ionem Pho tius et res ipfa perfuadent. Sic et Dionyf. Iud. Lyf. Cs 20. Plutafch. in Vit. Demofth. Cap. 6. τοῖς ἐπιτρόποις Ve "Éxro δικαάςζειϑαι, καὶ AoyoypmDév ἐπ᾿ αὐτούς. cf. Libabd ad Montium Proco.f. Orat. Quintilianus Xll, 6. init. alo nes pupillares appellat. | | DEM Em irp ΕΠῚ τς X3I ᾿ Ἐπιτρόχαλοι, ἰχρόνοὶ, tempora, vel tmotád rhythmorum celeres, veloces, quales v. c. in Iambo funt, . fi hunc cum fpondeo conferas. S$ynonymum eft ὁ ταχὺδ Dionyf. Compof. Cap. 18. p. 116. — ἐπιτρόχαλος καὶ xa- ταφερὴς ῥύσις τῆς λέξεως, incitatus orationis fluxus id. Iud. Demofth. Cap. 40. 'p. 1077. Apud Hom4J Οὐ. σ΄, 26. ἐπιτροχάδην ἀγορεύειν Euftath. σπουδαίως καὶ καϑ' ἐπκιδρο- μὴν, οἱ κομματικῶς. ^ 07507 ᾿ Ἐπιτροχασμὸς, forma orationis, tion multum discrepans a συναϑροισμῷ et ἐπιμονῇ, auctore Alexandro v5p! σχημ. p. 579. ubi addit: διαφέρει δὲ ἐκείνων, ὅτι τὰ πολὺ συνεςηκῦτα συνάγει καὶ ἀξιοπιςίας ἕνεκα λέγεται. Phoe- bammon Schol. p. $91. ita: ἐπιγροχασμὸς ἐφὶν ὀνομασίας τραγμάτων κατὰ μόνην αἀπταρίϑμησιν qyuwonévg, ἄνευ τῆς “ερὶ αὐτῆς διηγήσεως. δὶς ἐξιγρέχειν eft, percurrere. ali- quid, v. c. librum, eis Buch durchlaufen. Phot. Bibl, Cod, 49. Et Eunap. Prooem. ad Vit. Soph. p. 14. ἐπιτρέχοντε xo) συνελόντι εἰπεῖν, h. e. ut hoc folum compendio et. /um- :natim dicam. vid. voc. ἐκιτετροχασμένα. | Aquila Rom, de Fig. 6. percurfionem vocat. Haec figura, ait, differt 4 coacervatione (συναϑροισμῷ) quod cum illa res diverfaa pluresve in eundem locumi confert, haec diítantia plura nter fe percurrens velocitate ipfa circumponit. Ἐπιφορά. vid. voc. ἐπιφορικὸς. ΄ ᾿ς E-aiQopekée, λόγος, oratio inveCtiva, ᾧ genus orationis vehemens, in quo accufator increpatione, ob. jurgatione et vehementia quadam uti poteft, propter cri. minis rationem, cuius alter accufatus fuit. Vnde et edo. δρὸς talis λόγος et δεινὸς dicitur. vid. Sopatr. diasp,: p. 357. lniÉpilogis haec oratoris vehementia praecipue dicituf καταφορὰ et ἐπίλογος. καταφοφρικός. vid. Sopatr. l. c. p. 359» Ariftides περὶ Aoy. πολ. Cap. περὶ σφοδρότητος. p. 655. δχήματα ἐπιφορικὰ dicit, Ipfa forma dicitur, ér/(opu, impetus qüidam oratoris, affeCtibus concitandis aptus, παροξύνων róUg ἀκροατὰς, ut ait Photius Bibl. Cod. 265. Vnde Philoftr. Vit. Sopb. I. p. 504. ϑυμὸν, et ἐπιφοραν jungit in Demofthene, ubi fermo eft de maiore vi et 1m. petu orationis, — Sed et ἐπιφορὰ) dicuntur, quae vulgo κατηγορία, quibus oppofitae funt ἀπολογία. Sic voce utitur Philoftr. l. c. p. 542. in vita Polemonis, Rutilius Lupus I, 8. ἐπιφορὰν. paululum differre dicit ab ἐπιβολῇ, quae itidem affectum et copiam oratoris adiuvat, — Nam 2 in. * 132 ἘΠῚ jn hac unum verbum pluribus fententiis praeponitur, fi quis plures fententia: incipiat verbo ego: .in autem omnium fententiarum unum atque. idem mum verbum. ἙἘπιφυλλίδες; racemi poft vindemiam . colle&ti, Ita nonnulli Rhetores defcripferunt vim perorationis, eam effe veluti &v4QvA./óx; quasdam. καὶ ςωμύλματα, Diongf, Art. Rhet. Cap. 10, 18. ' Ἐπιφώνημα, Demetr. de Eloc. 105. definit λέξιν ἐπικοσμοῦσαν, h. e. additamentum, quod ornaudi atque amplificandi gratia fententiis adponitur, habetque ali. quam feavitatem ex ubertate orationís, Vnde δ. 198, di» cit: οἷν ri xo] αὐτὸ τοῦ ἐν λόγοις πλούτου σημδόν dti, Differt a γνώμῳ eo, quod haec faepe etiam in initio ore tionis vel fententiae adhibetur, ἐπιφώνημα autem in fine adücitut ibid. Cap. 110. Hermogenes Lib. IV. sep ads, p. 202. ἐπιφώνημα, ait, ἐς; λόγος ἔξωϑεν ἐπὶ τῷ πρεΐγμω. γι παρ ἡμῶν λεγόμενος, et tria genera explicat due. μάτων, 1) quod adfert fententiam novam et quafi rem aliam, quamvis antecedentibus adfinem, quae et deles. σις ab Rhetore alibi dicitur. Schol. ad Hermog. fep? A p. 392. Ald, ἐκίκρισίς ess λόγον ῥηθέντος ἐπικύρωσις καὶ βεβαίωσις. 2) quod poft enumerationem partium ponit fententiam generalem, ut: fofus mon/iro/us fuit. lta fere. Euftath. ad Hom. .ó. p. 1038. τὸ ἐπιφωνηματικὸν dicit ἀηλοῦν ἐν βραχόϊ κόμματι πολλὴν ἔννοιαν. 3) quo utin in comparationibus, ut cum poft defcriptionem n tandem definimus naufragium reipublicae, Quintilianus Vlll, 5. epipkonema efl. vei narratae vel probatae fumma &cclamatio. Quam tamen definitionem ineptam, cenfet Vollius Inftit. Rhet. Lib. V. p. 419. quoniam in ea defini- tum fit pars definitionis, — Denique ἐπιφωνήμανα, nom. nullos Rhetores dixiffe, perorationes, vel epilogos, tre. dit Dionyf. Art. Rhet. Cap. 10, 18. vid. voc. ét et cf. Berger. de nat. pulcr. or. p. 180. ' Ἐπιχαλκεύειν, proprie fabricari et formare is $tcude, ld Ariitoteles Rhet. Ill, (9. ad oratorem transe fert, cuius in peroratione primum officium fit τὸ wed ἑαυτὸν κατασχευάσαι! sU τὸν ἀκροατὴν, καὶ τὸν ὀναντῆν Φαύλως. — Huius praecepti banc cau(am addit: πέφυκε γαρ αὐτοὶ TO ἀποδέιξαι αὐτὸν μὲν ἀληϑῆ, τὸν dà ἐναντίον ψευδῆ, οὕτω τὸ ἐπαινῶν καὶ ψέγων, καὶ ἐκιχαλχεύειν, h. : ! t ET |. ' ΤΙ fit naturse quodem ordine, ut, poftquam orator oftendit fe vera dicere, adverfarium autem falfa, tum demum lau. det, et vituperet, et amditoris animum fibi couformet ef eosciliet, Hinc iptelligitur τὸ ἐκιχαλκεῦει» metaphorice di&um pro illo κατασκευάζει» ἑαυτῷ εὖ τὸν ἀκροατήν. α΄ cem etiam huic verbo adfert locus Ariftoph. Nub. 421. ubi Strepfialles Socrati filium érudiendum corrigendum. que traditurus dicit: ἕνεκα τούτων ἐπτιχαλκεύφιν παρέχοιμς y, velim ut eum accipias veluti in incude formandüm, h. e. corrigendum, erudiendum, et a priftina vita mutan« dum. Schol. explicat aeudsded9ay οἱονεὶ ἄκμων. —CEwx spice, λέξις, dicio venuffa, laeta, amoena, quae foil exprimit res iucundas, laetas, τὴν χάριν dy “ράγμφιαι, vel ἱλαρὸν πράγμα, Demetr. $. 133. Sic et ap. Longin. 34, 3. cum τῷ ἐπαφΦροδίτῳ componitur, et a a. λοίῳ et aceim, quod ad rifum et iocum pertinet , diftin- guitur. quibus orator utitur. Dionyf. lud. Lyf. Cap. 15. Itaque in fequentibus nominantur προκατασχδυαὶ, ἔξοδοι, μερυσριοῖ.: Videtur has methodos paullo poft ad πανουργίας referre, quae magis oratoris quandam calliditatem, quam fimplici. tatem et candorem in dicendo, arguant. ldém patet ex alio loco in Iud. lfaei Cap. 16. ubi, cum ftatuiffet l(aeur omnino artificiofius res traCtare, quam Lyfiam, «addit, eum μ xar ἐτιϑύμημα λέγειν, aA κατ᾿ ἐπιχείρημα, ὦ qna diftinctione fignificat in ufu ἐπιχειρημάτων maius effe artificium oratorium, quam in ἐπιϑυμημάτων. — Eodem valere videtur locus Dionyf. in lud. Dinarch. Cap. 6. ubi de Hyperide dicit: πισοῦται dà οὐ xxr ἐνθύμημα μόνου, εἰ Διὰ xa) κατ᾿ ἐπιχείρημα πλατύνων. Nam ex addito πλα- τύνων aliquid oratorii artificii elucet, quod non.adbibere in dyJuuquaci foleat. Sic et Philoftr. vit. Soph. T. p. 52$. de Dionyfio Sophifta loquens: τὸ ἐπιχειργματιχὰν ἐν ἐπι- vela τεχνικῇ weipsyoy ἱκανὸς ἐκπονῆσαι. Addo auctorita- tem Euftathii ad Hom. ll $& p. 1029. ubi orationum He- Ctori$ et Aiacis characterem ita definit: λαμπροτέρᾳ μὲν. ἡ τοῦ Ἕκτορος δημηγορία, ἔτι dà καὶ σεμνοτέρα᾽" πολιτικω- τέρα δὲ ἡ τοῦ Αἴαντος, καὶ ἐπιχειρηματικωτέρα, καὶ olm μᾶλλον τοίϑειν. — Promi(cue etiam a Dionyfio cum ἐνϑυὸ μήμασι ponuntur, ut in Iud. Ifocr. Cap. 4. fed non (ubtili- 'E-i X eignet a, artificia probsndi, vel fuadendi - bel ter. Nam ἐνθυμήματα funt cà συμπεράσματα τῶν bmi «ειρημάτων.. quali conclufiones ex argumentis. — Rlie mM 3 tor 334 E ΠῚ tor Anonymus ed. Fifch. ἐπεχείρημαί dem deivóypas ὃ πατὰ» σκευάςξι To τούμενον, cuius fimilis. eft definitio AuGo- yis συνοπτικῆς παραδόσδως ῥητορ. ap. Scheffer. Mifc. Ac&- dem. p. 20. ἐπινόημα ὃ προκατασκευάζει τὸ προκείμενον ὦ,“ φημα, ἢ λόγος ἔξωϑεν παραλαμβανόμενος πρὸς ἀπόϑειξηι᾽ τῶν ὑποκοιμόνων, Αρυὰ Hermog. Lib. {Π{. “περὶ eópac. p. 68. τα ἐπιχειρήματα diftinguuntur a κεφαλαίοις, ita ut il- Ja fint argumenta ipfa, vel probationes argumentorum, haec autem fontes illorum et fedes. v. in voc. πϑφελαια, Haec ἐπιχειρήματα Ariftoteles ταῖς πίξεις vocat, Cicero argumenta. Auct. ad Herenn. 11, 2, argwmentationes. Apfines Art. Rhet. περὶ ἐνθυμημάτων innuit fe ἐπιεχειρήμα- τὸς duas parte* ftatuere, παραάδριγμαν et ἐνθύμημα, Sic et Minucianus va! ἐπίχειρ. p. 731. Ald. ἐπιχειρήματα δὲ ds, τὸ πρὸς πίσιν τοῦ ὑποκειμένου ᾧγτήματος λαμβανόμενα. τῶν δὲ ἐπιχ, τὰ μέν der παραδειγματικὰν τὰ δὲ ἐνϑυμῆμκα. TixX' παραδειγματικὰ μὲν, ὅσα ἐξ ἱξορίας, καὶ ὁμοιώσεως τῶν ἤδη πεπραγμένων λαμβάνομεν" τὰ δὲ ἐνθυμηβατικὰ (fic videtur legendum in hoc loco pro ἐνθυμήμωφα) dwé. μαφαι, ἢ ὅτι ὁ ῥήτωρ αὐτὸς αὐτὰ εὕρηκα καὶ ἐνθυμᾶναι, ὅτι προσενϑυμόϊοϑαι τοῖς δικαφοῖς, ei ἐδλιεῖτοι, καταλείπει» Autor cyyomr, παραὸ. l. c. p. 8. τὸ ἐπιχείρημα ἐκ τῶν πε- ' βιφατικῶν κατασχευαζόται, ex circumítantiis conficitur. Quintilianus V, 14. p. 258. ,, Eft et atlumtio interim con- feffa, ut: ommes autem volunt. beatam — vitam . vivert, Quam affumtionem alii rationem vocant, alii epickerema. Epicherema autem nullo differt a fyllogifmis, nifi quod ilii et plures habent fpecies, et vera colligunt veris: epis cherematis frequentior circa credibilia eft ufus. — Nam fi contingeret femper controverfa confeffis probare, vix ef. fet in hoc genere ufüsoratoris.* Denique Menander Rhet. Libr. περὶ ἐπιδρικτ. dicup. Lib. 3. 2. p. 108. ed. Heeren. ubi de urbium laudatione disferit, ἐπιχειρήματα vocat argu. menta ad Jaudandum, fingulis tantum urbibus propria, v. C. or) αὐτονόμους ἔϑηκαν ἐνίας πόλεις οἱ 'Ῥωμοῖφε καὶ éVss- ϑέρας. Ergo his opponit τόπον γενικὸν, h. e. argumen tum, quod omnibus convenit'et commune eft, Ἐπιχείρησις, modus tra&andi argumenti, lta Longino 15. 9. πραγματικαὴ ἐπιχειρήσεις, quatenus illo modo caufa ipfa tractatur et firmatur. vid. voc. πραγμᾶ- 41x06. . Ἐπιχορεύειν, exultare in dicendo, inprimis de &eflu liberiori, alacriori. Sic Eupap. in Proseref. vo "ta, Aeyopd- En! | 133 λεγομένοις βτεχόρευεν. ἐπιδεικνύμενος εἰς τὴν ὑπόϑεσιν, Jbidem cum equo exultante et getítiente comparat, Cre- follius Theatr. [1I, 17. confert locum Philoftrati de Vita Polem. ubi is dicitur προαΐνειν ἐν τοῖς τῶν ὑποϑέσεων wu- plor; οὐδὲν. uéiow τοῦ ἡρωικοῦ fexov, heroii equi more is «ertis cau/arum locis pre[]us glomerare. Ἐπέχυσις, auctore Euftath. ad Hom. £* sri. fq. p. 1rooo. Rhetoribus di&a eft, ποικιλία ῥημάτων inodo) δίων, ἢ. e. artificium eandem rem crebra verborum varie- tate exprimendi. Alio loco ad ll. v. p. 1153. τὴν ἐπιμο- yv καὶ τὴν ἐπίχυφιν τῶν ἐν τοῖς ῥηϑᾶσι ταυτοδυνάμων Xé- ὅεων iungit. 2. Ἐποικοδόμηφις, τῶν λέξεων, verborum conftru- Gio, eadem quae σύνϑεσις, ἑὡρμονία. Longin. 39,3. — 'Eaoixovouíx, ἔργων, dicitur, cum fa&a in claffes " diftribuuntur, vel z«9&v, quae adfeCtus diverforum ho- minum feparatim tractat. Longin. τι. 2. Alibi haec femt- per οἰκονομία dici folet. vid. quae diCta funt ad hoc vocab. Ἐπῳδικὸν, κῶλον, membrum lyricum, ἢ, e. bre- , vius, ultra fex fyllabas non excedens, idem quod xegua- τιπόν. Hermog. περὶ asp. Lib. IV. p. 178. κόμμα τῷ ἐπῳδῷ μετρούμενον. Oppofitum huic eft τὸ ἡρωικὸν, tsrxp£vov, σχοινοτενὲς, quod ad 17 et 25 fyllabas progreditur. Ἐργασΐαι, Hermogeni περὶ 9. Lib. l1. p. 364. di- «cuntur ut ἐπιμέλειαι, ftudium artis ecelegantiae, quo ora- tio pertractatur, lraque de lfocrate: τοὺς ἐργασίαις πα- qerróc ἐπὶ, ὥσπερ ἐπίδειξιν. εὑρέσεως ἐννοιῶν ποιούμενος, nimius eft in artificiis, quafi artem inveniendi fententias oftentans. Vnde in confirmationibus dicuntur ἐργασία traCtationes, et veluti expolitiones argumentorum ap. Hermog. 1. c. Lib. III, p. 68. Ex inftituto de his &gyacícac ogit p. 114. ubi loci, ex quibus illa expolitio fiat, ponun- tur bi: fimilitudo, exemplum, comparatio minoris et maioris rei, contrarii, aequalis. Quae omnia repetiit eius Epitomator Matth. Camariota quvewr. «aad. ῥητ. p. 8. Similiter Ariftoteles Poet. Cap. 4. ἀπεργασίαν vocat artem pi&oris, qüatenus ineft in tractatione omni artifi- cioía operis: a qua differt τὸ μίμημα et οἱ χροιά. Quam quidem vocis vim non adfecutus noviffimus in Ariftotel. Poet. Commentator, Pye, Anglus, vertit. éxecwtion, l 4 recte γ36 | EPT recte ideo reprehenfas a Viro do&to in. Comment. Goet. ting. de reb. litterariis. Twiningius rectius: sporkmas. fhip- Simili metaphora ufüs Ariftot. Poet. 22. p. 190. δια» πονῶν τῇ λέξει dicit eum, qui in. elocutione ornanda Is- - borat, in quo ipfo eft illa djyacía vel &wepyacín , vel ἐξ. Ís quaedam. Et Plut. Gracch. Cap. 2. Tiberium &irao. chum dicit ry λέξει xaJagéy καὶ διωπεπονὴμένον ἀκριβῶς λόγον habuiffe. Phot. Bibl. Cod. 159. de lfocrate: ποδὴν ἐπιμέλειαν περὶ τὴν ἐργασίαν τῶν λόγων exiemyyraj, Oroni- mo vox proprie dicta εἰς de artificio ftatuariorum. οἷς Pol. luc. Onom. ], 11. et 15. "Epvov, ἄργα τοῦ ῥήτορας, officia vel ut diferte Quintil. IlL, 3. opera oratoris, quoniam is munus fuum eratione habenda exfequitur. ltaque opus eft isventione, dispofitione , eloculione , memoria , anciatione, Fortu- nat. Art. Rhet. p. 28. ed. Pith. — Etiam ἔργα ToU pete pv dicuntur de illis rebus, quae effici prooemio debeant, qnia funt εὔνοια, προσοχὴ, εὐμάϑεια etc. vid. Theopb. Coryd. sJecic ῥητορ. in Fabr. Bibl, gr. T. 13. p. 688. — "Epaídec)ai, dicuntur ὀνόματα, cum habent quae. — dam fulcra et moras vel intervalla, qiae impediant cele. fitatem pronunciationis. Eadem dicuntur ede; Aega- very. Dionyf. Comp. Cap. 22. p. 148. Vnde ἐξερείσματα φῶν χρόνων dixit Longin. 40. in fine. cf. voc. ἐξερείσμι. — c ?Epue iuo] λόγοι, altercationes, contentiofüm genus dicendi. Diog. Laert. Protagoram dicit id genas primum Ínveniffe. vid. Suidas in Πρωτάγορας et füpr. voc, ἄναγε viec. Pfeudo-Plutarch. in Vita ifocrat. p. 329. ed. Reisk, «ζωρίσας πρῶτας τοὺς ἐριςιποὺς λόγους τῶν πολιτικῶν. Qua fen(u Sophiftae ipfi dicti fint veteribus ὀριφικοὶ, de eorum que arte ἐριεικῇ vid. Crefoll. Theatr. II, 5. | 'Epnsqveiu, elocutio oratoria Dionyf. Compof. 1. et : alibi paffim. cf. Demetr. δ. 1. v ἑρμηνευτικὰ vacat Lon- giDus 23, 1. vid. Crefoll. Thestr. 11l, 22. Neque vero huc £rahenda eft ἑρμηνεία, illa, de qua fingularem libellum Ari- floteles confcriplit; nam ea ad Logicen tantum, non vero ad Rhetoricen, pertinet. vid. Cel. Buhle ad h. 1. Vol. Opp. Arift. IL, p, 67. — Porro ἑρμηνεία πολιτικὴ apud Hermog, Lib. Ilf. περὶ sópse. p. 140. eft genus dicendi quo in iudiciis utimur, demque ἀγωνις μὸν, quod pugnat de bonis caufae faae, cuius finis eft docere, et Gdem facere, "E p o EPQ 437 ᾿ς Ἐρώτῃσις, vel jpsryus, a Rletoribus diftingui- fur ἃ πεύσει vel πύσματι» et διαπορήσει, quae unius ge- neris veluti fpecies fünt. . De duabus ultimis fuo loco dl. .€&um,. Sed ἐρώτημα Aquila Rom. 11. ita definit: interro. gatio, qua utimur, ubi exacervando aliquid i mus, et augemus eius invidiam, De; alio genere ἐρωτῴι σεν diftum in voc. πεῦσις. Scholiaft. Aphthon. in T. 3. Ald. Rhet, etiam συγκατάϑεσῃ addit, quae requirat τὸ n] 3 οὔ. De variis fenfibus, qui fübeffe interrogationi poffint, cf. Quintil. IX, 2.8. Cicero etiam de Orat. ΠῚ, 2, 42. diftinguit rogationem, percontatiomem ,. dubitationem, quae eft illa διαπόρησις vel ἀπορία. | , Ἐσπευσμένως, επᾶν, feftinanter, cum impetu quodam: declamare. Dionyf. Demofth. Cap; 54. p. 1121. die haflige , ra/che Declamation, Contrarium eft. τὸ aye- διβλένως, lente, fedatius dicere. ! E | Ἐσχηματισμένον. vid. in σχηματίξμϑαμ. | i. 'Erepolpa:c. vid. Ammon. in αἰδλοίωσις et. ibl in. terpr. Alia ἑτεροίωσις vel ἑτέρωσις, cum tempns pro tem. pore, numerus pro numero ponitur. Qointil IX, 3. 12. CEvTspodóoswéc, Qfrguo, quaeftio vel argumentum, quod. in una parte plus habet virium, in altera minus, JHermog. περὶ «xc. p. 12. Hoc refertur ad Qiripata Aste τώμενα, quaefliones, quarum disceptatio -non. ad. iudi- eium, fed ad exercitationem privatam et fcholafticam pertineat. Ab illo differt τὸ μονομερὲς h. e. quod in una parte omnino laborat, vel nullas rationes habet, neque argumenta praebet, adeoque plane non poteft in disce- ptationem iudicialem venire. De hoc agit Hermog. L. e. p. 10. ad quem locum Marcellinus ap. Ald. p. 55. 'Tom.2. μονομερές és, ἂν ᾧ τὸ μὲν ἕτερον τῶν προσώπων ἰσχύει τοῖς λόγοις, τὸ δὲ ἔτερον παντελῶς ἀσθενῶ, — Jdem dictum ἁτερομερές. vid. Fortunat. p. 39. in Rhet, Pith. E Ed ywy0c. Lucian. de Hift. Confcr. Cap, $4. εὐαφὴξ se]! εὐάγωγος ἔξω ἡ ἐπὶ τὴν διήγησιν. μετάβασις, concinnug - et fequentibus accommodatus fit transitus ad narrationem, — Sermo eft de transitu a prooemio ad nárrationem rerum. vid. quae de fimili metaphora in eadem re notata fut ad voc. βάσις. | mE E2aQ3«. vid. acquc. eii 15 E): ΄ 158 | E'TIY Edvéveio, ὀνομάτων, cernitur in compofitiohe in. rimis verborum, orationisque ftruCtura ea, quae nih abet afperi, nihil aures offendentis, nihil abfoni, vel ve&tum loquendi ufüm perturbantis, eiusque veluti paf tes fünt, xaAAuAs£ia, εὐέπεια., εὐφομίᾳ,, fimilesque virtu. tes. Hoc fenfu Photius Bibl. Cod. 77. auyéuesay ὀνομά» sav. tribuit Eunapio, quem dixerat x«2&/573 τὴν (pagis Jam vero excipit nonnulla verba et formas dicendi, illi «haraCteri contrarias, h. e. aíperiores, audaciores, frigi dioresque, et addit: τούτοις γοὶρ καὶ τὴν ER τῶν ὀνομᾶ- τῶν. παριλυμαίασαι καὶ διρινοῦϑ εύει εὐγένοιαν.. Sein. Shi ifl im Ganzen edel und Jchün, bis auf. einige “ἤμεκαΐια, án welchen fich das Gegentheil findet. — ^— αν Βδγλυσσον, TO, faavitas orationis in. compofitione xetborum. Dionyf. Comp. Cap. l. Idem et τὸ μαλφχρὸν ét «οὺς ἀκοαῖς. quo aures.deliniuntur et füaviter a tut, e— Sed svyXarría latius plerumque dici folet de eloquen- dia, facondia, ut ap. Suidum in Ναρσῆς, ubi explicatura οἷν ἀνα! τῷ λόγῳ παρατῆσαι τὰ βεβουλευμένα, qui, potelt Xes cogitatas vel deliberutus oratione declarare. cf. Phi. loftr, Vit. Soph. 1. p. 489. in Favorino, Sext. Empir, ad» verf. Grammat. l, 5, εὐφραϑδειαν dixit, “ ἘἙ ἀδιώλυτα, quae facile refutari poffünt. Hermog seg? δερότ. p. 44. quae εἰ εὔλυτα dicuntur, opponunturque ἄλυτα vel δύσλυτα. Dionví. Art. Rhet. Cap. 9. p. 330. εἰσὶ dà κακίχι λόγων ῥητορικῶν, τό τε εὐδιάλυτα λέγαν, «6 avríepopar ὧν τὸ μὲν ἀαϑενείας, τὰ δὲ καὶ νενδύνον. Cap- peronerius ad Quintil. V, 9. not. 14. commemorat Maxi- fni cuiusdam Rhetoris in Reg. Codd. MS. opufculum περὶ αἰλύγων, δυσλύτων, καὶ ἐκιλύτων. | |. Ἐ ῥέπεια, ítudium venuftstis, concinnitatis, in cempofitione verborum et phrafium, idem quod r$ yA«- Φυρῶς λέγειν Dionyf. lud. lfocr. Cap. 2. lo pertinet, ut quemadmodum in feqq. dicit, concurfüs vocalium vite- tur, periodorum forma rotunda fit, et numerus poetico fimilis. vid. voc. δὔγλωττον. | | |^. ElQwvos, ro, in oratione eft elegans quaedam tenui- tas, quae (amen vi et nervis caret, metaphora fümta & muliebri ornatu. In tali orarione non eft uéysSogc, quo illa gracilitas corrigitur. Hermog. περὶ jd. 1. p. 54. Vnde et mox p. 64. τὰ sUcwve et. οὐτελῇ ut fynonyma iungum tur. β ETH — 139 tur. Quamvis alio loco p. 150. τὸ εὔζωνον diftinguitur ab εὐτελείᾳ et ταποινότητι», nempe; quatenus in iilo notio cuiusdam venuftatis adiunéta effe póteff, quae in oratig- ἡ ne ita placeat, ut.in muliere gracilitas et tenuitas cuta pulcritudine et venuftate coniuntta, c£ Scholiaít, ad Her- mog. Lib. Il. περὶ εὑρεσ. p. 361. Ald. ubi perperam editum eft εὔζωμον. Idem pag. 413. iungit ut fynonyma τὸ xa- μαϊζηλὸν et εὔζωνον, oppofita τῷ ἀξιωματικῷ, τῷ δίαρμα xo] μέγεϑος ἔχοντι. " Euftathius ad Hom, Il. /. p. 777.cutn vocis fignificationem a cultu muliebri translatam comme- moraffet, οἱ μέντοι ua9' “Ὅμηρον, κοὶ ódíry ἀπερίττῳ κοὴ οὕτως οὐφαλᾶ, τὴν τοιαύτην λέξιν οἰκοιοῦσιν, εὔςζωνον᾽ ὁδοί- “ὅρον λέγοντες, τὸν ἀβαρὴῆ “καὶ ἐπέκεινα, τοῦ ἐλαφροῦ ΐμα- TIGMAU, ζώνῃ μόνῳ σφιγγόμενον. Quae quidem notionis de« fyivatio aptior etiam huic loco noftro effe videtur. E333, in oratione funt, quae nullam vim babent, fed vulgaria et languida reperiuntur, Sic Ariftot. Rhet. Jll, 12. τὸ ὑποχριτικὰ, αΦυῃρημένης τῆς ὑποκρίσεως, οἱ ποιοῦντα τὸ αὐτῶν ἔργον, Φαίνεται εὐηϑη, orationes, quie rum vis in aCtione pofita eft, füblata aCtione, cum, mune- re fuo non fungantur, languidae, et inanes vldehturt. Etiam argumenta s/gJés«rx dicuntur, quae fünt infir- zniora , adeoque omnium facillime dilui poffunt, vid, Ari- ftot. l. c. Cap. 17) 28. ' QU . — Εὔηχον, quod in fona dignitatem. aliquám babet, ut quae numero plurali enunciantur, τὸ πληθυντικα Lon- gin. 24. Itaque Photius Cod. 78. τὸ ἐμφατικὰν καὶ εὔηχιον, καὶ μεγαλέϊον iungit. Alio loco Cap. 92. τὸ δὔσημον 3 εὔηχιον. Ἐὔϑικτα, προρίμια Hermog. περὶ εὗρ. 1. p. 16. ex« ordia, quae facile tangunt et afficiunt eos, qui audiunt, quoniam habent documenta artis, ingenii, acuminis. Er. go eadeg fünt δριμέᾳ, acuta, ingeniofa, quae fe hjs vir. tutibus commendant auditoribus. Idem fenfus eft, fl illo in loco legas δὔϑγκτον. Scholiaftes Anonym. ad ἢ. 1]. p. 356. τὸ dà εὔϑηκτα did μὲν τοῦ ἡ γραφόμενον πὰ τμητι xx δηλοῖ καὶ ἐναργῆ καὶ δραφήριχ., ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ T8. ϑηγμέγου ξίφους. διὰ δὲ τὴ 1 τὰ οἱονεὶ aUe ig καὶ εὐμεταχεῖς (usa, καὶ πολλὴν τὴν ἐπιτυχίαν ἐμφαίνοντα, καὶ εὔϑετον τῷ λόγῳ τὴν ἐκαφὴν παρεχόμενα. Vnde et εὔϑιπτος eft facetus, dicax ap. Polyb. 17, 4. vid. de ἢ, v. Boecl. ad Herodian, p. 192. Salmaf, ad Vopi(c. Carin, p. 796. Ita quoque - Y44 | Eta ] quoque Sopater Jp. p. 417. λύσιν φοργοτέραν καὶ οὔϑηι. soy commemorat vid. νοῦ. εὔσοχος, quae fere eandem vim habere folet. Suidas οὐϑιξία᾽ ἀκρίβεια, εὐφυΐα. Apud Athenaeum Lib. 13. p. $77. Lamia dicitur οὔϑιρετος ᾿Αττικὴ πρὸς τὰς ἀποκρίσεις, ἢ, e. frite εἰ Attjco quodam tum acumine refpondens interrogantibus. . |. E2390«. vid. in πλάγιος. — Ec sd3éioy λέξεις dicuntur oratio direfía, quatenus oppofitae (unt παριΦραφικαΐ. Ari. ftid. περὶ πολ. Àe*. p. 658. Apud Dionyfium Hal. οὐϑῶᾳ ὁρμηνοαία. eft forma dicendi vulgata, fimplex, oppopitur. que τῇ rA αγμένῃ ν ἄσυνηϑει, περιέργῳ etc, vid.in Disf de vi Dematth. Cap. 9. p. 977. NE Ἑὐκαιρία, μεταῷορὰς, opportunitas metaphors. rüm, h. e. reCtus et idoneus earum ufüs. Plutarch. de aud. Poet. Cap. 2. ! | Εὔκαι pov, τὸ, τῶν πραγμάτων» apta reram dispo fitio et collocatio. Dionyf. lud. Dinarchi Cap. 7. — τὸ πὰ Mcupoy ToU πκαϑους, tempus illud quo animus affectu mo vetur. Longin. Cap.-18, 2. Eónarxeépe[a, κόμμάτα, membra orationis ido. nea brevitate confotmata.. Demetr. Eloc. Cap. to. nifi for. taífe fimul fint incifa bene inter fe iuncta.et nexa. Vnde mox in periodo συξροφὴν et καμπὴν laudat. Sed haec vi« dentur alio pertinere. vid. xa; et quspaQx. ἙΕῤκατωφρόνγτα, éyouara, verba abieCta, humie lia, eadem ταπεινά. Dionyf. Compof. Cap. a. p. 11. E/»oXa, volubilitas linguae in dicendo, facundis, Suidas in Ὀλυμπιόδωρος, ubi eum appellat ἄνδρα duvaris - λόγειν καὶ διοὶ τὴν περὶ τοῦτο εὐκολίαν wa] ἐντρέχειαν ἐλ γοις τῶν ἀκουόντων ὄντα ἐφικτὸν, ita expeditum, celerem, volubilemque in dicendo, ut nemo auditorum eum recte affequi poffet, — Haufit Suidas haec ex Marini de vita Pro» cli Cap. 9. cf. Crefoll. T'heatr. !IT, 27. .p. 361. fq. — 'Eu- napio in vita Maximi p. 7:. aUxoA/x xa) χάρις ἐν λόγοι iungitur. Eidemque Himerius dicitur εὔκολος ἀνὴρ eise, cui fermo erat facilis et expeditua. Εὐκόρυφοι, περίοδοι, funt periodi, quae modicum, idoneum, et concinnum ambitum babent; unde et φρογ» ψύλαι dicuntur, veluti rotundae, et opponuntur τοῖς ὑπ. Tío, ETKÉKÉ 141 ae, h. e. porre&tioribus, extenfis, latis; Dionyf. de vi emotth. Cap. 4;. p. 1093-. Nempe diverfae metaphorae int ad magnitudinem exprimendam accomodate; in dv. puc metaphora ducta. ab.altitudine verticis, in. Vrrieg- longitudiue vel extenfione. — Et illud εὖ in his compofi- onibus non fignificat excellentiam vel ὑπερβολὴν, fed. odum rectum, idoneum, pulcrum, Εὐκρίνεια, perfpicuitas Hermog. περὶ i9. I. p. 42. axime dominatur in dispofitione et ordine orationis, rem ille uno verbo μέϑοδον dicit. Sed et in fingulis par- bus, quibus oratio conitst, svxp/veix aliqua valet. Er» 5 éyves εὐκρινῶς fünt καταφατικὰ), fententiae, quae m.conftituunt et perípicue proponunt; quales funt pro» »Xfitiones argumentationum, digreffionum, narrationum, 86 indicant , quid deinceps dicendum fit. Deinde ex. rx evxpiveix;, hoc eft, formae dicendi, quae perfpicui. ti inferviunt, fünt μερισμὸς, ἀπαρίϑμησις, ἐρόξφησις, aye ue. Εὐκρέτως, v. C, λέγοι», ita dicere, ut plaufum. Xineas, vel, ad gratiam auditorum, et quod hi liben. τ andiunt, dicere. Sopatr, ókwp..pag. 291. vid. voc. )0T0s. Ἐδλεκτα, ὀνόματα, verba expedita ad pronunciane: am, facilia proruuciatu, adeoque etiam auribus iucutie i; Dienyt. de vi Demoefth. Cap. 18. p. 1068. τὸ δ᾽ ἐκ say. jc ἡδόνειν τὸς dxodc, εὐφώνων τε xj εὐλέκνων ὀγομάτων' ιλογὴ etc. ubi iam Sylburgio [υἰροέϊα erat vulgaris le-' io ἐκλέκτων. vid. quse ad ἢ, 1. Reisk; notavit. Εῤμελὲς. τὸ μέλος Φωνῆς, canora et numerofa fer. ionis moduía:io. ΑΒ ca diftinguit Dionyfius Comp. Cap. [. p. 64: τὸ ἐμμελὲς μέλος, h. e. ipfum cantum, qualis: t in Muficis. cf. lud. Demofth. Cap. $0 p 1109. ubiean.. em «dicit σύνϑεσιν μελίζουσαν, et ποιητικὴν, quatenus nitatur numerum et metrum poeticum, nec tamen poe. ia fit, vel verfus. Locus Dionyf. de bac re clafficus eft: * Compof. Cap. 25. p.197. Hanc formam Defnetrius loc. Cap. 181. vocat μετροει δὴ et alio loco μέτρα κλεπο μενα ὑπὸ τῆς συναφοιας. vid. voc συνεχῆς, — Cicero in^ - idem re: quafi quendam numerum δὲ ver/um conficere in 'atione de Orat. 11], 14. cf. Cap. 44. feqq. ' Eónog- 142 EYM Enos /a, in univerfum elegaritiam" óratiohis ez rimit, ex fludio et induftria ornandi ortam, die duerlicht iISchónheit und Geflait. der Rede, olme Rückficht auf dea Werth der Sachen oder Gedanken, Dionyt. de và Demofth, Cap. 32. p. 1056. Itaque Platonis dictionem, 'cui illam οὐμορφίαν tribuit ,. comparandam füadet cum prato florido, Demofthenis autem, cui tribuit τὸ χρήσιμον xa) ἀληϑινὼ (inneren Gehalt und zweckmáfige! Einrichtung) cum agro fertili et uberi. In illa ergo eft forma externa, in illa et iam vis et pretiurth internum. Εἰὔνοια, benevolentla illa auditorum, quae in pro: Oemio captatur, ϑηρᾶτα. De eafufius, quàm alii Rhe» tores, egit Theophilus Coryd. in ἐκϑέσει zr. ap. Fabric, J. c. p. 013. Cum ea coniuncta eft προσοχὴ, ét sna quae ttia orater in prooemio efficere debet, Ἑ ογκα, res grandes, amplae, fplendidae Oppo: fita fünt rx &/rsÀ3, tenuia. Ariftot. Rh. III, 7 vid, et εὐτελής. Εὐπαγὲς, ὄνομα, Demetr. Eloc. $. 146. dicit τὸ ἐπαμφοτερίζον καὶ μεμιγμένον ἴσως τοῖς γράμμασι, nomem in quo iucunda varietas et viciífitudo eft vocalium et con« fonantium, ita ut neque fit ab illis leve, nec ab his afperum. ' | Εὐπτάλαιξρον, venuftate et elegantia: conditum Longin. 34. a. Eft enim, inquit Morus ad ἢ. 1. palaeftra, decora, Horat. C. I, 10. 3. Quintil. IX, 4. 8. comi tatur femper artem decor. An non eam, quae emiffa opt- me eft, haftam fpeciofiffime contortam ferri videmus? et arcu dirigentium tela, quo certior manus, hoe. eft habi- tus ipfe formofior? lam in certamine armorum, atque in. omni palaeftra, quid fatis re&e cavetur ac petitur, cui non artifex motus, et certi quidam pedes adfint ? * Εὐπαρακολούϑητον, TO, notat virtutem fcripto- ris, qua res narratae facile comprehendi propter idoneam dispofitionem poffunt. Dionyf. Cenf. Script. Cap. 3, 3. P» 428. Contrarium vitium eft τὸ ϑυσπαρακολούϑητον, ex συγχύσει τῶν εἰρημένων, difficilis leu hiftoria, e rerum narratarum confufione, quam in Thucydide et Philifto re prehendit Dionyfius ibid. Cap. 2. vid. voc. óvezapasw. . E/ze* ETH | 343 Ἑύπετές. vid. voc. sUrpoxoc. — ϑος εὐπελὲς laue- dat Dionyfius ep. ad Pomp. 3. p. 278. in. Xecophonte, difücili fenfu; Mihi videtur fignificaffe nores et fenfus faciles, non morofos, triftesy vel melancholicos, eines leichten Gaug der Erpfindungen und Leidenfchafteu, Ὁ Evmrívsi;k, ἃ κινὸς, fordes, fitus ex antiquitaté contractus. liiud ftaque Rhetores dixerunt de oratióre, quae non abstergit fedulo , fi quid negligénter pofitum et maculae fimile videatür, quam antiquitatem impexam api . pellat Au&. Dial. de corrupta Eloq. Cap. 26. lam ἢ illé iyoc, illud antiquitatis impexae ftudium aliquid gratiae favet, nec moleítum eft lectoribus, tum oritur ἡ εὐπένειδ, vel ut Dionyf. in e». ad Pomp. 2. p. 759. elocutus eft $32 yog xa] ὁ χνοῦς ὁ τῆς ἀρχαιότητος ἠρέμα καὶ λεληϑότως tirie τρέχει τῇ (oce. ci. id. de Conip. Cap. 22. p. i64. vbi quod ἀρχαϊκὸν et αὔϑαδες κάλλος dixerat, mo Τὸ sDitiylg appellat, proprium fevero et gravi dicendi generi, quera αὐφηρὸν χἀρακτῆρα vocat. cf. omhiho quae ditta fünt ad voc. wivoc. Suidas in h. v. et in Soa&bósioz. Hefych. ia εὐπινὲς et Ibi interpp. Cláv, Cic. in. avzivàc, et Interpp. ad Cic. Ep. Att. 12, 6. Salmafaid Tertull. de Pallio p. 276. Ev/vepía, copià argumentorum. Hermog. vag? Xd. psc. 11]. p. 104. et IV. p. 230. Vnde et alio loco τὸ ἱχόρι- pov dixit, quicquid habet vim probandi , perfuatlér.di ete. - K:iam Ariftoteles Top. 8. loquitur περὶ ἀπορίάς τῶν προ- Tdcéewv, ἢ. e ἐπιχοιρημάτων, argumentorum, | Contra?iá apud Hermogenem ett ἀπορία, inopia argumentorum, vi« tium oratoris. In his Aritfotele$ verbo εὐπορῶν fimplici- ter ufüs eft, ut Rhet. 1, 9. ubi de laudandi methodo: κἂν μὴ κατ᾽ αὐτὸν εὐπορῆς, fi eX eo ipfo, quim laudas, nos enulta laudis argumenta fumere potes etc. cf. Lib. I1, 6. in fine et €ap. 25. ubi τὸ πλεονεκτᾶν eodem fenfu adhibuit. Sopater Jjo4p. p. 245. μελέτην et εὐπορίαν τὴν ἐπὶ τοὺς M-. γοὺυς coniungit. . | . EU psa:c, inventio rerum trafctandarum, παρασκευὴ etiam di£ta. v. Dionyf. de i Demofth. Cap. 51. p. 1113» ubi et antiquiorem τῆς εὑρέσεως denominationem effe, quam παρασκευῆς, fignificatur. Eius definitio apud. Aut... . δυνοπτ. παραδόσεως ῥητ. p. 18 haec elt: εὕρεσίς és) ἐπίς - Votx. νοημάτων ορμοδίων TQ ὑποκειμέϑῳ ἐῤάγματι. καὶ ἄλ- λως" νοημάτων καὶ ἐπιχοιρημάτων περιέχων εὐπορίαν δἑρμο- δίων τῷ ὑποκ. πράγματι. Similes definitiones habent Scho- | jaites 144 |. ETP lisftes ad Hermog. ap. Ald. p: 24. fqq. tbi et, Quoinodo a διοιρέσει et κεφαλαίοις differat, docent. Dicitdr et qv σιςν ut γνῶναι! pro sop&v, cui opponitur τὸ ἑρμηνεῦσαι vid. Philoitr. Vit. Soph. Lib. Il. p. 604. iteni £vvéivaj p. 613. Ita Synefio Dion. p. 4t. Dio Prufaeus dicitur παρετεὶ φὸς ἀνὴρ εἰπῶν. τὸ καὶ γνῶναι... vir fingulari in dicendo cum facultate, tum iudicio. cf. Οτοίο!!, 'Theatr. IIl, 33. Scho liaftes ad Aphthon. Progyma. Praefat. in ed. Aid. Tom, 2. diflinguit inter ἐὃ νοῆσαι et εὑρεῖν" τῆς này vejjasie, τὸ yo σαι ῥητορικὸν πρόβλημα, ἢ μὴ, καὶ ei συνίξαγαὶ ἢ οὗ, nd) ἡ ποῖον cidec καὶ ποίαν ξάσιν ἀνάγεται" τῆς 08 εὑρήσεως, σὺ εὑρῶν τὰ εἰς τὰ nsum, ἐπιχειρήματα, ἔτι geo) τοὺξ ἐμαίπτοντας τόπους. cf. omnino Quintil, II], $. Εῤρεσιολογία, atsinventrix, vel acumen invén- tieni aptum. Diog. Laert, Stilp. Cap. 2. ubi cum evQsde, elpquentia, f. arte orstoría, iungitur. E Εὕρους, λέξις, oratio pulcre fluens, propter lites Sarüm verborumque aptam venuftamque collocationem; eademque μαλακὴ Dionyf. Cap. 23. p. 180. οὗ Cic. de Orat. I1I, 43. Deinde ᾿εὕρους fimplic. dicitur fa» cuadas , elogumis. Sic Theoph. Coryd. ἐκδ. jyr. ap. Fabr. |. €. p. 660. ὁ ῥήτωρ supousspec μὲν διαλαχτικοῦ, .T δὴ ὁνᾶνος ἐφὶν ἀκριβέξερος. Hinc et -δὐροῆσαι, πρὸς ὑπόϑοὐύν dicit Plutarchus Alex. 53. de Callitene Sophifta, ui ele- gantifflimo flumine orationis utebatur, cum iuffus effetali- quod atgumentum dicendo explicare. Et Philoftr, Vit, Soph. I. p. 491. de Favorino: σὸν δὐροίῃ σχεδιάσαι. Synef. de Dione p. 40. iunxit τὸ φρογγύλως xa) σὺν εὐροίᾳ «x , ge. cf. Suidas in εὔρους. . Εύρυϑ μία, corporis decens et aptus motus. * Quintil. I, 10, 26. T Εὔρυϑ μος. vid. εὐμελὲς, et ἐμμελής. cf. Dionyt. Comp. Cap. 11. p. 65. inprimis autem Cap. 25$. p. 197. ubi quomodo λέξις ἔῤῥυθμος et ἔμμετρος ab εὐρύϑμῳ differab, lüculentius docetur. ' Ἐρσήμων, λόγος, perífpicua dictio. v. Philoftr. Vit, Soph. Lib. lI. p. 564. | Βυὐφαϑὴς, ἁρμονία, compofitio conftans, gravis, fevera. Nam componitur cum his, quae. unum geuus . : | efficiunt, ΕΥΣ ZEP efficiant, cum βαράᾳ, Φιλαρχαίᾳ, αὐφηρᾷ, ceps. -Dionyt de vi Demofth. Cap. 36. p. 1067. - Eísouía, τοῦ κώλου. rotunditas quaedam, et ple- nitudo, quam membrum ex collocatione idonea confequi- tur. Dionyf! Comp. Cap. 7. Eius univerfalis virtus eft füavitas quaedam et dignitas ; itaque opponitur τὸ ἄχαρις | Plato in Cratylo: yy τῆς Φεῤῥεφάττης ἐκκλινουσντὸ 6 Ovo μιὰς, Φερσεφόνην λέγοντες, sUsouíxy asp πλείονος ποιούμβενρε τῆς ἀληϑείας. h. e. fuavitatem fonus maioris quam verita- tem aeftimantes, vid. voc. κακόφομον. Deinde etiam de fuavi eloquentia dicitur, ut auyAwrr/x, et εὐέπεια. Vnde. Philoftratus Adrianum 'Sophiftam dicit'auditum ac eoso- μοῦσαν ἀηδόνα, utfüave canentem lufciniam, cf. Eunap, . in vita Maximi p. 72. et Theophil. Coryd. J. c. p. 668. it. Wernsd. ad Himer. Eclog. XIV. p. 199. Sic et Sy ynef. de Dione, P* 35. cuius non folum evsopíxy laudat, id et τὴν “περιβολὴν τῆς γλώττης, et ἐπιμέλειαν τῆς Φωνῆς , in uni- verfum tamen nil nifi fummam eius in dicendo füavitatem vel fuavem facundiam fignificans; quemadmodum Philo- ftratus in loco a Synefio ibid. laudato ὑπερφωνοῦντας ῥῆρα» pac oratores in dicendo eximios appellat. Εὔφοχος, quia fcopo non aberrat; de Hyperide Dionyf. Cenf. Script. 5, 6. Qualem autem fcopum Rhetor intellexerit, difficile di&tu'videtur. Probabile quidem. eft εὔφτοχον dici eum, qui in partibus orationis iis potiffimum elaborat, quae ad rem et caufam perrinent, cetera, quae. artem attingunt, veluti extra fcopum pofita arbitratur. Quo et fequentia pertineant: τοὺς ἀνάγκαις τοῦ πράγδα- τὸς κέφυκα, in praecipuis et maxime neceflariis caufae momentis occupatur, vid. voc. dyxyxoiog. Sed malim ta- meu sUsoxoy intelligi acutum, ut et Quintil. X, 1. 77. di- ferte appellat. Sic ap. Diog. Laert. VI, 2. 8. Diogenes Cyn. dicitur οὐφοχώτατος ἐν Toig ἀπαντήσεσι τῶν λόγων, acutus, promtus, ingeniofus ad refpondendum. Cicero quoque Hyperidi acumen, tticam Jubtilitatem, et face«. tias tribuit. vid. de Orat. III, 7. Or. 26. 31. Longino Cap. 84. παιδιὰ εὔφοχος, lufus qui certe pungunt, qui non ab- errant, quo minus pungant, irefender. [Pitz. Εὐτελισμοὶ, tenue dicendi genus. Longin. Cap. 11. 2. — TO εὐτελὲς, exilitas orationis. Hertnog. περὶ id. Y. p. 54. ἐναντίον τῷ 9 μεγέϑει. ldem vocabulum alio loco περὶ ἰδ. l. p. 68. iungitur τῷ TaXG, et intelligitur opus K leviden- P ETT fevidenfe, et eratfi fili, quod contrarium eft verae gravi. tati, adeoque craffum, pingue. v. voc. ταχύ, Sic et τὸ ἐξηντελισμέχον καὶ τατεινὸν iunxit Phot. Bibl. Cod. 80. un- . de oritur ióuetieoc, plebeia diCtio. . Εὔτονον, τὸν acte, nervofüm dicendi genus. Dio. nyf. Cenf. Script. Cap. 3. 2. p. 427. et paullo poft Demo- fthenes dicitur sUrevoc, nervofüs, ut ap. Quintil. 16, t 46. nervis intenta /unt omnia, vid. voc. τόνος. - : EórpcwsAia, urbanitas, pars illius venuftatis, quae χάρις et εἰςεἱσμὸς dicitur. Hanc unam virtutem ne- gat in Demofthene efe Dionyf, de vi Demofth. Cap. $4. Εὔτροχος, Φράσις, volubilis oratio, quae et epi Qus et καταῤῥέουσα dicitur, maxime trochaeis aut ds- ylis conítahs, celeritati motus imitandae aptis. Dionyf. Comp. Cap. 20. p. 144. Alibi εὐποτὲς Cap. 22. p. 155. lum gitur τὸ Aéiy et εὐπετὲς ibid. p. 159. Etiam sporstéiz up μονίας easdem appellat, citatas, fluidasque fententias, de wi Demofth. Cap. 4o. p. 1076. et τροχερὸν ῥυθμὸν eo- dem fenfü Ariftoteles Rhet. II!, 8. 2. tribuit τοῖς Tsrpapé φροις, T. τροχαίοις. vid. voc. κινητικός. — Plutarchus in Pe- xicle loudarit Φωνὴν ἠδέϊαν καὶ τὴν γλῶτταν εὔτροχον dy τῷ διολάγεοϑαι, linguam in dicendo rotundam et volubi- Jem Gicero Otat. Cap. 57. de Ephoro oratore: ,, quod paeon habeat tres breves, dactylus autem duas, brevita- te et celetitate fyllabarum /abi putat verba prockvins;* ubi et mox trochaeo iucitatam orationem tribuit. EóQquix, fuavitas fonus, eadem quae eifevla, vocalitas Quintiliano di&ta Lib. I, 5. 4. cf. Demetr. Eloc. S. 177. Deinde εὐφημία quoque dicitur is modus laudam di, quo in optimam partem interpfetamur, fi qua ab ali quo peccata recenfenda, vel commemoranda nobis fint, adeoque mala veluti in bona convertimus, vel faltem il- lorum offenfionem mitigamus. vid. Ariftid. περὶ Aoy. sw. . 660. et in voc. ἔπαινος. Pro appíau/u Rhetoribus tri» buto εὐφημίαν dictam docuit Crefoll, 'T'heatr. III, 29. p 294. 299. — De εὐφωνίᾳ, quae fubinde idem quod πρότορ et ἦχος Üignificat ἢ. e. fonitus orationis, quatenus 1ettis et fonantibus verbis, exquifita ftructura, dignitate mem brorum periodorumque, et univerfa orationis concinnits- te efficitur vid. Crefoll. 1. c. Lib. 11], 27. p. 354. cf. Synef. ᾿ τς NE in / N ET6 7 0:84 in vit. Dionis, p. 39. ubi illius fcriptis fophificis εὐφωνίαν. tribuit, h. e. eloquentiam:ornatus et aurium illecebras captantem, quam mox ὑπότωαφον ἑρμηνδίαν appellat, et antea defignaverat, τῷ ὑκτιάζειν. τῷ ὡραΐζεοθαι. Con- traria eit δυσφραδεια Euftathio di&a ad Hom. ΤΠ, A. p. 852. e dura verborum compofitione, quae et τραχυφωνΐχ᾽ di- citur. cf, Thom. M. in εὐφημία. — — Εὐφημισμὸς, Demetrio Eloc. S. 281. ὁ τοὶ δύση. μα εὔφημα ποιῶν, καὶ τὸ ἀσεβήματα εὐσεβήματα. cf, Quintil. IX, 2, et voc. εὐφημία. m EóQuc, facetus. Hanc fignificationem probavit Ruhnkenius in Hiítor. Orat. p. 151. Apud Suidam in A3- pxdy; iungitur πανοῦ xa) δὐφυὴς ex emendatione Ruhnk. pro vulg. svrvx3«. Sic et Cicero Demadem ora- torem facetum appellat Orat. 26. cf. Pollux. VIT, 104. ΔΈ» bi verbum notat eum, qui mentis et iugenii fuí virtutes naturae debet, eín Genie , quatenus oppelitus eft is, qui Jabore et induftria partas illas facultates auxit. vid. Plut. Demofth. Cap. 8. Vnde et εὐφυῶς dicuntur, quos nos νος camus /izlinge, Spottvügel, homines faceti,. venufti, ex ingenii quodam nativo acumine, Plut. 1, c. Cap, 25. E90Q wv x. vid. εὐφημία. "E x*ÀAovv, dilatare, producere orationem, .Con- trarium eít τὸ κωλωειδῶς φράζει» ap. Sopatr. dip. p. 200. .ed. Ald. : | " ἘΦάπτεσαι,; τῶν προσώπων, perfonarum ,dignf- tatern tüeri in oratione; quae virtus pertinet ad τὸ πρόπον, ,decorum. ]ta Dionyf. ep. ad Pomp, 4. p. 779. - "E Qodoi, argumenta, rationes. Dionyf. Cenf. Scriptt. 5, 6. p. 435. Hermog. Lib, IV. περὶ εἐύρεσι. p. 229. com« 1nemorat ἐφόδους μελετητικοὺς, argumentationes ,. quales in exercitationibus Rhetoricis adhiberi folent, | Deinde . nfinuationes ap. Dionyf. lud. Lyf. Cap. 15. Au&. Libr. ad Herenn.T, 4. duo genera exordiorum facit, «προρίμ ον grincipium , et ἔφοδον, infinuationem. — Quid inter utrum- que interfit, perfpicue docet Cicero de Invent. 1, 15. » Principium eft oratio perfpicue οἵ protinus perficiens auditorém benevolum, aut docilem, aut attentum: Zsi- statio eft oratio, quadam disfimulatione et. circuitione obícure fübiens auditoris animum, Quintil. IV, ,1. p. 172. K2 | énfinuatio - 18 ΖΕΤ iufiuuatio furrepit animis, maxime ubi frons caufae non fatis honefta eft. Hanc ἔφοδον commemorat Aphthon. Progymn. in ὅρῳ ϑέσεως, ad quem locum Scholiaftes no- tat: καλῶται ἔφοδος ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἐξ ἐφόδου χιειροῦ- μένων πόλεων. Scholiattes autem δά Hermog. Lib. L πε... p! 59g. p. 358. Ald. etymologiam vocis ita conftituit: ᾿ὁδεύοι γὰρ ὁ λέγων ἀπὸ τοῦ προοιμίου ἐπ᾿ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα xo] ἅπτεται αὐτοῦ, Ἔ χεεν, τοὺς ἀκροατὰς, auditores occupatos tenere, obfedifle ozatione. Arittot. Rhet. III, 7. ubi permutat cum và ἐνθουσιάσαι» exira fe rapere, 2. καὶ “Ζεῦγμα. fig. cf. ΑΙοχαπάορ "περὶ esp. p. 585. AM. Ydem quod uve o pilis a Quintiliano dictum Lib. IX, 3. 62. in qua figura unutn ad verbum plures fententiae refe- runtur, quarum unaquaeque defideraret illud, fi fola po- neretur. Id verbum cum modo ab initio, modo in me- dio, modo in fine collocari poffit, ortae funt novae hu- jus figurae variationes, in quarum nominibus graecis te men viri do&i non confentiunt. Turnebus ad Quintil. l. c. adferebat e Grammaticis veteribus πρωτόζευγμιαι, ζυγμα, ὑπόζευγμα. Αἱ Capperonerius repudiat illud «ρωτόζευγμα, quod Diomedes nullam eius mentionem fa- .Ciat, et potius πρόζευγμα dicendum effet. víd. apud illum plura. Deinde φεύγματι contraria eft ὑπόζευξις, cum fin- gulae res aut perfonae verbis füis clauduntur. .vid. voc. ᾿διδζφευγμένον. | Ζήτημα, quaeftio, ut πολιτικὸν Ófrypx, quaeftio civilis, Herinog. óiwg. sas. p. τ. hoc eit, oratio mpatse duabus propofitionibus contradi&toriis, vel ex affirmatio- neet negatione, velex intentione et depulfione. Sicetapud Latinos quaeftío notat 1) ipfam caufam,. 3) certain for mam orationis ex intentione et depulfione, Itaque Het. mogenes definit: Crux dei πρᾶγμα οὗ τὸ τέλος οἐμφισβῇ- σησις. Vnde τὸ ἀζήτητον, τὸ Qjrqoiv ἢ κατηγορίαν ἔχειν ᾿πεκώλυ μένον ap. Suid. et Harpocrat. Maccellin.ad.Herm p- 27. Aid. T. IT. ἠγτημά ési πρᾶγμα δύο ἢ καὶ πλείονας M- γους ἐπιδεχόμενον ἐναντίους ἀήλοις. Πολιτικὸν dé (usi τὸ μὴ περὶ τὰς μεϑόδους τὰς Φυσικαὶ; ὑφιςάμενον, ola τῆς διοινῆς ἐννοίας ἔχον τὴν κρίσιν, ldem etiam Ρ. 52. quomo- a do ZEE HA0 τ 1$ do τὸ Q/ryue » προβλήματι differat, ita docet: προβλήϊ ματα πολλὰ καὶ acósxrd dei ζητήματα db οὐδαμῶς dy xAq- - ϑείη, ἢ μὴ τὸ συνεςηκὸς h. e. cum frgua dicitur, femper intelligitur controverfia, qnae in iudicio disceptari et «onfiftere poteít: προβλήματα autem eae dici poffunt quaefiones, quae non licet iudicio publico fübmittere, . vid. voc. ὠσύφατος et cf. idem Marcellin. ad Hermog. p.81; - Syrianus ad eundem p. 120. Qjryue vocat τὸ πρᾶγμα; “περὶ οὗ ἡ φάσις, eiusque varia nomina, cum eorum dis? criminibus recenfet, ut: οὐ μόνον Ófrgux λέγεται, α d xaj πρόβλημα, καὶ ὅρος, maj ὑπόϑεσις, μολέτη, πλάσμα, γύμνασ | | . H. Ἡδονὴ, fuavitas eompofitionis, differens a τῷ x«- À&, virtute et pulcritudine, Dionyf. Compof. Cap. 10. ubi δα τὴν ἡδονὴν refert τὴν ὥραν, χάριν, δὐφομίαν, γλυ- κύτητα, τὸ πιϑανόν" ad τὸ καλὸν autem, τὴν μεγαλοπρέο. πειαν, τὸ βάρος, τὴν σεμνολογίαν, τὸ ἀξίωμα. cf. id. in. lud. Lyf. Cap. 11. ubi ἡδονὴν, χάριτες, ἀφροδίτην, pro- mifcue iungit, dictioni Lyfiaeae maxime propria. Ὁ Her- mogenes ἡδονὴν et ἡδονὰς inprimis ei generi orationis tri- buit, quod mythicis narrationibus et fententiis excellit. Sic περὶ ἐδ, Lib. V. p. 388. de Herodoto : πολύς ds; dy τοῖς 3éovdig* καὶ γὰρ cio évvoloug μυϑικαῖς. σχεδὸν ἀπάσαιρβς, xx] τῇ λέξοι ποιητικῇ κέχρηται διόλου. — De λέξει ἡδείᾳ baec habet Ariftot. Rhet. i[l, 12. τὸ ἡδᾶαν TX εἰρημένα ποιήσει, ἂν εὖ μιχϑῇ τὸ εἰωθὸς, καὶ ξενικὸν» καὶ ὁ ῥυϑμὸᾳ καὶ τὸ πιϑανὸν ἐκ τοῦ πρέποντος, vid. voc. ueJüct. — ἭἬἭδυσμα, condimentum, eleganter translata vox ad eos orationis ornatus, qui, ut condimenta in cibis, parciffime et moderate adhiberi debent. — Contrarium eft. τὸ ἔδεσμα, cibus vulgaris, quem fatietatis caufa largiter fumimus. Hinc nata eft Ariftotelis Lib. IIT. Rhet. 3. haec. de Alcidamante frigido oratore fententia: οὐ yxp ἠδύσμα- T) χρῆται, a. εἷς ἐδέσματι» τοῖς ἐπιϑέτοις, οὕτω. πυκνοῖς, sut) μείςὁσι ποὺ ἐπιδήλοις. δὶς Dionyf. Iud. Thucyd. Cap. 23. p. 804. antiquos fcriptores dicit tropos in orstione adhibuiffe ὥσπερ ἥδυσμα, tanquam condimenta quaedam. ᾿ orationi adfperfiffe. Deinde et Ariftot; Poet. 6. fin. 4dis- ματα vocat ornamenta, quae ornent tragoediam v. c. A&«: λοποιΐζχν. Similiter. de ornatu, quem ars zhetorica. ora - ! 3 | toni : 350. geI | , tioni addit, quo ea fuavior redditur et ad legendum.ma- ᾿ gis allicit, Photius Bibl. de oratione luftini Martyris: οἱ λόγοι αὐτοὶ ἄξλωως ὄντες δυνατοὶ, καὶ τὸ ἐπιφημονικὸν. ἀιασώ. — QWvrsc, τῶν ἐκᾶϑεν οὔκ εἰσιν ἀποφάςοντες ἡδυσμάτων, οὐδὲ τῷ ἐπαγωγῷ καὶ ϑελχτηρίῳ τοὺς ποδλοὺς τῶν ἀκροατῶν ἐφελκόμανοι" WAfJenfchaftliches Verdienft , ohne deu Reitz einer kunfimüfiigem Behandlung. Max. Tyr.Drsf. 25. ἦν τῷ Συρακουσίῳ σοφιςἢ ἡ τέχνη, αὐτὸ ἔργον κεκραμένον ὁμοῦ φρείς καὶ 3dovg. Τὰ γὰρ ὄψα καὶ τὰ σιτία ἡδυσμάτων συμ» βετρίαις, καὶ κρώσεσι, καὶ oni, καὶ τῇ διὰ πυρὰς ὁμι. λίᾳ αὐτὰ ἑαυτῶν τροσφεορώτατα ἦναι παρεσκεύαζε. Quinti. lianus IX, 3. de ufu figurarum loquens: ,, quibus fi quis parce et cum res poícet, utetur, velut adfperfo quodam condimento iucundior erit.* Neque alia de caufa Arifto- teles Poet. $. λόγον quem in "Tragoedia requirit, appellat ἡδυσμένον, hoc eft, ut ipfe explicat τὸν ἔχοντα ῥυθμὸν xaj ἀρμονίαμ, quae veluti illius condimenta quaedam effe declarat. Et Lucianus de Confcr. Hiftor. Cap. 44. cum admonuiffet fugienda effe σχήματα ἐπαχϑῇ et ἐπιτηβδευτὰ, figuras tumidas et fludio quaejfitas, addit: ἐπεὶ τοῖς κατηρ. τυμένοις τῶν ζωμῶν ἐοικότας ἀποφαίνει τοὺς λόγους, h. 6. offis per nimia condimenta corruptis fimilem orationem ciunt, | 0t 7 'H ϑικὸν, τὸ, morum et charaCternm notatio, De. metr. Eloc. 227. πλᾶςον ἐχέτω τὸ ἠϑιπὸν ἡ ἐπιξολή. σχεν δὸν γὰρ εἰκόνα Exasoc τῆς ἑαυτοῦ ψυχῆς γράφει τὴν deieo-.- λήν. Ariítoteli Rhet. 11], 7. )ϑιιὴ λέξις eft, ἁρμόττουσα áxncem γένει καὶ ξξει. Miuucian. Rhet. περὶ ἐπρχειρημ. p. 431. Ald. γι καὶ πίξεις funt argumenta, quae ab. δυξϊοτί- tate perfonarum fümuntur, ἀπὸ δόξης προσώπων. ἡϑικοὶ λόγοι etiam dicuntur disquifitiones ad animum, sd fenfum et mores pertinentes, Betrachtungen für. Herz und Κα» pfndungen, oppofiti λέγοις Crryri«oiz, qui aliquam artem ientiamque. tra&ant, wiffen/chaftliche | Unter fuchuuges Jfir de. ἤενβαμά. Vnde Antoninus Imperator, quia lite- rarum exercitationibus operam dedit, dictus eft a Dione Lib. 70. ᾧ,γτητικός. lidem videntur dici ἠϑικοὶ ἀγῶνες ap» Philoftr. vit, Soph. Lib. I. p. 522. ubi ἃ λογεκοῖς et vopuxsit diflinguuntur. 53;xày προοίμιον quale fit, Vlpianus docet ad Demofth. Olynth. 1. (üb init. τὸ ἐν τῇ A££et μότριον καὶ dxiemio ἦϑος ἔχον, εὔνουν ποιξὶ τὸν ἀκροατὴν, καὶ παϑητε ϑιὸν ἀπεργαζεται λόγον. AuCtor vitae Homeri, quae vul. go Plutarcho, ab alüs Dionyfio Hal. tribuitur, suy ΜΝ ὁπόκρν Heo ( i51 Siarou picis appellat, geftum et declamationem, aliquerh animi ad(eCtum exprimentem, Ceterum cum his confe- renda funt, quae ad voc. ζ3ος copiofius diximus. Ἠϑοκποιΐα, ea virtus oratoris aut fcriptoris, qua in moribus characteribusque defcribendis fervandisque in- primis excellit, Ckaracter - und Sitten Darflellung. Dio. nyfius Iud. Lyf. Cap. 8. hanc virtutem in djavo/e, λέξει, et avyJécei locum habere docet: οὐ yxp, inquit, διαναρυ- μένους μόνον ὑποτίϑεται χρηφὰ καὶ ἐπιεικῆ καὶ μότρῳρι ταὺς λέγοντας, Us εἰκόνας ἄναι δοκῶν τῶν Ἡϑῶν τοὺς λόγους, ἀλλὰ καὶ τὴν λέξιν ἀποφίδωσι τοῖς ἤϑεσιν δἰκείαν, κυρίανε καὶ" καινὴν, καὶ πᾶσιν. ἀνθρώποις συνηϑεζάφην" xa) συντί ϑησί γε αὐτὴν ἁπλῶς πάνυ καὶ ἀφελῶς. Vnde Euftath. ad Hom. Il. x. p. 786. hoc ᾿εἰκονζξι» appellat: d ποιητὴς ἄρι- soc eixovícey , καὶ προσίζυῶς τοῖς καιροῖς τά τα μεγολέϊα, ἐκτιϑέχαι!. τὰς δὲ αμίκρότητας. — Ariftot. Rhet. IIl, 7. ἐὰν τὸ ὀνόματα oluéi Aéyg τῇ ἕξει, ποιήσει τὸ 3306. Phoe- bammon itaque περὶ σχημ. diftinguit 329exeiíay ἃ προσω- zuwmTQix,itautin illa certae perfonae intreducagtur, in hac autem res quoque inanimatae ita traCantur , tanquam . perfonae fint. Aphthon. in Progymn. etiam eidwAozeifey diftinguit: ἡ ϑοποίΐα, uiv, ἡ γνώριμον ἔχουσα πρόσωπον, ᾿ πλαττομένη δὲ μόνον τὸ Ἶϑος. εἰδωλοποιΐχ δὲ, καὶ πρόσωπον εὲν ἔχουσα γνώριμαν, τεϑνεαὶς δὲ, καὶ τοῦ λέγειν παυσάμ- γον. προσωποποιΐκ δὲ, ὅταν ἅπαντα πλάττεται, καὶ 6G διῇ πράσωπφν. cf. Hermog, Progymnafin. Cap. 9. io Bibl, it. et art. Gotting. P. IX. Deiude hoc nomine etiam ap- pellatur-figura oratoria, qua orator, ut ne reprehenfio- nes offendant, eas füb alia perfona pronunciat. vid. Tiber, — Rhet. δ. 11. a qua figura non multum diffev, quam Hle — —, τὴν ὑποβολὴν Tpororrov dicit, item ἁτεροπῤόσωπον Phoe- - 7 bamm.,rep! αχημ. — Apfines Art. Rhet. p. 708. definit: λόγον περιτιϑεμένον πρασώπαις ὑποῦαιν. Hinc porro 4-2e- EN sroifaj dicuntur imitationes ferimonum ad morés perfona. . yum fuüppofitarum aecommodatae, quas Prifcianus in ΗΝ .Praeexercitt. rhet, Cap. 10, alocstiones appellat. "Tales 'EKthopoeias fcripfit Severus Sophifta. Alex. quae extant in * ed. Rhetorum feleét. Fifcherians.— F'hetius Bibl. Cod. 51. de Hefychii Conttant. libris in aeneum ferpentem dicit: ' 4s] 6 λόγος εἰς ἐπίδειξιν duscusuxapéyec, xà) dy ἠϑοποιΐας ἔδει μεμελετημένος. Hoc ita ftatim explicat, ut adnotet, fingi in his libris orstiones Mofis ad populum, et huius viciffim ad Mofen alloquia, Ha&tenus igitur in illis 4.3.9. * . . .- . e K 4 . So .. . 152 | Hoe0 sroifa valebat, quae nihil aliud eft, nifi quidam sxr«cy3. ματισμὲς, conformatio orationis in verbis et fenteniiis ad characteres eorum, quorum partes nunc agimus, — Vnde etiam pictura dicitur )ϑοποιητὸς τέχνῃ Calliftrato in de- Ícriptione ftat. Aefculap. cf. lunius de piCt. Vett. 1Π, 4. et Coel. Rhodig. Lect. Antiq. XXVI, 28. Hoc, ex Hermogenis difciplina περὶ ἰδ. Lib. II. p. 208. duplex eft, univerfale et particulare. lilud hoc mo- do defcribit: ei τοῖς ὑποκειβιένοις προσώποις οἰκείους xa) πρέποντας τοὺς λόγους περιάπτοι τίς, Chara&ter-Ha!tuag im ζονίγορε; φϑογραφῆσαι dixit Marcellinus in vita Thu. cyd. p. 8. Similiter Dionyf. Hal. Art. Rhet. Cap. t1. 2. τὸ 330c φημὶ διπλοῦν ἄναϊ, κοινόν τε καὶ ἴδιον: κοινὸν M- eo, τὸ Φιλοσοφίας ἐχόμενον, εἰς ἀρετὴν mporpémov, καὶ ϑιακίας ἀπαλλάττον" ἴδιον δὲ, τὸ ῥητορικὸν, τὸ πρέποντας oj προσήχοντας τοὺς λόγους ποιδαϑαι περὶ τῶν ὑποκαιμένων “πραγμάτων τῷ λέγοντ'; αὐτῷ, καὶ τῷ ἀκούοντι. Sed etiam fequentia periegenda funt; et cf. νος, ἡϑοποΐα. — Porro ex difciplina Hermogen. τὸ ῆϑος in fingulis etlam. locum habet, et cernitur inprimis in ἀφελοᾳ, ἐπιεικοία, ἀλη- dé , ἐνδιαϑέτῳ. cf. Camariot. συνοπτ. vaad. $yrop. p. 10. et Volf. Juft. Rhet. VI. p. 50s. — Ariftoteles , cum lo- quitur de ἤϑει tragico, 2$; δὲ, inquit, ὅ,ϑος μὲν τὸ τοιοῦ- σον, ὃ δηλοῖ τὴν προαίρεσιν ὁποία τις ἐφίν. διόπερ οὐκ ἔχου- σιν Ἶϑος ἔνιοι τῶν λόγων, ἐν οἷς οὐκ ἔς, δῆλον. ἢ προαμιρᾶ- «aj, ἢ Φεύγει ὃ λέγων. ὅς et Rhet. 11, 21. ubi docet τὸ ἡνωμολογεὶν cffe τὸ ἠϑικοὺς λόγους ποιᾶν. Tam addit: ἧἦ- doc δὲ ἔχουσι λόγοι, dy ὅσοις δήλη ἡ προαίρεσις. — Porro TX 59 (unt mores, f. affe&us molliores, et fedatiores, duíciores etiàm Quintilianus appellat X, 1. IOI. et antea S. 48. affectus mites; et concitatos, quos Dionyf. Centur. Script. Cap. 2. unde, fifpicio eft Quintillanum iudicia fua. expreffiffe, 335, et c2» nominat. Deinde Dionyf. 1. c. de Herodoto et 'Thücyd. ei μέντοι γϑικοῖς xpxréi Hoódo- τος. ἐν δὲ τοῖς παϑητικοῖς Θουκυδίδης" Quintil, 1. c. hie concitatis, ille remiffis αἱ ξδωδ melior. cf. Dionyf. Art. Rhet. Cáf. 10. et Compof. (ἀρ. 32. p. 149. ubi chara&e- rem τῆς αὐτηρὰς λέξεως defcribit, haec habet: βούλεται xara κἄϑος λέγεϑαι nov, ἢ κατ᾽ γ,9ος, h. e. affeCtus vehementiores potius flagitat, quam molliores moratae orationis. Vnde etiam ηϑικὴν 9 ίξιν χορδῶν Plutarchus dixir de Muficis, qui netvos leniter tangunt, fenfusque molliores excitant; eine feinere, zartere Manitr. zu foie- J lt: HAI s $85 den: cui oppofita ieft 37£ic κρουφμρὶ, durior quaedam et impetuofior nervorum traCtatio, quae artis habitum et vi- res declarat, fed fenfum minus füaviter ádficit, vid. polit. praecept, p. 202. ubi haec omnia ad orationis tractatio. nem adplicantur. cf. Quintil. VL, 2. p. 277. fq. — Lon. gino Cap. 9. 5. Ἶϑος dicitur Ogatio morata, qua vitam communem imitamur. Vnde mox zJoAoyéy et βιολογέϊν eodem fenfu de Odyffea mores vitae communis imitante, et de Comoedia. Haec Plutarchus de aud. Poet. Cap. 4. p. 26. dixit ἐν ἤϑει λεγόμενα, quae dicuntur moribus pere fonae introdu&tae convenienter. , Eademque de caufa Euftathio Praef. p. 4.. Odyffea dicta 7ϑικὴ, llias autem εἰνδρώδης, cspyorépx, ὕψος ἔχουσα: itidemque in Prooem. ad Odyff. p. 1379. ἡϑικωτέρα τῆς Ἰλίχδος dely ἡ Οδύσσεια, 6 dei, γλυκυτέρα τὰ καὶ ἀφελεςέρα. — Quo quidem per- tinet praeceptum Longini Cap. 29. πάϑος ὕψους usréx;et τοσοῦτον, ὁπόσον $406. ἡδονῆς» commotig animi ita cum - fublimitate cohaeret, ut morata oratio cum fublimitate, Ἠλίϑιον τὸ, καὶ σοφιςικὸν, iungitur ap. Dionyf, - Iud. Dinarch. Cap. r1. ineptiae et fophifmata. Ἡνέα, λόγου, habena orationis, exquifita meta- phora dicitur de modo orationem moderandi actione in- primis corporis, et manuum geftibus. Ita Philoftrar. Vit. Soph. 11. 'p. $70. de Alexandro: δαχτυλὸ; εὐμήκεις, xo) Tj ToU λόγου ἡνίς drixpévoyrsc, digiti ei erant longi, et tractandis orationis habenis congruentes, Idem in Vita Rufi Lib. Il. p. 597. ὑπόϑέσεις ἐσχηματισμένας ita iudicat: δᾶ γὰρ ἐν τοῖς κατὰ σχῆμα συγκοιμέναις τῶν πο- ϑέσεων, τοῖς μὲν λεγομένοις ἡνίας, «τοῖα δὲ σιωπκωμένοις κέντρου, ubi ἡνία notare videtur moderationem illam et . continentiam dicendi ea, quae offenfionem habere poffint; quod in hoc orationis genere proprie. σχῆμα et σχημα» 0:06 dici folet, metaphora plane ab arte equettri defüm» ta, e qua, quid habenis, et quid ftimulis«efticiatur, ne- mo ignorat. vid. voc. σχηματίζειν. ^ Eadem metaphora ufus Plato Protag. p. 142. ed. Bip. τὸ eio τῶν διαλόγων τὸ κατὰ βραχὺ λίαν opponit τῷ ἐφᾶναι, καὶ χαλάσαι τὰς ἡνίας τοῖς λόγοις, ἵνα μεγαλοπρεπέςεροι καὶ εὐσχημονέφεβοι Φαίνωνται. (7 Ἤρεμοῦν, τὸ, animus tranquillus, b. e. affectu vacuus. Longin. 20. 2. Opponitur τῷ «26. K 5 "Ho o- 154. HX 4 Ἠχώϑης, σύνϑεσις, oratio. camofa, et hians, ex multo concurfa vocalium. Demetr. 68. Nam ὁ ἥχίος pro- prie dicitur de illo fono vocis, qui ex multis vocalibus deinceps infequentibus oritur, ut ex eodem. Demetr. Cap. 21. patet. cf. 73. Vnde Dionyf. Comp. p. 97. συγκάττεμι τοὺς ἤχους, literas committere, unde diffuilis et iniucun, da fit elocutio, quia a natura non coeunt. [Idem πὰς ἤχων. ubi vid. exempla. Demetrius tamen. Cap. 176. . τὸ ἠχῶδες pofujt pro fomero, et quodamthodo ssmero/o. Cum enim exempla' commetnaraílet r&v ὀνομάτων καλῶν "090 τὴν ἀκοὴν, ut KaA/epxrec, et "Avvesy, haec addit: ἥτε yap τῶν λάμβδα σύγκρουσις ἠχῶδές τι ἔχει, καὶ ἡ vim * ψῦ γραμμάτων. — Quintilianus VIII, 3. ea vocat verba, uae maxime exclamant. — Ita Philoftrat. Apoll. I, 17. τὰ γόμενα ἠχὼ ἔχεν, ὥσπερ ἀπὸ στήπτρον ϑέμικευόμανας" ubi manifeite de numerofa et fonora verborum compofi. tione fermo eft, quae magnificentiam qpandam dicentis prodit. Et alio loco p. 491. in vita Favorini τὸ 4x (94 paroc;, notat pronunciationem Ífonoram et iucuadam. Tungitur panllo poft τὸ σχμοῦῶνον τοῦ βλέμματος, et ὅ ju3- μὸς τῆς γλώσσης, vid. voc, ὄκκραητος et c£ Crefoll. Theatr 11, 18. | Θ᾽ Θεκατριεκὰ, σχήματα, Dionyf. ep. ad Amm. Tf, 2. p. 702. dicit figuras orationis eas, in quibus lufüs inge- nii luxuriantis cernitur, ad. elegantiam et concinnitatem affeCtatam comparatas, ut .xapigmoeic, “ταρομιῴώαεις, ἀν» φιϑέσοις, quas etiam ρμειραχ,ιώδεις appellavit. alio loco ut eiusd. Epift. Cap. 27. p. So8. Ineít etiam notio obleéta- tionis, qua ftudemus mukitudini placere. — Vnde alibi Dionyf. Iud. 'Phacyd. p. 813. iungit τὸ ϑεατρικὸν καὶ τῶν πολλῶν ἀγωγὸν, theatrale quid, et ad colligendam multi- tudinis gratiam accemmodatum. Kem zv94ody καὶ Jaa- τρικὴν διάλεκτον de vi Demofth. Cap. 18. p. 1007. et mox dia τῶν ϑεατρικῶν σχηρμώσων καϊλλωπίζοιν τὸν λόγον ibidem p. 1008. Sic Phütarch. de aud. Poet. Cap. 1. p. 6. τὸ μυϑῶδες xo) ϑεατρικὸν τοῦ ποιήματος opponit τῇ χάριτι τῆς Μούσης καὶ τῷ γλυκᾶ τοῦ λόγου καὶ ἀγωγῷ, ibique intelligit orna- tum poeticum, qui cernitur fabularum phantafmatis, et verborum epifodiorumque pigmentis ad oftentationem tbeatralem compofitig. cf. omnino Crefoll. Theat. IJI, 12. Θείως | eEI | 1 . Gef ς λέγειν. vid. voc. αὐτοσχεϑιαζειν; - Θεραωπεύειν, dicuntur, qui fententias, argumen- $2, vel reliquas partes orátionis ita traCtant, ut, fi qua in his offendere poilint, vel minus recte dicta videantur, ea corrigant, et offenfione vitioque liberent. Sic Arifti. des wep) Aoy. aq. p. 677. χρῶνται! δὲ xa) οἱ πολιτικοὶ τοῖς ἄξωϑιῳ ἐπινοήμασι, οἷον (sopícug. καὶ παραδείγμασιν, dx ϑεραπεύουσιν αὐτὰ ᾿«παγγελίαις 3. αἰτιολογίαις. vid. voc. ' προϑεραπεα. —Plotius Bibl. Cod. 83. de Dionyfio Hal. qi κατὰ μέρος ἀφηγήσει καὶ τῇ παρεκβάσει τὴν ἐπὶ τὸ τρα- Ὁ. ϑέόντερον ῥόπουσαν ϑεραπεύει συνέπειαν, diCtionis afperita-- tem corrigit et mitigat. Θεραπείκι, quae et παραμυϑίαι dicuntur, funt formae dicendi, quibus fententiae vel verbi alicuius au- dacia et offenía mitigatur. Sic Hermog. περὶ deor. αὖ- ϑιαθῶν καὶ τολ μηρῶν διανοημάτων ϑεραπείαι efliciuntur, his verbis appofitis: ὥσπερ, οἷον. cf. Gregor. δὰ ἢ. 1. Cap. 6. Aliis dicuntur μολίψματα übi vid. plura. Ariftoteles Rh. 11i, 7. 12. ἄκος dixit eodem fen(u. vid. voc. προεπιπλήηττο)ν. | Θεραπευτικοὶ, ὀνόματα, funt ea verba, vel uni. — verfa dictio, qua auditorem nobis conciliamus, procli- . vem, attentum, faventem reddimus, quae ideo etiam φολακευτικὰ dicuntur Apfini Rhet. Árt. p. 714. eademque τοῦ *eJovc φάρμακα, veluti perfuafionis fomenta, Jpa- TQx χαρίτων καὶ μουσικῆς τῆς ἐπὶ TO welJem ἡσκημένης. Vnde a Scholiatte ad Hermog. iunguntur rx ϑεραπευτικὰ xoaj κολακευτικοὸ, quibus Corax ftudebat καταπραΐναι τὸ ϑορυβῶδες τοῦ δήμου. vid. Orat. Gr. Reisk. Vol. VIII, - pag. 190. — | EE m | Θερμέός. ϑερμὴ ἰδέα λόγων, calidum dicendi genus, h. e. δοῦὸ,, vehemens, cum affe&u σοηϊαπέζυῃι, ἐναγώ- 310» , ut iünxit Philoftrat. Vit. Soph. I. p. $42. de Polemo- pne, ubi addit: τορὸν ἡχοῦσα, ὥσπερ ἡ Ὀλυμπικὴ σάλπιγξ, Olympicae tubae modo acutum fonans. [ἢ hoc genere etiam paffim commemorant Juucy, ὁρμὴν, χολήν. Vnde et Philoftrato l, c. lib. IT. p. 578. Philager dicitur coQ- φῶν ϑερμότατος xo] ἐπιχολώτατος. ' Q £c ie, quaeftio infinita, et univerfalis, ut de re. bus bonis et malis, de iuftitia et iniuftitia, de gloria, triumpho etc. a//gemeine Unterfuchung in abstrato. Con. traria "e, 156 | ΘῈΣ . . ι, traria eft ὑκόϑεσις, h. e. quaeftio finita, de' certls Pebns; quae ad certas perfonas, locum, caufas, tempora etá refertur. Illa eft maxime philofophorum, . haec orsto- rum. vid. Sturm. ad Hertnog. φασ. p. 10. et 11. Sic etMe. nander diosg. éi9. p. Ó1c.. Aphthon. Progymn. ϑέσις dei» ἐπίσκεψις λογιμὴ ϑεωρουμένου τικὸς πράγματος, ad quae verba Schol. in Tom. 1l. Aid. Rh. pottquam alias plures τῆς ϑέσεως fignificationes expofuüit, hoc vocis etymon tradit: ἄρητωι dà ϑέσις ἀπὸ τοῦ τίϑεθαι ἡμᾷς καὶ ὥσπερ vo- μοϑετῶν καὶ doyuaricem, ὅτι τόδε παλὸν ἢ κακόν, Ἰάδ etiam Hermogenis et Nicolai Sophiftae definitiones com- memorat. Hermog. ϑέσις éely ἐπίσκεψίς τινος πράγματος ᾿ ϑεωρουμένου ἀμοιροῦσα πάσης ἰδικῆς περιφάσεως. — Nicolai: ϑέσις és) πρᾶγμα λογικὴν. ἐπίσκεψιν ἐνδεχόμενον. ἄνευ προσώπων ὡρισμένων καὶ πάσης ὁτέρας περικάαεως. vid. Hermog. progymn. in Biblioth. lit. et ast. Gotting. P. IX. edita, ubi Priíciani verfio laudata magis. illam Nicolai, quam Hermogenis definitionem exprimit. Apud Suidam in voc. ϑέσις haec fant: 305 δέ τινες καὶ và pyropra pos βλήματα ϑέσεις καλοῦσιν. ἐφ᾽ ὧν τὰ τῆς ὑποϑέσεως ὄνομα συνηϑέφεροόν, τῷ δοκέίν τὸ τοιαῦτα ἐπὶ ὑποκειμένοις τισὲ xo] ὡρισμένοις συνίξασϑαι. Philoftratas Prooem. ad Vitt. Soph. p. 481. vac ἐς ὄνομα ὑποϑέσεις vocat, bh. e. quae« ftiones finitas. Nam, notante Oleario ad h. ]. Philoftra- to vroJégeic limpliciter fic dictae funt de unoquoque ar- gumento orationis, Ergo i(to modo finitas ab infinitis discrevit, vel etiam-O'srixac ὑποϑέσεις appellavit, ut Lib, II. Vit. Soph. p. 576. in V$ta Vari, hoc eít, locos com- - munes, e philofophia maxime petitos, de virtutibus, vi- tiis, exilio, paupertate etc. Alioleco in vita Quirini p, 621. τὼ ϑετικὰ τῶν χωρίων. Cicero ϑέσιν, propofituss f. con/ultationem, oxo3sci caufam appellavit. cf, Partition, Cap. 1. Top. Cap. 21. de Orat. ΠῚ, 28. Et Orat. Cap. 14. , Quaettio, inquit, a propriis perfonis et temporibus ad univerfi generis orationem traducta appellatur tAefis. vid.. Senec. Controverfl. Lib. 1. praef. ubi docet comtrover/ía- *u» nomen recentius 676, et poft Ciceronem demum in- duCtum, qui caw/as dixerit. cf. Quintil. I1], 5. p. 126. . Sueton. de clar. Rhet. Cap. 1. Sulpic. Vi&. inít. Rhet. p. 241. Pith. Aurel. Auguft. Princ. Rhet. p. 292. ibid. etCre. foll. Theatr. IV, 6. p. 402. Paullo alio fenfu ϑέματα Grae- cis di&a effe, caufarum argumenta et materiem, quae ante declamationem exponi folebant, Quintilianus decla. ravit Lib. V], 3. Eadem et τιϑέμενα dici, Kufterus ex- iftimat “-“. X eg 27 851 ΠΣ Ἢ Suidam in Φρύνιχος Βιϑυνὸς , qui ibi dicitur 74 . ϑεμένων. συναγωγὴν fcriptitie. | | Θεωρία!:, inftitntiones Rhetoricae. Hermog. Lib. T. “ερὶ ἰδ. p. 8. Alio loco ἐεχνολογῆσαι ϑεωρίαν dixitLib. ! II. “περὶ εὗρ. p. 72. Notat etiam ϑεωρίχ iccuratam , meditatio- nem, quae oppofita e& τῷ αὐτοσχέδιχαμῷ. — Vnde ap, Pbitoftrat. Vit. Soph. II. p. 585. Ari^ides dicitur πολὺς dy ϑεωρήματι, er κατὰ ϑεωρίχν πάντα προάγειν, ὅϑεν Qo τοῦ σχεδιάζειν ἀπηνέχ9η. Θεωρὸς, auditor ofationis ἐπιδεικτικῆς Ariftot. T, 3. Ubi tria genera ἀκροατῶν ἴδιος, ἐκκλησιαφὴν περὶ τῶν μεδλόντων κρίνοντα, ϑικαφὴν, “περὶ τῶν γεγενημένων, et “ϑεωρὸν περὶ τῆς δυνάμεως, qui de vi et facultaté dicentis: fcil. dy 2m;deify iudicat. vid. ἐκκλησιαφής.. Cicero Partit, Cap. 3. ubi dieit canfam auditorum gerere diftingui; haec addit: ,, /Vam aut au/cultator eft modo qui audit, aut. dis- eeptator , id efl, vei Jententiaeque moderator: ita st aut deie&etur , aut flatuat aliquid. — Statuit autem aut deprae- teritis, aut de futuris, ut fenatus. — Sic tria fant genera, - éudicii, deliberationés, exornationis : quae, quia in lauda-. tioues maxime confertur , proprium iam ex eo nomen ka- bet. cf. Ammon. et Thom. Mag. et Gregor. ad Hermog. Cap. 17. in Reisk. Oratt. Gr. Vol. ViI. ubi locum. hunc Ariftotelis adferc; quod Reiskium fugit, qui tamen fatis recte depravata Gregorii verba emendavit. - "7 0$ Θολοῦθϑαι, τῇ Φράσει, diCtione inquinari, et fur. bari Longin. Cap. 3. dicit fententias vitiofe tragicás, et monftrofs hyperbolis elatas, ot aqua, quae fit ϑολεραὶ iniectis lapidibus vel aliis rebus. Simili metaphota Dio. Ὁ nyfius ταράττειν τὸ καϑαρὸν τῆς Φράσεως in Epift. ad Pom: pei. p. 703... . ᾿Θορυβεῖθαι, animorum motum efficere Ariftot.T, 2, Hoo tribuit λόγοις ἐνῚθιυμηματικοῖς, ut innuat maiorem eorum vim efle ad perfüuádendum quam τῶν λόγων παρα» δειγματώδων. cf. Lib. IIl, 7. ubi tribuitur τοῖς παϑητικῶφ λέγουσι, ut et τὸ καταπλήττειν. — Scilicet ϑόρυβος etiam dicitur de plaufu, et ciamoribus, quibus auditores figni. ficant, fibi placere oratorem. vid. l'emofth. Or. Mid. p. 348. et Plato lrotag. p. 1406. Bipont. ubi τῷ ἐπαίνῳ iungi- tur, ut fynonymum, cf. Crefoll. Theatr, 111) 20. p. 273. ᾿ Θραύειν, 4. 4, HS ᾿ ePA * Θραύειν, τὸ μέτρον, dicitue fs, Qui ἊΣ ἫΝ ᾿ getricam orationis interrumpit, δονότηγος et affeftus get. tia, proprie vwinerare, fnfringere metrum, unde χνλὸν dicitur et móx fihe metaphora ἀῤῥυώθῆΆμον Demetrio S. 901. Similis verbi compofiti ufus eft apud Photium Bibl. Cod. - 191. τῇ συντομίᾳ περιϑραύοται τὸ σαφὲς, btevitate viola. tur perfpicuitas. Vndé et ϑραύαν ro πάϑος Rhetores di. xerunt, infringere, minuere affeftum, xar«séMem, ἐξ. tige , ἐκβάλλειν. Vid. Marcellin, ad: Hermog. ea. p. 173» ; Opóvec, di&us κατ᾽ ἐξοχὴν fuggeftus, in quo Rhe. tores et Sophiftae declamabant, in audMtoriis vel theatris declamatoriis exftructus, de quo fufe et accurate expo- - fuit Creféll, Theatr. Rhet, III, 13. IV. I. p. 374. . Θυμικὸν, τὸ τοῦ λόγου, orationis gravitas et vis ex affectu et fpiritu loquentis, idem quod τὸ σφοδρὲν, das Starke , Affectvolie, Demetr. de Eloc. $. 7. - | Lh m ! Ἰαμβώδης, latyricus. Tambi enim Satyricae p fi proprii erant. Horat. Art. poet, 79. ichilo pre. gno rabies armavit ambo. cf. Lib, I. Odar. 16. Hine h iloftratus Vit. Apoll. 6, rr. iunxit ἐπίδειξιν Φιλολοίδρ. . "m xàj ἰχμβώδη, ad quem locum Olearius adfert Strab. ib. IX. p. 422. ubi áit: ὁ ἴχμβος oixélog κακισμώῶς, ὡς xa) τὸ ἰαμβίςειν. . Ἰατρεύματα, Ariftot. Rhet. ΠῚ, 14. appellat nio. .imenta prooemii ea, quae omnibus prooemiis communia funt, veluti remedia quaedam et φάρμακα, quibus fe mu. niat orator adverfus iudicem vel auditorem vel adver. farium. ."I04n, λόγων, ratio fcribendi, ftilus dicus. Diog. Laert. in Platone Cap. 45. Mox τρόπον τῆς feaQio vid. Suid. in Βροῦτος ubi- χαρακτὴρ exponitur. — Más συειβουλευτικὴ, genus dicendi deliberativum Dionyf. Art, "Rh. 10, 14. — δέω τροπικαὶγ tropi, wt methaphorae hyperbolae apud eundem in lud. Lyf. Cap. 3. p. 457. Hine ddéay λόγου funt genera dicendi ea, de quibus fihgularem . librum fcripfit Hermogenes, h. e. variae virtgtes et affe- €iones quarum oratio capax eft. . lta eius Epitorator, Camariota, qui exifimatur auctor evyest. rapid. £qe. y.9. ἕτταὰ ^. ΤΑΙ /— - agg ὅπτά εἶσιν a) λόγου ῥητορικοῦ, σαφήνειας ᾿βέγεϑορ, ααϑδος, γοργὺῦτης » Too; &ÀyS'eia, δεινότης. Eodemque snode Scholiaft, in Aphthon. Progymn. T. ll. Aid. Rh. Ipfam hanc ἡδέαν autem Scholia(tes Anonym. ad Hermog. Lib. L περὶ δ, p. 577. ita definit: ἡδέα ἐςὶ ποιότης λόγου foi; ὑποκειμένοις ἁρμόδιος προσώποις τα. καὶ πράγωκχσὶ xord TS ἔννοιαν καὶ λέξιν, καὶ τὴν ὁλὴν τῆς ἁρμονίας καταπλοκὴνι ef. Tzetz. Chil. Vl, 79. Vnde patet quid fit Μέαες κεραν- ψύειν τοὺς λόγους, ap: Phot. Bibl. Cod. 165. hoc eft, va- rietate dicendi orationem diftinguere, ita ut tenuitatem, fimplicitàtem, magnificentiam, aliasque dicendi formas fcite tnifceas, atque ita aequabilitatis frigidae moleftiant evites. In eo eft ποικιλότης, ὅταν οὐ καϑ' ὃν Εἶδος σύγκεω ται ὁ λόγος Phot, Cod. 175. ἔην Ἴδια, ὀνόματα, propria, quibus opponuntur ταὶ πὰς ριέχοντας quae circumífcribuntus — Pertinent illa δὰ τὸ e ληνίζων, ad orationem emendatam. Ariftot. ith. 11I, 5. Ἰδιότὴης. ὑποϑέσεις oj κατ᾽ ἰδιότητα Ariftides περὲ λογ. τολ, p. 650. vocat quaeitiones ad ftatum definitivam, vel ὅρον pertinentes, in quo de indole et veluti AMióry7, facti vel rei quaeritur, vid. inf. voc; ὅρος. et Quintil. Vlil, 6. p. 138. ubi tradit. Hermogenem 4 genera ftatuum ac» cepiffe, coniecturam, propriclatem, translationem , qua- - litatem. | m m "ior gov ! a, peculiaris dicendi fcribendique forma et- methodus, quam aliquis potiffimum fequitur, die 374» sier, Eigenheit. Phot. Bibl. Cod. 181, Diony(. de Cenf. - Scr. Cap. 1. ἰδιωματὰ etiam appellat; et. mox χαρακτῆρα. Cicero de Orar. 1!, 33. de Curione* fuam quandam ex- preffit quafi formam figuramque dicendi. cf. voc. ió£a... Ἰδιώτης. Φράόσις, vulgaris. fatio dicendi, oppofi- ta τῇ ποιητικῇ orationi fa&ae quodammodo, ut Cicero ap- pellat, eiaborataeque. Dionyf. Iud. Lyf. 3. p. 457. ?[do ot 4x01, λόγοι, privatae orationes, contrariae τοῖς δημοσίοις, publicis. vid. Diony. Iud. Dinarch. Cap. 13. et inprimis lud. ''ucyd. 49. p. 938. uhi recenfentur ea, quae in hoc orationum genere-tractari foleant v. c. regi βιωτικῶν διαλέγεοαθαι, πολίτεας, 3 Φίλοις, ἢ συγγενέσι etc. Vnde εἰ ὁμιλίας βιωτικὰς appellatibidem. cf. Hermog. Lib. I. περὶ ἰδ. p. 28. ed. Sturm. - o | Ld Ἰῤδιωτι- 160 . lAL Ἰδιωτισὰ ὃς» Termo plebeius. Longin. Cap. 41.sut quotidianus , quatenus contrarius eft orationi exaggers- tae variis tnodis dicendi atque artificio oratorio. Hermog, Lib. I. περὶ ἰδ. p. 30. cf. Phot. Bibl. Cap. 80, ubi j&er:- σμοῦ, plebeiae dictionis, veluti partes commgemorantar τὸ τατεινὸν καὶ ἐξηυτελισμένον. Seneca Controv. Lib.3. praef. de Albutio Rhetore: ,, Jdíotifimus eft inter oratorisg . virtutes eas, quae raro procedit. . Magno enim tempeti mento opus eft, et occafione quadam. — Hac virtute vs. rid ufus eft. Saepe illi bene ceffit, faepe decidit. -Nec tamen mirum eft, fi difficulter apprehenditur vitio tam vicina virtus, Hoc nemo praeftitit unquam Gallione no- ftro decentius. lem adolefcentuius cuim declamaret, apte et,convenienter, et decenter hoc genere utebatur. Quod eo rmnagis mirabar, quia tenera aetas refugit omne, non tantum quod fordidum, fed et quod fordido fimile eft." Ex quo quidem loco tota idiotifmi vis atque indoles in- | Ἱφζφήματα, quae fübfident, et depreffa funt. 1 Longinus Cap. 9. 13. lliadi tribuit ὕψη idfuere μηδαμοῦ λαμβάνοντα, h. e. eminentiam et füblimitatem, quae nus- quam deprimitur, fed aequalis eft per omne carmen, é£ar poaouéym. ᾿ Ἱλαρὸν, xxXAoc, Herodoto tribuit Dionyfius ep. ad Pomp. Cap. 3. p. 777. contrarium τῷ Φοβερῷ Thücy. didis. vid. voc. Φοβερόν. Demetrio de Eloc. 128. ἡλαρὸς λόγος, diCtio amoena, quaé eadem γλαφυρὸς, et χαριδν- τισμὸς, Veneres dictionis. Huc et pertinent σχήματα ἱλαρὼ, h. e. eae formae dicendi, quarum concinnitate et fuavitate quadam fententia per fe tri(tis et fevera veluti exhilaratur. Talem ἐπαναφοραᾶν iudicat effe Euftath. ad Hom. ἢ. p. 959. Verba poetae funt verf, 722.: νῦν 8s o Ἴλιος, νῦν σῶς ὄλεϑρος. Ibi Euftath. notat: xaJ&ow; eic) xxr évava(Qoply σχήματα. ἐπίτηδες τοῦ ποιητοῦ τὲ σκυϑρωπὸν τοῦ χωρίου παραμυϑησαμένου σχήμασιν ἱλαροῖς, Lautius tractare argumentum feverum, eodem fenfu di- xit Plin. Ep. II, 5. ubi Cortius /aetius edidit. — Addit et- jam Plinius haec: huius orationis triftitiam reliquae par- tes aCtionis exorare (quod illud ipfum eft TxpxuuSéida) ' debebunt. Idém Demetr. S. 128. ἱλαρὸν πρᾶγμα dicit res amoenas, füuaves, quae iucundas imagines animo addunt, adeoque etiam laeta oratione efferuntur, ut Amor, Hy- menaeus, nympharum horti etc. vid. voc. ivdigans | - 4 50» ᾿ LII II sor TerotuQ/a, nimius et inanis verborum tumor, ut, fi quis in rebus parvis, vel in oratione fedatiori, utitur verbis grandibus, fesquipedalibus. Jta apud Lucian. de Conícr. Hift. Cap. 45. ubi Graevius contulit Ariftophanis ἱπποβώμονα ῥήματα ἢ. e. equeftria verba, quae more equo. rum incedunt, adeoque ὑψηλαὶ, grandia, quae et alibi idem ὑπόκρημνα ῥήματα sppellat, grandia inftar ruptum magnarum. Nempe rro; et βοῦς apud Graecos in come po(itis augendi vim habent, ut in βοῶπις, ἑἱππαλεκχτρυῶν, ἱππογνώμων. In univerfum Lucianus l. c, ludit metapho- ris e re equeftri petitis, ut cum in fqq. dicit Yvaiuav ep ἥππου ὀχουμένην, et épugvewy πο) cuumEpa dé ἄμεινον. ἐχόμενον ἐφιππίου etc. hoc eít, melius. eit, fi mentem veluti equo vectam pedeftri δυτί comitetur elocutio, pre- henfo ephippio, ne ab impetu egui deítituatur. De /r«o- τυφίᾳ cf. Diog. Laert, Plat. Cap. 26. et Crefoll. Vacatt, Autumn. Lib. 3. p. 619. "oos. ἴσα τὰ σχήματα, Hermog. wap) dew. p. 28. dicuntur iilae figürae orationis, quae in fimilitudine quae dam verborum cernuntur, quales funt óue;ordAsuroy, πα» ρήχησις etc. MEM óc Qs 9. ἰσάζντα πρόσωπα fünt, cum duse perfo. nae ignotae in iudicium veniunt, aeque bonae aut malae, aeque pulchrae aut deformes, v. c. duo Socratis difcipuli, uterque bonus et honeftüs, Plato et Xehophon, fefe mu- tuo actufant. - Huiusmodi nimirum argumenta tractaban. tur a Rhetoribus.: v. Hermog. sac. psg. 52. ad quem lo. . — cum Marcellin. Schol. p. 53. Ald. ed. Tom. II. haec notat; lex Qovrx uaAéi τὰ ἔχοντα τὰς προτάσεις ἴσας καὶ πίξεις τὰς αὐτὸς τοῖς ἀντιδίκοις. (γιητὶ}, IV, 2. Evenit aliquando is fcholaflicis controverfiis, quod in foro an po[fit accidere, du- bito, ut eodem colore utraque pars utatur, deinde eum pro fe quisque defendat etc. — ἰσάφζουσα quoque αἰτία Rheto- ribus dicta eft fpecies caufarum, quae hon confiftunt iu iudicio, vel ἐσυφάτων, cum eadeni ex utraque parte di- cuntur, et nihil proprium eft alterius partis, "Talis cau- fa appellata quoque /couspzs, et κατ᾽ ἰσότητα. vid. Fortu- nat. Art. Rhet, p. 39. ed. Pith. Ἰσόκωλον, cum duo membra pares fyllabas, ean- demque adeo magnitudinem habent, Demetr. El. 25. Come gar dicit Au&. ad Herenn. IV, 20. cf. Rutil, Lup. II, 15. Quintil. IX, 5. 8o. et voc. παρίσωσιξ. ; ΕΣ Icocxs. 162 | ΙΣΟ Ἰσοσκελὴς» περίοδος, periodus paria membfa ha. bens, quae eadem etiam σόπλευρος Hermog. Lib. IV. ze- ρὶ svpsc. p. 170. | : Ἱφορικός. ἱξορικὴν περίοδον Dernetr. Eloc. 19. vo-- - cat, quae medium tenet inter longam et brevem, ut ab altera parte non nimiam artem prodat, ab altera autetm orationis quandam dignitatem ex fimplicitate obtineat. .lexvóc, χαρακτὴρ, tenuis ftilus, oppofitus τῷ ὑψηλῷ, ut patet e Dionyf. ep. ad Pomp. Cap. 2. p. 758. Idem ibi dicitur ἀφελὴς, ἀποίητος, cf. Demetr. Eloc. 190. Verfatur circa res parvas, habetque elocutionem vulga. rem, et propriam, non translatam, et dilucidam. Demetr. ].c. S. 36. contrarium τῷ μεγκλοπρδτοι facit. Scilicet non in vitio eft, fed gradum et rationem tantum fignificat; tribuiturque inprimis Xenophonti. vid. Phot. Bibl. Cod. 58. Sic plane Cicero de Orat. II, 14. Xenophonterh Cal liftheni opponit: ἐς quidem , inquit, rhetorico paene mo. s&, (fcil. fcripfit hiltoriam) t//e autem fuperior, Íeniort uodam fono eft ufus, et .qui illum impetum oratoris noh dabrat vehemens forta[fe minus , fed aliquanto tamen eft dulcior. Inprimis legenda funt, quae Cicero Orat. inde a Cap. 23. de hoc chara&tere orationis, quem admirabili di- : &ionis varietate defignat, expofüit. Vocatur ab eo, 4e- niuis , fummi/fus , acatus, fubtilis orator. — Deinde ab eo in feqq. amplum, et graves ornatum, gr. pey«Aexpsta, . ὑψηλὸν, &osypov , et mediocrem, modicum, temperatum, qui gr. ὁ μέσος χαρακτὴρ dicitur, diftinguit. cf. ellin, Vit. Thucyd. p. 6. — Proclus in Chreftomath. apud Pho- Bum Bibl. Cod. 239. τὸ ἰσχνὸν, inquit, τὴν τροκικὴν uiv xa) Φιλοκατάσκευον σύνϑεσιν μεταδιώκειν ἐξ ἀνειμένων di μᾶλλον φυνῆρται ἢ. e. non refpuit ornatum e tropis et arti- ficiofa compofitione, fed magis remilfior et attenuata eius forma eft: der mildere, gemáfigtere, be/cheidnere Schm, Sic et Dionyf. de vi Demofth. Cap. 6. p. 967. Platonem probat, ὅταν τὴν ἰσχνὴν καὶ ἀκριβῆ καὶ δοκοῦσαν μὲν del. τον évoj, κατεσκευασμένην δὲ ἀμωμήτῳ καὶ ἀφελὲ xars σκευὴ διάλεκτὸν ἐκφέρῃ. Huic oppofitus eft ὁ ἀδρὸξς xa- ρακντὴρ, qui habet formam grandiorem, elatiorem, et ab arte copiofius inftruCctam. Dionyfius Cenf. Script. vett Cap. 5. in Lyfia laudat τὴν σχνότητα τῆς φράσεως in nat rationibus. Quintilianus autem 1X, 4. 17. textum tenus et rarum, gratiamque fimplicis atque inaffeGlati coloris. Contrarium autem τῷ i/oxvà- vitium eft τὸ ταπεινόν. Haec forms ^IXX |. | 163 forma Latinis etiatn dicitat extenuata. vid. Herenn. IV, 4, et 11. ubi de vitio contrario ita: ;, Qui non poflunt in illa - facetiffima verborum. attenuatione commode verlari, ve- niunt ad aridum et ex/angue genus orationi3; quod non .. alienum elt exile nominari, ' — lexvéd wvos, Graecis dictus non folum 1s, qui exili voce eflet, μικῤόφωνος, vel σμιπρόφωνος etiam Pol. ' luci, et oppofitus τῷ λαμπροφώνῳ, fed etiam, qui lingua haefitaret, ita ab Ariftotele appellatum Cicero tradidit Lib, I. de Orat. ἀπὸ τοῦ μιὴ δύναϑαι Tax συνάψαι τὴν ἑτέραν συλλαβὴν πρὸς τὴν ἑτέραν, quae verba Ariüotelis adfert Coel. Rhodig. Lect. ant. ΧΗ], 1. vid. λαριπρόφωνος. "gv, λόγος, oratio procurrens , maxime ex ea com. pofitione, quae fit ασυνδέτοις et αἀναφοραῖς, quae illam fnobilem efficiunt; unde et illi ἀταξία, et Qopx tribuitur, cui opponitur ἢ φάσις, veluti immoratio, et requies quae. dam, Haec ap. Longin. Cap. 20. 2. magna metaphora« rum varietate docentur, - K. Καϑαιῤεῖν, deprimere, elevare, v. c, δυνϑήκαφ, paCa, quod fit, cum ea fufpecta reddimus] iisque fidem ' detrahimus. Áriftot. Rhet. I, 15. 32. ubi τὸ αὔξειν opponi tur, ut et alibi ἡ καϑαίρεσις, τῇ αὐξήσει eodem fenfu, δίς et Sopater dup. p. 289. tX τῷ κεφαλαί ὑπάρχοντα &xJ'aipéiy, elevare ea, quae vere caufae infünt argumen fa adverfaril; et ap. Menandr. ém/denir. διοάρ, p. 637. xa- | Gougéiy τὸ ἀξίωμα ἕν λόγῳ, ἢ. e, ea dicere, quae diguita« tein et gravitatem tollunt, adeoque ad tenüitatemi delabi, Vnde et fytionymum ibi ponitür τὸ vroz/rtem , finkes, Καϑαρὸς, τὴν ἑρμηνείαν, purus in elocatione, Dionyfio lud. Lyf. Cap. 2. dicitur Lyfias, et paullo poft idem τῆς ᾿Αττικῆς ἡλώσσης ἄῤισος κανών. Mox comtríemo4 rat τὸ καϑαρεύειν τὴν dixA&xTOy, et καϑαρῶρ γράφειν, quod. uno verbo Ariítoteles dixit £Asv/gey. — ldem in ep. ad Pomp. Cap. 3. p. 775. fe ipfe explicat his verbis : ἡ καϑα- ρα τοῖς ὀνόμασι, xe] τὸν Ἑλληνικὸν χαρακτῆῤῥα σώφουδαι dux AsxTOg, lermo purus, et proprietatem linguae graecae retinens. ]b. Cap. 2. de Platonis ratione dicendii$ s4o2«e p τὲ καὶ διαυγὴς γίνεται, ὥσπϑῤ τὸ διαφανέφάτα Τῶν Vua &siTwy, pura et dilucida elocutio, — Vtramque virtutem L2 Latino» Latinorum elegantia compleCtur, quae duas partes hs. bet, /atiuitatem et explanationem,, h. e. orationem puram et dilucidam. cf. Heren. IV, 12. — τὸ καϑαρὸν τῆς (pp&- σεως etiam opponitur τῇ ποιητικῇ &xeipoxxA/x, notatque uritatem fermonis profaici, liberam a colore poetico. ap. bionyf ]. c. Cap. 2. p. 763. — Hermogenes Lib. I. seg! J3. p. 26. quinam fit καϑαρὸς λόγος, perípicue per.omnes, quas conftituit, orationis partes docet, ἐννοίας, μεέϑσϑον, λέξιν, σχήματα, κῶλα, σύνϑεσιν. ἀνάπαυσιν et ῥυϑιμόν. Jtaque t) ἔννοια καϑαραὶ funt aj κοιναὶ πάντων, καὶ εἰς ἅπαντας ἀνελϑοῦσαι, ἢ δόξασαι ἀνελϑῶν, σαφᾶς αΦ᾽ dnv- τῶν οἶσαι, καὶ γναίριμοι, καὶ μηδὲν ἔχουσαι Pav, μηῶ περινενοημένον. Facit enim τὴν καϑαρότητα primam par. tem τῆς σαφηνείας. 2) μέϑοδος καϑαρότητος h. e. puritas traCctationis, Dewtlichkeit in der Darfieilung uud. “μεῇι,.- rung. Eam fic defcribit: 9/vera καϑαρὸς λόγος, ὅταν Ψιλὸν τὸ πρᾶγμα τις ἀφηγῆται, ἢ ἄρχεται ye oi αὐτοῦ q»- λοῦ τοῦ πράγματος, καὶ μηδὲν ἔξωϑεν συνεφόλκηται h. e. pura oratio fit, fi quis rem nudam 'breviter narrat, nihil extrinfecus admifcens , quod non ad rem praefentem per- tineat. 3) καϑαρὰ λέξις Hermogeni eft, ἡ κοινὴ, eig πάν. χὰς ἥκουσα, μὴ τετραμμένη, μὴ σκληροὶ, verba vulgats, nontranslata, omnibus perfpicua, nec dura a vetu vel inflexione vel translatione. ibid. p. 32. 4) σχῆμα κα- ϑαρὸν p. 32. ponit in ὀρϑότητι ἢ. e. directa verborum cor fecutione. 4) ναϑαρότης τῶν κάλων in eo eft, ut τὰ xi λα fint μιπροὶ, κομματικα, καὶ καϑ' ἑαυτὰ ἀἐπαρτίζοντα τὰς ἕννοιας, membra parva, incifis psria, et quae fuo ambi- tu abfolvant fententiam, 6) συνϑήκῃ παϑαρα compofitio ura et fimplex, quae non anxie vitat concurfüm vocs- um, et fimilior eft fermoni quotidiano. p. 38. 7) ἀνέ. wavcis καϑαρὰ,, claufula orationis pura, et fimplex, abfol. vitur metro, iambico inprimis et trochaico, quae'mazi. e vulgaria et fimpliciffima metrorum genera funt. — linc καϑαρότης, ca(pyveus, suxoplvew plerumque iungun- 'tur, ut canfae et effectus, (i quis ex eo genere laudatur. vid. Photius Bibl. multis in locis, ubi fcriptorum virtutes oratorias recenfet, inprimis cf. Cod. 176. Καϑεςηκὸς, τὸ, dy λόγοις, iungitur τῷ συντόνῳ, et notat foliditatem quandam et firmitatem orationis. Photius Bibl. Cod. 108. Vix dubito, quin notaverit id quod AuG, ad Herenn. IV, 11, dixit confmate et viriliter ΚΑΘ 165 vev/ari in oratione, ut opponeret id orationi, quae vel- uti fine nervis et articulis flu&ctuet huc et illuc. |". Καϑολικὸς Myec, eít, quae et γνώμη dicitur, lo. cus communis, fententia univerfalis. Hermog. πρὶ der yor. et Gregor. ad ἢ, 1. Cap. 5. ubi haec fünt: φνῶμαι et καϑολικοὶ λόγοι, et ex Theophrafto: γνώμη is? καϑόλου ἀπόφασις ἐν Tei; πρακτικοῖςς His opponuntur 28; λόγοι, ' ἢ. e. fententiae, quas fibi quisque adoptavit, Grunajitze des Individuums , die jeder. einzelne nach feinen. Ecinfichten, Forurtheilen oder Grilles annimmt. | Vnde et hi dicüntur παράόῤοξοι, τὸ γὰρ παράδοξον ἑνός τινος δόξα ἐςίν. vid. Gre- gor. l. c. BEEN Καϑωμίιλημένον, τὰ, quod ad familiarem fermo nem prope accedit, Dhot, Bibl. Cod. 85. — | Καινοπρεπ' ἢ, novae verborum confecutiones. Her» mog. Lib. T. χερὶ ἰδ. p. 180. vel etiam inufitatae verborum compofitiones, quae abhorrent a copfueta ratione dicendi. v. c. ϑύειν Παναϑηνῶα, vel Λύκοωμα pro ϑύειν ἐν Avxaíow. : Euftathius ad Hom. ubique iungit τὸ σολοικαοιδὲς, vel co- λοιποφανὲς, et τὸ τῆς συντάξεως ἀκαταΐλον. cf. Odyff. Í. p. 1639. vid. Ariítid, περὶ λογ. ἀφ. p. 680. Idem p. 681. ad καινοπρέποιαν refert, cum tempus praefens dicitur pro perfecto: in narrationibus, Photius Bibl. Cap. 83. de ionyf. Hal. ἔσι τὴν Φράσιν xo] τὴν λέξιν κοωνοπρεπὴς, καὶ ἐς τὸ ἀνακοχωρικὸς τῶν ποδῶν τὸν λόγον ἐκβιαζόμενος, in dictione novitatem feCtatur, et orationem ftudiofe ita fin- git, ut a vulgariLijatone dicendi abhorreat, — ὃ Καινολογία, ea orationis forma, quae a vulgari et fimplici dicendi ratione abborret, habetque (pacer “οιητικαὶς, τροπικοῖς, ξένας, γλωττὴματικὰς, et omnino τῶν εἰωϑότων σχημάτων διαδλιαγήν. Dionyf. Iud. Lyf. Cap. 3. Hanc et χαινοτροκίαν τῆς πλάσεως appellat Euítath. ad Hom. Il. ». p. 952. ad eamque refert τὸ ποικίλον, xa) xvo- poeidéc. | 2 — Keaivécwovdov, τὸ, novarum fententiarum ftu dium, in quo caufam τῆς ψυχρότητος ponit Longin. C. 5. K «:00c, vel etiam χρόνος Dionyfio Hal. dicitur ea ' opportunitas, quae.docet, quo quid loco recte iucunde- que, aut falfo et contra füavitatem ponatur. — Haec ops portunitatis obfervatio non pouf praeceptis doceri, fed ' mias 3 ^e τόδ KAK eft fenfus et ufus; das Gefühl des. Schiklichen, des rechten Ortes , wo etwas fich put ausnimmt , was an einem. anders Orte misjallen würde. vid. Diony(. de Comp. Cap, 12. p. 6*. Hanc opportunitatem dicit τῆς ἡδονῆς καὶ ἀηδίας ng&- qusoy μέτρον, nec Rhetorem aliquem estitiffe, qui téryr σοῦ χρόνου propofüerit. Et mox: οὐκ ἐπιφήμῳ ϑηρατός ésiv ὁ καιρὸς, d, ὀόξῃ, non fcientia vel praeceptis, fed fei.fi er iudicio animi percipi opportunitatis illius do&tri- na poteft, — Deinde etiam κωιρὸς dicitur de ea facultate rei demonftrandae, quae fumitur vel a loco, vel tempo. re, vel perfona vel alia infigni mepisxoei. δῖ. Hermog. Lib. 1. περὶ εὗρ. p. 24. Tpooíuux ἐκ ToU κοωροῦ appellat, quae hanc formam habeant, ut orator res illas, quas modo diximus, in prooemio explicet. Exemplum eius. synodi exordii, quod dici poílit ἐκ τοῦ καιροῦ fümtum, Sturmius ad ἢ. 1. Hermog. ex oratione Cic, pro Milone jaudavit, Κακόζφηλον, τὸ, Demetrius in univerfum appellat vitium iliud orationis, quod nimia τοῦ γλαφΦυροῦ h. e. for- mae dicendi elegantis, mollioris, et fuavis, affectatione cernitur: dppiges, dbertriebrnes" ζει in. Hinficht auf Ferzierungen , Metaphern, IVitz' etc. de Eloc. 186. cf. 229. et Quintil. VIII, 3. 55. (14. ubl accurate vis τοῦ xa- γ»οζήλου exponitur; inprimis Lib..TI, 3. 8. ubi £ussidos, cor- suptos, tinnulos, et quocunque alio genere cacozeliae prc €antes, componit. cf. Suet. Aug. 86. ubi caeezelts anti- quarios opponit, ad illorumque vitia etiam cincinnos uv goBesxeic refert. Louginus Cap. 3. 4. poftquam docuit rt peipaxididsc, puerilem adfeCtationem, elfe σχολαφικὴν νόγ- σιν, ὑπὸ περιεργίας λήγουσαν εἰς ψυχρότητα, haec. addit: ᾿ϑλιαϑαίνουσι δ' εἰς τοῦτο τὸ γένος ὀρεγόμενοι μὲν τοῦ περιττοῦ xo) πεποιημένου, καὶ μάλιφα τοῦ ἡδέος" ἐποκέδλιοντες δὲ 6i ῥοπικὸν καὶ κακόζλογν, ἢ. e. prolabuntur autem in hoc vi- tium, qui, dum eximiam, politam inprimisque füavem cf fe orationem volunt, operofo ornatui adhaerefcunt, et Perverfo imitandi ftudio, — Simile eft, quod κακόζηλον ermogenes dicit Lib. IV. περὶ süpec, p. 208. fi quid ex bonis fcriptoribus imitamur invita Minerva, ita ut non pt res fimus dicendo, Quare, fi quis metaphoram coeptam 3ynale pertractat et abfolvit, is culpam habet καπνοζηλίας. Sic Demetrius Eloc. S. 286. cum Demadeam δειγότητε cenfet ἔχειν vi ἐπισφαλὲς καὶ οὐκ εὐμίμητον, vim τοῦ we νοζῆλου expresüfle videtur. — Nam Demades plerumque mogum | KAK | X67 modut excedebat in emphafibus, hyperbole, allegoriis. Deinde etiam latius τὰ κακόζιλα Hermogeni dicuntur, quaecunque in oratione vel fidem noftram nimium füpe- 'rant, vel infignem turpitudinem habent, vel probabilia non funt, vel contra naturam Lib. IV. περὶ &Up. p. 212. Sic et Quintilianus |. c. τὸ κακοῴλαν, inquit, per omne dicendi genius peccat... Nam εἰ jumida et. exilia, ef prae. duicia, et abundantia, et accerfita, et' exultantia fub idem nomen cadunt, Denique Demetrius Eloc. 239. (vel 249. ed. Fifch.) non obfcure innuit, quod, veteribus dictum fuerit ψυχρὸν διανάημα, faotempore τὸ κακόζηλον appel- .lari h. e. fententíam frigidam, inepte acutam: Cui á ac- . cedat ξηρὰ σύνϑεσις, elocutio arida, h, e. forma et nume. ro vitiote elata, tum oriri vitium illud, quod ξηροκακοςῖ- Aíx nominetur. Huic omni κακοζ)λίᾳ oppofita eft,. quam Plutarchus Lycurg. 21. εὐζηλίαν appellat; unde cum ea jungit. τὴν καϑαριότηταᾳ., eiusque vim mox ita deforibit: ἢ λέξις jv ἀφελὴς καὶ ἄϑρυπτος ἐπὶ πράγμασι σεμνοῖς καὶ ηϑοποιοῖς. | Κακόπλαφον, τὸ, fententia vel.quaeftio vitiofe ficta, adeoque ἀσύφξατος, quae v. c. in hiftoriam peccet non obfervatis temporibus, et..locorum, .perfonarum aliasye περιφώσεις inepte confundat. Hermog. exc. p. 12. Ad eum locum. Sopater p. 67. Ald. T. fI. διαφέρει «τοῦ ἀδυνάτου τὰ κακόπλαφω μόνῳ τῷ χρόνῳ. οὐ γὰρ «xc. OUO TO τῇ Φύσει πλάττεται, ὅπερ ἴδιον τῶν ἀδυνάτων" «Jb. die μὴ συμβαίνοντα τῷ χρόνῳ ταῦτα πλαττόμενα. κακόπλαξω λέγεται.- «C ZEN Κακόφαμον, de verbo cuius elocutio moleftum fonum reddit Longin. Cap. 43. ut verbum .dsQXexc, quod ob foni moleftiam gravitati nocet, quam, res ipfa habet, Contraria eft j susouíx τῆς. Affswc, cum verba facile et fuavitef pronunciari poffunt. — MM Kaxorsx vía, affe&atum atque intempeftivum ar- tis et concinnitatis ftudium, quale fe v. c. exferit in cu- mulandis antithefibus , fimilibusque figuris. Demetr. Eloc. 27. Antea illius vitii caufas appellaverat τερϑρείαν. et Φροντίδα παρ᾽ αὐτοὶ, nimium circa iftas res ftudium. Mox «xxoTsXvéiy eodem fenfu commemorat. cf. S. 347. 250. . et Grefoll. Theatr. Il, 3. | L4 — Uo Kaxé- 168 | KAK Ἰζακόφατον, duplici modo Graecis dicitur, five - mala confuecudine in obfcoenum intelle&tum fermo detor. tus eit, five iunctura deformiter fonat: quae eft definitio Quintiliani VIII, 3. 45. Κακοφωνΐα, idem quod a Longino κακόφομον di- &um e(t. Demetr. 255. de Eloc. vid. voc. εὐφημίᾳ. Καλλιγραφεῖαθαι, Longin. 53. 5. ubi Bacchylides. et Io. Chius dicuntur adi&mrwTO!, καὶ dy τῷ γλαφΦυρᾷ παντῃ κεκαλιγραφημένοι, sili sion lapfi Junt , Jed τα pito diccndi genere. praejlantiffimi. Ad hunc locum Morus e Diog. !.aert. Plat. τὴν ἐκλογὴν τῆς woAuypx(píag laudat, h. e. delefum ornatorum locorum. 2 Καλλιλεξία, deleCus verborum, quatenus haec vel foriia vel tignificatione fe commendant prae aliis. Por. Bibl, Cod. 66. Alio loco Cap. 67. τὸ δύσημον τῶν λέξεων vocat. ΝΕ Κάλλος, ὀνόματος, fecundum Ariftotelem Ἐδοῖ, ΠῚ, 2, 37. ipeit ἐν τοῖς ψόφοις, ἢ τῷ agpeuvouéye , nut iu fono, ant in fignificarione. — Contrarium eft τὸ exo xot. Ét mox καλὰ, $ τῇ Φωνῇ, ἢ δυνάμει, ἢ ὄψει, ἢ aA τινὶ αἰαϑήσει. cf. Demetr. de Eloc. 173. et ad voc. καλόν. — aoc ὑποϑέσεων, honeítas argumentorum, quae fibi orator tractanda deligit, ut, cum valent ad morum vir- tutumque inftitutionem , ad rempublicam, patriam, fz milíamque bene gubernandam, ede, pemeinnützige Stoffe. Dionyf. lud. lfocr. Cap. 4. Cop. t2. eandem appellare vi- detur λαμπρότητα τῶν ὑποθέσεων, καὶ τὸ Φιλάσοζον τῇς προαιρέσεως. Deinde παάδδιος Hermogeni Lib. 1. seg! ἰδ, p. 164. in genere notat partiutn omnium in oratione mo- rata convenientiam, — Vnde ad eam refertur δὐαρμοςία, τὰ οὔχροια, et a nonnullis dicebatur τὸ τοῦ σώματος χρῶμα, Sic et Plato in Phaedro ad καλνος, δὐαρμοςίαν. συμμέο vpíxv , εὐταξίαν requirit. Quatenus autem τὸ καδος pe- culiare eft genus dicendi, auCtore Hermogene l. c. p. 1658. jn fingulis quidem verbis tum locum habet, cum λέξις eft xxJxpà, fimplex et candida, non artificiofe elaborata metaphoris et translationibus. —— Vnde lfocratem, cuius orationi fere proprium fit τὸ xaJ&oc, dicit minime ufum effe verbis.translatis. Eadem virtus etiam verba minuta et paucis compofita fyllabis poftulat. Figurae τὸ κα δος adiuvantes funt, παρισώσεις, ἐπαναφοραὶ, ἀντιφροφὴ , κλι- 2 | - px. KA A ME ^. 169 μακωτὸν, ὑπέρβατον, τὰ καινοπρεπῇ ; πολύπτωτὸν. Mem- bra χαλὰ fünt mediocriter magna, et'iu quibus non eft moleitus verborum hiatus ex /concurfü vocalium, fed omnia continuata undique confonantibus. Deinde nume- rus non debet efle ubique par fyllabis, moris et fonis, fed ex fingulis mixtus et'temperatus. cf. Vofi. Inftit. Rhet, Lib. VI. p. 5o:. Dignus eft, qui adícribatut locus Flav. Iofephi, cum rerum varietate dictionis elegantiam pro- ] mittestis Lib. XIV. Ant. Iud. Cap. 4. I. τὴν γὰρ ἱδορίαν τὴν μήνυσιν τῶν ἀγνοουμένων. τοῖς τολοἵᾳ φεραγμάώτων διὰ τὴν ἀρχαιότητα δίημεν κἀὶ τὸ τῆς ἐπαγγελίας καλοῦ, ὅσον δὴ τοῦτ᾽ ἐφὶν ἔκ Ts τῶν ὀνόμαάτων καὶ τῆς τούτων ὗρμο. νίας, καὶ ὅσα πρὸς τούτοις συμ βαΐζεται τῷ λόγῳ ἔχειν κόσ: μον τοῖς αναγνωσμιένοις, ὡς ἂν μετὰ χάριτός τινος καὶ. ἢδο- νῆς τὴν ἐμπειρίαν παραλαμβάνοιεν. ἵν | Καλλωπήφεα αι, de oratione artificiofe elaborata et polita, praefertitn 1n ftruCtura verborum, ut fi quis an- xie in eo elaborat, ne vocales aut confonantes concurrant, Hermog. Lib. 1. περὶ 2, p. 38. ubi: λόγον κεκαδιωπισμένον opponit τῷ «πλῷ et καϑαρῷ. ^ Cicero id genus dicendi Jloridum appellare videtur. vid. Drut. Cap. 82. et cf. Quin 11, 5. Menander διοωρ. 4rid. p. 637: ait: xaA.vmícei τὸν λέγον καὶ εἰκόσι; καὶ ἑφορίχις, καὶ παραβολαῖς, κα! τοὺς ἀδλαις γλυκύτησι. Omnino infinitge fere etaphorae funt, quibus veteres in hoc genere ornamentorum et pigmen: tcrum exprimendo-ufi funt. Ita Clem, ΑἹ, Paraen. P. 50, τ fimplicitatem Script. Su€rae demonftrans; ej γραφαὶ γυ- μναὶ πομμωτιπῆς καὶ τῆς ἐκτὸς καλλιφωνίας κοὶ ςωμυλίας x κολακείας ὑποίρχουσι. vid. quae dicta fünt ad voc, dv ei, et ἄνϑος., Hinc et καξδδωπίσματα.» ornatum et veluti mundum orationis notant; vid. Dionyf. in Iud. Thucyd. : - Cap. 46. p. 928. et